🔴 تایید حکم اعدام علی زارعی

علی زارعی، از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ و زندانی سیاسی محبوس در زندان قزل‌حصار، در یک تماس تلفنی از زندان گفت حکم اعدام او در دستگاه قضایی جمهوری اسلامی تأیید شده است.

او در این پیام بر بی‌گناهی خود تأکید کرد و گفت هیچ اقدام خشونت‌آمیزی انجام نداده است.

زارعی از مردم ایران، فعالان حقوق بشر و سازمان ملل متحد خواست «صدای او باشند» و برای جلوگیری از اجرای حکم اعدامش اقدام کنند.

علی زارعی در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ بر اثر اصابت ساچمه از ناحیه چشم آسیب دید. او پس از مدتی اقامت در خارج از ایران به کشور بازگشت و بازداشت شد.

شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران پیشتر زارعی را به اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم کرده بود. او در پیام تازه خود این حکم را ناعادلانه خوانده و بار دیگر تأکید کرده است که مرتکب اقدام خشونت‌آمیزی نشده است.

منبع: کانال تلگرام مهدی محمودیان

@Kaleme

🔴 سپرِ «دشمن» برای پاسخ به اعتراض معیشتی معلمان

✍ نرگس ملک‌زاده

وزیر آموزش‌وپرورش در واکنش به مسائل معیشتی معلمان گفته است: «دشمن در تلاش برای ایجاد شکاف میان جامعه و معلمان از طریق مسائل معیشتی است» و پرداخت پاداش بازنشستگان و افزایش نرخ حق‌التدریس را از اقدامات دولت در این زمینه دانسته است.

اما آقای وزیر، شکاف میان معلم و جامعه ایجاد نشده؛ شکاف میان حقوق و هزینه‌های زندگی ایجاد شده است.اعتراض معیشتی معلمان را نمی‌توان با "تلاش دشمن" توضیح داد. معلمی که زیر فشار تورم و افزایش هزینه‌های زندگی است، مطالبه‌ای واقعی دارد و پاسخ به این مطالبه، راه‌حل اجرایی می‌خواهد، نه نسبت‌دادن آن به عوامل بیرونی.با فرض پذیرش نظر شما حالا پدافند دفاعی شما برای برهم زدن این معادلات چیست؟آیا برنامه‌ای برای تقویت قدرت خرید و کاهش فشار معیشتی معلمان وجود دارد؟ اگر قرار است این تلاش به نتیجه نرسد، باید در میدان معیشت برایش پاسخ داشت.

پرداخت پاداش بازنشستگان، یک تعهد قانونی است و افزایش حق‌التدریس هم نمی‌تواند به‌تنهایی راه‌حل معیشت معلمان باشد؛ به‌خصوص اگر جبران کاهش قدرت خرید، به افزایش ساعات کار معلم گره بخورد.معلم از جامعه جدا نشده است؛ این معیشت اوست که از هزینه‌های زندگی عقب مانده.به جای آنکه دشمن سپر پاسخ به اعتراضات معیشتی شود، بهتر است برای کاهش این شکاف، پاسخ واقعی و قابل لمس ارائه شود.

منبع: شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان

@Kaleme

🔴 از شکنجه مقابل خانواده تا سلول اعدام؛ علیرضا سپاهی را برای اجرای حکم بردند

علیرضا سپاهی را از بند عمومی زندان دستگرد اصفهان خارج کرده و به سلول انفرادی انتقال داده‌اند؛ انتقالی که در زندان‌های ایران معمولاً آخرین مرحله پیش از اجرای حکم اعدام است. خطر اجرای حکم او در همین ساعات یا روزهای پیش رو جدی است.

اما برای فهمیدن آنچه امروز بر علیرضا می‌گذرد، باید به ابتدای این پرونده برگشت؛ به روزهایی که مادرش را مقابل چشمان او شکنجه کردند و خود علیرضا و ابوالفضل سپاهی را نیز مقابل خانواده‌شان مورد ضرب‌وشتم و شکنجه قرار دادند. خشونتی که از همان نخستین روزهای بازداشت آغاز شد، بعدها با اعترافات تحت فشار و محرومیت‌های متعدد در روند دادرسی ادامه پیدا کرد.

این همان پرونده‌ای است که شماری از قربانیان آن در دادگاه از شکنجه، تعرض و تهدید عملی به تجاوز برای گرفتن اعتراف علیه یکدیگر گفته‌اند؛ اعترافاتی که بخش مهمی از پرونده و احکام صادرشده بر آنها استوار شده است.

با وجود همه اینها، اعاده دادرسی علیرضا در دیوان عالی کشور پذیرفته و حکم او نقض شد تا پرونده در شعبه هم‌عرض دوباره رسیدگی شود. اما شعبه هم‌عرض بدون تشکیل یک دادگاه واقعی و بدون استماع مجدد دفاعیات، بار دیگر پرونده را به مسیر اجرای اعدام بازگرداند. حتی وکلا نیز از امکان مؤثر برای مطالعه و بازنویسی دادنامه دیوان محروم ماندند.

