Karkhoone | کارخانه | کارخونه
جزییات جالبی در مورد شکل‌گیری اصل ۴۴ هست (بخش سوم) جالبتر اینکه که معمم‌ها بیشتر طرفدار مالکیت خصوصی بودند تا مکلاها | حسین حقگو خارج از مجلس پیش از تشکیل مجلس خبرگان و آغاز بررسی اصول اقتصادی قانون اساسی و همزمان با این بحث‌ها، در سطح جامعه نیز…
جزییات جالبی در مورد شکل‌گیری اصل ۴۴ هست (بخش چهارم)
جالبتر اینکه که معمم‌ها بیشتر طرفدار مالکیت خصوصی بودند تا مکلاها
| حسین حقگو
متنی که تغییر کرد
بررسی تصویب اصل ۴۴ قانون اساسی پردة آخری نیز دارد که هنوز نیز پس از گذشت قریب به ۳۵ سال همچنان ناروشن باقی مانده است. به شهادت متن منتشر شدة مشروح مذاکرات در زمان رأی‌گیری نهایی، بحث‌های داغی درباره حدود و ثغور مالکیت از دیدگاه اسلام و فقه شیعه در گرفت به نحوی که نایب‌رئیس مجلس با حالتی سرزنش‌آمیز به نمایندگان گفت «اجازه بفرمائید مثل اینکه باز جلسه ما تبدیل میشود به یک سمینار مفصل پیرامون اینگونه مسائل گسترده» . در خلال همین بحث بود که صحبت از تغییر متن پیش آمد. زمانی که برای خاتمه دادنِ بحث‌هایی که طولانی می‌شد ربانی شیرازی گفت که «پنجاه و یک نفر صبح امضا کردند که این را قبول داریم دیگر خواندن اینها لزومی ندارد» ؛
اما محمد خامنه‌ای در پاسخ گفت: «شما می‌فرمائید چرا بعد از مذاکرات صبح دوباره بحث میشود، برای اینکه این متن آن چیزی که صبح بحث و توافق شد نیست. و پرسشِ نایب رئیس مجلس: «مگر این متن همانی که صبح بحث شد نیست؟» و پاسخ خامنه‌ای: «نه اینطور نبود، چون من صبح در جلسه بودم و متن به این صورت نبود و آقایان هم شاهدند». نایب رئیس: «پس شما برای چه رأی دادید؟». جلال طاهری اصفهانی نیز حرف محمد خامنه‌ای را تائید کرد: «متن خوانده شد و رأی آورد و این متن غیر از آن است». نایب رئیس: «چطور چنین چیزی میشود؟»
سپس بحث و جدل‌هایی درگرفت تا اینکه محمد خامنه‌ای توضیح مفصلی داد: «اولاً نباید وانمود شود که اینجا اتفاقی افتاده و این مسئله در بیرون مورد سوء‌استفاده واقع شود چون ما صبح‌ها در جلسات مشترک کار می‌کنیم و در جلسه علنی بر اساس آن تصویب می‌کنیم و اگر تغییری هم کرده باشد باز جلو اظهارنظر ما را نگرفته‌اند و اظهار هم می‌کنیم اما اینکه من این حرف را زدم و شما دنبالش را گرفتید، زیاد درباره این اصرار نداشته باشید چون یک مورد حتی مورد مخالفت همه واقع شده و حتی منتهی به ترک جلسه از طرف آقای طاهری اصفهانی شد و آقای مکارم فرمودند این را اختصاصاً آقای دکتر بهشتی نوشته‌اند و ما هم چیزی نگفتیم به دلیل اینکه سوء نیتی احراز نمی‌شد و من هم سوء‌نیتی نداشتم (نایب رئیس - من اصلاً توجه نداشتم که شما گفتید) ثانیاً صبح آقایانی که تشریف داشتند و به قول خودشان بیرون نرفتند و من هم خودم در تمام جلسه حضور داشتم و اصل پیشنهاد دو تا بود جدا از هم، یکی سه نحو مالکیت و یکی آن حدودی که ما اول بحث کردیم و گفتیم آخرش ولایت فقیه هم بگذاریم هر دو جداگانه دست آقای منتظری بود بر اساس دومی بحث شد و رأی‌گیری شد و بعد تنفیذ کردند».
