جناب گاو
14.7K subscribers
647 photos
375 videos
17 files
1.05K links
محافظه کاری در باب اقتصاد و فرهنگ
Download Telegram
کورش کبیر

بعضی چیزها که می‌نویسم به مذاق تقریباً هیچ‌کسی خوش نمی‌آید! نوشته امروز هم یکی از آنهاست. می‌خواهم در مورد "تاریخ" بنویسم!

بی‌شک کورش پادشاهی بزرگ بود که برای اولین بار در تاریخ یک امپراتوری بزرگ و بسیار موفق را ایجاد کرد. در این شکی نیست! او را بی‌شک باید یکی از بزرگترین فرماندهانی دانست که تاریخ به خود دیده است.

همه در مورد لوح (یا استوانه) کورش و درج حقوق بشر در آن خوانده‌اید و شنیده‌اید، و احتمالاً بعضی ترجمه‌های آن را هم دیده باشید. این لوح و متن آن از نظر تاریخی بسیار مهم است، و در عین حال سئوالات بسیار زیادی برای تاریخدانان در مورد هدف آن، در موردِ تاثیرپذیری آن از لوح‌های مشابه از پادشاهان قبلیِ بابل، و در مورد معنای تاریخی مندرجات آن ایجاد کرده است.

حال، چیزی که شاید بد نباشد بدانید آن است که اکثریت قریب به اتفاق ترجمه‌هایی که از این متن در فضای مجازی موجود است، غالباً جعلی و ساختگی و دروغند! یک ترجمه درست و دقیق از این لوح را می‌توانید در این لینک (از ویکی‌پدیا) بیابید.

حال پیشنهاد من به شما این است که خود به سراغ ترجمه درستِ متن در لینک فوق رفته و آن را دقیقاً بخوانید و خودتان قضاوت کنید که چه قدر از حقوق بشر از این لوح درمی‌آید!

کورش پادشاهی بزرگ بود (از نظر من شخصیتی مقدس، ولی نه به دلایلی که معمولاً گفته‌می‌شود!)، و هخامنشیان سلسله‌ای سترگ! ولی نسبت دادنِ ذهنیت‌های کاملاً مدرن به آنها فقط به دردِ عوامفریبان می‌خورد. ایرانیان باستان نه برده‌داری را لغو کردند (چرا که در زندگی آن زمان چنین چیزی غیرممکن بود)، نه تساوی حقوق زن و مرد داشتند، و نه در هنگام جنگ حلوا خیرات می‌کردند. جنگ و کشورگشایی همواره امری خونین بوده است، و هیچکس چون کورش در کشورگشایی موفق نبود! نیز، معمولاً مردمان شهرها و تمدن‌ها چندان دوست نداشتند که مملکت‌شان توسط خارجی‌ها فتح شود! لیدیایی‌ها همان قدر از فتح شهرشان توسط کورش خوشحال شدند که مردمان پارس از فتح شوش توسط اسکندر، یا از فتح تیسفون توسط تازیان!

به نظرم، فتوحات کورش را از دیدگاه ابن‌خلدون به تاریخ باید نگاه کرد. بنابر این دیدگاه، تمدن‌ها (یعنی شهرها) به دلیل موفقیت و رفاه خود، و نیز به دلیل غرور حاکمان، کم‌کم دچار انحطاط، رخوت، تن‌پروری و فساد می‌شوند. وقتی تمدنی به اوج خود رسید، معمولاً این انحطاط نیز اوج می‌یابد. شهرنشینی خواه‌ناخواه در خود فساد و انحطاط می‌آورد. در این موقع است که یک قوم از اقوام غیرمتمدن یا کمتر متمدنِ کناری (معمولاً از کوچگردان)، که فرهنگ و فضایل و سجایای عشیره‌ای و قبیله‌ای، چون شجاعت و مردانگی، را حفظ کرده‌اند، به آن تمدن یورش آورده، سلسله‌ای نو درمی‌افکنند (در اینجا منظور از "تمدن" شهرنشینی، و منظور از "غیرمتمدن" غیرشهرنشین است. اقوام "غیرمتمدن" به هیچ عنوان بی‌فرهنگ نیستند!)