علیرضا پیش از این یک‌بار تا چند قدمی چوبه دار رفته است. همان روزی که قرار بود همراه ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری اعدام شود، دچار حمله قلبی شد و به بیمارستان انتقال یافت؛ آن دو اعدام شدند و علیرضا پس از درمان دوباره به زندان بازگردانده شد.
حالا او را دوباره به سلول انفرادی برده‌اند.

مردی که مادرش را مقابل چشمانش شکنجه کردند، خودش و نزدیکانش را مقابل خانواده کتک زدند، پرونده‌اش با ادعاهای جدی شکنجه و اعتراف اجباری روبه‌روست و حتی دیوان عالی یک‌بار حکم او را برای رسیدگی مجدد نقض کرده بود، اکنون در چند قدمی اعدام ایستاده است.

این فقط درخواست توقف یک اعدام نیست؛ درخواست جلوگیری از گرفتن جان یک انسان پیش از یک دادرسی واقعی و عادلانه است.

برای نجات جان علیرضا سپاهی شاید فقط چند ساعت فرصت باقی مانده باشد

منبع: کانال تلگرام مهدی محمودیان

@Kaleme

🔴 دکتر فرشاد مومنی: وقتی دو سوم ظرفیت تولید کشور بلااستفاده است، اما واردات کالاهای قابل تولید در داخل با گشاده‌دستی ادامه دارد، باید پرسید: چه مناسباتی بر تصمیم‌گیری و تخصیص منابع حاکم است؟

دکتر فرشاد مؤمنی با اشاره به تجربه ایران، یکی از مهم‌ترین نشانه‌های فساد را وضعیت نامناسب بنگاه‌های تولیدکننده و فناور می‌داند؛ در حالی که برای واردات طلا، کالاهای لوکس و اقلام مصرفی، ارز در دسترس است، برای مواد اولیه تولید، دارو و نیازهای اساسی مردم، مدام از «کمبود ارز» سخن گفته می‌شود.

مسئله فقط یک تصمیم اشتباه نیست؛ سخن از سلطه مناسبات مافیایی، مالی‌سازی رهاشده و تضعیف تولید است؛ وضعیتی که در آن هزینه ناکارآمدی و تصمیم‌های نادرست، بر دوش تولیدکننده و مردم گذاشته می‌شود.

منبع: موسسه مطالعات دین و اقتصاد

@Kaleme

🔴 بحران گسست اجتماعی*

✍ حسین قتیب

در سفر اخیرم به ایران، چیزی بیش از گرانی، فشار اقتصادی یا نارضایتی سیاسی توجهم را جلب کرد. آنچه بیشتر آزاردهنده بود، نوعی گسست در خود جامعه بود. احساس می‌کردم آدم‌ها فقط نظرهای متفاوت ندارند، بلکه گاهی در دو واقعیت متفاوت زندگی می‌کنند.

این را در گفت‌وگوهای روزمره می‌شد دید. در تاکسی، مهمانی، مطب، فروشگاه و جمع‌های خانوادگی. یک اتفاق واحد برای دو نفر می‌توانست دو معنای کاملاً متضاد داشته باشد. نه فقط در تحلیل آن اتفاق، بلکه حتی در این‌که اصلاً چه اتفاقی افتاده است. منابع خبری متفاوت، شبکه‌های اجتماعی متفاوت و سال‌ها زندگی در حباب‌های شناختی متفاوت، کم‌کم چیزی را از بین برده که هر جامعه‌ای برای ادامه حیات به آن نیاز دارد: حداقلی از واقعیت مشترک.

به نظرم بخش مهمی از این وضعیت محصول فرایندی است که از اواخر دهه ۱۳۹۰، و به‌ویژه پس از ۱۳۹۶، شدت گرفت. خالص‌سازی سیاسی و بسته‌تر شدن فضای رسمی فقط نیروهای سیاسی را حذف نکرد. مهم‌تر از آن، بخش بزرگی از نیروهای واسط را از میان برد. کسانی که می‌توانستند بین حکومت و جامعه، میان اعتراض و سیاست رسمی، و میان دو سوی شکاف اجتماعی نقش میانجی داشته باشند، به‌تدریج ضعیف یا حذف شدند.

نتیجه این نبود که جامعه یکدست‌تر شود. درست برعکس، جامعه رادیکال‌تر شد.
وقتی راه سیاست میانه بسته می‌شود، میانه جامعه هم به‌تدریج ضعیف می‌شود. آدم‌ها احساس می‌کنند انتخابی جز قرار گرفتن در یکی از دو سوی منازعه ندارند. زبان سیاست هم تغییر می‌کند. مخالف دیگر کسی نیست که اشتباه فکر می‌کند، بلکه کسی است که باید از سر راه کنار برود. از یک طرف، بخشی از حکومت جامعه ناراضی را مسئله امنیتی می‌بیند. از طرف دیگر، بخشی از مخالفان نیز هرکس را که با روایت حداکثری آنان همراه نباشد، مدافع وضع موجود، مزدور یا بخشی از مسئله تلقی می‌کنند.

اما آنچه در این سفر برایم حتی مهم‌تر بود، نقش رسانه بود. سال‌هاست درباره اثر رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور مانند اینترنشال و شبکه‌های اجتماعی صحبت می‌شود، اما وقتی مدتی در ایران زندگی می‌کنی، اثر آن را در مقیاسی متفاوت می‌بینی. رسانه دیگر فقط خبر منتقل نمی‌کند. واقعیت اجتماعی تولید می‌کند.