شجاعت محمد خامنه‌ای در توضیح وقایع گویا به دیگران نیز این جرأت را داد که حرف دل‌شان را بزنند. صافی یادآور شد: «ما صراحت را از دست داده‌ایم. اینجا هر متنی که می‌نویسیم باز هم تحت تأثیر جو خارج خراب و خلاف شرع میشود [...] آن اصلی که اول نوشته بودیم مختصر بود، نظام مالیکت دولتی را وقتی که شرح می‌دهید می‌بیند که اینها درست نمی‌شود». وی علیرغم آن که رأی‌گیری صورت گرفته بود همچنان اصرار داشت که «بیائید همان صراحت را پیشه کنید و اسلام را بنویسید و عرضه بکنید این اشکالات هم مرتفع میشود. وقتی امضاء می‌کنیـم باز می‌آئیم مطابقت می‌کنیم و می‌بینیم درست نیست آخر واقعاً یک فکری بکنید».
با توضیحاتی که آیت‌الله منتظری داد مسلم می‌شد که متنی که برای رأی‌گیری به مجلس ارائه شده است با متنی که گویا صبح آن روز مورد موافقت بوده است واقعاً تفاوت دارد: «اول من خودم راجع به این سه بخش متنی تهیه کرده بودم، وقتی برای آقایان خواندم اصلش مورد موافقت آقایان قرار گرفت، منتها سر جزئیات اختلافاتی بود و آن وقت هم که من خواندم اولش آقای ربانی تشریف نداشتند، بعد هم مطابق آنچه خواندم رأی گرفتیم، رأی دادند و بعد آقای ربانی آمدند و متنی را از یک کتاب خواندند و بعد آقای دکتر بیت اوشانا و آقای ربانی املشی آمدند و خواندند و گفتند این بهتر است و دادند به آقای ربانی، آقای مکارم هم آنجا بود من هم یک مقدارش را بودم و بعد رفتم که اینها با هم آن سه بخش را تنظیم کردند بعد من دیگر نبودم که آنچه را که تنظیم کردند برای آقایان خواندند یا نه، این را نمی‌دانم ... آن را که من اول خواندم و رأی گرفتیم کمی با این فرق می‌کرد». هر چه بود، بالاخره همان متنی که آن روز در مجلس خوانده شد، به رأی گذاشته و تصویب شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
جالبتر اینکه که معمم‌ها بیشتر طرفدار مالکیت خصوصی بودند تا مکلاها
| حسین حقگو
متنی که تغییر کرد
بررسی تصویب اصل ۴۴ قانون اساسی پردة آخری نیز دارد که هنوز نیز پس از گذشت قریب به ۳۵ سال همچنان ناروشن باقی مانده است. به شهادت متن منتشر شدة مشروح مذاکرات در زمان رأی‌گیری نهایی، بحث‌های داغی درباره حدود و ثغور مالکیت از دیدگاه اسلام و فقه شیعه در گرفت به نحوی که نایب‌رئیس مجلس با حالتی سرزنش‌آمیز به نمایندگان گفت «اجازه بفرمائید مثل اینکه باز جلسه ما تبدیل میشود به یک سمینار مفصل پیرامون اینگونه مسائل گسترده» . در خلال همین بحث بود که صحبت از تغییر متن پیش آمد. زمانی که برای خاتمه دادنِ بحث‌هایی که طولانی می‌شد ربانی شیرازی گفت که «پنجاه و یک نفر صبح امضا کردند که این را قبول داریم دیگر خواندن اینها لزومی ندارد» ؛
اما محمد خامنه‌ای در پاسخ گفت: «شما می‌فرمائید چرا بعد از مذاکرات صبح دوباره بحث میشود، برای اینکه این متن آن چیزی که صبح بحث و توافق شد نیست. و پرسشِ نایب رئیس مجلس: «مگر این متن همانی که صبح بحث شد نیست؟» و پاسخ خامنه‌ای: «نه اینطور نبود، چون من صبح در جلسه بودم و متن به این صورت نبود و آقایان هم شاهدند». نایب رئیس: «پس شما برای چه رأی دادید؟». جلال طاهری اصفهانی نیز حرف محمد خامنه‌ای را تائید کرد: «متن خوانده شد و رأی آورد و این متن غیر از آن است». نایب رئیس: «چطور چنین چیزی میشود؟»