مثال‌هایی از این نگاه ابن‌خلدون شاید اینها باشد: تمدن‌های بین‌النهرین و حمله کورش و پارسیان؛ تمدن‌های یونان و پارس و یورش اسکندر؛ تمدن ساسانیان و حمله مسلمانان عرب؛ تمدن فلات ایران و حمله ترکان و سپس مغول‌ها؛ تمدن‌ها و شهرهای روم باستان و هجوم قبایل هان و ژرمن و ساکسون و ....

@jenabegav
👍42👎2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
و اینگونه دولت‌ها اقدامات حمایتی خود را در برابر قواعد و نیروهای بازار و اقتصاد اعمال می‌کنند!

@jenabegav
👍5
فرق بین پوپولیسم و دموکراسی
پوپولیست با دموکرات چه فرقی دارد؟!

کلمه دموکراسی از ریشه یونانی demo به معنی مردم می‌آید، و پوپولیسم نیز از ریشه لاتین populus، باز هم به معنی مردم. ولی گذشته از این شباهت در ریشه‌شناسی دو کلمه، امروزه کاربرد این دو واژه چه تفاوتی دارند؟ چرا فی‌المثل اوباما یک دموکرات نامیده می‌شود (فارغ از نام حزبش!)، و ترامپ یک پوپولیست؟ فرق مصدق دموکرات با احمدی‌نژاد پوپولیست چیست؟

در واقع فرق ظریفی بین یک دموکرات و یک پوپولیست هست! شباهتشان در آن است که هر دو متکی به رای مردم و مقبولیت مردمی‌اند. ولی تفاوتِ ظریفشان در آن است که دموکرات، برخلاف پوپولیست، مورد تاییدِ قشر روشنفکر و دانشگاهی و بوروکرات و تکنوکرات و به خصوص اصحاب رسانه‌هاست. این تاییدِ این ازمابهتران است که این دو را از هم متمایز می‌کند، حتی اگر این دو سیاست‌هایشان کاملاً یکی باشد، یا حتی اگر سیاست‌های آن پوپولیستِ لعنتی بهتر و درست‌تر از این جنابِ دموکرات باشد.

مثلاً احمدی‌نژاد، که پوپولیست اقتصادی می‌نامندش، در عمل و در سیاست‌های اقتصادی چه فرق اساسی با دولت‌های قبل و بعد از خود داشت؟ آیا افزایش نقدینگی و تورم در زمان او کمتر بود؟ نه آن که سیاست‌هایش درست بود، که مسلماً نبود! ولی این که احمدی‌نژاد پوپولیست اقتصادی نامیده می‌شود، به خاطر این‌نبود که در کل سیاست‌های اقتصادیش خیلی بدتر از دیگر دولت‌ها بود، بلکه به این خاطر بود که جماعت روشنفکر و بوروکرات دوستش نداشتند. در مقایسه، دولتِ میرحسین موسویِ دموکرات خیلی سیاست‌های بدتری داشت، و حتی اگر آنها را به حساب جنگ بگذاریم، در زمان کاندیداتوریِ ریاست‌جمهوریش هم مشاورین اقتصادی که انتخاب کرده بود چیز بهتری را نوید نمی‌داد.

از آن طرف مصدق دموکرات نامیده می‌شود، همان مصدق که سیاست‌های اقتصادیش چپی، و برنامه ملی‌سازی نفتش کلاً عوامفریبانه بود، همان مصدق که دموکراسی مملکت را خیابانی کرد، برخلاف قانون اساسی عمل کرد، و با لجبازی‌هایش یک شاه جوان را که خیلی هم در کارها دخالت نمی‌کرد به سمتی سوق داد که تبدیل به یک شاه همه‌کاره و مداخله‌جو شود....