گروهی از مردم تقریباً تمام ایران را از خلال مجموعه‌ای از تصاویر شکست، سرکوب، فروپاشی، مهاجرت و نفرت می‌بینند. در سوی دیگر، رسانه رسمی تصویری می‌سازد که در آن بخش بزرگی از بحران‌های واقعی جامعه یا دیده نمی‌شود یا محصول دشمن معرفی می‌شود. میان این دو تصویر، خود ایران، با همه پیچیدگی و تناقضش، گم می‌شود.

شبکه‌های اجتماعی این وضعیت را شدیدتر کرده‌اند. الگوریتم‌ها از آرامش تغذیه نمی‌کنند. خشم، تحقیر، ترس و نفرت بیشتر دیده می‌شود و بیشتر دست‌به‌دست می‌شود. روایت معتدل جذابیت کمتری دارد. کسی که بگوید واقعیت پیچیده‌تر از این دو تصویر است، اغلب از هر دو طرف متهم می‌شود.

در این سفر بیش از گذشته به این فکر کردم که شاید خطر اصلی برای ایران فقط failed state نباشد. شاید خطر عمیق‌تر، چیزی باشد که می‌توان آن را failed society نامید.

جامعه شکست‌خورده لزوماً جامعه‌ای نیست که دولت در آن فروپاشیده باشد. ممکن است دولت همچنان اداره، ارتش، پلیس، وزارتخانه و قدرت تصمیم‌گیری داشته باشد، اما جامعه به‌تدریج توان گفت‌وگو، اعتماد و همکاری را از دست بدهد. شهروندان دیگر خود را اعضای یک جامعه سیاسی مشترک نبینند، بلکه گروه‌هایی ببینند که آینده یکی فقط با شکست دیگری ممکن است.

نشانه‌های این وضعیت را در ایران امروز می‌توان دید. حتی درباره جنگ، امنیت ملی، تمامیت ارضی یا مداخله خارجی نیز توافقی که زمانی بدیهی به نظر می‌رسید، دیگر همیشه بدیهی نیست. گروهی ممکن است از ضربه خوردن بخشی از ساختار کشور خوشحال شود، چون آن ساختار را نه متعلق به ایران بلکه متعلق به رقیب سیاسی خود می‌بیند. در سوی دیگر نیز ممکن است هر انتقاد داخلی در شرایط بحران به خیانت تعبیر شود.
این دقیقاً نقطه خطرناک ماجراست.

کشوری می‌تواند بحران اقتصادی را پشت سر بگذارد. حتی نهادهای سیاسی ناکارآمد را می‌توان اصلاح کرد. اما اگر جامعه‌ای اعتماد متقابل و احساس سرنوشت مشترک خود را از دست بدهد، بازسازی آن بسیار دشوارتر است.
آنچه من در این سفر دیدم هنوز یک جامعه فروپاشیده نبود. ایران همچنان پر از روابط خانوادگی، دوستی، شوخی، زندگی روزمره، کمک متقابل و نوعی سرسختی اجتماعی است که بارها در تاریخش آن را نجات داده است. اما در زیر این زندگی روزمره، شکافی در حال عمیق شدن است.
شکافی که فقط میان حکومت و مردم نیست.
میان خود مردم است.
و شاید خطرناک‌ترین مرحله زمانی آغاز شود که ایرانیان دیگر نه حکومت، نه دشمن خارجی، بلکه یکدیگر را بزرگ‌ترین مانع آینده ایران تصور کنند.

* تیتر به انتخاب کلمه است

منبع: کانال تلگرام نگارنده

@Kaleme

🔴 هشدار راجی به دانشگاه ها در آستانه مهر ماه: «این دفعه این ملت مبعوث شده کار را تمام می‌کند!»

محمد حسین راجی مدیر اندیشکده راهبردی سعدا که از جیب ملت ماموریت خود در چارچوب «جهاد تبیین» را سرکوب فکر و اندیشه تعریف نموده است با انتقاد از آزادی دانشجویان اخراجی، آنها را تروریست خواند.

وی در این سخنرانی درباره دانشجویان معترض اینچنین می‌گوید:

نگویید جای دانشجو زندان نیست، بگویید دانشگاه جای تروریست نیست.


اگر اینها نبودند جنگ رمضان رخ نمی‌داد و آقا زنده بود.

@Kaleme

🔴 بانوی آکسفوردی در خدمت امپراتوری؛ سفرنامه جنجالی الا سایکس در ایران منتشر شد

به گزارش روابط عمومی پژوهشکده تاریخ معاصر؛ در سال‌هایی که امپراتوری انگلستان برای حفاظت از مستعمرات خود در هند، نگاهی آزمندانه به مرزهای جنوب شرقی ایران داشت، زنی تحصیل‌کرده از آکسفورد پا به مناطقی گذاشت که کمتر اروپایی‌ای به آنجا سفر کرده بود. کتاب «ایران و مردمش»، سفرنامه الا کنستانس سایکس، فراتر از یک روایت سیاحتی، سندی مهم از همراهی یک بانو با مأموریت‌های استعماری برادرش، سر پرسی سایکس، در تأسیس کنسولگری‌های انگلستان در کرمان و بلوچستان است. این اثر، که اکنون با ترجمه علی‌محمد طرفداری منتشر شده، پیوندی میان سیاست، تاریخ و مردم‌شناسی عصر قاجار است.