سپس بحث و جدل‌هایی درگرفت تا اینکه محمد خامنه‌ای توضیح مفصلی داد: «اولاً نباید وانمود شود که اینجا اتفاقی افتاده و این مسئله در بیرون مورد سوء‌استفاده واقع شود چون ما صبح‌ها در جلسات مشترک کار می‌کنیم و در جلسه علنی بر اساس آن تصویب می‌کنیم و اگر تغییری هم کرده باشد باز جلو اظهارنظر ما را نگرفته‌اند و اظهار هم می‌کنیم اما اینکه من این حرف را زدم و شما دنبالش را گرفتید، زیاد درباره این اصرار نداشته باشید چون یک مورد حتی مورد مخالفت همه واقع شده و حتی منتهی به ترک جلسه از طرف آقای طاهری اصفهانی شد و آقای مکارم فرمودند این را اختصاصاً آقای دکتر بهشتی نوشته‌اند و ما هم چیزی نگفتیم به دلیل اینکه سوء نیتی احراز نمی‌شد و من هم سوء‌نیتی نداشتم (نایب رئیس - من اصلاً توجه نداشتم که شما گفتید) ثانیاً صبح آقایانی که تشریف داشتند و به قول خودشان بیرون نرفتند و من هم خودم در تمام جلسه حضور داشتم و اصل پیشنهاد دو تا بود جدا از هم، یکی سه نحو مالکیت و یکی آن حدودی که ما اول بحث کردیم و گفتیم آخرش ولایت فقیه هم بگذاریم هر دو جداگانه دست آقای منتظری بود بر اساس دومی بحث شد و رأی‌گیری شد و بعد تنفیذ کردند».
شجاعت محمد خامنه‌ای در توضیح وقایع گویا به دیگران نیز این جرأت را داد که حرف دل‌شان را بزنند. صافی یادآور شد: «ما صراحت را از دست داده‌ایم. اینجا هر متنی که می‌نویسیم باز هم تحت تأثیر جو خارج خراب و خلاف شرع میشود [...] آن اصلی که اول نوشته بودیم مختصر بود، نظام مالیکت دولتی را وقتی که شرح می‌دهید می‌بیند که اینها درست نمی‌شود». وی علیرغم آن که رأی‌گیری صورت گرفته بود همچنان اصرار داشت که «بیائید همان صراحت را پیشه کنید و اسلام را بنویسید و عرضه بکنید این اشکالات هم مرتفع میشود. وقتی امضاء می‌کنیـم باز می‌آئیم مطابقت می‌کنیم و می‌بینیم درست نیست آخر واقعاً یک فکری بکنید».
با توضیحاتی که آیت‌الله منتظری داد مسلم می‌شد که متنی که برای رأی‌گیری به مجلس ارائه شده است با متنی که گویا صبح آن روز مورد موافقت بوده است واقعاً تفاوت دارد: «اول من خودم راجع به این سه بخش متنی تهیه کرده بودم، وقتی برای آقایان خواندم اصلش مورد موافقت آقایان قرار گرفت، منتها سر جزئیات اختلافاتی بود و آن وقت هم که من خواندم اولش آقای ربانی تشریف نداشتند، بعد هم مطابق آنچه خواندم رأی گرفتیم، رأی دادند و بعد آقای ربانی آمدند و متنی را از یک کتاب خواندند و بعد آقای دکتر بیت اوشانا و آقای ربانی املشی آمدند و خواندند و گفتند این بهتر است و دادند به آقای ربانی، آقای مکارم هم آنجا بود من هم یک مقدارش را بودم و بعد رفتم که اینها با هم آن سه بخش را تنظیم کردند بعد من دیگر نبودم که آنچه را که تنظیم کردند برای آقایان خواندند یا نه، این را نمی‌دانم ... آن را که من اول خواندم و رأی گرفتیم کمی با این فرق می‌کرد». هر چه بود، بالاخره همان متنی که آن روز در مجلس خوانده شد، به رأی گذاشته و تصویب شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
ادامه بخش چهارم مطلب اصل 44 قانون اساسی
سال‌ها بعد
سال‌ها بعد زمانی که با پایان یافتنِ جنگ و مطرح شدنِ نیازهای بازسازی کشور، اصل ۴۴ و لزوم بازبینی آن در صحنة سیاسی کشور مطرح شد، اینجا و آنجا در مطبوعات و نشریات بار دیگر بحثِ چگونگی و چرایی تصویب این اصل…
سال‌ها بعد
سال‌ها بعد زمانی که با پایان یافتنِ جنگ و مطرح شدنِ نیازهای بازسازی کشور، اصل ۴۴ و لزوم بازبینی آن در صحنة سیاسی کشور مطرح شد، اینجا و آنجا در مطبوعات و نشریات بار دیگر بحثِ چگونگی و چرایی تصویب این اصل…
👍1
مخالفت خیامی با افزایش تعرفه بر واردات ماشین های خارجی:
"به عالیخانی گفتم اضافه کردن 2500 تومان به قیمت پیکان هیچ اثری در فروش آن نخواهد داشت ولی جلوگیری از واردات اتومبیل موقعیت انحصاری برای محصولات داخلی محسوب میشود و هرکاری که انحصاری شود تلاش برای ارتقای کیفیت و رقابت با محصولات مشابه را منتفی میکند و این به زیان کارخانه سازنده اتومبیل است. برنامه ما این است که محصولات خود را از نظر مرغوبیت به پایه محصولات بزرگترین کارخانه های دنیا برسانیم و شاید بهتر از آنها بشویم تا بتوانیم محصولاتمان را صادر کنیم."
