🔴 چرا میرحسین موسوی استعفا کرد؟
چهاردهم شهریورماه یادآور سالگرد استعفای تاریخی میرحسین موسوی، نخست‌وزیر دوران دفاع مقدس در سال ۱۳۶۷ است. این رویداد در مقطعی حساس از تاریخ معاصر ایران و همزمان با پایان جنگ هشت‌ساله و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ رخ داد؛ زمانی که کشور در آستانه ورود به دوران بازسازی بود و کابینه دولت می‌بایست برای اخذ رأی اعتماد به مجلس سوم معرفی می‌شد.
میرحسین موسوی در ۱۴ شهریور ۱۳۶۷ اقدام به نگارش دو نامه کرد: نامه‌ای رسمی که در مطبوعات منتشر شد و نامه‌ای محرمانه به رئیس‌جمهور وقت (سید علی خامنه‌ای).
در متن رسمی استعفا، مواردی چون استعفای وزیر برنامه و بودجه، مشکلات طولانی‌مدت در انتخاب وزرای کلیدی (مانند نیرو، بازرگانی و جهاد) و ضرورت احترام به جایگاه مجلس به عنوان مرجع منبعث از آرای ملت مطرح شده بود. اما او در متن اصلی و محرمانه‌ی استعفانامه، دلایل اصلی کناره‌گیری خود را به شرح زیر مطرح کرد:
سیاست خارجی: مسلوب‌الاختیار شدن دولت در حوزه سیاست خارجی و عدم دخالت کامل کابینه در این امور.
عملیات برون‌مرزی: انجام برخی عملیات‌ها و اقدامات برون‌مرزی بدون اطلاع و دستور دولت.
سازمان برنامه و بودجه: تجزیه و جداسازی سازمان برنامه و بودجه از بدنه اجرایی دولت.
شوراهای موازی: تضعیف اقتدار قانونی و مشروع دولت و وزرا توسط شوراهای گوناگون تصمیم‌گیر.
اقدامات ناآگاهانه: عدم توانایی در پاسخگویی به هیئت دولت و مجلس درباره اقداماتی که به نام دولت اما بدون اطلاع آن انجام می‌شد.
ناتوانی اجرایی: او در پایان نامه، استعفای خود را ناشی از ناتوانی در ادامه کار با این شرایط عنوان کرد.
این استعفا با مخالفت صریح بنیان‌گذار جمهوری اسلامی مواجه شد و ایشان آن را برخلاف مصلحت کشور دانستند. پس از آن، میرحسین موسوی با ارسال نامه دیگری، نظر رهبر انقلاب را پذیرفت، استعفای خود را پس گرفت و در سمت خود ابقا شد.
@Kaleme
چهاردهم شهریورماه یادآور سالگرد استعفای تاریخی میرحسین موسوی، نخست‌وزیر دوران دفاع مقدس در سال ۱۳۶۷ است. این رویداد در مقطعی حساس از تاریخ معاصر ایران و همزمان با پایان جنگ هشت‌ساله و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ رخ داد؛ زمانی که کشور در آستانه ورود به دوران بازسازی بود و کابینه دولت می‌بایست برای اخذ رأی اعتماد به مجلس سوم معرفی می‌شد.
میرحسین موسوی در ۱۴ شهریور ۱۳۶۷ اقدام به نگارش دو نامه کرد: نامه‌ای رسمی که در مطبوعات منتشر شد و نامه‌ای محرمانه به رئیس‌جمهور وقت (سید علی خامنه‌ای).
در متن رسمی استعفا، مواردی چون استعفای وزیر برنامه و بودجه، مشکلات طولانی‌مدت در انتخاب وزرای کلیدی (مانند نیرو، بازرگانی و جهاد) و ضرورت احترام به جایگاه مجلس به عنوان مرجع منبعث از آرای ملت مطرح شده بود. اما او در متن اصلی و محرمانه‌ی استعفانامه، دلایل اصلی کناره‌گیری خود را به شرح زیر مطرح کرد:
سیاست خارجی: مسلوب‌الاختیار شدن دولت در حوزه سیاست خارجی و عدم دخالت کامل کابینه در این امور.
عملیات برون‌مرزی: انجام برخی عملیات‌ها و اقدامات برون‌مرزی بدون اطلاع و دستور دولت.
سازمان برنامه و بودجه: تجزیه و جداسازی سازمان برنامه و بودجه از بدنه اجرایی دولت.
شوراهای موازی: تضعیف اقتدار قانونی و مشروع دولت و وزرا توسط شوراهای گوناگون تصمیم‌گیر.
اقدامات ناآگاهانه: عدم توانایی در پاسخگویی به هیئت دولت و مجلس درباره اقداماتی که به نام دولت اما بدون اطلاع آن انجام می‌شد.
ناتوانی اجرایی: او در پایان نامه، استعفای خود را ناشی از ناتوانی در ادامه کار با این شرایط عنوان کرد.
این استعفا با مخالفت صریح بنیان‌گذار جمهوری اسلامی مواجه شد و ایشان آن را برخلاف مصلحت کشور دانستند. پس از آن، میرحسین موسوی با ارسال نامه دیگری، نظر رهبر انقلاب را پذیرفت، استعفای خود را پس گرفت و در سمت خود ابقا شد.
@Kaleme
Telegram
سایت خبری-تحلیلی کلمه
🔴 ۱۴ شهریور، سالروز استعفای مهندس میرحسین موسوی از نخست‌وزیری
@Kaleme
@Kaleme
🔴 جامعه‌ی ایران: در جستجوی معنایی برای زندگی
✍ مژگان باقری*
در فاجعه‌ی دیماه ۱۴۰۴ هزاران خانواده در عرض چند ساعت از یک خانواده خوشبخت معمولی تبدیل به یک خانواده مستاصل و پریشان شدند و همین اتفاق کافی بود که بسیاری از آنان به مرز فروپاشی روانی برسند. چرا که هیچ کدام از بازماندگان حتی در ترسناک‌ترین کابوسهای خود چنین حادثه شومی را پیش بینی نمی کردند. کسانی که برای اعتراض از خانه بیرون رفتند نه رزمنده بودند نه چریک آموزش دیده. همه آنها رفته بودند که برگردند، اما نه تنها برنگشتند بلکه خانواده هایشان که هرگز برای روبرو شدن با چنین سرنوشتی آماده نبودند برای پیدا کردن و تحویل گرفتن پیکر آنان و مراسم خاکسپاری و ختم وارد یک جدال نابرابر با حکومت شدند. تصاویری که همه ما دیدیم کابوسی هولناک بود که هرگز در خواب هم نمی بینیم.
تجربه دو جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه طی یک سال و فشارهای کمرشکن اقتصادی از یک سو و فاجعه هولناک دیماه از دیگر سو بسیاری از ایرانیان را به لبه پرتگاه فروپاشی روانی کشانده است. برای میلیونها نفر مثل من که نه در اعتراضات شرکت کردیم نه آسیب جسمی دیدیم و نه عزیزانمان را از دست دادیم تحمل این شرائط روز به روز سخت‌تر می شود، دیگر چه می توان گفت درباره هم وطنانی که در اعتراضات آسیب دیدند یا عزیزانشان را از دست دادند؟ چه می توان گفت درباره زندانیان و خانواده های آنان؟ ما که با دیدن هر عکس و فیلمی از جانباختگان از زنده بودن خود شرمنده می شویم چگونه می توانیم به بازماندگانی کمک کنیم که بر لبه پرتگاه سقوط قرار گرفته اند؟ به این دلیل که از ادامه زندگی بدون عزیزانشان ناتوانند، به این دلیل که دیگر برای گذران این روز و شبی که نامش زندگی است معنایی نمی یابند....
پایان خودخواسته زندگی از طرف پدر و نامزد دو نفر از جانباختگان دیماه، یکی در مرودشت فارس و دیگری در تهران، زنگ خطر بزرگی را برای جامعه خسته و رنجور ایران به صدا درآورده است. آن روز که این بازماندگان در بین هزاران کیسه مشکی به دنبال پیکر عزیزشان می گشتند باید می دانستیم که این، ابتدای ویرانی است. حال، پس از گذشت چندین ماه و فروکش کردن آن تنشها و استرسها تازه به یک سوال ویرانگر رسیده اند: چرا؟! چه کسی می تواند پاسخی قانع کننده به بازماندگان بدهد؟ چه کسی می تواند مرهمی بر این دلهای داغدار بگذارد؟
اینجا همان مرحله‌ی فروپاشی روانی است. همان جایی که باید به کمک این عزیزان شتافت. همان جایی که باید دستشان را گرفت و به آرامی از این پرتگاه عبور داد. اما چگونه؟
اینجاست که باید جامعه شناسان و مددکاران اجتماعی به میدان بیایند. اینجاست که اساتید دانشگاه باید ازکنج عزلت بیرون بیایند و به حکومت هشدار بدهند.
هشدار درباره یک جامعه سرخورده، افسرده و درآستانه‌ی سقوط.
خودکشی دو نفر از بازماندگان فاجعه دیماه یک مسئله فردی نیست. ما به روانپزشک و قرصهای آرامبخش نیاز نداریم بلکه به یک راه حل جمعی و یک خانه تکانی اجتماعی نیازمندیم. این خودکش ها به ما می گوید که جامعه ایران از آستانه تحمل درد عبور کرده است و اگر آنها که با حکومت در ارتباطند آژیر قرمز را به صدا درنیاورند به زودی شاهد اتفاقات تلخ‌تری نیز خواهیم بود و مسئولیت این اتفاقات مستقیما به عهده حکومتی است که هیچگاه صدای مردم را نشنیده است و صد البته نخبگانی که هرگز تلاش نکردند با استفاده از علم و تجربه خود راهی برای رساندن جامعه ایران به ساحل آرامش پیدا کنند. نخبگانی که نه تنها هیچگاه راه حلی برای انبوه مشکلات جامعه دردمند ایران نداشتند بلکه خود بخشی از مشکل بودند.
توران میرهادی پس از مرگ همسر و فرزندش به این نتیجه رسید که باید غم‌های بزرگ را به کارهای بزرگ تبدیل کند و البته که کرد. دکتر فرانکل پس از فاجعه آشویتس به دنبال معنایی برای زندگی می گشت و البته که یافت. اما جامعه ایران چگونه می تواند تجربیات ارزشمند این انسانهای بزرگ را برای بازسازی تنِ رنجورِ خود به کار گیرد؟ چگونه می تواند خود را از این درماندگی نجات دهد؟ و بالاخره چگونه می تواند دست بازماندگان فاجعه دیماه را بگیرد و به عبور امن آنها از این مرحله سخت کمک کند؟ پاسخ به این پرسشها میزان مسئولیت پذیری اجتماعی ما را مشخص می کند.
* معلم و دانش آموخته جامعه شناسی
منبع: شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان
@Kaleme
✍ مژگان باقری*
در فاجعه‌ی دیماه ۱۴۰۴ هزاران خانواده در عرض چند ساعت از یک خانواده خوشبخت معمولی تبدیل به یک خانواده مستاصل و پریشان شدند و همین اتفاق کافی بود که بسیاری از آنان به مرز فروپاشی روانی برسند. چرا که هیچ کدام از بازماندگان حتی در ترسناک‌ترین کابوسهای خود چنین حادثه شومی را پیش بینی نمی کردند. کسانی که برای اعتراض از خانه بیرون رفتند نه رزمنده بودند نه چریک آموزش دیده. همه آنها رفته بودند که برگردند، اما نه تنها برنگشتند بلکه خانواده هایشان که هرگز برای روبرو شدن با چنین سرنوشتی آماده نبودند برای پیدا کردن و تحویل گرفتن پیکر آنان و مراسم خاکسپاری و ختم وارد یک جدال نابرابر با حکومت شدند. تصاویری که همه ما دیدیم کابوسی هولناک بود که هرگز در خواب هم نمی بینیم.
تجربه دو جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه طی یک سال و فشارهای کمرشکن اقتصادی از یک سو و فاجعه هولناک دیماه از دیگر سو بسیاری از ایرانیان را به لبه پرتگاه فروپاشی روانی کشانده است. برای میلیونها نفر مثل من که نه در اعتراضات شرکت کردیم نه آسیب جسمی دیدیم و نه عزیزانمان را از دست دادیم تحمل این شرائط روز به روز سخت‌تر می شود، دیگر چه می توان گفت درباره هم وطنانی که در اعتراضات آسیب دیدند یا عزیزانشان را از دست دادند؟ چه می توان گفت درباره زندانیان و خانواده های آنان؟ ما که با دیدن هر عکس و فیلمی از جانباختگان از زنده بودن خود شرمنده می شویم چگونه می توانیم به بازماندگانی کمک کنیم که بر لبه پرتگاه سقوط قرار گرفته اند؟ به این دلیل که از ادامه زندگی بدون عزیزانشان ناتوانند، به این دلیل که دیگر برای گذران این روز و شبی که نامش زندگی است معنایی نمی یابند....
پایان خودخواسته زندگی از طرف پدر و نامزد دو نفر از جانباختگان دیماه، یکی در مرودشت فارس و دیگری در تهران، زنگ خطر بزرگی را برای جامعه خسته و رنجور ایران به صدا درآورده است. آن روز که این بازماندگان در بین هزاران کیسه مشکی به دنبال پیکر عزیزشان می گشتند باید می دانستیم که این، ابتدای ویرانی است. حال، پس از گذشت چندین ماه و فروکش کردن آن تنشها و استرسها تازه به یک سوال ویرانگر رسیده اند: چرا؟! چه کسی می تواند پاسخی قانع کننده به بازماندگان بدهد؟ چه کسی می تواند مرهمی بر این دلهای داغدار بگذارد؟
اینجا همان مرحله‌ی فروپاشی روانی است. همان جایی که باید به کمک این عزیزان شتافت. همان جایی که باید دستشان را گرفت و به آرامی از این پرتگاه عبور داد. اما چگونه؟
اینجاست که باید جامعه شناسان و مددکاران اجتماعی به میدان بیایند. اینجاست که اساتید دانشگاه باید ازکنج عزلت بیرون بیایند و به حکومت هشدار بدهند.
هشدار درباره یک جامعه سرخورده، افسرده و درآستانه‌ی سقوط.