یا چرا سیاست‌های اوباما دموکراتیک است، ولی سیاست‌های ترامپ پوپولیستی؟ واقعاً چه تفاوت اساسی در سیاست‌های اقتصادی داشتند؟ هر دو ماشین‌های چاپ پول در فِد (بانک‌ مرکزی آمریکا) را با بالاترین سرعت روشن نگاه داشتند. اگر از این دو یکی عوامفریبانه‌تر عمل کرده باشد بی‌شک اوباما با برنامه‌های رفاه اجتماعیش است. همچنین در مورد سیاست خارجی و مداخله‌های نظامی آمریکا! بر عکسِ تصور رایج، آنقدر که در زمان اوباما این مداخله‌ها زیاد بود در زمان ترامپ نبود! یا چرا باید سیاست‌های اقتصادی ناسیونالیستی را پوپولیستی حساب کرد، ولی سیاست‌های انترناسیونالیستی را، که به وضوح غیردموکراتیک‌اند، نه؟! چرا سیاست‌های حمایتی ملی‌گرایانه از صنایع پوپولیستی شمرده می‌شود، ولی همکاری کامل با کل شاکله سازمان‌های بین‌المللی مثل صندوق جهانی پول که به هیچ جا جوابگو نیستند و بوروکراسی‌های بین‌المللی بسیار ناکارآمدند دموکراتیک حساب شود؟

صحبت از درستی سیاست‌های پوپولیستی نیست! صحبت از این است که تفاوتی بین دموکرات و پوپولیست نیست. دموکراسی در سطح بزرگ (کشوری) خواه‌ناخواه به عوامفریبی و حکومت عوامفریبان می‌انجامد. در این باره در قسمت بعد بیشتر خواهم گفت....
(ادامه دارد)
👍11
در کانالِ یک فنجان چای داغِ جناب حامد قدوسی، دیدم ایشان و چند نفر دیگر (محمد اکبرپور، هژیر رحمانداد، بابک حیدری، نوید غفارزادگان) مقاله‌ای در روزنامه دنیای اقتصاد و نیز در تجارت فردا چاپ کرده‌اند و برای روبرو شدن با موج شدید کرونا یک تعطیلی کلی چندهفته‌ای را در سطح کشور توصیه فرموده‌اند. تعطیلی سه هفته‌ای کشور امر پیش‌وپا افتاده‌ای نیست، بلکه برعکس عواقب بسیار هنگفتی (به خصوص با وضعیت اقتصادی فعلی) خواهد داشت‌.

خواستم مروری کنم بر مقاله‌شان، و بر نقاط قوت وضعف و مسائل نادیده تاملی کنم! اما به نظرم یک نکته اساسی هست که قبل از هر چیز باید به آن پرداخت: چنین امر بزرگ و شگرفی، خواه ناخواه، هزاران مشکل اقتصادی برای بسیاری از مردم و صنایع و واحدهای اقتصادی به همراه خواهد داشت و حتی ممکن است خیلی‌ها را ورشکست کند. حال، اگر جامعه و کشور تمام این مشکلات بسیار بزرگ و حتی فلج‌کننده را پذیرفت، ولی به هر دلیل، در بازه زمانی میان‌مدت (مثلاً شش ماه)، در کل و در جمع، تاثیر درخوری روی مشکل کرونا ندید، آیا این توصیه‌کنندگان هیچ گونه تاوان و جریمه‌ای درخور خواهند پرداخت؟ یعنی آیا #پوست_در_بازی دارند یا نه؟!

اگر جواب "بله" است، می‌شود این‌پیشنهادِ ایشان را بررسی کرد. اگر "نه"، بهتر است آن را در حد یک وقت‌گذرانی علمی-تفریحی تلقی کرد (مثل مقاله‌ی منتشر شده از استاد علینقی مشایخی در اسفندماه) ، حتی اگر خروار خروار حکمت و معرفت در آن نهفته باشد.

بدون پوست در بازی، افرادِ حتی خیلی باسواد و با نیت خیر و بشردوستانه می‌توانند توصیه‌کنندگان و مشاوران بسیار خطرناکی باشند.