سال مشخص نیست ولی یحتمل باید سال 52 باشه که "ایران ناسیونال" سودای رقابت با شرکت های بزرگ را در برنامه های آینده خود لحاظ میکرده.
✅ @karkhone
"به عالیخانی گفتم اضافه کردن 2500 تومان به قیمت پیکان هیچ اثری در فروش آن نخواهد داشت ولی جلوگیری از واردات اتومبیل موقعیت انحصاری برای محصولات داخلی محسوب میشود و هرکاری که انحصاری شود تلاش برای ارتقای کیفیت و رقابت با محصولات مشابه را منتفی میکند و این به زیان کارخانه سازنده اتومبیل است. برنامه ما این است که محصولات خود را از نظر مرغوبیت به پایه محصولات بزرگترین کارخانه های دنیا برسانیم و شاید بهتر از آنها بشویم تا بتوانیم محصولاتمان را صادر کنیم."
سال مشخص نیست ولی یحتمل باید سال 52 باشه که "ایران ناسیونال" سودای رقابت با شرکت های بزرگ را در برنامه های آینده خود لحاظ میکرده.
✅ @karkhone
صادرات خوب ، صادرات بد
بیاندیشیم که صادرات خوب چیست و صادرات بد چگونه صورت میگیرد؟!
| علیرضا مهدیه
ایران بزرگترین صادرکننده هندوانه دنیاست، صادرات آب در کشوری کم آب که نزدیک است آب مجازی باعث خشکسالی واقعی شود و سیل های خانمان برانداز هم به کار نیایند ! ما بیش از ده درصد خیار جهان را صادر می کنیم و نیم درصد از خیارشور جهان را !
دلتمردان ما می گویند " درست نیست که کارگران ما بدلیل صادرات مواد خام معدنی بیکار شوند و باید تعرفه های گمرکی بازنگری شده و در صورت عدم موثر بودن افزایش پیدا کنند "
صادرات سنگ آهن و امثال آن وقتی در داخل و جهت تولید محصولی با ارزش افزوده بالاتر نیاز هست خوب نیست ، ولی آیا صادرات شمش فولادی مورد نیاز صنایع افتخار و صادرات خوب است ؟! وقتی صنایع تکمیلی در زنجیره های پایانی مواد اولیه ندارند ، صادرات مواد اولیه معدنی یا پتروشیمی مورد نیاز آنها کدام یک از انواع صادرات است ؟!
صادرات بلوک سنگ تزئینی شامل افزایش عوارض شده و سالهاست که به خام فروشی محکوم می شود و جالبتر اینکه در خام بودن این محصول و حتی خام بودن این تفکر اختلاف نظرهای بسیاریست! در اینکه صادرات سنگ فرآوری شده بنام و با برند ایران صادرات خوب است ، شکی نیست ولی آیا صادرات بلوک سنگهای ویژه و بعضا منحصر به فرد ایران ارزش افزوده نمی تواند داشته باشد ؟! سنگهایی که با توجه به شرایط مصرف نه در داخل بازاری دارند ، نه قدرت خریدی برای بسیاری از آنها هست و نه توان تحقیقا بالفعلی که بتواند سریعا شروع به صادرات محصول فرآوری شده آنها نماید! اشتباه ممنوعیت های عجیب قبل و از دست دادن بیشتر بازار نیز اشتباهی راهبردی بود که با همین اهداف صورت گرفت. پس بد بینانه و غیر کارشناسیست که صادرات این نوع محصول صادرات بد نام بگیرد.