خودکشی دو نفر از بازماندگان فاجعه دیماه یک مسئله فردی نیست. ما به روانپزشک و قرصهای آرامبخش نیاز نداریم بلکه به یک راه حل جمعی و یک خانه تکانی اجتماعی نیازمندیم. این خودکش ها به ما می گوید که جامعه ایران از آستانه تحمل درد عبور کرده است و اگر آنها که با حکومت در ارتباطند آژیر قرمز را به صدا درنیاورند به زودی شاهد اتفاقات تلخ‌تری نیز خواهیم بود و مسئولیت این اتفاقات مستقیما به عهده حکومتی است که هیچگاه صدای مردم را نشنیده است و صد البته نخبگانی که هرگز تلاش نکردند با استفاده از علم و تجربه خود راهی برای رساندن جامعه ایران به ساحل آرامش پیدا کنند. نخبگانی که نه تنها هیچگاه راه حلی برای انبوه مشکلات جامعه دردمند ایران نداشتند بلکه خود بخشی از مشکل بودند.
توران میرهادی پس از مرگ همسر و فرزندش به این نتیجه رسید که باید غم‌های بزرگ را به کارهای بزرگ تبدیل کند و البته که کرد. دکتر فرانکل پس از فاجعه آشویتس به دنبال معنایی برای زندگی می گشت و البته که یافت. اما جامعه ایران چگونه می تواند تجربیات ارزشمند این انسانهای بزرگ را برای بازسازی تنِ رنجورِ خود به کار گیرد؟ چگونه می تواند خود را از این درماندگی نجات دهد؟ و بالاخره چگونه می تواند دست بازماندگان فاجعه دیماه را بگیرد و به عبور امن آنها از این مرحله سخت کمک کند؟ پاسخ به این پرسشها میزان مسئولیت پذیری اجتماعی ما را مشخص می کند.
* معلم و دانش آموخته جامعه شناسی
منبع: شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان
@Kaleme
🔴 این همه زخم نهان هست و مجال آه نیست
✍ سروش دباغ
«این چه استغناست یارب؟ وین چه قادر حکمت است؟
کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست»
و:
« بر منار آشناییها نمی سوزد چراغی
آتش اندر تیرگی افتد که آتش زد به جانم»
دیروز از شنیدنِ سه خبر پیاپی، اوقاتم سخت تلخ شد و برای دقایقی آسمان چشمانم بارانی گشت و گریه امانم نداد. آیدا حیدری، نامزد ابوالفضل سلیمانی، از جان باختگان اعتراضات دیماه، چند روز قبل به زندگی خود پایان داد. به گفتۀ خانواده ها، قرار بوده آیدا و ابوالفضل همین ماه ازدواج کنند. همچنین دانیال کریمی، پدر امیر محمد کریمی، از جان باختگان اعتراضات دیماه، چند روز پیش به زندگی خویش پایان داد. امیرمحمد کریمی، ورزشکار و عضو سابق تیم ملی نوجوانانِ تکواندوی ایران بود. افزون بر این، عرفان میرزایی، رپر و خوانندۀ جوان بیست و یکساله و از بازداشت شدگان اعتراضات دیماه سال گذشته، چند روز پیش در اصفهان اعدام شد.
طی پانزده ماه گذشته، کشور عزیزمان درگیر سه جنگ خانمانسوز بوده، زیرساختهای متعددی از بین رفته و چند هزار نفر از هموطنان بیگناه در خون خود غلتیده اند. چند صباحی است محاصرۀ دریایی هم به تحریمها افزوده شده و فشار اقتصادی مضاعفی بر گردۀ شهروندان وارد شده، به نحوی که مدیریت کردنِ هزینه های روزمره برای میلیونها ایرانی، به گواهی آمار رسمیِ منتشر شده در داخل کشور، آشکارا بدل به امری طاقت فرسا و محنت زا شده است. افزون بر این، در اعتراضات دیماه سال گذشته، چند هزار نفر از هموطنان معترض و مستاصل و بی پناه به خاک افتادند و در خون غلتیدند و جان به جان آفرین تسلیم کردند ...
ادامه متن
@Kaleme
✍ سروش دباغ
«این چه استغناست یارب؟ وین چه قادر حکمت است؟
کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست»
و:
« بر منار آشناییها نمی سوزد چراغی
آتش اندر تیرگی افتد که آتش زد به جانم»
دیروز از شنیدنِ سه خبر پیاپی، اوقاتم سخت تلخ شد و برای دقایقی آسمان چشمانم بارانی گشت و گریه امانم نداد. آیدا حیدری، نامزد ابوالفضل سلیمانی، از جان باختگان اعتراضات دیماه، چند روز قبل به زندگی خود پایان داد. به گفتۀ خانواده ها، قرار بوده آیدا و ابوالفضل همین ماه ازدواج کنند. همچنین دانیال کریمی، پدر امیر محمد کریمی، از جان باختگان اعتراضات دیماه، چند روز پیش به زندگی خویش پایان داد. امیرمحمد کریمی، ورزشکار و عضو سابق تیم ملی نوجوانانِ تکواندوی ایران بود. افزون بر این، عرفان میرزایی، رپر و خوانندۀ جوان بیست و یکساله و از بازداشت شدگان اعتراضات دیماه سال گذشته، چند روز پیش در اصفهان اعدام شد.
طی پانزده ماه گذشته، کشور عزیزمان درگیر سه جنگ خانمانسوز بوده، زیرساختهای متعددی از بین رفته و چند هزار نفر از هموطنان بیگناه در خون خود غلتیده اند. چند صباحی است محاصرۀ دریایی هم به تحریمها افزوده شده و فشار اقتصادی مضاعفی بر گردۀ شهروندان وارد شده، به نحوی که مدیریت کردنِ هزینه های روزمره برای میلیونها ایرانی، به گواهی آمار رسمیِ منتشر شده در داخل کشور، آشکارا بدل به امری طاقت فرسا و محنت زا شده است. افزون بر این، در اعتراضات دیماه سال گذشته، چند هزار نفر از هموطنان معترض و مستاصل و بی پناه به خاک افتادند و در خون غلتیدند و جان به جان آفرین تسلیم کردند ...
ادامه متن
@Kaleme
Telegraph
این همه زخم نهان هست و مجال آه نیست
سروش دباغ «این چه استغناست یارب؟ وین چه قادر حکمت است؟ کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست» و: « بر منار آشناییها نمی سوزد چراغی آتش اندر تیرگی افتد که آتش زد به جانم» دیروز از شنیدنِ سه خبر پیاپی، اوقاتم سخت تلخ شد و برای دقایقی آسمان چشمانم بارانی گشت…
🔴 خانم سخنگو، خشونت از اینجا می‌آید: این نوشته برای ثبت همان پشت‌صحنه است
✍ مهدی محمودیان
چند روز پیش سخنگوی دولت با لحنی اندوهگین پرسیده بود: چرا این‌قدر خشونت؟ چی شد که جامعه به اینجا رسید که بتواند سر نیروی امنیتی خودش این بلا را بیاورد و به طرز فجیع به‌شهادت برسد؟" بخشی از پاسخ به این پرسش را شاید بتوان در جنایت‌هایی که بر امثال امیرها، رضاها و حمیدها در همه این سال‌ها آورده شده، پیدا کرد؛ مشتی نمونه خروار:
امیر؛ شلیک ماموران به پای بازداشتی در پارکی خلوت
نیمه‌شب بود که به خانه امیر در خیابان پیروزی ریختند. مقابل چشمان پدر و مادرش به‌شدت کتکش زدند و بردند. ساعت‌ها او را در ماشین چرخاندند. حدود ساعت چهار صبح، وقتی چند ساعت از بازداشتش گذشته و کاملا در اختیار ماموران بود، او را به پارکی خلوت بردند. با دستان بسته دوباره کتکش زدند و بعد به پایش شلیک کردند. سپس او را به بیمارستان سجاد نیروی انتظامی منتقل و بعد از چند روز با همان پای مجروح، به زندان تهران بزرگ فرستادند. ...
ادامه متن
منبع: کانال تلگرام نگارنده
@Kaleme
گوشه‌ای از آنچه بر بازداشتیان دی ماه رفت
✍ مهدی محمودیان
چند روز پیش سخنگوی دولت با لحنی اندوهگین پرسیده بود: چرا این‌قدر خشونت؟ چی شد که جامعه به اینجا رسید که بتواند سر نیروی امنیتی خودش این بلا را بیاورد و به طرز فجیع به‌شهادت برسد؟" بخشی از پاسخ به این پرسش را شاید بتوان در جنایت‌هایی که بر امثال امیرها، رضاها و حمیدها در همه این سال‌ها آورده شده، پیدا کرد؛ مشتی نمونه خروار:
امیر؛ شلیک ماموران به پای بازداشتی در پارکی خلوت
نیمه‌شب بود که به خانه امیر در خیابان پیروزی ریختند. مقابل چشمان پدر و مادرش به‌شدت کتکش زدند و بردند. ساعت‌ها او را در ماشین چرخاندند. حدود ساعت چهار صبح، وقتی چند ساعت از بازداشتش گذشته و کاملا در اختیار ماموران بود، او را به پارکی خلوت بردند. با دستان بسته دوباره کتکش زدند و بعد به پایش شلیک کردند. سپس او را به بیمارستان سجاد نیروی انتظامی منتقل و بعد از چند روز با همان پای مجروح، به زندان تهران بزرگ فرستادند. ...
ادامه متن
منبع: کانال تلگرام نگارنده
@Kaleme
Telegram
خبرانه‌ها(مهدی محمودیان)
برای روزی می‌جنگم که دیگر برای زندگی کردن نیازی به جنگیدن نباشد.
جمهوری‌خواه و کنشگر حقوق بشر.
twitter.com/MahmoudianMe?s=09
https://www.instagram.com/mahmoudian.me?
igsh=b2cwen
جمهوری‌خواه و کنشگر حقوق بشر.
twitter.com/MahmoudianMe?s=09
https://www.instagram.com/mahmoudian.me?
igsh=b2cwen
🔴 مجید سعیدی، عکاس شناخته‌شده ایرانی، بازداشت شد
مهدی سعیدی، از بازداشت برادرش، مجید سعیدی، عکاس شناخته‌شده ایرانی، خبر داد. به گفته او، نیروهای امنیتی روز چهارشنبه به محل زندگی برادرش مراجعه کرده و او را بازداشت کرده‌اند.
تا لحظه تنظیم این خبر، اطلاعاتی درباره دلیل بازداشت و محل نگهداری مجید سعیدی منتشر نشده است.
مجید سعیدی، برنده چندین جایزه بین‌المللی، از جمله جایزه انجمن لوکاس دولت‌گر است و پیش‌تر چندین بار توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شده است.
مهدی سعیدی همچنین گفته است که برادرش شهریور سال ۱۴۰۰، زمانی که برای تهیه گزارشی از وضعیت آوارگان افغانستان به استان آذربایجان غربی سفر کرده بود، در شهر خوی بازداشت شده بود.
این عکاس در جریان جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل نیز از برخورد نیروهای امنیتی با خود و یکی دیگر از همکارانش خبر داده و گفته بود: «ما را نه قهرمان، که هدف می‌دیدند. ما شکار بودیم و برخی، مثل من، واقعاً شکار شدند.»
منبع: تحکیم ملت
@Kaleme
مهدی سعیدی، از بازداشت برادرش، مجید سعیدی، عکاس شناخته‌شده ایرانی، خبر داد. به گفته او، نیروهای امنیتی روز چهارشنبه به محل زندگی برادرش مراجعه کرده و او را بازداشت کرده‌اند.
تا لحظه تنظیم این خبر، اطلاعاتی درباره دلیل بازداشت و محل نگهداری مجید سعیدی منتشر نشده است.
مجید سعیدی، برنده چندین جایزه بین‌المللی، از جمله جایزه انجمن لوکاس دولت‌گر است و پیش‌تر چندین بار توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شده است.
مهدی سعیدی همچنین گفته است که برادرش شهریور سال ۱۴۰۰، زمانی که برای تهیه گزارشی از وضعیت آوارگان افغانستان به استان آذربایجان غربی سفر کرده بود، در شهر خوی بازداشت شده بود.
این عکاس در جریان جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل نیز از برخورد نیروهای امنیتی با خود و یکی دیگر از همکارانش خبر داده و گفته بود: «ما را نه قهرمان، که هدف می‌دیدند. ما شکار بودیم و برخی، مثل من، واقعاً شکار شدند.»
منبع: تحکیم ملت
@Kaleme
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 مگر مغولان بازگشته اند؟
✍ مجید مرادی
تاریخ ما را شخم می‌زنند. تاریخ آمریکا 250 سال است اما این بنا 500 سال عمر دارد!
این راننده بلدوزر چطور دلش آمد آن بنای بلند را ویران کند؟! خانه خراب باد هرکس چنین بنایی را ویران کرد. دیدن چنین صحنه‌هایی حال آدم را بد می‌کند.
مگر مغولان باز گشته‌اند؟!
منبع: سهام‌نیوز
@Kaleme
دیروز رباط سبزوار کاروانسرایی مربوط به دوره صفویه که در مرکز سبزوار بود، اينگونه با بولدوزر نابود شد!
✍ مجید مرادی
تاریخ ما را شخم می‌زنند. تاریخ آمریکا 250 سال است اما این بنا 500 سال عمر دارد!
این راننده بلدوزر چطور دلش آمد آن بنای بلند را ویران کند؟! خانه خراب باد هرکس چنین بنایی را ویران کرد. دیدن چنین صحنه‌هایی حال آدم را بد می‌کند.
مگر مغولان باز گشته‌اند؟!
منبع: سهام‌نیوز
@Kaleme
parsi.euronews.com
🔴 از وین تا نیویورک؛ پرونده هسته‌ای ایران وارد مرحله‌ای پرتنش می‌شود
تصویب قطعنامه اخیر شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) درباره پرونده هسته‌ای ایران و ارجاع آن به شورای امنیت سازمان ملل متحد، یکی از مهم‌ترین تحولات دیپلماتیک سال‌های اخیر به شمار می‌رود. این قطعنامه از سوی چهار کشور غربی شامل ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، فرانسه و آلمان (E4) ارائه شد و با ۲۳ رأی موافق، ۳ رأی مخالف (روسیه، چین و نیجریه) و ۸ رأی ممتنع به تصویب رسید.