علاقه‌مندان و پژوهشگران برای تهیه کتاب «ایران و مردمش»، سفرنامه الا کنستانس سایکس، یا کسب اطلاعات بیشتر می‌توانند به فروشگاه کتاب پژوهشکده تاریخ معاصر در فضای مجازی یا مراکز پخش کتاب‌های این پژوهشکده در تهران و شهرستان‌ها مراجعه نمایند.

منبع: بررسی‌های نوین تاریخی

@Kaleme

🔴 بحران گسست اجتماعی

✍ حسین قتیب

در سفر اخیرم به ایران، چیزی بیش از گرانی، فشار اقتصادی یا نارضایتی سیاسی توجهم را جلب کرد. آنچه بیشتر آزاردهنده بود، نوعی گسست در خود جامعه بود. احساس می‌کردم آدم‌ها فقط نظرهای متفاوت ندارند، بلکه گاهی در دو واقعیت متفاوت زندگی می‌کنند.

این را در گفت‌وگوهای روزمره می‌شد دید. در تاکسی، مهمانی، مطب، فروشگاه و جمع‌های خانوادگی. یک اتفاق واحد برای دو نفر می‌توانست دو معنای کاملاً متضاد داشته باشد. نه فقط در تحلیل آن اتفاق، بلکه حتی در این‌که اصلاً چه اتفاقی افتاده است. منابع خبری متفاوت، شبکه‌های اجتماعی متفاوت و سال‌ها زندگی در حباب‌های شناختی متفاوت، کم‌کم چیزی را از بین برده که هر جامعه‌ای برای ادامه حیات به آن نیاز دارد: حداقلی از واقعیت مشترک...

ادامه یادداشت

منبع: کانال تلگرام نگارنده

@Kaleme

🔴 برای جواد دردکشان

✍️ پارسا نصیری

جواد دردکشان، فعال مدنی است خیلی سر و صدا هم ندارد و سلبریتی فضای مجازی نیست؛ سالیان سال دغدغه مردم مناطق محروم را داشته و همواره درگیر مسائل و رنج‌های اجتماعی آنان بوده است. دغدغه فقر، خشونت خانگی، تبعیض و معضلات اجتماعی علیه زنان را داشته و در حد توان خود برای کاهش این رنج‌ها و شنیده‌شدن صدای فرودستان کنشگری کرده است. او همچنین از جمله کسانی بوده که برای تقویت و نهادمندی جامعه مدنی و شکل‌گیری نهادهای مستقل و مسئولیت‌پذیر اجتماعی تلاش کرده است.

جواد دردکشان در جریان تجمع برای رفع حصر در سال ۱۴۰۳، هنگام خروج از منزل و در حالی که به همراه پدرش، حاج محمود دردکشان، بود، بازداشت شد. در همان جریان، دیگر اعضای خانواده نیز با محدودیت و محاصره مواجه شدند تا نتوانند در تجمع رفع حصر شرکت کنند.

او این‌بار به دلیل حمایت از بیانیه میرحسین موسوی در دی‌ماه ۱۴۰۴، با حکم پنج ماه حبس خانگی همراه با پابند الکترونیکی مواجه شده است.

این بیداد را باید فریاد زد و درباره تناقضی چنین آشکار سخن گفت که چگونه اعتراض به حبس خانگی و حمایت از محصورین، با حبس خانگی پاسخ داده می‌شود؟ چگونه کسی که سال‌ها برای کاستن از رنج و محرومیت مردم و دفاع از جامعه مدنی تلاش کرده، باید به جرم بیان موضع و حمایت از یک بیانیه، از ابتدایی‌ترین حق خود برای حضور آزادانه در جامعه محروم شود؟

منبع: تحکیم ملت

@Kaleme

🔴 زهرا نقشینه، وکیل دادگستری در تبریز بازداشت شد

به گزارش خبرگزاری هرانا، زهرا نقشینه، وکیل دادگستری و عضو کانون وکلای آذربایجان شرقی، روز چهارشنبه ۱۸ شهریورماه، پس از حضور در شعبه ۱۵ بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب تبریز بازداشت شد.

بر اساس این گزارش، پرونده خانم زهرا نقشینه به دنبال گزارش اداره اطلاعات تبریز و در ارتباط با فعالیت‌ها و یادداشت‌های حقوقی و انتقادی وی پیرامون مسائل مختلف تشکیل شده است.
زهرا نقشینه علاوه بر اشتغال به حرفه وکالت، سابقه فعالیت صنفی در کانون وکلای آذربایجان شرقی را دارد. وی پیشتر در کمیسیون بانوان این کانون و همچنین دبیرخانه منع خشونت علیه زنان فعالیت داشته است.