مشخص است که هندوانه با پسته متفاوت است و سنگ آهن و سنگ مرمر ماهیت ، بازار ، روش عرضه و تقاضایشان یکی نخواهد بود ، پس شایسته است هر محصول طی نگاهی راهبردی صادر شود که بتوان به هدف اصلی صادرات و کسب ارزش افزوده بیشتر و قابل امکان دست یافت.
چه باید کرد ؟!
یکی از روشهایی که در کشورهای توسعه مدار در نظر گرفته می شود مشورت ستادی و اجرایی با بخش خصوصی واقعی و فعالان آن صنعت و خدمات است که می توانند دولت را در تصمیم گیری ها راهنمایی عملیاتی کنند.
روش دیگر استفاده از تجربیات این کشورهاست که با توجه به برآورد ، تقابل شرایط و پتانسیل ها می توان به نتایج خوب اجرایی رسید مثلا در مورد سنگ تزئینی ، کشور لیدر این صنعت ایتالیاست که صادرات بلوک های ویژه هم دارد و کشور نوظهور موفق ، ترکیه است که آن هم چنین روندی را ادامه می دهد.
دیگر روش ایجاد اتاق های فکر و اجرای مدون و سیستم مند می باشد که با توجه به موارد بالا خروجی کارشناسی تولید می کنند و می توانند محتوای حاصله را در اختیار تصمیم گیران قرار دهند.
✅ @karkhone
بیاندیشیم که صادرات خوب چیست و صادرات بد چگونه صورت میگیرد؟!
| علیرضا مهدیه
ایران بزرگترین صادرکننده هندوانه دنیاست، صادرات آب در کشوری کم آب که نزدیک است آب مجازی باعث خشکسالی واقعی شود و سیل های خانمان برانداز هم به کار نیایند ! ما بیش از ده درصد خیار جهان را صادر می کنیم و نیم درصد از خیارشور جهان را !
دلتمردان ما می گویند " درست نیست که کارگران ما بدلیل صادرات مواد خام معدنی بیکار شوند و باید تعرفه های گمرکی بازنگری شده و در صورت عدم موثر بودن افزایش پیدا کنند "
صادرات سنگ آهن و امثال آن وقتی در داخل و جهت تولید محصولی با ارزش افزوده بالاتر نیاز هست خوب نیست ، ولی آیا صادرات شمش فولادی مورد نیاز صنایع افتخار و صادرات خوب است ؟! وقتی صنایع تکمیلی در زنجیره های پایانی مواد اولیه ندارند ، صادرات مواد اولیه معدنی یا پتروشیمی مورد نیاز آنها کدام یک از انواع صادرات است ؟!
صادرات بلوک سنگ تزئینی شامل افزایش عوارض شده و سالهاست که به خام فروشی محکوم می شود و جالبتر اینکه در خام بودن این محصول و حتی خام بودن این تفکر اختلاف نظرهای بسیاریست! در اینکه صادرات سنگ فرآوری شده بنام و با برند ایران صادرات خوب است ، شکی نیست ولی آیا صادرات بلوک سنگهای ویژه و بعضا منحصر به فرد ایران ارزش افزوده نمی تواند داشته باشد ؟! سنگهایی که با توجه به شرایط مصرف نه در داخل بازاری دارند ، نه قدرت خریدی برای بسیاری از آنها هست و نه توان تحقیقا بالفعلی که بتواند سریعا شروع به صادرات محصول فرآوری شده آنها نماید! اشتباه ممنوعیت های عجیب قبل و از دست دادن بیشتر بازار نیز اشتباهی راهبردی بود که با همین اهداف صورت گرفت. پس بد بینانه و غیر کارشناسیست که صادرات این نوع محصول صادرات بد نام بگیرد.
مشخص است که هندوانه با پسته متفاوت است و سنگ آهن و سنگ مرمر ماهیت ، بازار ، روش عرضه و تقاضایشان یکی نخواهد بود ، پس شایسته است هر محصول طی نگاهی راهبردی صادر شود که بتوان به هدف اصلی صادرات و کسب ارزش افزوده بیشتر و قابل امکان دست یافت.
چه باید کرد ؟!
یکی از روشهایی که در کشورهای توسعه مدار در نظر گرفته می شود مشورت ستادی و اجرایی با بخش خصوصی واقعی و فعالان آن صنعت و خدمات است که می توانند دولت را در تصمیم گیری ها راهنمایی عملیاتی کنند.