این نخستین بار در ۲۰ سال گذشته است که شورای حکام آژانس، پرونده هسته‌ای ایران را به دلیل «عدم پایبندی» (Non-Compliance) به تعهدات پادمانی به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع می‌دهد.
به گفته آژانس، مسائل پادمانی، از جمله وجود ذرات اورانیوم در مکان‌هایی که پیش‌تر به آژانس اعلام نشده بود، و همچنین عدم ارائه پاسخ‌های کافی و شفاف‌سازی لازم از سوی تهران، از محورهای اصلی گزارش‌های فنی آژانس بوده است.
پس از حملات نظامی آمریکا به برخی تأسیسات هسته‌ای ایران، دسترسی بازرسان آژانس به این سایت‌ها محدود یا متوقف شد. آژانس نیز اعلام کرده است که این وضعیت، توانایی آن برای انجام راستی‌آزمایی و نظارت دقیق بر فعالیت‌های هسته‌ای ایران، از جمله وضعیت ذخایر اورانیوم غنی‌شده، را مختل کرده است.
همچنین، بر اساس آخرین گزارش‌های آژانس، ایران ذخایری از اورانیوم غنی‌شده تا سطح ۶۰ درصد در اختیار دارد. غنی‌سازی در این سطح، از دیدگاه فنی فاصله نسبتاً کوتاهی با سطح مورد استفاده برای ساخت سلاح هسته‌ای، یعنی حدود ۹۰ درصد، دارد؛ هرچند غنی‌سازی ۶۰ درصدی به‌خودی‌خود به معنای وجود سلاح هسته‌ای یا تصمیم به ساخت آن نیست.
در مقابل، نماینده ایران در آژانس و مقام‌های وزارت امور خارجه، این قطعنامه را «کاملاً سیاسی»، «فاقد وجاهت فنی و حقوقی» و متأثر از فشارهای آمریکا و متحدان غربی دانسته‌اند.
ایران تأکید کرده است که به دلیل شرایط امنیتی و تهدیدات نظامی علیه تأسیسات هسته‌ای خود، اجرای برخی ترتیبات معمول پادمانی و فراهم کردن بعضی دسترسی‌های مورد درخواست آژانس امکان‌پذیر نبوده است.
تهران همچنین هشدار داده است که اقدام کشورهای غربی نه‌تنها کمکی به حل‌وفصل پرونده هسته‌ای نمی‌کند، بلکه می‌تواند روند تعاملات دیپلماتیک را پیچیده‌تر کرده و در نهایت به تضعیف یا فروپاشی چارچوب‌های همکاری میان ایران و آژانس منجر شود.
بدین ترتیب، با انتقال پرونده به سطح سیاسی بالاتر و ارجاع آن به شورای امنیت سازمان ملل متحد، موضوع هسته‌ای ایران از یک چارچوب عمدتاً فنی و کارشناسی در وین، به مهم‌ترین نهاد تصمیم‌گیری سیاسی و امنیتی سازمان ملل متحد در نیویورک منتقل می‌شود.
شورای امنیت می‌تواند در صورت وجود شرایط و تصویب قطعنامه جدید، اقدامات تنبیهی و محدودیت‌های بین‌المللی بیشتری علیه ایران اعمال کند. این اقدامات می‌تواند شامل تحریم‌های اقتصادی، محدودیت‌های مالی و تجاری و سایر اقدامات پیش‌بینی‌شده در چارچوب اختیارات شورای امنیت باشد.
با این حال، با توجه به حق وتوی روسیه و چین و مخالفت صریح این دو کشور با رویکرد کشورهای غربی، احتمال تصویب تحریم‌های جامع و جدید علیه ایران از طریق یک قطعنامه تازه شورای امنیت، دست‌کم در شرایط کنونی، پایین به نظر می‌رسد.
در چنین شرایطی، کشورهای غربی ممکن است در صورت عدم پیشرفت در شورای امنیت، به استفاده گسترده‌تر از ابزارهای فشار یک‌جانبه اقتصادی و حقوقی روی آورند یا با هماهنگی میان متحدان خود، محدودیت‌ها و فشارهای بیشتری بر بخش‌های مالی، بانکی، تجاری و انرژی ایران اعمال کنند.
در مجموع، ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت را می‌توان نقطه عطفی در روند تشدید فشارهای بین‌المللی علیه تهران دانست؛ با این حال، میزان تأثیرگذاری این اقدام بر آینده برنامه هسته‌ای ایران و همچنین مسیر مذاکرات دیپلماتیک، به واکنش ایران، موضع روسیه و چین و نحوه برخورد دولت‌های غربی در ماه‌های آینده بستگی خواهد داشت.
@Kaleme
تصویب قطعنامه اخیر شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) درباره پرونده هسته‌ای ایران و ارجاع آن به شورای امنیت سازمان ملل متحد، یکی از مهم‌ترین تحولات دیپلماتیک سال‌های اخیر به شمار می‌رود. این قطعنامه از سوی چهار کشور غربی شامل ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، فرانسه و آلمان (E4) ارائه شد و با ۲۳ رأی موافق، ۳ رأی مخالف (روسیه، چین و نیجریه) و ۸ رأی ممتنع به تصویب رسید.
این نخستین بار در ۲۰ سال گذشته است که شورای حکام آژانس، پرونده هسته‌ای ایران را به دلیل «عدم پایبندی» (Non-Compliance) به تعهدات پادمانی به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع می‌دهد.
به گفته آژانس، مسائل پادمانی، از جمله وجود ذرات اورانیوم در مکان‌هایی که پیش‌تر به آژانس اعلام نشده بود، و همچنین عدم ارائه پاسخ‌های کافی و شفاف‌سازی لازم از سوی تهران، از محورهای اصلی گزارش‌های فنی آژانس بوده است.
پس از حملات نظامی آمریکا به برخی تأسیسات هسته‌ای ایران، دسترسی بازرسان آژانس به این سایت‌ها محدود یا متوقف شد. آژانس نیز اعلام کرده است که این وضعیت، توانایی آن برای انجام راستی‌آزمایی و نظارت دقیق بر فعالیت‌های هسته‌ای ایران، از جمله وضعیت ذخایر اورانیوم غنی‌شده، را مختل کرده است.
همچنین، بر اساس آخرین گزارش‌های آژانس، ایران ذخایری از اورانیوم غنی‌شده تا سطح ۶۰ درصد در اختیار دارد. غنی‌سازی در این سطح، از دیدگاه فنی فاصله نسبتاً کوتاهی با سطح مورد استفاده برای ساخت سلاح هسته‌ای، یعنی حدود ۹۰ درصد، دارد؛ هرچند غنی‌سازی ۶۰ درصدی به‌خودی‌خود به معنای وجود سلاح هسته‌ای یا تصمیم به ساخت آن نیست.
در مقابل، نماینده ایران در آژانس و مقام‌های وزارت امور خارجه، این قطعنامه را «کاملاً سیاسی»، «فاقد وجاهت فنی و حقوقی» و متأثر از فشارهای آمریکا و متحدان غربی دانسته‌اند.
ایران تأکید کرده است که به دلیل شرایط امنیتی و تهدیدات نظامی علیه تأسیسات هسته‌ای خود، اجرای برخی ترتیبات معمول پادمانی و فراهم کردن بعضی دسترسی‌های مورد درخواست آژانس امکان‌پذیر نبوده است.
تهران همچنین هشدار داده است که اقدام کشورهای غربی نه‌تنها کمکی به حل‌وفصل پرونده هسته‌ای نمی‌کند، بلکه می‌تواند روند تعاملات دیپلماتیک را پیچیده‌تر کرده و در نهایت به تضعیف یا فروپاشی چارچوب‌های همکاری میان ایران و آژانس منجر شود.
بدین ترتیب، با انتقال پرونده به سطح سیاسی بالاتر و ارجاع آن به شورای امنیت سازمان ملل متحد، موضوع هسته‌ای ایران از یک چارچوب عمدتاً فنی و کارشناسی در وین، به مهم‌ترین نهاد تصمیم‌گیری سیاسی و امنیتی سازمان ملل متحد در نیویورک منتقل می‌شود.
شورای امنیت می‌تواند در صورت وجود شرایط و تصویب قطعنامه جدید، اقدامات تنبیهی و محدودیت‌های بین‌المللی بیشتری علیه ایران اعمال کند. این اقدامات می‌تواند شامل تحریم‌های اقتصادی، محدودیت‌های مالی و تجاری و سایر اقدامات پیش‌بینی‌شده در چارچوب اختیارات شورای امنیت باشد.
با این حال، با توجه به حق وتوی روسیه و چین و مخالفت صریح این دو کشور با رویکرد کشورهای غربی، احتمال تصویب تحریم‌های جامع و جدید علیه ایران از طریق یک قطعنامه تازه شورای امنیت، دست‌کم در شرایط کنونی، پایین به نظر می‌رسد.
در چنین شرایطی، کشورهای غربی ممکن است در صورت عدم پیشرفت در شورای امنیت، به استفاده گسترده‌تر از ابزارهای فشار یک‌جانبه اقتصادی و حقوقی روی آورند یا با هماهنگی میان متحدان خود، محدودیت‌ها و فشارهای بیشتری بر بخش‌های مالی، بانکی، تجاری و انرژی ایران اعمال کنند.
در مجموع، ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت را می‌توان نقطه عطفی در روند تشدید فشارهای بین‌المللی علیه تهران دانست؛ با این حال، میزان تأثیرگذاری این اقدام بر آینده برنامه هسته‌ای ایران و همچنین مسیر مذاکرات دیپلماتیک، به واکنش ایران، موضع روسیه و چین و نحوه برخورد دولت‌های غربی در ماه‌های آینده بستگی خواهد داشت.
@Kaleme
🔴 سعید باقری، درویش گنابادی و زندانی عقیدتی، پس از اعزام به مرخصی درگذشت
سعید باقری، از دراویش گنابادی که از اردیبهشت ۱۴۰۴ در زندان اوین محبوس بود، پس از اعزام به مرخصی و در پی سکته قلبی درگذشت.
باقری از بیماری‌های متعدد رنج می‌برد و وضعیت جسمانی او در دوران حبس نامناسب بود. او در شهریورماه ۱۴۰۵ به مرخصی اعزام شد و در همین دوره، بر اثر سکته قلبی جان باخت.
وی در پرونده‌ای با اتهامات عقیدتی توسط دادگاه انقلاب تهران به پنج سال حبس محکوم شده بود و از اردیبهشت سال گذشته دوران محکومیت خود را در زندان اوین می‌گذراند.
در سال‌های گذشته محرومیت دراویش گنابادی زندانی از دسترسی مناسب به خدمات پزشکی بارها گزارش شده است. موارد متعددی از بیماری، جراحات و خودداری مسئولان زندان از فراهم‌کردن درمان مناسب در گزارش‌ها ثبت شده است.
درگذشت سعید باقری بار دیگر مسئله مسئولیت حکومت در قبال سلامت زندانیان بیمار را مطرح می‌کند؛ به‌ویژه درباره زندانیانی که اساساً به دلیل عقیده و باور خود زندانی شده‌اند. زندانی بیمار نباید زمانی به مرخصی فرستاده شود که بیماری او به مرحله‌ای خطرناک رسیده است.
منبع: کانال مهدی محمودیان
@Kaleme
سعید باقری، از دراویش گنابادی که از اردیبهشت ۱۴۰۴ در زندان اوین محبوس بود، پس از اعزام به مرخصی و در پی سکته قلبی درگذشت.
باقری از بیماری‌های متعدد رنج می‌برد و وضعیت جسمانی او در دوران حبس نامناسب بود. او در شهریورماه ۱۴۰۵ به مرخصی اعزام شد و در همین دوره، بر اثر سکته قلبی جان باخت.
وی در پرونده‌ای با اتهامات عقیدتی توسط دادگاه انقلاب تهران به پنج سال حبس محکوم شده بود و از اردیبهشت سال گذشته دوران محکومیت خود را در زندان اوین می‌گذراند.
در سال‌های گذشته محرومیت دراویش گنابادی زندانی از دسترسی مناسب به خدمات پزشکی بارها گزارش شده است. موارد متعددی از بیماری، جراحات و خودداری مسئولان زندان از فراهم‌کردن درمان مناسب در گزارش‌ها ثبت شده است.
درگذشت سعید باقری بار دیگر مسئله مسئولیت حکومت در قبال سلامت زندانیان بیمار را مطرح می‌کند؛ به‌ویژه درباره زندانیانی که اساساً به دلیل عقیده و باور خود زندانی شده‌اند. زندانی بیمار نباید زمانی به مرخصی فرستاده شود که بیماری او به مرحله‌ای خطرناک رسیده است.
منبع: کانال مهدی محمودیان
@Kaleme
🔴 اعدام دست‌کم ۵۹ نفر متهم سیاسی و امنیتی در ۵ ماه اخیر
دیده‌بان حقوق بشر (HRW) در تازه‌ترین گزارش خود با عنوان «تداوم کارزار اعدام غیرقانونی معترضان در ایران»، نسبت به روند فزاینده اجرای احکام اعدام و سرکوب معترضان و مخالفان سیاسی هشدار داده است.
بر اساس این گزارش، طی پنج ماه گذشته دست‌کم ۵۹ زندانی سیاسی و معترض در ایران اعدام شده‌اند. ۲۹ نفر از آنها در ارتباط با اعتراضات دیماه و ۳ نفر دیگر در رابطه با اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» بازداشت شده بودند.
در حداقل ۱۶ مورد از ۲۹ پرونده مرتبط با اعتراضات اخیر، هیچ اتهامی مبنی بر قتل یا وارد کردن آسیب جدی به دیگران مطرح نبوده و احکام مرگ بر اساس اتهاماتی چون «محاربه» یا «افساد فی‌الارض» صادر شده‌اند.
این گزارش تاکید می‌کند که دادگاه‌های انقلاب این احکام را پس از محاکمه‌هایی «به‌شدت شتاب‌زده و غیرشفاف» صادر کرده‌اند؛ شرایطی که در آن متهمان از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و اقرار اجباری و تحت شکنجه مبنای صدور حکم قرار گرفته است.
@Kaleme
دیده‌بان حقوق بشر (HRW) در تازه‌ترین گزارش خود با عنوان «تداوم کارزار اعدام غیرقانونی معترضان در ایران»، نسبت به روند فزاینده اجرای احکام اعدام و سرکوب معترضان و مخالفان سیاسی هشدار داده است.