@Kaleme

🔴 روزنه‌ای جدید در صنف اساتید دانشگاه

✍️ جعفر ابراهیمی

اولتیماتوم کانون صنفی استادان دانشگاهی ایران برای تعلیق فعالیت‌های آموزشی از اول مهرماه، فراتر از یک چانه‌زنی معیشتی متعارف، می‌تواند آغازی بر فعالیت‌ها و اعتراضات صنفی اساتید دانشگاه باشد. این بیانیه صریح، گسستی را از یک سنت فکری محافظه‌کارانه نشان می‌دهد؛ سنتی که سال‌ها در راهروهای آموزش عالی، مطالبات خود را نه در تقابل با ساختار کلان حاکم، بلکه در مرزبندی‌های منزلت‌طلبانه با «دیگری» تعریف می‌کرد؛ «دیگری» که از نگاه آنان منزلت استاد را نداشت و در طبقه اساتید جا نمی‌گرفت.

متن کامل یادداشت

منبع: شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان

@Kaleme

🔴 حسین نورانی‌نژاد: تشدید خشم و ناامیدی به شکل‌گیری واکنش‌های منفعلانه یا خشونت‌آمیز منجر شده‌است

حسین نورانی‌نژاد، فعال سیاسی معتقد است افزایش خشم و ناامیدی در جامعه باعث شکل‌گیری دو رویکرد شده؛ برخی را منفعل و برخی دیگر را به سمت خشونت سوق داده است.


ویدیوی کامل را در یوتوب ما ببینید.

مجتمع فرهنگی آیت الله طالقانی در سالگرد ایشان، به بهانه مشی روادارانه طالقانی از صلح و خشونت پرهیزی بیشتر گفت.

پنج شنبه ۱۹ شهریور ساعت ۱۶ در کانون توحید با همین محوریت سالگرد مرحوم طالقانی برگزار شد.



منبع: طالقانی و زمانه ما

@Kaleme

🔴 کدام عمق استراتژیک در جنگ و تحریم؟

✍️ مجتبی نجفی

من هر چقدر از " بمب، بمب" هراس دارم به همان اندازه هم از " انتقام، انتقام" می‌ترسم. برای اینکه نمی‌خواهم "ایران"، گوشت قربانی قدرت طلبی یا ایده های آخرالزمانی شود. بارها گفتم استفاده از مزیت تنگه هرمز محدودیت دارد. اگر زود به امتیاز سیاسی تبدیل نشود، کم اثر یا بی اثر خواهد شد یا حتی می‌تواند ضد خودش تبدیل شود. از طیف ادمهایی نیستم که بگویم طرف مقابل علیه السلام است. برجام را ترامپ به هم زد. اما با چارچوب سیاست خارجی جمهوری اسلامی مشکل دارم. در مورد تفاهنامه با آمریکا باز هم منتقد آن شلیکهای مشکوکی ام که بهانه دست ترامپ دادند. چه کسی دستور آن شلیکها را داد؟ چه جریانی می‌خواهد ما در تنش دایمی باشیم؟
همیشه معتقد بوده ام ایده ایران بدون بنیه دفاعی لازم از ذهنهای ساده بر می‌آید. در خاورمیانه پر از آتش و خون، سلاح مناسب نداشته باشی، بنیانت بر باد است اما گفتمان "موشک" بدون "شهروند" نظام حاکم را تنها کاریکاتوری از اتحاد جماهیر شوروی خواهد کرد، از بیرون تصویر یک ابرقدرت نظامی اما از درون فروپاشی. مهم ترین عمق استراتژیک هر کشور مردم و میهن اند. از کدام عمق استراتژیک حرف می‌زنید وقتی دلار دویست و پنجاه هزار تومان می‌شود و چهل میلیون ایرانی زیر خط فقر زندگی می‌کنند؟ عمق استراتژیک زمانی معنا دارد که مرزهای ملی مورد تجاوز قدرتهای خارجی قرار نگیرند و شهروندان ما تحت ستم ستمگران داخلی نباشند. بازارهای منطقه را فتح کرده باشیم و نام ایران با قدرت اقتصادی، فن اوری و دیپلماسی و توان دفاعی لازم گره بخورد. عمق استراتژیک ما در تحقق جامعه ای با شهروندان آزاد، در توسعه پایدار مبتنی بر حفاظت از حقوق شهروندان و زیست بوم ایران به دست می‌آید، نه با جامعه ای چند دسته و خشمگین و نا با سرزمینی در حال خشکیدن. دست بردارید از تعریفهای سخت افزاری و تک بعدی از امنیت. امنیت فقط در سلاح نیست در جامعه ای با شهروندان آزاد، منتقد، شاداب و خلاق تحقق می‌یابد.
از من بارها پرسیده اند راحلتان چیست؟ انگار نظام حاکم خواستار نقشه خروج از بحران امروز شده و ما تعلل کرده ایم. راه حل زیاد است به شرطی که در خانه کسی باشد و گوشها کر و چشمها کور نباشند. شما سه خط را به صورت همزمان پیش ببرید اگر ایران از این بحران خارج نشد، من را در میدان آزادی دار بزنید:
-اعلام تغییرات گسترده سیاسی با اولویت آزادی زندانیان سیاسی و لغو حکمهای اعدام.
- اعلام آمادگی برای مذاکره همه جانبه با دولت آمریکا با چشم انداز باز کردن سفارتها. برای ابراز حسن نیت، شعار مرگ بر آمریکا را ممنوع و از آتش زدن پرچمشان خودداری کنید.
اینها مشکل را حل نمی‌کنند اما سیگنالهای حسن نیت اند. مذاکره در این شرایط نه از موضع تسلیم که از موضع عزت ملی است.