(این کماکان با ادای احترام به جناب قدوسی که از ایشان زیاد آموخته‌ام).
👍3
دو توییت فوق از آقای اولاد روایت زیر از امام صادق را دوباره به خاطرم آورد، که قبلاً هم نقل کرده بودم:

در عصر امام صادق مردی به تقدس و تقوا شهرت یافته بود؛ اطوارِ عوام‌فریبانه او امام را متوجه کرد و روزی به دنبالش رفت تا اعمال او را از نزدیک ببیند. امام مشاهده کرد که این مرد 2 قرص نان و 2 عدد انار دزدید و سپس آنها را به فقیری صدقه داد! امام(ع) خود را به او نشان داده، توضیح خواست. آن مرد گفت: "چگونه تو، که فرزند پیامبری، چنین چیز ساده‌ای را نمی‌فهمی؟! من 4 گناه و 40 ثواب کرده ام (بنابر آیه 160 سوره انعام ، که ثواب کار خوب را ده برابر، ولی جزای کارِ بد را فقط برابرِ عمل ذکر می‌کند). چون 4 از 40 کم کنیم برای من 36 ثواب خالص می ماند."

امام، شگفت‌زده از این منطق، فرمود: "ولی خدا می‌فرماید إِنَّما یَتَقَبَّلُ اللّهُ مِنَ الْمُتَّقینَ، یعنی خدا فقط عملِ پرهیزکاران را می‌پذیرد. تو چهار معصیت مرتکب شدی که #دزدی کردی و 4 گناه دیگر که بدون اذن صاحب اموال آنها را صدقه دادی؛ پس 8 گناه کردی، بدون هیچ حسنه ای!" و بعد از این گفتار امام او را رها کرد و رفت.

https://t.me/maolad/358

@jenabegav
👍33
خدا رفتگان را ببخشد و بیامرزد! عبارتی داشتند که امروز، گرچه مصداق‌هایش بسیار زیادتر شده، خودِ عبارت تقریباً از ذهن‌ها رفته: "عَمله‌ی ظلم". عمله‌ی ظلم را، حتی بیش از خود پادشاه ظالم، بد می‌داشتند و از او حذر می‌کردند.

هیچ‌گاه آن قدیمی‌ها فکر نمی‌کردند که روزی بیاید که با بهانه‌های قانون، حاکمیتِ مردم، دموکراسی، مدرنیته، علم‌گرایی، حکومت دینی، حکومت علما، مقابله با دشمن خارجی، ایجاد عدالت اجتماعی و غیره و ذلک، ظلمِ آشکار موجه حساب شود و عمله‌ی ظلم هیچ گونه ناراحتی در وجدان خود احساس نکنند!
👍46
چو دزدی با چراغ آید!

اهل سیاست معمولاً دوست دارند برای همه ارکان جامعه، به خصوص اقتصاد، برنامه‌ریزی کنند و بر آن کنترل داشته باشند. شغل شریفِ جمع کثیری از "علما و دانشمندان"، به خصوص طیف‌های مختلف اقتصاددانان، فراهم کردن عذرها و بهانه‌ها و دستاویزهای مختلف برای این برنامه‌ریزی و این کنترل‌طلبی است.

اینها به سیاسیون خوب درس‌هایی داده‌اند: اگر بگویید که اقتصاد باید آزاد از دخالت دولت باشد، خواهند گفت که "توسعه" سیاسی مقدم بر توسعه اقتصادی است ("توسعه" از زمره کلمات مبهمی که همه جا از آن می‌شود استفاده کرد). اگر بگویید فلان اداره و نهاد حکومتی فقط به ضرر اقتصاد است، خطابه‌هایی چند در باب تفاوت ماهوی فرهنگی ایرانیان با سایر ملل خواهند خواند و از لزوم نگرش "نهادگرایانه" یا "توسعه‌گرایانه" صحبت خواهند کرد یا روضه‌ای خواهند خواند در باب عدالت اقتصادی. اگر از نقش بانک مرکزی در ایجاد تورم سخن بگویید، تعدادی گراف برای شما تولید خواهند کرد و تعدادی فرمول ریاضی بی‌ربط خواهند نوشت تا نشان دهند که علت تورم در حقیقت یا یقنعلی بقال بوده، یا تقصیر بنگاه املاک فریدون‌خان، یا همدستی دولت و صرافی‌ها در سرکوب نکردن قیمت ارز! و البته در تمام اینها دولت باید هر چه بیشتر دخالت کند تا خدای نکرده هیچ تپه‌ای از اقتصاد خالی از حضور پربرکت دولت نماند!