بر اساس این گزارش، طی پنج ماه گذشته دست‌کم ۵۹ زندانی سیاسی و معترض در ایران اعدام شده‌اند. ۲۹ نفر از آنها در ارتباط با اعتراضات دیماه و ۳ نفر دیگر در رابطه با اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» بازداشت شده بودند.
در حداقل ۱۶ مورد از ۲۹ پرونده مرتبط با اعتراضات اخیر، هیچ اتهامی مبنی بر قتل یا وارد کردن آسیب جدی به دیگران مطرح نبوده و احکام مرگ بر اساس اتهاماتی چون «محاربه» یا «افساد فی‌الارض» صادر شده‌اند.
این گزارش تاکید می‌کند که دادگاه‌های انقلاب این احکام را پس از محاکمه‌هایی «به‌شدت شتاب‌زده و غیرشفاف» صادر کرده‌اند؛ شرایطی که در آن متهمان از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و اقرار اجباری و تحت شکنجه مبنای صدور حکم قرار گرفته است.
@Kaleme
🔴 چرا تبدیل نفت به ابزار قدرت، برای ایران قدرت پایدار نساخت؟
✍️ محمد طاهری
۶۶ سال پیش، در سپتامبر ۱۹۶۰، نمایندگان ایران، عراق، ونزوئلا، عربستان سعودی و کویت در بغداد گرد هم آمدند و سازمان کشورهای صادرکننده نفت، اوپک، را پایه‌گذاری کردند. کشورهای تولیدکننده نفت با ایجاد این سازمان می‌خواستند در برابر تصمیم‌های یک‌جانبه شرکت‌های بزرگ نفتی قدرت بیشتری پیدا کنند، از منافع خود دفاع کنند و در تعیین قیمت مهم‌ترین دارایی‌شان نقش داشته باشند.
اما پس از گذشت بیش از شش دهه، زمزمه‌هایی درباره افول نقش و حتی فروپاشی این سازمان مطرح شده است. از همین‌رو یکی از پرسش‌های اصلی این شماره این است که آیا رویای بنیان‌گذاران اوپک محقق شده است؟
۵۱ سال پیش، در چنینن روزهایی، یکی از مهم‌ترین اختلاف‌های نفتی ایران و آمریکا نیز از خلال یک نامه‌نگاری آشکار شد. جرالد فورد، رئیس‌جمهور آمریکا، در ۹ سپتامبر ۱۹۷۵ از محمدرضا پهلوی خواست از نفوذ ایران در اوپک برای جلوگیری از افزایش دوباره قیمت نفت استفاده کند.
فورد نگران بود که افزایش قیمت نفت، اقتصادهای آمریکا، اروپا و ژاپن را که هنوز با پیامدهای تورمی و رکودی شوک نفتی ۱۹۷۳ دست‌وپنجه نرم می‌کردند، زیر فشار بیشتری قرار دهد. شاه این درخواست را نپذیرفت و دو روز بعد، در پاسخ به فورد، استدلال کرد که تورم در کشورهای صنعتی حدود ۳۵ درصد از قدرت خرید درآمدهای نفتی ایران را از بین برده است و به این ترتیب، افزایش قیمت نفت را موجه دانست.
چند روز بعد، اعضای اوپک افزایش ۱۰درصدی قیمت نفت را تصویب کردند و خواسته رئیس‌جمهور آمریکا عملاً نادیده گرفته شد. شاه در سال‌های پایانی زندگی خود به این باور رسیده بود که استقلال او در سیاست نفتی و مقاومتش در برابر خواسته‌های غرب، یکی از دلایل تغییر رفتار قدرت‌های غربی با حکومتش بوده است. از همین‌رو، پرسش مهم این است که آیا سیاست نفتی شاه و مقاومت او در برابر خواسته‌های غرب، در سرنگونی حکومت پهلوی نقشی داشت؟
امروز، نیم‌قرن پس از آن روزها، ایران بار دیگر در حال استفاده از مزیت انرژی و موقعیت جغرافیایی خود در منازعه با قدرت‌های بزرگ است. با این تفاوت که این‌بار نه‌فقط نفت، که تنگه هرمز نیز به بخشی از منازعه تبدیل شده است.
از یک‌سو، جنگ و محاصره دریایی صادرات نفت ایران را به‌شدت کاهش داده است و از سوی دیگر، اختلال در عبور نفتکش‌ها از تنگه هرمز، عرضه کشورهای منطقه را محدود کرده و قیمت جهانی نفت را افزایش داده است. در نتیجه با این تناقض مواجه می‌شویم که جنگ برای جهان شوک افزایش قیمت نفت ایجاد کرده، اما برای ایران به شوک کاهش درآمد نفت تبدیل شده است.
به این معنی که ما می‌توانیم با افزایش ریسک عبور نفت از هرمز، هزینه بیشتری به اقتصاد جهانی تحمیل کنیم، اما همزمان توانمان برای فروش نفت و کسب درآمد ارزی را نیز محدود می‌کنیم. مهم‌تر اینکه استمرار ناامنی در این مسیر، کشورهای منطقه را به سرمایه‌گذاری بیشتر در خطوط لوله، بنادر و مسیرهایی ترغیب می‌کند که هرمز را دور می‌زنند.
به این ترتیب، سه مقطع تاریخی به یکدیگر پیوند می‌خورند. ایران در سال ۱۹۶۰ در شکل‌گیری نهادی نقش داشت که قرار بود قدرت چانه‌زنی تولیدکنندگان نفت را افزایش دهد. در سال ۱۹۷۵ کوشید از قدرت نفت برای دفاع از منافع اقتصادی خود در برابر فشار آمریکا استفاده کند و امروز، علاوه بر نفت، موقعیت جغرافیایی خود در تنگه هرمز را نیز به بخشی از معادله قدرت تبدیل کرده است.
این در حالی است که برخورداری از ذخایر عظیم نفت لزوماً به معنای برخورداری از قدرت نفتی نیست. قدرت زمانی شکل می‌گیرد که کشور بتواند نفت را تولید کند، آزادانه بفروشد و درآمد آن را به سرمایه و قدرت اقتصادی تبدیل کند.
اکنون جهان از افزایش قیمت نفت و اختلال در خلیج فارس نگران است، اما ایران خود نمی‌تواند به اندازه گذشته از نفت گران‌تر منتفع شود. پس پرسش مهم این است: آیا نفت و هرمز برای ایران قدرت می‌سازند یا استفاده از آنها به‌عنوان ابزار منازعه، این قدرت را فرسوده می‌کند؟
منبع: كانال برنامه ريزی استراتژیک
@Kaleme
✍️ محمد طاهری
دو مناسبت تاریخی و یک واقعیت امروزی، بهانه‌هایی هستند که روایت جلد شماره جدید «تجارت فردا» را می‌سازند.
۶۶ سال پیش، در سپتامبر ۱۹۶۰، نمایندگان ایران، عراق، ونزوئلا، عربستان سعودی و کویت در بغداد گرد هم آمدند و سازمان کشورهای صادرکننده نفت، اوپک، را پایه‌گذاری کردند. کشورهای تولیدکننده نفت با ایجاد این سازمان می‌خواستند در برابر تصمیم‌های یک‌جانبه شرکت‌های بزرگ نفتی قدرت بیشتری پیدا کنند، از منافع خود دفاع کنند و در تعیین قیمت مهم‌ترین دارایی‌شان نقش داشته باشند.
اما پس از گذشت بیش از شش دهه، زمزمه‌هایی درباره افول نقش و حتی فروپاشی این سازمان مطرح شده است. از همین‌رو یکی از پرسش‌های اصلی این شماره این است که آیا رویای بنیان‌گذاران اوپک محقق شده است؟
۵۱ سال پیش، در چنینن روزهایی، یکی از مهم‌ترین اختلاف‌های نفتی ایران و آمریکا نیز از خلال یک نامه‌نگاری آشکار شد. جرالد فورد، رئیس‌جمهور آمریکا، در ۹ سپتامبر ۱۹۷۵ از محمدرضا پهلوی خواست از نفوذ ایران در اوپک برای جلوگیری از افزایش دوباره قیمت نفت استفاده کند.
فورد نگران بود که افزایش قیمت نفت، اقتصادهای آمریکا، اروپا و ژاپن را که هنوز با پیامدهای تورمی و رکودی شوک نفتی ۱۹۷۳ دست‌وپنجه نرم می‌کردند، زیر فشار بیشتری قرار دهد. شاه این درخواست را نپذیرفت و دو روز بعد، در پاسخ به فورد، استدلال کرد که تورم در کشورهای صنعتی حدود ۳۵ درصد از قدرت خرید درآمدهای نفتی ایران را از بین برده است و به این ترتیب، افزایش قیمت نفت را موجه دانست.
چند روز بعد، اعضای اوپک افزایش ۱۰درصدی قیمت نفت را تصویب کردند و خواسته رئیس‌جمهور آمریکا عملاً نادیده گرفته شد. شاه در سال‌های پایانی زندگی خود به این باور رسیده بود که استقلال او در سیاست نفتی و مقاومتش در برابر خواسته‌های غرب، یکی از دلایل تغییر رفتار قدرت‌های غربی با حکومتش بوده است. از همین‌رو، پرسش مهم این است که آیا سیاست نفتی شاه و مقاومت او در برابر خواسته‌های غرب، در سرنگونی حکومت پهلوی نقشی داشت؟
امروز، نیم‌قرن پس از آن روزها، ایران بار دیگر در حال استفاده از مزیت انرژی و موقعیت جغرافیایی خود در منازعه با قدرت‌های بزرگ است. با این تفاوت که این‌بار نه‌فقط نفت، که تنگه هرمز نیز به بخشی از منازعه تبدیل شده است.
از یک‌سو، جنگ و محاصره دریایی صادرات نفت ایران را به‌شدت کاهش داده است و از سوی دیگر، اختلال در عبور نفتکش‌ها از تنگه هرمز، عرضه کشورهای منطقه را محدود کرده و قیمت جهانی نفت را افزایش داده است. در نتیجه با این تناقض مواجه می‌شویم که جنگ برای جهان شوک افزایش قیمت نفت ایجاد کرده، اما برای ایران به شوک کاهش درآمد نفت تبدیل شده است.
به این معنی که ما می‌توانیم با افزایش ریسک عبور نفت از هرمز، هزینه بیشتری به اقتصاد جهانی تحمیل کنیم، اما همزمان توانمان برای فروش نفت و کسب درآمد ارزی را نیز محدود می‌کنیم. مهم‌تر اینکه استمرار ناامنی در این مسیر، کشورهای منطقه را به سرمایه‌گذاری بیشتر در خطوط لوله، بنادر و مسیرهایی ترغیب می‌کند که هرمز را دور می‌زنند.
به این ترتیب، سه مقطع تاریخی به یکدیگر پیوند می‌خورند. ایران در سال ۱۹۶۰ در شکل‌گیری نهادی نقش داشت که قرار بود قدرت چانه‌زنی تولیدکنندگان نفت را افزایش دهد. در سال ۱۹۷۵ کوشید از قدرت نفت برای دفاع از منافع اقتصادی خود در برابر فشار آمریکا استفاده کند و امروز، علاوه بر نفت، موقعیت جغرافیایی خود در تنگه هرمز را نیز به بخشی از معادله قدرت تبدیل کرده است.
این در حالی است که برخورداری از ذخایر عظیم نفت لزوماً به معنای برخورداری از قدرت نفتی نیست. قدرت زمانی شکل می‌گیرد که کشور بتواند نفت را تولید کند، آزادانه بفروشد و درآمد آن را به سرمایه و قدرت اقتصادی تبدیل کند.
اکنون جهان از افزایش قیمت نفت و اختلال در خلیج فارس نگران است، اما ایران خود نمی‌تواند به اندازه گذشته از نفت گران‌تر منتفع شود. پس پرسش مهم این است: آیا نفت و هرمز برای ایران قدرت می‌سازند یا استفاده از آنها به‌عنوان ابزار منازعه، این قدرت را فرسوده می‌کند؟
منبع: كانال برنامه ريزی استراتژیک
@Kaleme
Telegram
هفته‌نامه تجارت‌فردا
چرا افزایش قیمت نفت به سود ایران تمام نمی‌شود؟
🔹جهان نگران تشدید تنش در خلیج فارس و افزایش قیمت نفت است اما ایران، به دلیل محاصره دریایی و محدودیت در صادرات، نمی‌تواند مانند گذشته نفت بفروشد و از افزایش قیمت‌ها منتفع شود.
🔹 جنگ برای جهان شوک افزایش قیمت…
🔹جهان نگران تشدید تنش در خلیج فارس و افزایش قیمت نفت است اما ایران، به دلیل محاصره دریایی و محدودیت در صادرات، نمی‌تواند مانند گذشته نفت بفروشد و از افزایش قیمت‌ها منتفع شود.
🔹 جنگ برای جهان شوک افزایش قیمت…
🔴 کتاب در تنگنای گرانی
افزایش پی‌درپی قیمت کاغذ در سال‌های اخیر، بیش از آنکه صرفاً یک مسئله در زنجیره تأمین مواد اولیه صنعت نشر باشد، به یکی از نشانه‌های آشکار بحران اقتصادی کتاب در ایران تبدیل شده است. هنگامی که قیمت هر بند کاغذ از مرز ۷ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان عبور می‌کند، افزایش هزینه تولید ناگزیر خود را در قیمت پشت جلد نشان می‌دهد؛ قیمتی که در نهایت باید از جیب مخاطبی پرداخت شود که توان خرید کتاب او نیز، همزمان با تورم و کاهش قدرت خرید، محدودتر شده است.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی تنها این نیست که کتاب چقدر گران‌تر خواهد شد؛ مسئله مهم‌تر آن است که آیا کتاب، با استمرار این روند، بیش از پیش از سبد خرید خانوار ایرانی حذف خواهد شد و صنعت نشر تا کجا می‌تواند در برابر این فشار دوام بیاورد؟
این نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که بدانیم بحران امروز نشر، تنها به افزایش قیمت کاغذ محدود نیست. کاهش شمارگان، افت سفارش کتاب، دشواری توزیع، طولانی شدن زمان بازگشت سرمایه ناشر و کاهش قدرت خرید مخاطبان، مجموعه‌ای از مشکلات به‌هم‌پیوسته را ایجاد کرده‌اند که ادامه فعالیت ناشران، به‌ویژه ناشران حوزه علوم انسانی، را با دشواری جدی روبه‌رو کرده است.