روش دیگر استفاده از تجربیات این کشورهاست که با توجه به برآورد ، تقابل شرایط و پتانسیل ها می توان به نتایج خوب اجرایی رسید مثلا در مورد سنگ تزئینی ، کشور لیدر این صنعت ایتالیاست که صادرات بلوک های ویژه هم دارد و کشور نوظهور موفق ، ترکیه است که آن هم چنین روندی را ادامه می دهد.
دیگر روش ایجاد اتاق های فکر و اجرای مدون و سیستم مند می باشد که با توجه به موارد بالا خروجی کارشناسی تولید می کنند و می توانند محتوای حاصله را در اختیار تصمیم گیران قرار دهند.
✅ @karkhone
تورم یعنی افزایش عرضهٔ پول یا حجم نقدینگی
قیمت یک کالا تابعی از میزان «کمیابی» آن است. ممکن است یک کالا کمیاب شود و گران شود، ولی فقط همان کالا گران میشود. وقتی همهٔ کالاها گران میشوند، نام آن را «تورم» می‌گذارند! درکی که دولت‌ها و مستخدمان رسانه‌ای و دانشگاهی‌‌شان از تورم جا انداخته‌اند این است که تورم یعنی گرانی عمومی کالاها! بی‌معنی‌ترین تعریف ممکن از تورم! آیا سُرفه یا تب علّت بیماری است؟ وقتی می‌خواهیم یک بیماری را تعریف کنیم آن را با علایم‌اش «تعریف» می‌کنیم یا با علل آن که مثلا فلان ویروس است؟
تورم در حقیقت کاهش یافتن ارزش پول کاغذی است. چرا ارزش پول کاغذی یا قدرت خرید آن سقوط میکند؟ خیلی ساده: چون دولت‌ها انحصار چاپ پول را با خشونت از آن خود کردند و با فشار یک دکمه پول بدون پشتوانه چاپ میکنند. به مثال ابتدایی برگردیم: وقتی چیزی کمیاب شود گران میشود. وقتی چیزی زیاد مثلا ده برابر شود چه اتفاقی می‌افتد؟ دقیقاً! ارزش‌اش کم میشود. چه صد هزار میلیارد فلان پول وجود داشته باشد چه صد میلیون از همان پول، فرقی در میزان کالاها و خدمات واقعی نمی‌کند. فرقش این است که در مثال اول هر واحد از فلان کالای واقعی قیمتش ۱.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰ از آن واحد پول است، در مثال دوم ۱ واحد از آن پول…
✅ @karkhone
قیمت یک کالا تابعی از میزان «کمیابی» آن است. ممکن است یک کالا کمیاب شود و گران شود، ولی فقط همان کالا گران میشود. وقتی همهٔ کالاها گران میشوند، نام آن را «تورم» می‌گذارند! درکی که دولت‌ها و مستخدمان رسانه‌ای و دانشگاهی‌‌شان از تورم جا انداخته‌اند این است که تورم یعنی گرانی عمومی کالاها! بی‌معنی‌ترین تعریف ممکن از تورم! آیا سُرفه یا تب علّت بیماری است؟ وقتی می‌خواهیم یک بیماری را تعریف کنیم آن را با علایم‌اش «تعریف» می‌کنیم یا با علل آن که مثلا فلان ویروس است؟
تورم در حقیقت کاهش یافتن ارزش پول کاغذی است. چرا ارزش پول کاغذی یا قدرت خرید آن سقوط میکند؟ خیلی ساده: چون دولت‌ها انحصار چاپ پول را با خشونت از آن خود کردند و با فشار یک دکمه پول بدون پشتوانه چاپ میکنند. به مثال ابتدایی برگردیم: وقتی چیزی کمیاب شود گران میشود. وقتی چیزی زیاد مثلا ده برابر شود چه اتفاقی می‌افتد؟ دقیقاً! ارزش‌اش کم میشود. چه صد هزار میلیارد فلان پول وجود داشته باشد چه صد میلیون از همان پول، فرقی در میزان کالاها و خدمات واقعی نمی‌کند. فرقش این است که در مثال اول هر واحد از فلان کالای واقعی قیمتش ۱.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰ از آن واحد پول است، در مثال دوم ۱ واحد از آن پول…
✅ @karkhone
نامه تاریخی و خواندنی میرزا ملكم خان به ناصرالدین شاه
جناب رفيق، فدايت شوم، ميخواهيد بدون طول و تفصيل بنويسم كه چه بايد كرد؟ جواب بنده از اين قرار است: از خلق فرنگستان صد كرور پول بگيريد. از دول فرنگستان صد نفر معلم و محاسب و مهندس و صاحب منصب و اقتصاددان و كارشناس امور اداری بخواهيد. اين صد نفر معلم و صاحب منصب را در تحت ده نفر وزير ايرانی مامور نماييد كه وزارتخانه‌ها و كل شقوق اداره دولت را موافق علوم اين عهد نظم بدهند.