و جالب‌تر از همه بعضی اقتصاددانان طرفداران اقتصاد آزادند که همیشه در حال ارائه برنامه‌های اقتصادی و غیراقتصادی و رهنمودهای برنامه‌ریزی به دولت بوده‌اند و می‌باشند. اینان اغلب در تحت لوای این حرف که "نمی‌شود یک شبه اقتصاد را آزاد کرد،" در بوروکراسی‌های دولتی مشغول تدوین پروژه و عملیات راهبردی و "نقشه راه" برای دولت‌اند! معمولاً هم همیشه یک شعار اقتصاد آزاد می‌دهند، ولی در عمل آن چه انجام داده‌اند فربه‌تر کردن دولت یا بخش خصولتی بوده، آن هم خیلی وقت‌ها در لوای شعار آزادسازی. خودشان معمولاً سفت و سخت به پستان بوروکراسی‌های مختلف دولتی چسبیده‌اند و به هر نحو ممکن شیر آن را می‌مکند! بعضی‌شان ار ارگان‌های مختلف دولتی پول‌های هنگفت می‌گیرند تا برایشان در مورد لزوم توجه "راهبردی" به بنگاه‌های کلان و یا نگاه "پایدار" به مقوله رشد اقتصادی، یا لزوم صنعتی‌سازی کشور، سخنرانی‌های آبدار کنند (یا در مورد اراجیفی دیگر از همین نوع). هیچ کس چون اینان مفهوم آزادی اقتصادی را لکه‌دار نکرده‌اند.

جناب موسی غنی‌نژاد، که خدایش حفظ کناد، از معدود اقتصاددانانی است که هیچ گاه آلوده این وساوس شیطانی نشده. سخن کوتاهش در اینجا در مورد بعضی ارگان‌های دولتی که کاملاً مضر به حال اقتصادند شنیدنی است.

https://t.me/jenabegavarchive/52

@jenabegav
👍8
دعوا با گنده‌ی محل!

در محله‌ای در شهری، یک قلی نامی بود که زمانی وضعش از برکت گنجی که در زمین پدریش پیدا کرده بود بد نبود، ولی از بد روزگار و نیز به خاطر حماقت‌ها و تنبلی‌های خودش تدریجاً وضعش بد شده بود.

در همان محله یک فریبرزخان هم بود که گنده‌ی محل بود. هم پولش زیاد بود و هم زورش! هم سرش توی تجارت و کاسبی بود، هم هر شب زورخانه می‌رفت. نصف محله یا نوچه‌اش بودند یا سعی می‌کردند با او رفیق صمیمی باشند. او گاهی هم به این و آن زورگویی می‌کرد. اکثر محل حساب کار دستشان آمده بود و معمولاً با فریبرزخان خیلی سرشاخ نمی‌شدند.

قلی زمانی که جوانتر بود وضع مالیش بهتر بود و رفاقتی با فریبرزخان داشت؛ ولی سال‌ها بود که با فریبرزخان دشمن خونی شده بود. هر چه فقیرتر می‌شد فحش دادنش به فریبرز هم بیشتر می‌شد. خودش مدعی بود که فریبرز، همان موقعی هم که ادعای دوستی می‌کرد، در حقیقت داشت از او بهره‌کشی می‌کرد! معتقد بود هر حادثه بدی در محله اتفاق افتد کار فریبرز یا نوچه‌هایش است. قلی دوست داشت از هر فرصتی استفاده کند تا یک زخمی، ضربه‌ای به فریبرز بزند. اما چون هم ضعیف بود و کسی در محل هم زیاد آدم حسابش نمی‌کرد، خیلی نمی‌توانست ضربه جانانه‌ای بزند! این بود که همیشه در خیالات سیر می‌کرد که فریبرز به پایش افتاده‌. خیلی‌ها فکر می‌کردند قلی مواد توهم‌زا مصرف می‌کند.