از سوی دیگر، کتاب صرفاً یک کالای اقتصادی نیست که بتوان کاهش تولید یا افزایش قیمت آن را تنها با منطق بازار سنجید. کتاب یکی از مهم‌ترین ابزارهای انتقال دانش، اندیشه و تجربه بشری است و گران شدن آن می‌تواند دسترسی بخش‌هایی از جامعه به منابع علمی و فرهنگی را محدود کند؛ مسئله‌ای که پیامدهای آن فراتر از اقتصاد نشر و در حوزه فرهنگ، آموزش و رشد علمی جامعه ظاهر خواهد شد.
در همین زمینه، با محمدجواد مظفر، مدیر انتشارات کویر، درباره تأثیر افزایش قیمت کاغذ بر هزینه تمام‌شده کتاب، احتمال ادامه روند افزایش قیمت‌ها، راهکارهای ناشران برای جلوگیری از حذف کتاب از سبد خرید مردم و در نهایت پیامدهای فرهنگی و علمی گرانی کتاب گفت‌وگو کردیم.
مظفر در پاسخ‌های خود، مسئله را فراتر از قیمت کاغذ می‌بیند و از بحرانی سخن می‌گوید که سال‌هاست به‌تدریج دامان صنعت نشر ایران را گرفته است؛ بحرانی که از کاهش کتاب‌خوانی و کوچک شدن بازار کتاب آغاز می‌شود و تا دشواری تأمین هزینه‌های جاری ناشران و تهدید تداوم فعالیت آنها پیش می‌رود.
وقتی طلا را مس می‌کنیم
ابتدا درباره مطلبی که سال‌هاست در جاهای مختلف مطرح کرده‌ام و در کتاب "قصه آن زلف تابدار؛ حدیث مهجوری و مظلومی نشر و ناشر" که چند سال پیش منتشر کردم نیز به تفصیل درباره آن توضیح داده‌ام، باید بگویم که اساساً مردم ایران چندان کتاب نمی‌خوانند. فرهنگ مردم ایران، بیشتر شفاهی است تا مکتوب. تا جایی که در شهری بزرگ مانند تهران، به‌جرئت می‌توان گفت کتاب‌خوان‌های حرفه‌ای، با چند واسطه یکدیگر را می‌شناسند.
بنابراین، اساس موضوع به این برمی‌گردد که ما تولیدکننده کالایی هستیم که در حقیقت کمترین مشتری را دارد. در سال‌های اخیر، بارها با بسیاری از دوستان و صاحبان مشاغل که صحبت می‌کردم یا به‌صورت رو‌در‌رو با آنها دیدار داشتم، می‌گفتم: «شما می‌دانید ما تولیدکننده بی‌مشتری‌ترین کالای ایران هستیم؟»
خیلی‌ها با تعجب به من نگاه می‌کردند، اما وقتی توضیح می‌دادم، همه تأیید می‌کردند و می‌پذیرفتند که واقعاً چنین است؛ محصولی که اساساً در سبد هزینه خانوار ایرانی جای چندانی ندارد.
از سوی دیگر، افزایش قیمت کاغذ تأثیر بسیار زیادی بر قیمت تمام‌شده کتاب دارد. تقریباً حدود ۶۰ درصد قیمت کتاب به کاغذ و مقوا، که برای جلد کتاب استفاده می‌شود، مربوط است. بنابراین، وقتی قیمت کاغذ و مقوا افزایش پیدا می‌کند، طبیعی است که قیمت کتاب نیز به‌شدت بالا برود.
در کنار این مسئله، تعداد عناوین منتشرشده و میزان سفارش کتاب نیز کاهش پیدا کرده است. ما به‌عنوان ناشری که فقط در حوزه علوم انسانی فعالیت می‌کنیم، متأسفانه با کاهش بسیار شدید سفارش کتاب مواجه شده‌ایم. در یک کشور ۹۰ میلیونی، شمارگان کتاب به حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ جلد رسیده است.
برای اینکه ابعاد این مسئله روشن‌تر شود، مثالی می‌زنم. بیش از ربع قرن پیش، مرکزی که کتاب‌های ما را در سراسر کشور توزیع می‌کرد، از یک عنوان پنج هزار جلد از ما دریافت می‌کرد. ما به آنها می‌گفتیم چند جلد می‌خواهید و پاسخ می‌دادند: «هر پنج هزار جلد را می‌خواهیم.»
اما امروز، پس از گذشت بیش از ربع قرن و با وجود ارتباط همان مرکز توزیع با کتاب‌فروشی‌های سراسر ایران، وقتی یک کتاب چاپ اول منتشر می‌کنیم، با آنها تماس می‌گیریم و می‌پرسیم چند جلد می‌خواهید؛ پاسخ می‌دهند: «ده جلد.»
منبع: مهستان
@Kaleme
افزایش پی‌درپی قیمت کاغذ در سال‌های اخیر، بیش از آنکه صرفاً یک مسئله در زنجیره تأمین مواد اولیه صنعت نشر باشد، به یکی از نشانه‌های آشکار بحران اقتصادی کتاب در ایران تبدیل شده است. هنگامی که قیمت هر بند کاغذ از مرز ۷ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان عبور می‌کند، افزایش هزینه تولید ناگزیر خود را در قیمت پشت جلد نشان می‌دهد؛ قیمتی که در نهایت باید از جیب مخاطبی پرداخت شود که توان خرید کتاب او نیز، همزمان با تورم و کاهش قدرت خرید، محدودتر شده است.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی تنها این نیست که کتاب چقدر گران‌تر خواهد شد؛ مسئله مهم‌تر آن است که آیا کتاب، با استمرار این روند، بیش از پیش از سبد خرید خانوار ایرانی حذف خواهد شد و صنعت نشر تا کجا می‌تواند در برابر این فشار دوام بیاورد؟
این نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که بدانیم بحران امروز نشر، تنها به افزایش قیمت کاغذ محدود نیست. کاهش شمارگان، افت سفارش کتاب، دشواری توزیع، طولانی شدن زمان بازگشت سرمایه ناشر و کاهش قدرت خرید مخاطبان، مجموعه‌ای از مشکلات به‌هم‌پیوسته را ایجاد کرده‌اند که ادامه فعالیت ناشران، به‌ویژه ناشران حوزه علوم انسانی، را با دشواری جدی روبه‌رو کرده است.
از سوی دیگر، کتاب صرفاً یک کالای اقتصادی نیست که بتوان کاهش تولید یا افزایش قیمت آن را تنها با منطق بازار سنجید. کتاب یکی از مهم‌ترین ابزارهای انتقال دانش، اندیشه و تجربه بشری است و گران شدن آن می‌تواند دسترسی بخش‌هایی از جامعه به منابع علمی و فرهنگی را محدود کند؛ مسئله‌ای که پیامدهای آن فراتر از اقتصاد نشر و در حوزه فرهنگ، آموزش و رشد علمی جامعه ظاهر خواهد شد.
در همین زمینه، با محمدجواد مظفر، مدیر انتشارات کویر، درباره تأثیر افزایش قیمت کاغذ بر هزینه تمام‌شده کتاب، احتمال ادامه روند افزایش قیمت‌ها، راهکارهای ناشران برای جلوگیری از حذف کتاب از سبد خرید مردم و در نهایت پیامدهای فرهنگی و علمی گرانی کتاب گفت‌وگو کردیم.
مظفر در پاسخ‌های خود، مسئله را فراتر از قیمت کاغذ می‌بیند و از بحرانی سخن می‌گوید که سال‌هاست به‌تدریج دامان صنعت نشر ایران را گرفته است؛ بحرانی که از کاهش کتاب‌خوانی و کوچک شدن بازار کتاب آغاز می‌شود و تا دشواری تأمین هزینه‌های جاری ناشران و تهدید تداوم فعالیت آنها پیش می‌رود.
وقتی طلا را مس می‌کنیم
ابتدا درباره مطلبی که سال‌هاست در جاهای مختلف مطرح کرده‌ام و در کتاب "قصه آن زلف تابدار؛ حدیث مهجوری و مظلومی نشر و ناشر" که چند سال پیش منتشر کردم نیز به تفصیل درباره آن توضیح داده‌ام، باید بگویم که اساساً مردم ایران چندان کتاب نمی‌خوانند. فرهنگ مردم ایران، بیشتر شفاهی است تا مکتوب. تا جایی که در شهری بزرگ مانند تهران، به‌جرئت می‌توان گفت کتاب‌خوان‌های حرفه‌ای، با چند واسطه یکدیگر را می‌شناسند.
بنابراین، اساس موضوع به این برمی‌گردد که ما تولیدکننده کالایی هستیم که در حقیقت کمترین مشتری را دارد. در سال‌های اخیر، بارها با بسیاری از دوستان و صاحبان مشاغل که صحبت می‌کردم یا به‌صورت رو‌در‌رو با آنها دیدار داشتم، می‌گفتم: «شما می‌دانید ما تولیدکننده بی‌مشتری‌ترین کالای ایران هستیم؟»
خیلی‌ها با تعجب به من نگاه می‌کردند، اما وقتی توضیح می‌دادم، همه تأیید می‌کردند و می‌پذیرفتند که واقعاً چنین است؛ محصولی که اساساً در سبد هزینه خانوار ایرانی جای چندانی ندارد.
از سوی دیگر، افزایش قیمت کاغذ تأثیر بسیار زیادی بر قیمت تمام‌شده کتاب دارد. تقریباً حدود ۶۰ درصد قیمت کتاب به کاغذ و مقوا، که برای جلد کتاب استفاده می‌شود، مربوط است. بنابراین، وقتی قیمت کاغذ و مقوا افزایش پیدا می‌کند، طبیعی است که قیمت کتاب نیز به‌شدت بالا برود.
در کنار این مسئله، تعداد عناوین منتشرشده و میزان سفارش کتاب نیز کاهش پیدا کرده است. ما به‌عنوان ناشری که فقط در حوزه علوم انسانی فعالیت می‌کنیم، متأسفانه با کاهش بسیار شدید سفارش کتاب مواجه شده‌ایم. در یک کشور ۹۰ میلیونی، شمارگان کتاب به حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ جلد رسیده است.
برای اینکه ابعاد این مسئله روشن‌تر شود، مثالی می‌زنم. بیش از ربع قرن پیش، مرکزی که کتاب‌های ما را در سراسر کشور توزیع می‌کرد، از یک عنوان پنج هزار جلد از ما دریافت می‌کرد. ما به آنها می‌گفتیم چند جلد می‌خواهید و پاسخ می‌دادند: «هر پنج هزار جلد را می‌خواهیم.»
اما امروز، پس از گذشت بیش از ربع قرن و با وجود ارتباط همان مرکز توزیع با کتاب‌فروشی‌های سراسر ایران، وقتی یک کتاب چاپ اول منتشر می‌کنیم، با آنها تماس می‌گیریم و می‌پرسیم چند جلد می‌خواهید؛ پاسخ می‌دهند: «ده جلد.»
منبع: مهستان
@Kaleme
🔴 دلار ۲۳۷ هزار تومان؛ ایران در آستانه یک نقطه برگشت‌ناپذیر؟ «فروپاشی از درون» آغاز شده است؛ ایستگاه پایانیِ تاب‌آوری؟
✍️ حمید آصفی
این عدد تنها یک متغیر اقتصادی نیست، بلکه «کدِ پایانِ تاب‌آوری» یک ساختار سیاسی است که تمام توان خود را صرف هزینه‌کردهای امنیتی و منطقه‌ای کرده و اکنون در برابر ابتدایی‌ترین نیازهای حیاتی جامعه، خلع سلاح شده است.
عبور نرخ ارز از مرزهای بحرانی و رسیدن به رقم ۲۳۷ هزار تومان، بیش از آنکه یک نوسانِ صرف در بازارهای مالی باشد، «زلزله‌سنجِ» وضعیت سیاسی کشور است. ما در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که «اقتصادِ تحریمی» و «استراتژیِ جنگِ فرسایشی» در هم گره خورده‌اند و فضای تنفس برای طبقه متوسط و دهک‌های پایین درآمدی را به حداقلِ تاریخی خود رسانده‌اند.
۱. تحلیلِ مکانیسمِ «انتقالِ بحران»
آنچه امروز شاهد آن هستیم، مرحله‌ی «جذبِ شوک» نیست، بلکه مرحله‌ی «سرایتِ بحران» است. وقتی قیمت ارز به صورت روزانه افزایش می‌یابد، کالاها نه تنها گران می‌شوند، بلکه «نایاب» می‌شوند. این نایاب شدن، به معنایِ ورود به فاز «امنیتِ غذایی و معیشتی» است. وقتی «نان» و «دارو» به کالاهایِ لوکس یا غیرقابل دسترس تبدیل شوند، پیوندِ «اقتصاد» با «سیاست» به خطرناک‌ترین شکل ممکن برقرار می‌شود. در علوم سیاسی، این لحظه، لحظه‌ی «گسستِ قراردادِ اجتماعی» است.
۲. پایانِ افسانه‌ی «تاب‌آوریِ راهبردی»
حاکمیت دهه‌هاست که با تکیه بر شعارهای «اقتصاد مقاومتی» و ادعایِ «دور زدن تحریمها»، هزینه‌های سیاست‌گذاریِ کلانِ خود در عرصه منطقه‌ای را به دوشِ سفره‌های مردم انداخته است. اما واقعیتِ ۲۳۷ هزار تومانیِ دلار، نشان می‌دهد که ماشینِ چاپِ پول و انزوایِ بین‌المللی دیگر نمی‌تواند پاسخگویِ مخارجِ ساختارِ نظامی-امنیتی باشد. حملاتِ متقابل و تداومِ تقابل‌های استراتژیک با غرب، در حالی که زیرساختهای اقتصادیِ کشور در حالِ فرسایش است، یعنی سیستم در حالِ «خوردنِ اندوخته‌هایِ آتیِ نسل‌های آینده» است.