از ممالك فرنگستان بيست كمپانی بزرگ به ايران دعوت نماييد و به آنها امتيازات بدهيد كه صد كرور تومان ديگر به ايران بياورند و مشغول شوند به آن احداثات معظم كه در زبان فارسی اسم هم ندارند.
به راهنمايی اين اقتصاددانان و به توسط اين كمپانی‌ها راه‌های آهنی ايران را از چندين جا شروع كنيد. در هر يك از ممالك ايران بانك‌های تجارتی و بانك‌های ملكی و بانك‌های زراعت بسازيد. معادن و آب‌ها و جنگل‌های ايران را موافق همان اصول كه در جميع دول معمول است، به كار بيندازيد. ديوان خانه‌هاي تجارتی ما را موافق قواعدی كه مقتضی تجارت اين عهد است، نظم بدهيد....
....هزار نفر شاگرد به فرنگستان بفرستید نه اینکه مثل سابق هر کدام دو سه زن بگیرند! بلکه تا ده سال در مدرسه‌های اینجا محبوس بمانند؛ به طوری که ثلث آنها در زیر کار بمیرند و باقی دیگر آدم شوند.اصول کار اینها هستند.کارهای کردنی اینها هستند.تنظیماتی که فرنگستان از سفر همایون متوقع بود اینها هستند
ما می‌خواهیم در ایران بدون هیچ زحمت و به هوش و ذهن طبیعی خود در آن واحد درک کنیم این طرز تحقیق ما یک وقتی چندان عیب نداشت، اما حالا به کلی معیوب است.کارهای دنیا یک وقتی ساده بود و هر کس معنی آنها را به حکم هوش و ذهن طبیعی می‌توانست به سهولت درک کند.
مهندسی عهد هوشنگ «حسابدانی حسن صباح» و وزارت کریم‌خان زند چندان عمق و امتیازی نداشت که فراست طبیعی نتواند معنی آنها را بفهمد، ولیکن در این عهد تازه به واسطه ترقیات علوم چنان اسباب و معانی عجیب بروز کرده که هوش طبیعی بدون علم کسی هرگز قادر به ادراک آنها نخواهد بود.
هیچ لازم نیست از وزرای ما بپرسند که این علوم و کمالات را در چه زمان و در چه کتاب تحصیل کرده‌اند. چون هوش و ذهن دارند کافی است. جمیع علوم را نخوانده میدانند «نمی‌دانم» و «نخوانده‌ام» در زبان ایشان کفر است. دانستن جزو منصب است. خیال میکنند که اگر احیانا در یک مساله بگویند نمی‌دانم شأن و منصب شخص آنها به کلی خواهد رفت.
قسم می‌خورم که در میان این صد نفر فرنگی که در تهران هستند یک نفر نیست که جرات بکند بگوید من اکونومی پولتیک[اقتصاد سیاسی] می‌دانم، اما جمیع اهل درب خانه ما کل این علوم را در سینه خود مضبوط دارند!
ارسطو که یکی از اعظم عقول دنیا محسوب میشود هرگاه حالا زنده بشود با جمیع علوم و عقل خود نمی‌تواند بدون تحصیل علوم تازه بفهمد استقراض دولتی یعنی چه، اما شهاب‌الملک مرحوم و امثال غیر مرحوم او با علم نخوانده همه نکات این عمل را کاملا میدانند.
دول فرنگستان به جهت ترقی علوم اکونومی پولتیک کرورها خرج میکنند و چندین هزار نفر عمر خود را در تحصیل این علوم تلف می‌نمایند تا اینکه چند نفر اکونومیست پیدا میشوند. در ایران هیچ احتیاج به این نقل‌ها نیست ما همه اکونومیست کامل هستیم بانک و راه‌آهن و علوم مالیه و علوم اداره همه در نظر ما مثل آب سهل و روشن است.