- اعلام سیاست انضباط اقتصادی با هدف رسیدگی به ایرانیان زیر خط فقر.
راهکار اول می‌گوید انسجام ملی عامل تولید قدرت ملی است و انسجام نه در یکدستی که در پذیرش اصل تکثر رخ می‌دهد. بر زخمهای یک جامعه نمک نپاشید.

راهکار دوم با هدف تقویت پرگماتیستهای آمریکا در برابر نومحافظه‌کاران آمریکایی است. اولی دنبال توافق برد برد است و دومی، ایران را ویران می‌خواهد. مذاکره نه صرفا در مورد یک پرونده خاص که در تمام ابعاد و کلی پاسخگوی بحران است. با یک پیش شرط؛ توان موشکی نظامی نباید قابل مذاکره باشد.

راهکار سوم باید در کوتاه مدت با هدف توزیع مناسب منابع برای جلوگیری از تبعات تورم سرسام آور و فقر خانمان برانداز باشد.
می‌دانید چرا با این راهکارها مخالفت می‌شود؟ چون این راهکارها با نگاه ایران شهروندمدار ارایه می‌شوند. چون هم خاکمان حفظ می‌شود، هم شهروندان قدرت می‌گیرند و هم کشته نمی‌دهیم اما نان عده ای درون و بیرون ساختار در تداوم جنگ و تحریم است. " بمب، بمب" و " انتقام، انتقام" سروته یک کرباسند، ایران را برای خودشان می‌خواهند نه همه مردم ایران. ایران باید حفظ شود، توان دفاعی ما نباید مضمحل شود، تحریم‌ها باید برداشته شوند و آسمان کشور باید خالی از هواپیمای متجاوز باشد و مهم تر از همه گلوله هایتان را به سینه شهروندان ایرانی نزنید. عمق استراتژیک ما در تمکین حاکم خودسر، نهادهای سرکوب از خواستهای به حق شهروندان است. مساله این است شما اجازه نمی‌دهید شانس این راهکارها امتحان شود.

منبع: کانال تلگرام نگارنده

@Kaleme

🔴 جواد امام: تاجزاده در زندان هم حملات آمریکا و اسرائیل را محکوم کرده و از کشورش دفاع کرده/ برای میرحسین موسوی یک دادگاه علنی و صالح برگزار شود

«جواد امام» سخنگوی جبهه اصلاحات:

مصطفی تاجزاده ۱۱ سال است زندان می‌کشد؛ نه سلاح برداشته و نه براندازی کرده، پس جرمش دقیقاً چیست؟

تاجزاده حمله آمریکا و اسرائیل را محکوم کرده و از کشورش در زندان هم دفاع کرده.

موسوی بر اساس کدام قانون و با حکم کدام دادگاه مجازات می‌شود؟

خودش هم بارها گفته آماده‌ام در یک دادگاه صالح، علنی و با حضور هیئت منصفه محاکمه شوم.

منبع: ایران ۲۴

@Kaleme

🔴 لحظه پوپولیستی و وظیفه چپ دمکراتیک کثرتگرا

✍ محمد حبیبی

در «لحظه‌ی پوپولیستی» ایران، رقیبِ اصلیِ چپ دیگر گفتمان مستقر نیست — راستِ افراطی است که فضای عمومی را تسخیر کرده و با روایتی ساده و عاطفی از بازگشتِ اقتدار و شکوهِ ملیِ ازدست‌رفته، خشمِ مردم را می‌رباید.
اما چپ با کدام چهره‌اش می‌تواند وارد این نبرد شود؟

چپِ ارتدوکس نمی‌تواند؛ چون در سه دام گیر کرده.

نخست، فروکاستنِ همه‌چیز به طبقه: تصورِ اینکه طبقه‌ی کارگر سوژه‌ای ازپیش‌موجود و ممتاز است و ستمِ جنسیتی، تبعیضِ قومی و مذهبی، تخریبِ محیط‌زیست و سرکوبِ آزادی، همه فرعِ آن تضادِ بنیادین‌اند و با حلِ مسئله‌ی طبقاتی خودبه‌خود حل می‌شوند.

دوم، غرق‌شدن در انتزاعِ نظری؛ زبانی که هرقدر هم دقیق باشد، به دردِ روزمره‌ی مردم — اجاره‌خانه، دستمزد، بیکاری، تحقیر — ترجمه نمی‌شود.

سوم، اولویت‌دادن به نبردهایی که نقطه‌ی عزیمتشان بیرون از جامعه‌ی ایران است؛

چپی که سیاست را عمدتاً از دریچه‌ی مبارزه با امپریالیسم می‌بیند و گاه چنان درگیرِ فلسطین و تقابل با اسرائیل می‌شود که دردهای فوریِ همین جامعه را به بهانه‌ی بحران‌های ژئوپلتیک به حاشیه می‌راند. سخن، نفیِ بی‌عدالتی در جهان نیست؛ سخن از اولویت‌هاست.