۳. ارابه‌هایی که به مقصدِ «تغییر» می‌روند
در حافظه‌ی تاریخی ملت‌ها، لحظاتی وجود دارد که «ترس از آینده» به «امید به دگرگونی» تبدیل می‌شود. وقتی شهروند احساس کند که «نظمِ موجود» نه تنها حافظِ منافع او نیست، بلکه مسببِ فقرِ اوست، «خشم» جایگزینِ «هراس» می‌شود.
ما با یک وضعیتِ انفجاری روبرو هستیم؛ نه به این معنا که انقلاب لزوماً «خونین» آغاز می‌شود، بلکه به این معنا که «ساختار» دیگر توانِ جذبِ نارضایتی‌ها را ندارد. برخلاف دهه‌های گذشته، امروز هیچ «سوپاپِ اطمینانی» باقی نمانده است. نه اصلاحاتِ ساختاری وعده داده می‌شود و نه توانِ اقتصادی برای تزریقِ مسکن‌های مالی وجود دارد.
۴. نتیجه‌گیری: گذار به سویِ مجهولات
تداومِ این وضعیت، سیستم را به سمتِ یک «بحرانِِ عمیقِ اقتدار» می‌برد. وقتی دولت‌ها از تأمینِ مایحتاجِ روزمره ناتوان می‌شوند، مشروعیتِ آنها تنها در سایه‌یِ «سرکوب» باقی می‌ماند. اما سرکوب، هزینه‌هایِ نگهداریِ نظام را به شدت افزایش می‌دهد و در نهایت، به فرسودگیِ نیروهایِ وفادار به حاکمیت می‌انجامد.
ما در حالِ تماشایِ لحظاتی هستیم که «اراده‌یِ تغییر» از حالتِ پتانسیل به جنبشِ کیهانیِ خیابانی بدل می‌شود. اگر حکمرانان صدایِ فروپاشیِ استخوان‌هایِ اقتصاد را نشنوند، تاریخ با همان روایتی پیش خواهد رفت که تمامِ ساختارهایِ متصلبِ پیش از خود را در خود بلعیده است. این نه یک پیش‌بینیِ هیجانی، که خروجیِ یک تحلیلِ سرد از اعداد و داده‌هایِ عریانِ اقتصادِ سیاسیِ ایران است.
باید پرسید: آیا حاکمیت در این ساعتِ یازدهم، میانِ «بقا در قدرت» و «نجاتِ ایران» اولویت‌بندیِ جدیدی خواهد داشت؟ یا همچنان بر مدارِ «تقابلِ بی‌سرانجام» باقی می‌ماند تا زمانی که دیگر نه از تاک نشان ماند و نه از تاک‌نشان؟
منبع: کانال تلگرام نگارنده
@Kaleme
✍️ حمید آصفی
این عدد تنها یک متغیر اقتصادی نیست، بلکه «کدِ پایانِ تاب‌آوری» یک ساختار سیاسی است که تمام توان خود را صرف هزینه‌کردهای امنیتی و منطقه‌ای کرده و اکنون در برابر ابتدایی‌ترین نیازهای حیاتی جامعه، خلع سلاح شده است.
عبور نرخ ارز از مرزهای بحرانی و رسیدن به رقم ۲۳۷ هزار تومان، بیش از آنکه یک نوسانِ صرف در بازارهای مالی باشد، «زلزله‌سنجِ» وضعیت سیاسی کشور است. ما در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که «اقتصادِ تحریمی» و «استراتژیِ جنگِ فرسایشی» در هم گره خورده‌اند و فضای تنفس برای طبقه متوسط و دهک‌های پایین درآمدی را به حداقلِ تاریخی خود رسانده‌اند.
۱. تحلیلِ مکانیسمِ «انتقالِ بحران»
آنچه امروز شاهد آن هستیم، مرحله‌ی «جذبِ شوک» نیست، بلکه مرحله‌ی «سرایتِ بحران» است. وقتی قیمت ارز به صورت روزانه افزایش می‌یابد، کالاها نه تنها گران می‌شوند، بلکه «نایاب» می‌شوند. این نایاب شدن، به معنایِ ورود به فاز «امنیتِ غذایی و معیشتی» است. وقتی «نان» و «دارو» به کالاهایِ لوکس یا غیرقابل دسترس تبدیل شوند، پیوندِ «اقتصاد» با «سیاست» به خطرناک‌ترین شکل ممکن برقرار می‌شود. در علوم سیاسی، این لحظه، لحظه‌ی «گسستِ قراردادِ اجتماعی» است.
۲. پایانِ افسانه‌ی «تاب‌آوریِ راهبردی»
حاکمیت دهه‌هاست که با تکیه بر شعارهای «اقتصاد مقاومتی» و ادعایِ «دور زدن تحریمها»، هزینه‌های سیاست‌گذاریِ کلانِ خود در عرصه منطقه‌ای را به دوشِ سفره‌های مردم انداخته است. اما واقعیتِ ۲۳۷ هزار تومانیِ دلار، نشان می‌دهد که ماشینِ چاپِ پول و انزوایِ بین‌المللی دیگر نمی‌تواند پاسخگویِ مخارجِ ساختارِ نظامی-امنیتی باشد. حملاتِ متقابل و تداومِ تقابل‌های استراتژیک با غرب، در حالی که زیرساختهای اقتصادیِ کشور در حالِ فرسایش است، یعنی سیستم در حالِ «خوردنِ اندوخته‌هایِ آتیِ نسل‌های آینده» است.
۳. ارابه‌هایی که به مقصدِ «تغییر» می‌روند
در حافظه‌ی تاریخی ملت‌ها، لحظاتی وجود دارد که «ترس از آینده» به «امید به دگرگونی» تبدیل می‌شود. وقتی شهروند احساس کند که «نظمِ موجود» نه تنها حافظِ منافع او نیست، بلکه مسببِ فقرِ اوست، «خشم» جایگزینِ «هراس» می‌شود.
ما با یک وضعیتِ انفجاری روبرو هستیم؛ نه به این معنا که انقلاب لزوماً «خونین» آغاز می‌شود، بلکه به این معنا که «ساختار» دیگر توانِ جذبِ نارضایتی‌ها را ندارد. برخلاف دهه‌های گذشته، امروز هیچ «سوپاپِ اطمینانی» باقی نمانده است. نه اصلاحاتِ ساختاری وعده داده می‌شود و نه توانِ اقتصادی برای تزریقِ مسکن‌های مالی وجود دارد.
۴. نتیجه‌گیری: گذار به سویِ مجهولات
تداومِ این وضعیت، سیستم را به سمتِ یک «بحرانِِ عمیقِ اقتدار» می‌برد. وقتی دولت‌ها از تأمینِ مایحتاجِ روزمره ناتوان می‌شوند، مشروعیتِ آنها تنها در سایه‌یِ «سرکوب» باقی می‌ماند. اما سرکوب، هزینه‌هایِ نگهداریِ نظام را به شدت افزایش می‌دهد و در نهایت، به فرسودگیِ نیروهایِ وفادار به حاکمیت می‌انجامد.
ما در حالِ تماشایِ لحظاتی هستیم که «اراده‌یِ تغییر» از حالتِ پتانسیل به جنبشِ کیهانیِ خیابانی بدل می‌شود. اگر حکمرانان صدایِ فروپاشیِ استخوان‌هایِ اقتصاد را نشنوند، تاریخ با همان روایتی پیش خواهد رفت که تمامِ ساختارهایِ متصلبِ پیش از خود را در خود بلعیده است. این نه یک پیش‌بینیِ هیجانی، که خروجیِ یک تحلیلِ سرد از اعداد و داده‌هایِ عریانِ اقتصادِ سیاسیِ ایران است.
باید پرسید: آیا حاکمیت در این ساعتِ یازدهم، میانِ «بقا در قدرت» و «نجاتِ ایران» اولویت‌بندیِ جدیدی خواهد داشت؟ یا همچنان بر مدارِ «تقابلِ بی‌سرانجام» باقی می‌ماند تا زمانی که دیگر نه از تاک نشان ماند و نه از تاک‌نشان؟
منبع: کانال تلگرام نگارنده
@Kaleme
Telegram
کانال حمید آصفی
https://t.me/hamidasefichannel2
صفحه یوتیوب
https://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo
صفحه یوتیوب
https://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo
🔴 انباشت نارضایتی معیشتی معلمان و پیامدهای آن برای نظام حکمرانی
✍ محمد رضاخواه
در هفته های اخیر، انتشار گسترده کلیپ‌هایی در اینستاگرام از اعتراض معلمان نسبت به وضعیت معیشتی و سطح حقوق، قدرت خرید آنان، نشانه‌ای قابل تأمل از افزایش نارضایتی در بدنه فرهنگیان است. نکته مهم‌تر آن است که این اعتراضات در نبود سازمان یا تشکل مستقلی که به طور ویژه از حقوق معلمان دفاع نماید، مانند سازمان نظام مهندسی، نظام پزشکی و نظام پرستاری، نظام مشاوره و ... فاقد سازماندهی متمرکز، رهبری مشخص یا فراخوان رسمی است و به‌صورت خودجوش از سوی معلمان شکل گرفته و در فضای اجتماعی بازتاب پیدا می‌کند.
این وضعیت را نباید صرفاً مجموعه‌ای از اعتراضات پراکنده و صنفی تلقی کرد. استمرار و تکرار این نشانه‌ها می‌تواند بیانگر شکل‌گیری شکافی عمیق‌تر میان بدنه معلمان و سیاست‌های اقتصادی و اداری دولت باشد؛ به‌ویژه آنکه معلمان، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های کارکنان دولت، از جایگاهی متفاوت با بسیاری از گروه‌های اجتماعی برخوردارند.
سال‌هاست نسبت میان وضعیت معیشتی معلمان و کیفیت آموزش برای سیاست‌گذاران روشن است. کاهش قدرت خرید، فرسودگی شغلی، کاهش انگیزه و احساس بی‌عدالتی در نظام پرداخت، صرفاً مسئله‌ای مربوط به رفاه کارکنان نیست؛ بلکه مستقیماً می‌تواند بر کیفیت سرمایه انسانی، انگیزه معلمان و در نهایت عملکرد نظام آموزشی اثر بگذارد. به بیان دیگر، بخش قابل توجهی از هزینه‌های این وضعیت تاکنون به‌صورت تدریجی و پنهان با بی انگیزگی معلمان برای حضور در مدرسه و کلاس درس، افت کیفیت تدریس معلمان، خالی شدن اداره ها از نیروهای کیفی، کاهش کیفیت آموزشی، نارضایتی خانواده ها از وضعیت مدارس دولتی، کاهش عمومی سطح سواد دانش آموزان به ویژه در امتحانات نهایی، ترک تحصیل دانش آموزان، بازخریدی و استعفای معلمان، پرداخت شده است؛ اما ظرفیت تحمل این فشار نامحدود نیست.
از این منظر، اعتراضات اخیر را باید به‌عنوان یک شاخص هشدار زودهنگام تلقی کرد. ممکن است اعتراضات امروز کوچک، پراکنده و خودجوش به نظر برسند، اما تجربه تحولات اجتماعی نشان داده است که انباشت نارضایتی، در صورت فراهم‌شدن یک محرک یا نقطه اتصال، می‌تواند در زمانی کوتاه به پدیده‌ای بسیار بزرگ‌تر از مجموع اعتراضات اولیه تبدیل شود و به نظر من این پتانسیل در جامعه معلمان به مرحله ای فراتر از انباشتگی رسیده است و هر آن ممکن است به مرحله عمل برسد، اما تابستان و تعطیلی مدارس شکل گیری این اعتراضات را به تاخیر انداخته است اما آغاز سال تحصیلی همراه با پیش بینی افزایش موج های تورمی در فصل پاییز و زمستان به ویژه در دسته بندی تغدیه و مایحتاج روزانه می تواند شکل گیری چنین اعتراضاتی را تسریع نماید.
در شرایطی فعلی کشور جنگ، تورم افسار گسیخته، افزایش نارضایتی اجتماعی و ... که دولت با آن مواجه است پرسش اساسی از دولتمردان این است؛ آیا جامعه، ظرفیت تحمل یک موج اعتراضی گسترده دیگر را دارد؛ آن هم اعتراضی که از درون بدنه دولت و از سوی یکی از بزرگ‌ترین دستگاه‌های دولتی با میلیونها ذی‌نفع مستقیم و غیرمستقیم شکل بگیرد؟اگر پاسخ منفی است، پرسش مهم‌تر این خواهد بود که چرا پیش از رسیدن نارضایتی به نقطه بحرانی، اقدام مؤثر و قابل مشاهده‌ای برای مدیریت آن صورت نمی‌گیرد؟
متن کامل یادداشت
منبع: روزنامه آرمان امروز
@Kaleme
✍ محمد رضاخواه
در هفته های اخیر، انتشار گسترده کلیپ‌هایی در اینستاگرام از اعتراض معلمان نسبت به وضعیت معیشتی و سطح حقوق، قدرت خرید آنان، نشانه‌ای قابل تأمل از افزایش نارضایتی در بدنه فرهنگیان است. نکته مهم‌تر آن است که این اعتراضات در نبود سازمان یا تشکل مستقلی که به طور ویژه از حقوق معلمان دفاع نماید، مانند سازمان نظام مهندسی، نظام پزشکی و نظام پرستاری، نظام مشاوره و ... فاقد سازماندهی متمرکز، رهبری مشخص یا فراخوان رسمی است و به‌صورت خودجوش از سوی معلمان شکل گرفته و در فضای اجتماعی بازتاب پیدا می‌کند.
این وضعیت را نباید صرفاً مجموعه‌ای از اعتراضات پراکنده و صنفی تلقی کرد. استمرار و تکرار این نشانه‌ها می‌تواند بیانگر شکل‌گیری شکافی عمیق‌تر میان بدنه معلمان و سیاست‌های اقتصادی و اداری دولت باشد؛ به‌ویژه آنکه معلمان، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های کارکنان دولت، از جایگاهی متفاوت با بسیاری از گروه‌های اجتماعی برخوردارند.