حالا بامزگی کار این بود که این قلی هم خودش را از نسل رستم می‌دانست و هم از اولاد امام حسین. وقتی یک لگدی چیزی به فریبرز می‌زد و در می‌رفت، اینقدر سرخوش می‌شد که چند تا استکان عرق می‌خورد و مست می‌کرد و شروع می‌کرد به اینکه: "آااای! منم از نسل رستم! منم از نسل دلیران! منم ذوالفقار علی در دست! منم از نسل آن خیبرشکن! فریبرز خر کی باشد... "

اما وای به حال روزی که کتک می‌خورد! تا ده روز در حال آه و ناله بود که "کجاست عدل؟! چه شد انصاف؟! ببین با اولاد امام حسین چه کرد این شمر! ببین چه ظلمی در حق من می‌شود! من هم چون جدم مظلومم. مردم ببینید این ظلم بزرگ را! ببینید مظلومیت من را...." بعد از یک هفته هم که جای زخم‌هایش بهتر می‌شد، تا دو ماه کُرکُری می‌خواند که "آی! فریبرز هنوز ندیده چه بلایی سرش خواهم آورد! کاری خواهم کرد خون گریه کند...."

همینطوری گفتم این داستان را!
👍163😁27
ملت در برابر مردم!

"ملت" مفهومی ساختگی و جعلی است! ما مردم ایران یا فرانسه یا چین داریم، نه ملت ایران و فرانسه و چین!

چه تفاوتی این دو دارند؟ می‌گوییم "مردم ایران چنین‌اند و چنان‌اند" (فعل جمع!)، ولی "ملت ایران چنین و چنان می‌کند" (فعل مفرد!). تفاوت همین‌جا مشخص می‌شود: ملت همیشه در معنای یک واحد یکپارچه به کار می‌رود.

کسی معمولاً نمی‌گوید: "مردم ایران مردمی شجاع‌اند"، چون بلافاصله اعتراض می‌شود که نه همه مردم ایران، و بنابراین گوینده مجبور می‌شود تصحیح کند به "خیلی از مردم ایران!" ولی افراد خیلی راحت ممکن است بگویند که "ملت ایران ملتی شجاع است!" انگار نه انگار که صفت شجاع برای چنین مفهوم جعلی اصلاً بی‌معناست (خواه ایرانیان اکثراً شجاع باشند یا نه!). عبارت "ملت" ساخته شده برای فریب!

#ملت مفهومی است تصنعی و جعلی. این مفهوم در اروپا اختراع شد، آنگاه که، با برانداختن سیستم پادشاهی، چیزی نبود که کشوری را متحد بدارد. پس این مفهوم لازم آمد تا مثلاً فرانسویان، یعنی مردمِ تا آن زمان تحتِ پادشاهی لویی را، به نحوی متحد سازد. بنابراین، مردمان فرانسه تبدیل شدند به "ملت فرانسه"، و با این که زبان‌های متفاوتی داشتند همه مجبور شدند که "فرانسوی زبان" بشوند (در حقیقت زبان اهالی پاریس را صحبت کنند).

البته خیلی مواقع در گفتار یک جمع را در شکل یک واحدِ یکپارچه به کار می‌برند: مثلاً لشگر، یا گله، یا رمه..... ولی در تمام این موارد، آن جمع واقعاَ به صورت یک واحد یکپارچه عمل می‌کند و یک هدف خاص را دنبال می‌کند. لشگر به فرماندهی فرمانده خود به جنگ می‌رود (فعل مفرد!)! گله از دستور چوپان تبعیت می‌کند (فعل مفرد)!

حال مفهوم ملت نیز برای همین مسئله ساخته و جعل شده: تا واحد یکپارچه‌ای باشد برای کنترل شدن و برای فرماندهی کردن آن و برای برنامه‌ریزی برای آن.

شاهان قدیم، چه ظالم و چه عادلشان، معمولاً بیشتر دنبال خراج و مالیات بودند تا دنبال کنترل! این رهبران و رئیس‌جمهورها و دولت‌های جدیدند که می‌خواهند "ملت" را اینگونه و آنگونه بسازند!