حاصلِ این سه دام یک چیز است: چپ از جامعه‌اش بیگانه می‌شود. زنِ معترض به حجابِ اجباری، جوانِ بی‌آینده، معلمِ معترض و شهروندی که از تبعیض رنج می‌برد، خود را در آن گفتمان بازنمی‌یابد — و آن را ترک می‌کند.

چپِ دموکراتیکِ کثرت‌گرا از نقطه‌ی دیگری آغاز می‌کند. «مردم» یک واقعیتِ آماده نیست که باید نمایندگی‌اش کرد؛ چیزی است که باید ساخته شود — از پیوندِ مطالباتِ گوناگون (معیشت، آزادی، برابری جنسیتی، حقوقِ اقلیت‌ها و اتنیک‌ها)، بی‌آنکه تفاوت‌هاشان محو شود. مرزی که این چپ می‌کشد نه در برابرِ مهاجر و اقلیت و «دیگری»، بلکه در برابرِ تمرکزِ قدرت و ثروت است.

تفاوتِ این دو چپ، در یک جمله: یکی جهان را از دریچه‌ی یک تضادِ بنیادین می‌بیند و منتظر است تاریخ کارش را بکند؛ دیگری «مردم» را از دلِ تجربه‌ی زیسته و دردِ همین‌جا و همین‌اکنون می‌سازد.

متن کامل یادداشت را در اینجا بخوانید.

منبع: تحکیم ملت

@Kaleme

🔴 حسین رسولی‌نسب به اعدام محکوم شد

‏حسین رسولی‌نسب، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ، به اتهام «محاربه» از سوی دادگاه انقلاب مشهد به اعدام محکوم شده است.او‌ به «محاربه از طریق مشارکت در تخریب اموال عمومی» و «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» متهم شده و اکنون در زندان وکیل آباد مشهد می‌باشد.

@Kaleme

🔴 حسین طائب پشت حمله به کشتی‌های تجاری بود

به گزارش نیویورک‌تایمز، حسین طائب «یک چهره امنیتی تندرو و مرموز ایرانی که پس از سال‌ها فعالیت در سایه دوباره به عرصه قدرت بازگشته، در ناکام گذاشتن تلاش‌ها برای دستیابی به توافق با ایالات متحده نقش داشته و بدین ترتیب، یکی از شدیدترین کشمکش‌های داخلی بر سر قدرت در تهران از زمان آغاز جنگ را رقم زده است.»

«به گفته مقامات ایرانی، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، از شنیدن خبر تیراندازی نیروهای ایرانی به سه کشتی تجاری در تنگه هرمز شوکه شد. پزشکیان که به‌شدت خشمگین بود، با سردار احمد وحیدی، فرمانده کل سپاه پاسداران، تماس گرفت و ضمن توصیف این حملات به‌عنوان اقدامی «نسنجیده»، خواستار توضیح در این باره شد. وحیدی صدور مجوز برای این حمله یا اطلاع قبلی از آن را تکذیب کرد.»

«تحقیقات رسمی ایران بعداً مشخص کرد که تصمیم حمله به این شناورها توسط طائب اتخاذ شده بود. فرماندهان میدانی بر اساس دستورالعملی موجود عمل می‌کردند که به آن‌ها اجازه می‌داد بدون نیاز به انتظار برای دریافت مجوز از فرماندهی مرکزی، به شناورهایی که ناقض کنترل ایران بر تنگه تلقی می‌شدند، حمله کنند.»

@Kaleme

🔴 تأکید بر «انسجام ملی» و اجرای «تفاهم‌نامه اسلام‌آباد» برای عبور از شرایط «نه جنگ، نه صلح»

علی‌محمد حاضری، دبیرکل انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها، در اجلاس این تشکل در مشهد به تشریح الزامات عبور عزتمندانه و کم‌هزینه کشور از مخاطرات جاری پرداخت.

حاضری بر دفاع از اجرای دقیق «تفاهم‌نامه اسلام‌آباد» به عنوان پایه صلح پایدار تاکید داشت و نسبت به اقدامات خودسرانه یا «دفاع پیشدستانه» که می‌تواند زمینه ائتلاف‌های تهاجمی علیه کشور را فراهم سازد، هشدار داد.

وی اعلام داشت تحقق انسجام ملی از طریق ۶ گام عملی شامل عفو عمومی زندانیان سیاسی-امنیتی و رفع حصر، تضمین حق بازگشت مهاجران، مدارا با معترضان و دانشجویان، خروج صداوسیما از انحصار اقلیت خاص، اصلاح «طرح مقابله با نفوذ» در مجلس، و توجه جدی به معیشت محرومان و مبارزه با فساد، صورت خواهد گرفت.

وی در پایان خواستار اولویت‌بندی مصالح ملی و موکول کردن پرداختن به مباحث بنیادی حکمرانی و مسئله جانشینی به پس از عبور از شرایط اضطراری و حفظ موجودیت کشور شد.