ظرفیت فشار معیشتی معلمان در درجه حداکثری است و بیش از این معلمان تحمل فشار معیشتی را ندارندسالهاست نسبت میان وضعیت معیشتی معلمان و کیفیت آموزش برای سیاست‌گذاران روشن است. کاهش قدرت خرید، فرسودگی شغلی، کاهش انگیزه و احساس بی‌عدالتی در نظام پرداخت، صرفاً مسئله‌ای مربوط به رفاه کارکنان نیست؛ بلکه مستقیماً می‌تواند بر کیفیت سرمایه انسانی، انگیزه معلمان و در نهایت عملکرد نظام آموزشی اثر بگذارد. به بیان دیگر، بخش قابل توجهی از هزینه‌های این وضعیت تاکنون به‌صورت تدریجی و پنهان با بی انگیزگی معلمان برای حضور در مدرسه و کلاس درس، افت کیفیت تدریس معلمان، خالی شدن اداره ها از نیروهای کیفی، کاهش کیفیت آموزشی، نارضایتی خانواده ها از وضعیت مدارس دولتی، کاهش عمومی سطح سواد دانش آموزان به ویژه در امتحانات نهایی، ترک تحصیل دانش آموزان، بازخریدی و استعفای معلمان، پرداخت شده است؛ اما ظرفیت تحمل این فشار نامحدود نیست.
انباشت نارضایتی معلمان در انتظار محرک اولیه برای انفجار استاز این منظر، اعتراضات اخیر را باید به‌عنوان یک شاخص هشدار زودهنگام تلقی کرد. ممکن است اعتراضات امروز کوچک، پراکنده و خودجوش به نظر برسند، اما تجربه تحولات اجتماعی نشان داده است که انباشت نارضایتی، در صورت فراهم‌شدن یک محرک یا نقطه اتصال، می‌تواند در زمانی کوتاه به پدیده‌ای بسیار بزرگ‌تر از مجموع اعتراضات اولیه تبدیل شود و به نظر من این پتانسیل در جامعه معلمان به مرحله ای فراتر از انباشتگی رسیده است و هر آن ممکن است به مرحله عمل برسد، اما تابستان و تعطیلی مدارس شکل گیری این اعتراضات را به تاخیر انداخته است اما آغاز سال تحصیلی همراه با پیش بینی افزایش موج های تورمی در فصل پاییز و زمستان به ویژه در دسته بندی تغدیه و مایحتاج روزانه می تواند شکل گیری چنین اعتراضاتی را تسریع نماید.
موج اعتراضی معلمان می تواند جامعه را به سمت فروپاشی اجتماعی ببرددر شرایطی فعلی کشور جنگ، تورم افسار گسیخته، افزایش نارضایتی اجتماعی و ... که دولت با آن مواجه است پرسش اساسی از دولتمردان این است؛ آیا جامعه، ظرفیت تحمل یک موج اعتراضی گسترده دیگر را دارد؛ آن هم اعتراضی که از درون بدنه دولت و از سوی یکی از بزرگ‌ترین دستگاه‌های دولتی با میلیونها ذی‌نفع مستقیم و غیرمستقیم شکل بگیرد؟اگر پاسخ منفی است، پرسش مهم‌تر این خواهد بود که چرا پیش از رسیدن نارضایتی به نقطه بحرانی، اقدام مؤثر و قابل مشاهده‌ای برای مدیریت آن صورت نمی‌گیرد؟
متن کامل یادداشت
منبع: روزنامه آرمان امروز
@Kaleme
روزنامه آرمان امروز
لزوم رضایت معیشتی معلمان
محمد رضاخواه آرمان امروز : در هفته های اخیر، انتشار گسترده کلیپ‌هایی در اینستاگرام از اعتراض معلمان نسبت به وضعیت معیشتی و سطح حقوق، قدرت خرید آنان، نشانه‌ای قابل تأمل از افزایش نارضایتی در بدنه فرهنگیان است. نکته مهم‌تر آن است که این اعتراضات در نبود سازمان…
🔴 راه‌اندازی کارزار محاکمه حسن روحانی توسط حامیان جنگ
به‌دنبال انتقادات اخیر حسن روحانی درباره نحوه حکمرانی و اداره کشور و همچنین ادامه جنگ، بخشی از نیروهای حامی جنگ کارزاری با عنوان «درخواست محاکمه روحانی مطابق آرای مردم» راه‌اندازی کرده‌اند.
در متن این کارزار آمده است:
«از آنجا که جناب آقای حسن روحانی همواره خود را مدافع مردم‌سالاری و معتقد به آرای و نظرات ملت معرفی کرده‌اند و بارها بر اهمیت رأی و نظر مردم تأکید داشته‌اند، اکنون فرصت مناسبی است تا مردم نیز در برابر عملکرد ایشان موضع خود را اعلام کنند.»
@Kaleme
به‌دنبال انتقادات اخیر حسن روحانی درباره نحوه حکمرانی و اداره کشور و همچنین ادامه جنگ، بخشی از نیروهای حامی جنگ کارزاری با عنوان «درخواست محاکمه روحانی مطابق آرای مردم» راه‌اندازی کرده‌اند.
در متن این کارزار آمده است:
«از آنجا که جناب آقای حسن روحانی همواره خود را مدافع مردم‌سالاری و معتقد به آرای و نظرات ملت معرفی کرده‌اند و بارها بر اهمیت رأی و نظر مردم تأکید داشته‌اند، اکنون فرصت مناسبی است تا مردم نیز در برابر عملکرد ایشان موضع خود را اعلام کنند.»
@Kaleme
🔴 جبهه اصلاحات ایران خطاب به رئیس قوه قضائیه: نقد و تحلیل سیاسی نباید با عناوین کیفری جرم انگاری شود
جبهه اصلاحات ایران در نامه ای سرگشاده خطاب به حجت الاسلام غلامحسین محسنی اژه‌ای رئیس قوه قضائیه، با تأكيد بر اين كه برخوردهای امنیتی و قضایی با مطالبات مردم شکاف جامعه و حکمرانی را عمیق‌تر می‌کند، يادآور شد: میان اعتراض مدنی و رفتار خشونت‌آمیز یا مجرمانه مرزی روشن وجود دارد و سیاست‌ورزی قانونی، نقد و تحلیل سیاسی نباید با عناوین کیفری همچون «تبلیغ علیه نظام» جرم‌انگاری شود.
در اين نامه آمده است:
ایران، امروز در شرایطی دشوار و تعیین‌کننده قرار دارد. جنگ، تهدیدهای خارجی، تحریمها و مشکلات عمیق اقتصادی و اجتماعی، ضرورت تقویت همبستگی ملی، بازسازی اعتماد عمومی و شنیدن صدای جامعه را پیش روی همه ارکان حکمرانی قرار داده است.
مواجهه صرفاً امنیتی با اعتراضات و مطالبات مردم، به جای کاهش نارضایتی‌ها، می‌تواند شکاف میان جامعه و حکمرانی را عمیق‌تر کند. احزاب، تشکل‌های مدنی و نیروهای سیاسی و اجتماعی که در چارچوب قانون فعالیت می‌کنند، نه تهدید، بلکه بخشی از سرمایه اجتماعی و ظرفیت حل مسائل کشورند.
جبهه اصلاحات ایران نیز به‌عنوان تشکلی سیاسی، قانونی، مستقل و اثرگذار، در بزنگاه‌های مختلف کوشیده است با رویکردی مسئولانه و در چارچوب منافع ملی، دیدگاه‌ها و مطالبات جامعه را بیان کند. نقد عملکردها و هشدار نسبت به پیامدهای تصمیمات، نه تضعیف کشور، بلکه تلاشی برای اصلاح امور و پیشگیری از بحران است.
با این حال، متأسفانه برخی از همین مواضع با برخوردهای امنیتی و قضایی مواجه شده است. پرونده اعضای هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات نمونه‌ای از این وضعیت است. گزارش‌ها و تحلیل‌های نهادهای امنیتی نباید جایگزین ادله قابل اثبات قضایی شوند و انتساب‌هایی مانند «همکاری یا بنای همکاری با بیگانه»، بدون ارائه مستندات روشن، نمی‌تواند مبنای محکومیت قرار گیرد.
در بخش دیگری از این نامه، جبهه اصلاحات ایران از رئیس قوه قضاییه با توجه به مسئولیت آن قوه در احیای حقوق عامه خواسته است که دستور دهد:
اجرای احکام سلب حیات و احکام سنگین صادرشده در ارتباط با اعتراضات متوقف و پرونده‌ها با توجه به شرایط کشور و مصالح ملی مورد بازنگری قرار گیرد.
درباره بازداشت‌شدگانی که اتهام مؤثر و مستند آنان احراز نشده است، از ظرفیت‌های قانونی برای آزادی آنان استفاده شود و حقوق متهمان و الزامات دادرسی عادلانه رعایت گردد.
میان اعتراض و نقد مدنی با رفتار خشونت‌آمیز یا مجرمانه تفکیک روشن صورت گیرد و بیان اعتراض، نقد مسئولان و مطالبه حقوق شهروندی، به خودی خود جرم امنیتی تلقی نشود.
پرونده اعضای هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات و دیگر نیروهای سیاسی و مدنی، با توجه به ماهیت سیاسی فعالیت آنان و با رعایت قانون مورد بازنگری قرار گیرد و رسیدگی به اتهامات سیاسی، در مرجع صالح، به‌صورت علنی و با حضور هیأت منصفه انجام شود.
گزارش‌های نهادهای امنیتی صرفاً به‌عنوان گزارش و قرینه مورد ارزیابی قرار گیرد و تصمیم قضایی بر پایه ادله روشن، مستند و قابل اثبات در دادگاه اتخاذ شود.
ظرفیت احزاب، تشکل‌ها و نیروهای اجتماعی مسئولیت‌پذیر برای انتقال مطالبات مردم، کاهش شکاف‌های اجتماعی و تقویت گفت‌وگوی ملی به رسمیت شناخته شود.
همچنین در این نامه تأکید شده است:
جبهه اصلاحات ایران نه خواهان نادیده گرفتن قانون است و نه مصونیت برای کسی را طلب می‌کند. مطالبه ما اجرای عادلانه قانون، رعایت حقوق شهروندان و تضمین امکان فعالیت قانونی و مسئولانه نیروهای سیاسی و مدنی است.
اقتدار واقعی دستگاه قضایی در شدت مجازات‌ها نیست؛ در استقلال، عدالت، رعایت حقوق مردم و توانایی آن برای بازسازی اعتماد عمومی است. کشور امروز به حفظ سرمایه اجتماعی و تقویت همبستگی ملی نیاز دارد.
امیدواریم قوه قضاییه با اتخاذ رویکردی مردم‌مدار، عادلانه و مبتنی بر مصالح ملی، در این مسیر نقش مؤثری ایفا کند.
متن کامل نامه
منبع: جبهه اصلاحات ایران
@Kaleme
جبهه اصلاحات ایران در نامه ای سرگشاده خطاب به حجت الاسلام غلامحسین محسنی اژه‌ای رئیس قوه قضائیه، با تأكيد بر اين كه برخوردهای امنیتی و قضایی با مطالبات مردم شکاف جامعه و حکمرانی را عمیق‌تر می‌کند، يادآور شد: میان اعتراض مدنی و رفتار خشونت‌آمیز یا مجرمانه مرزی روشن وجود دارد و سیاست‌ورزی قانونی، نقد و تحلیل سیاسی نباید با عناوین کیفری همچون «تبلیغ علیه نظام» جرم‌انگاری شود.
در اين نامه آمده است:
ایران، امروز در شرایطی دشوار و تعیین‌کننده قرار دارد. جنگ، تهدیدهای خارجی، تحریمها و مشکلات عمیق اقتصادی و اجتماعی، ضرورت تقویت همبستگی ملی، بازسازی اعتماد عمومی و شنیدن صدای جامعه را پیش روی همه ارکان حکمرانی قرار داده است.
مواجهه صرفاً امنیتی با اعتراضات و مطالبات مردم، به جای کاهش نارضایتی‌ها، می‌تواند شکاف میان جامعه و حکمرانی را عمیق‌تر کند. احزاب، تشکل‌های مدنی و نیروهای سیاسی و اجتماعی که در چارچوب قانون فعالیت می‌کنند، نه تهدید، بلکه بخشی از سرمایه اجتماعی و ظرفیت حل مسائل کشورند.
جبهه اصلاحات ایران نیز به‌عنوان تشکلی سیاسی، قانونی، مستقل و اثرگذار، در بزنگاه‌های مختلف کوشیده است با رویکردی مسئولانه و در چارچوب منافع ملی، دیدگاه‌ها و مطالبات جامعه را بیان کند. نقد عملکردها و هشدار نسبت به پیامدهای تصمیمات، نه تضعیف کشور، بلکه تلاشی برای اصلاح امور و پیشگیری از بحران است.
با این حال، متأسفانه برخی از همین مواضع با برخوردهای امنیتی و قضایی مواجه شده است. پرونده اعضای هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات نمونه‌ای از این وضعیت است. گزارش‌ها و تحلیل‌های نهادهای امنیتی نباید جایگزین ادله قابل اثبات قضایی شوند و انتساب‌هایی مانند «همکاری یا بنای همکاری با بیگانه»، بدون ارائه مستندات روشن، نمی‌تواند مبنای محکومیت قرار گیرد.
در بخش دیگری از این نامه، جبهه اصلاحات ایران از رئیس قوه قضاییه با توجه به مسئولیت آن قوه در احیای حقوق عامه خواسته است که دستور دهد:
اجرای احکام سلب حیات و احکام سنگین صادرشده در ارتباط با اعتراضات متوقف و پرونده‌ها با توجه به شرایط کشور و مصالح ملی مورد بازنگری قرار گیرد.
درباره بازداشت‌شدگانی که اتهام مؤثر و مستند آنان احراز نشده است، از ظرفیت‌های قانونی برای آزادی آنان استفاده شود و حقوق متهمان و الزامات دادرسی عادلانه رعایت گردد.
میان اعتراض و نقد مدنی با رفتار خشونت‌آمیز یا مجرمانه تفکیک روشن صورت گیرد و بیان اعتراض، نقد مسئولان و مطالبه حقوق شهروندی، به خودی خود جرم امنیتی تلقی نشود.
پرونده اعضای هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات و دیگر نیروهای سیاسی و مدنی، با توجه به ماهیت سیاسی فعالیت آنان و با رعایت قانون مورد بازنگری قرار گیرد و رسیدگی به اتهامات سیاسی، در مرجع صالح، به‌صورت علنی و با حضور هیأت منصفه انجام شود.
گزارش‌های نهادهای امنیتی صرفاً به‌عنوان گزارش و قرینه مورد ارزیابی قرار گیرد و تصمیم قضایی بر پایه ادله روشن، مستند و قابل اثبات در دادگاه اتخاذ شود.