کلمه‌ی ملت آمده تا آزادی من و شما را بگیرد و ما را برده سازد!
👍38👎4
نسیم نیکلاس طالب:
"اقتصاددان بودن، کمترین میزان اخلاقی بودن را در میان حرفه‌ها دارد، نزدیکترین علوم به شیادی»!


البته خود نسیم طالب دوستان اقتصاددانی هم دارد‌. اگر فکر می‌کنید که جمله فوق خلاف واقع است، صبر کنید تا مقاله‌ای را که به زودی درباره این نکته و معنی آن خواهم گذاشت ببینید!
👍5👎2
فاسدترین عقیده

احمدی‌نژاد در مصاحبه‌ای اخیراً گفته که اجباری بودن یا نبودن حجاب باید با رای اکثریت مشخص شود. گویا معتقد است که اکثریتِ مردمِ ایران با حجاب اجباری مخالفند (که به احتمال زیاد فکری مطابق با واقعیت است!).

بنده نیز معتقدم حجاب نبایستی اجباری می‌شد و نبایستی این اجبار را ادامه داد، ولی عقیده‌ی احمدی‌نژاد را فاسدترین عقیده در این باره می‌دانم، حتی اگر که اکثریت مردم نیز با من، در موردِ عدمِ اجبار حجاب، هم‌عقیده و هم‌رای باشند! شاید بتوان مسئله پوشش را به حکمِ شرع، به عرفِ یک جامعه (مثلاً در شهر یا روستای مربوطه)، و یا به آزادی افراد در انتخاب منوط و مربوط کرد. هر کدام از این معیارها خوبی‌ها و بدی‌هایی دارد. ولی به رای اکثریت مردم کشور؟ اگر اکثریت مردم، ۵۱درصد مردم، نظرشان این بود که زن‌ها نباید اصلاً از خانه خارج شوند چه طور؟ یا اگر اکثریت گفتند که اصلاً پوشش موی سر برای زن‌ها باید ممنوع شود (به سبک رضاشاه)؟ چرا اصلاً من باید در مورد پوشش زن یا مردِ کُرد در مریوان رایی داشته باشم؟ به من چه؟ به تو چه؟!

البته احمدی‌نژاد در این مسئله تنها نیست. مثلاً در طیفِ (به ظاهر) مقابل او، محمدرضا جلایی‌پور در باره حقوق مالکیت چنین رایی دارد که: اگر پنجاه‌درصد مردم کشور به اضافه یک نفر رای دادند که دولت پول من و ملک من را بگیرد، دولت حق، بلکه وظیفه، دارد آن را بگیرد! این البته نظر خیلی‌هاست، به خصوص نظرِ تقریباً تمام جناح‌های سیاسی مملکت! دعوایشان فقط سر این است که کدام یک "نماینده اکثریت" شوند تا خودشان باشند (و نه رقبا) که تصمیم بگیرند از که بستانند و به که بدهند! (یادتان هست که همین چند وقت پیش رئیس‌جمهور فعلی (آقای روحانی) وقیحانه اعلام کرد که تمام ارزهای داخل مملکت به دولت متعلق است؟)

این که حقوق و آزادی‌های مردم را به رای اکثریت موکول کنیم، به خصوص در کشور بزرگی مثل ایران که یک گوشه‌اش از گوشه دیگرش خبری ندارد، فقط به فساد و تباهی می‌انجامد. چرا باید اکثریت در مورد مالکیت یک نفر بر مالش تصمیم بگیرند؟ چرا رای اکثریتی که اصلاً فلان شخص را مثلاً در آبادان اصلاً نمی‌شناسند (یا حتی اگر بشناسد!!)، #دزدی دولت از آن آبادانی را مشروع می‌سازد؟ چرا اکثریت مردم کشور می‌توانند حکم کنند که زنان فلان روستا باید موظف به حجاب باشند یا نباشند؟

در آخر #دموکراسی همه‌اش بهانه‌ی #کنترل خواهد بود! به اسمِ #ملت، برای مردم هویتی جعلی انتخاب می‌کنند، و بعد به اسم دموکراسی همه چیز را از مردم خواهند گرفت: آزادیش را، مالش را، دینش را و حتی اگر بتوانند انسانیتش را!
@jenabegav
👍17
یک توصیه به دلسوزان کشور