@Kaleme

🔴 عوامزدگی سیاست بین‌المللی ایران

✍ کامبیز نوروزی

روابط بین‌الملل همیشه بسیار پیچیده است و در دنیای مدرن بسیار بر پیچیدگی و دشواری آن افزوده شده است.
این وسط وضعیت ایران در بحبوحه مخاصمه با آمریکا و بحران عمیق و ناامید کنندهء اقتصادی پیچیدگی خطرناک و سختی پیدا کرده است.
در چنین شرایطی عبور از خطر نیاز به هوشمندی، دانش روابط بیم.الملل و حقوق بین‌الملل، تجربه حرفه‌ای فراوان در روابط بین‌الملل، صداقت و تفکر ملی دارد.

کسانی باید طراح و برنامه‌ریز و مجری تنظیم امور ایران در روابط بین‌الملل و تعیین تکلیف مخاصمه یا ترک مخاصمه با آمریکا باشند که از همهء صفت‌های فوق در حد کمال برخوردار باشند.

اما اسفبار است که مدعیانی که عمدتا گرایش مخالفت با روندهای ترک مخاصمه با آمریکا دارند بدون هر دانش و تجربهء قابل اعتنایی با موج‌سازی در شبکه‌های اجتماعی مدام علیه مذاکره و راه‌حلهای غیر جنگی می‌نویسند و ناسزاها بار گروه مذاکرد و مسئولان می‌کنند.
اینها که امکانات رسانه‌ای فراوانی در اختیار دارند با این فضاسازی‌ها تلاش می‌کنند مذاکرات را تحت تاثیر قرار داده و در آن پارازیت و اختلال ایجاد کنند تا روند مذاکره‌ها و راه‌حلهای سیاسی متوقف شود.

این گروه که متعلق به طیف تندرو هستند اغلب در روابط بین‌الملل عامیانی‌اند که قيافهء عالمان به خود گرفته‌اند و هیچگاه هم مسئولیت کارها و خطاهای متعدد تحلیلی خود را نمی‌پذیرند.
اینان با نفوذ و مصونیتی که دارد مهمترین و حیاتی‌ترین مسأله ایران در ۵۰ سال اخیر را دچار عوامزدگی کرده‌اند.
دولت و مسئولان رسمی کشور پیش از آنکه بلاها و مصیبت‌های بیشتر غیرقابل جبران بر سر کشور آوار شود باید شجاع باشند و فضاسازی‌ها عاميانه و عوامفریبانه را خنثی کنند و اعتنایی به آنها نکنند.

هیچ طبیبی اجازه نمی‌دهد کسی که فقط تزریقات بلد است در کار جراحی دخالت کند وگرنه بیمار زنده از اتاق عمل بیرون نمی‌آید.

منبع: کانال تلگرام نگارنده

@Kaleme

🔴 قطع سیم کارت شهروندان: نقض دهها حقوق شهروندی؛ اقدامی خلاف قانون و مخل زندگی افراد و خانواده ها

✍ رضا اسلامی

قطع سیم کارت فعالان سیاسی و مدنی و فعالان فضای مجازی و مسدود کردن حساب های کاربری در شبکه های مجازی بخاطر نقد سیاست ها، اظهار نظر در خصوص عملکرد مسئولان و یا هر دلیل دیگری، توسط هر ارگان یا نهادی، عملی خلاف موازین حقوق بشر، قانون اساسی و قانون مجازات است، چه بدون دستور قضایی و اقدامی خودسرانه باشد و چه به موجب دستور قضایی حتی رای دادگاه باشد؛ چرا که موجب اختلال و آشفتگی در اداره بسیاری از امور روزمره زندگی از جمله عدم دسترسی به خدمات بانکی، کارت سوخت، ثبت احوال، ثبت اسناد، نقل و انتقالات ملکی و خودرو و دسترسی به اینترنت و اختلال در کسب و کار آنلاین می شود و این برخلاف مقتضای تنبیه و مجازات است. این امر حتی زندگی روزمره اعضای خانواده را نیز دچار مشکل می کند که با شخصی بودن مجازات منافات دارد؛ حالتی چون مرگ‌ مدنی (la mort civile) که در فرانسه قدیم وجود داشت.

لذا، قطع سیم کارت شهروندان و مسدود کردن دسترسی به شبکه مخابرات و شبکه های مجازی و سایر خدمات اجتماعی، به هر دلیلی از جمله بر هم زدن امنیت روانی و اجتماعی که خود قابل تفسیر و برداشت های خودسرانه است نقض کرامت انسانی، نقض حاکمیت قانون و نقض بسیاری از آزادی های عمومی از قبیل آزادی بیان، آزادی دسترسی به اطلاعات و نیز آزادی کسب و کار است و هر تصمیم یا دستوری ولو قضایی، غیرقانونی و برخلاف قانون مجازات و غیرمنصفانه است. ضروری است مقامات قضایی از صدور چنین دستوراتی خودداری کنند و از اقدامات خودسرانه سایر نهادها هم جلوگیری کنند.

کرامت انسانی و حرمت شهروندان ایران را پاس بداریم و از اقدامات خلاف قانون پرهیز کنیم.

منبع: کانال تلگرام نگارنده

@Kaleme