ظرفیت احزاب، تشکل‌ها و نیروهای اجتماعی مسئولیت‌پذیر برای انتقال مطالبات مردم، کاهش شکاف‌های اجتماعی و تقویت گفت‌وگوی ملی به رسمیت شناخته شود.
همچنین در این نامه تأکید شده است:
جبهه اصلاحات ایران نه خواهان نادیده گرفتن قانون است و نه مصونیت برای کسی را طلب می‌کند. مطالبه ما اجرای عادلانه قانون، رعایت حقوق شهروندان و تضمین امکان فعالیت قانونی و مسئولانه نیروهای سیاسی و مدنی است.
اقتدار واقعی دستگاه قضایی در شدت مجازات‌ها نیست؛ در استقلال، عدالت، رعایت حقوق مردم و توانایی آن برای بازسازی اعتماد عمومی است. کشور امروز به حفظ سرمایه اجتماعی و تقویت همبستگی ملی نیاز دارد.
امیدواریم قوه قضاییه با اتخاذ رویکردی مردم‌مدار، عادلانه و مبتنی بر مصالح ملی، در این مسیر نقش مؤثری ایفا کند.
متن کامل نامه
منبع: جبهه اصلاحات ایران
@Kaleme
Telegraph
جبهه اصلاحات ایران خطاب به رئیس قوه قضائیه: نقد و تحلیل سیاسی نباید با عناوین کیفری جرم انگاری شود
به نام خدا حجت‌الاسلام والمسلمین جناب آقای غلامحسین محسنی اژه‌ای رئیس محترم قوه قضاییه با سلام و احترام ایران، امروز در شرایطی دشوار و تعیین‌کننده قرار دارد. جنگ، تهدیدهای خارجی، تحریمها و مشکلات عمیق اقتصادی و اجتماعی، ضرورت تقویت همبستگی ملی، بازسازی اعتماد…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 تجمعات شبانه‌ای که پس از تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران برای حمایت از حاکمیت شکل گرفت، ماه‌هاست در برخی میادین و خیابان‌های تهران ادامه دارد. رسانه‌های داخلی نیز از استمرار این اجتماعات در نقاط مختلف شهر به مدیریت شهرداری تهران گزارش داده‌اند.
در نمونه‌هایی که در فضای مجازی منتشر شده، کاربران از بسته‌شدن یا کندی عبور و مرور، ترافیک سنگین، استفاده از بلندگو تا ساعات پایانی شب و برهم خوردن آرامش محله‌ها نوشته‌اند. یکی از کاربران مدعی شده مسیر پارک‌وی تا تجریش در ساعتی از شب حدود ۴۰ دقیقه زمان برده؛ دیگری از صدای بلند تجمع در نزدیکی محل سکونتش گلایه کرده است.
منبع: صبح ما
@Kaleme
🔴 تجمعات شبانه‌ای که پس از تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران برای حمایت از حاکمیت شکل گرفت، ماه‌هاست در برخی میادین و خیابان‌های تهران ادامه دارد. رسانه‌های داخلی نیز از استمرار این اجتماعات در نقاط مختلف شهر به مدیریت شهرداری تهران گزارش داده‌اند.
اما با گذشت حدود ۱۸۰ روز، حالا وجه دیگری از ماجرا در شبکه‌های اجتماعی پررنگ شده است: گلایه شهروندان و ساکنان اطراف محل تجمع‌ها.
در نمونه‌هایی که در فضای مجازی منتشر شده، کاربران از بسته‌شدن یا کندی عبور و مرور، ترافیک سنگین، استفاده از بلندگو تا ساعات پایانی شب و برهم خوردن آرامش محله‌ها نوشته‌اند. یکی از کاربران مدعی شده مسیر پارک‌وی تا تجریش در ساعتی از شب حدود ۴۰ دقیقه زمان برده؛ دیگری از صدای بلند تجمع در نزدیکی محل سکونتش گلایه کرده است.
پس از نزدیک به شش ماه، یک پرسش جدی‌تر از قبل مطرح شده است: آیا نمی‌توان حق برگزاری تجمع را به شکلی مدیریت کرد که خیابان بسته نشود، صدای بلندگو مزاحم ساکنان نباشد !؟
منبع: صبح ما
@Kaleme
🔴 آیا انقلاب فرهنگی دومی در راه است؟
زمزمه‌هایی از تعطیلی احتمالی دانشگاه‌ها در آبان‌ماه به دلایل خاص به گوش می‌رسد؛ افزون بر این، چند تن از اساتید دانشگاه فردوسی به دادگاه انقلاب احضار شده‌اند و موج مصادره اموال نیز به اساتید دانشگاه‌ها رسیده است.
حتی برخی از استادانی که در چند سال اخیر هیچ‌گونه فعالیت سیاسی نداشته‌اند، صرفاً به‌خاطر امضای یک بیانیه یا کنشگری در سال‌های دور، به دادسرای انقلاب فراخوانده شده‌اند. این فشارها در شرایطی اوج می‌گیرد که سرکوب، احضار و اخراج دانشجویان همچنان با شدت ادامه دارد.
آیا محافل حامی جنگ و کاسبان تحریم در تاریک‌خانه‌های قدرت، در تدارک انقلاب فرهنگی دیگری هستند؟
@Kaleme
زمزمه‌هایی از تعطیلی احتمالی دانشگاه‌ها در آبان‌ماه به دلایل خاص به گوش می‌رسد؛ افزون بر این، چند تن از اساتید دانشگاه فردوسی به دادگاه انقلاب احضار شده‌اند و موج مصادره اموال نیز به اساتید دانشگاه‌ها رسیده است.
حتی برخی از استادانی که در چند سال اخیر هیچ‌گونه فعالیت سیاسی نداشته‌اند، صرفاً به‌خاطر امضای یک بیانیه یا کنشگری در سال‌های دور، به دادسرای انقلاب فراخوانده شده‌اند. این فشارها در شرایطی اوج می‌گیرد که سرکوب، احضار و اخراج دانشجویان همچنان با شدت ادامه دارد.
آیا محافل حامی جنگ و کاسبان تحریم در تاریک‌خانه‌های قدرت، در تدارک انقلاب فرهنگی دیگری هستند؟
@Kaleme
🔴 نیک‌زیستی: علم و سیاستگذاری – بخش دوم
✍️ جواد حیدری *
فرض کنید دولتی می‌تواند با مبلغی معین یکی از این سه کار را بکند: یک تقاطعِ غیرهمسطح بسازد، یا با همان مبلغ به هزاران بیمارِ افسرده خدمات روان‌درمانی بدهد، یا با همان مبلغ برنامه‌ی مهارت‌های هیجانی را در مدارس اجرا کند. پیش از این علم، پاسخ به این پرسش، تابعِ لابی، رسانه، و تصویرِ سیاسی بود- چون تقاطع را می‌شود در تلویزیون نشان داد، اما بهبودِ حالِ هزاران انسان را نمی‌شود.
حالا می‌توان حساب کرد: هر گزینه چند WELLBY تولید می‌کند، و به ازای هر واحدِ پول چند واحد. و هنگامی‌که پژوهشگران این حساب را کردند، نتیجه بارها و بارها یک الگو داشت: بیشترین بازده، در سلامتِ روان، در حمایتِ اجتماعی، و در کیفیتِ روابط انسانی است- نه در بتن و آسفالت. این، جدی‌ترین و در همان حال امیدبخش‌ترین یافته‌ی این علم است: ارزان‌ترین راه برای بهتر کردنِ حالِ یک ملت، از قبل کشف شده است. فقط کسی سراغ‌اش نمی‌رود.
و این، دیگر نظریه نیست بلکه به عمل تبدیل شده است. در کشور بوتان، سه دهه است که «شادکامیِ ناخالصِ ملی» جای تولید ناخالص را در اسناد راهبردی گرفته. در نیوزیلند، «بودجه‌ی نیک‌زیستی» تدوین شد که در آن هر وزارتخانه باید نشان دهد پیشنهادش بر کدام مؤلفه‌ی زندگیِ مردم اثر می‌گذارد.
در بریتانیا، اداره‌ی آمار ملی سال‌هاست چهار پرسشِ نیک‌زیستی را در پیمایش‌های رسمی می‌گنجاند و دستنامه‌ی رسمیِ ارزیابیِ سیاست‌ها، فصلی برای محاسبه‌ی نیک‌زیستی دارد. در سازمان ملل، «گزارش جهانی شادی» به سندی سالانه تبدیل شده که دولت‌ها را وادار به توضیح می‌کند. آن آرزوی شاعرانه‌ی قرن هجدهم، سرانجام به دفترِ حساب راه یافت.
روایتی فشرده از کتاب نیک‌زیستی: علم و سیاستگذاری اثر ریچارد لایارد - بخش دوم از چهارم
متن کامل
بخش اول این نوشتار را اینجا بخوانید!
* استاد علوم سیاسی
منبع: مشق نو
@Kaleme
چگونه علم نیک‌زیستی، معیار موفقیتِ انسان و جامعه را از نو نوشت؟
✍️ جواد حیدری *
فرض کنید دولتی می‌تواند با مبلغی معین یکی از این سه کار را بکند: یک تقاطعِ غیرهمسطح بسازد، یا با همان مبلغ به هزاران بیمارِ افسرده خدمات روان‌درمانی بدهد، یا با همان مبلغ برنامه‌ی مهارت‌های هیجانی را در مدارس اجرا کند. پیش از این علم، پاسخ به این پرسش، تابعِ لابی، رسانه، و تصویرِ سیاسی بود- چون تقاطع را می‌شود در تلویزیون نشان داد، اما بهبودِ حالِ هزاران انسان را نمی‌شود.
حالا می‌توان حساب کرد: هر گزینه چند WELLBY تولید می‌کند، و به ازای هر واحدِ پول چند واحد. و هنگامی‌که پژوهشگران این حساب را کردند، نتیجه بارها و بارها یک الگو داشت: بیشترین بازده، در سلامتِ روان، در حمایتِ اجتماعی، و در کیفیتِ روابط انسانی است- نه در بتن و آسفالت. این، جدی‌ترین و در همان حال امیدبخش‌ترین یافته‌ی این علم است: ارزان‌ترین راه برای بهتر کردنِ حالِ یک ملت، از قبل کشف شده است. فقط کسی سراغ‌اش نمی‌رود.
و این، دیگر نظریه نیست بلکه به عمل تبدیل شده است. در کشور بوتان، سه دهه است که «شادکامیِ ناخالصِ ملی» جای تولید ناخالص را در اسناد راهبردی گرفته. در نیوزیلند، «بودجه‌ی نیک‌زیستی» تدوین شد که در آن هر وزارتخانه باید نشان دهد پیشنهادش بر کدام مؤلفه‌ی زندگیِ مردم اثر می‌گذارد.
در بریتانیا، اداره‌ی آمار ملی سال‌هاست چهار پرسشِ نیک‌زیستی را در پیمایش‌های رسمی می‌گنجاند و دستنامه‌ی رسمیِ ارزیابیِ سیاست‌ها، فصلی برای محاسبه‌ی نیک‌زیستی دارد. در سازمان ملل، «گزارش جهانی شادی» به سندی سالانه تبدیل شده که دولت‌ها را وادار به توضیح می‌کند. آن آرزوی شاعرانه‌ی قرن هجدهم، سرانجام به دفترِ حساب راه یافت.
روایتی فشرده از کتاب نیک‌زیستی: علم و سیاستگذاری اثر ریچارد لایارد - بخش دوم از چهارم
متن کامل
بخش اول این نوشتار را اینجا بخوانید!
* استاد علوم سیاسی
منبع: مشق نو
@Kaleme
مشق نو
نیک‌زیستی: علم و سیاستگذاری – بخش دوم
وب‌سایت «مشق نو» به‌عنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، می‌کوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند. این مجموعه در قالب یادداشت‌ها، جستارها و گفت‌وگوهای عمیق، در پیِ صورت‌بندیِ نظریِ چالش‌های اکنونِ…
🔴 صدور حکم اعدام سودا ابراهیمی توسط دادگاه انقلاب بندرعباس
دادگاه انقلاب بندرعباس، سودا (مرضیه) ابراهیمی شمس‌آبادی، ۳۲ ساله را به اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام، مصادره کلیه اموال و انفصال از خدمات دولتی و عمومی محکوم کرد.
در پرونده وی اتهاماتی چون «توهین به رهبری»، «فعالیت رسانه‌ای و تبلیغی علیه امنیت ملی»، «اقدام اطلاعاتی به نفع دولت‌های متخاصم» و «عکس‌برداری از مراکز نظامی و ارسال تصاویر به رسانه‌های خارج از کشور» مطرح شده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که این زندانی سیاسی با چند بیماری جسمی از جمله ام‌اس دست‌پنجه نرم می‌کند.
در پرونده‌ای دیگر، حسین افراسیاب، ترانه‌سرا و خواننده رپ محبوس در زندان دستگرد اصفهان نیز به اتهام در اختیار داشتن دستگاه استارلینک و با استناد به تشدید مجازات در شرایط جنگی، به ۳ سال و ۹ ماه و ۲۰ روز حبس محکوم شده است.
@Kaleme
دادگاه انقلاب بندرعباس، سودا (مرضیه) ابراهیمی شمس‌آبادی، ۳۲ ساله را به اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام، مصادره کلیه اموال و انفصال از خدمات دولتی و عمومی محکوم کرد.
در پرونده وی اتهاماتی چون «توهین به رهبری»، «فعالیت رسانه‌ای و تبلیغی علیه امنیت ملی»، «اقدام اطلاعاتی به نفع دولت‌های متخاصم» و «عکس‌برداری از مراکز نظامی و ارسال تصاویر به رسانه‌های خارج از کشور» مطرح شده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که این زندانی سیاسی با چند بیماری جسمی از جمله ام‌اس دست‌پنجه نرم می‌کند.
در پرونده‌ای دیگر، حسین افراسیاب، ترانه‌سرا و خواننده رپ محبوس در زندان دستگرد اصفهان نیز به اتهام در اختیار داشتن دستگاه استارلینک و با استناد به تشدید مجازات در شرایط جنگی، به ۳ سال و ۹ ماه و ۲۰ روز حبس محکوم شده است.
@Kaleme