به تمام دوستان دلسوز کشور و مردم، اعم از بوروکرات‌های پشت‌میزنشین، روشنفکران خجسته‌فکر، اقتصاددانان برجسته (به خصوص از نوع توسعه‌اش)، اساتید ایده‌پرداز دانشگاه، فارغ‌التحصیلان رشته مدیریت (دارندگان MBA)، و غیره، توصیه زیر را دارم:

فقط برای یک سال مدیریت یک واحد کوچک اقتصادیِ کاملاً خصوصی و کاملاً بی‌رانت، مثلاً یک ساندویج فروشی، را در دست بگیرید و سعی کنید، با درایتِ بی‌حد و بی‌مانند خود و با ایده‌های عالی خود، آن را در پایان یکسال در وضعیتی مثل زمانی که تحویل گرفته اید (یا بهتر از آن!) تحویل دهید!

بعد از آن هر چه خواستید درباره مملکت ایده بپردازید!

@jenabegav
👍22
دختر لُر

یک خانم بازیگری فرموده‌اند که "دختران ایرانی سر و وضعشان مثل نیکول کیدمن است و طرز فکرشان لر!" این جمله مرا یاد دو خاطره انداخت:

خاطره اول: حدود بیست و شش سال پیش، یک دوست لر، من و تعدادی دوستانِ دیگر را به روستای خود و تعدادی روستاهای اطراف برد. چیزی که توجه ما چند جوانِ آنروز را جلب کرد این بود که لااقل نصف دختران این روستاها به نظر ما بسیار زیبا می‌آمدند. این پیش از سیطره تصایر ماهواره‌ای و فضای مجازی بود، و بنابراین دختران هنوز قیافه‌های آرایش نشده داشتند، و مهم‌تر آنکه حالت صورتشان (میمیک‌شان) دهاتی و بی‌ادعا بود، و نیز ما هم حس‌مان از زیبایی توسط فرهنگ غالب دنیای امروز مشروط و شکل‌یافته نشده بود. گاهی فراموش می‌کنیم که چیزهایی که امروز معیار زیبایی‌اند، معیارهای بی‌بروبرگرد و بی‌زمان نیستند و همین فردای روزگار ممکن است تغییر کنند. در حقیقت، فکر می‌کنم که فضاهای مجازی به طور احمقانه‌ای معیارهایی احمقانه و به طور خاص شهوت‌آلودی برای زیبایی افراد در همه دنیا آفریده!

خاطره دوم: یادم است که چند سال پیش عکاسی مشهور که کارش عکس گرفتن از سلبریتی‌ها و مدل‌های خیلی خیلی مشهور بود خود را بازنشست کرد. بعد از بازنشستگی، در مصاحبه‌ای گفت که کسالت‌آورترین شغل دنیا را داشته. می‌گفت که مدل‌ها و سلبریتی‌هایی که ازشان عکاسی می‌کرده سه گونه بوده‌اند: گونه اول، آنهایی که مثل عروسک جلوی دوربین ژست می‌گرفته‌اند و کلاً رابطه کلامی یا گونه‌ای دیگر با کسی نداشته‌اند. گونه دوم، که از اولی بدتر بوده، آنهایی بوده‌اند که از اول تا آخر در مورد معمولی‌ترین و مبتذل‌ترین چیزها یکسره وراجی می‌کرده‌اند. و گونه سوم که از همه بدتر بوده‌اند آنهایی بوده‌اند که احساس روشنفکری می‌کرده‌اند و درباره چیزهای مهم اظهار نظر می‌کرده‌اند.

یک دختر لر دهاتی قدیمی ممکن است ساده باشد، ولی ابله نیست، بلکه برعکس!

و زیبایی خلقت بسیار بالاتر از چهار تا معیار شهوت‌آلود و سطحی دنیای مدرن است.

خداوند جمال را دوست دارد و سادگی را نیز!

@jenabegav
👍20👎1