مادامی که در ایران وضع تحقیق ما این است، مادامی که وزرای ما همه علوم را نخوانده میدانند، بدیهی است که در ایران هیچ کار تازه ممکن نخواهد بود، پس چه باید کرد؟
پ.ن
این نامه به قلم ملکم‌خان، به تاریخ ۲۹ آذر ۱۲۵۶ در لندن تحریر یافته و به عنوان نامه رسمی به طهران ارسال شده است، در پشت آخرین صفحه نامه ناصرالدین شاه قاجار به خط خود نوشته است: "انشاالله تعالی این پاکت را در حضور ملکم‌خان باز نمایید و خوانده شود، در ایران فهمیده نمی‌شود"
✅ @karkhone
جناب رفيق، فدايت شوم، ميخواهيد بدون طول و تفصيل بنويسم كه چه بايد كرد؟ جواب بنده از اين قرار است: از خلق فرنگستان صد كرور پول بگيريد. از دول فرنگستان صد نفر معلم و محاسب و مهندس و صاحب منصب و اقتصاددان و كارشناس امور اداری بخواهيد. اين صد نفر معلم و صاحب منصب را در تحت ده نفر وزير ايرانی مامور نماييد كه وزارتخانه‌ها و كل شقوق اداره دولت را موافق علوم اين عهد نظم بدهند.
از ممالك فرنگستان بيست كمپانی بزرگ به ايران دعوت نماييد و به آنها امتيازات بدهيد كه صد كرور تومان ديگر به ايران بياورند و مشغول شوند به آن احداثات معظم كه در زبان فارسی اسم هم ندارند.
به راهنمايی اين اقتصاددانان و به توسط اين كمپانی‌ها راه‌های آهنی ايران را از چندين جا شروع كنيد. در هر يك از ممالك ايران بانك‌های تجارتی و بانك‌های ملكی و بانك‌های زراعت بسازيد. معادن و آب‌ها و جنگل‌های ايران را موافق همان اصول كه در جميع دول معمول است، به كار بيندازيد. ديوان خانه‌هاي تجارتی ما را موافق قواعدی كه مقتضی تجارت اين عهد است، نظم بدهيد....
....هزار نفر شاگرد به فرنگستان بفرستید نه اینکه مثل سابق هر کدام دو سه زن بگیرند! بلکه تا ده سال در مدرسه‌های اینجا محبوس بمانند؛ به طوری که ثلث آنها در زیر کار بمیرند و باقی دیگر آدم شوند.اصول کار اینها هستند.کارهای کردنی اینها هستند.تنظیماتی که فرنگستان از سفر همایون متوقع بود اینها هستند
ما می‌خواهیم در ایران بدون هیچ زحمت و به هوش و ذهن طبیعی خود در آن واحد درک کنیم این طرز تحقیق ما یک وقتی چندان عیب نداشت، اما حالا به کلی معیوب است.کارهای دنیا یک وقتی ساده بود و هر کس معنی آنها را به حکم هوش و ذهن طبیعی می‌توانست به سهولت درک کند.
مهندسی عهد هوشنگ «حسابدانی حسن صباح» و وزارت کریم‌خان زند چندان عمق و امتیازی نداشت که فراست طبیعی نتواند معنی آنها را بفهمد، ولیکن در این عهد تازه به واسطه ترقیات علوم چنان اسباب و معانی عجیب بروز کرده که هوش طبیعی بدون علم کسی هرگز قادر به ادراک آنها نخواهد بود.
هیچ لازم نیست از وزرای ما بپرسند که این علوم و کمالات را در چه زمان و در چه کتاب تحصیل کرده‌اند. چون هوش و ذهن دارند کافی است. جمیع علوم را نخوانده میدانند «نمی‌دانم» و «نخوانده‌ام» در زبان ایشان کفر است. دانستن جزو منصب است. خیال میکنند که اگر احیانا در یک مساله بگویند نمی‌دانم شأن و منصب شخص آنها به کلی خواهد رفت.
قسم می‌خورم که در میان این صد نفر فرنگی که در تهران هستند یک نفر نیست که جرات بکند بگوید من اکونومی پولتیک[اقتصاد سیاسی] می‌دانم، اما جمیع اهل درب خانه ما کل این علوم را در سینه خود مضبوط دارند!
ارسطو که یکی از اعظم عقول دنیا محسوب میشود هرگاه حالا زنده بشود با جمیع علوم و عقل خود نمی‌تواند بدون تحصیل علوم تازه بفهمد استقراض دولتی یعنی چه، اما شهاب‌الملک مرحوم و امثال غیر مرحوم او با علم نخوانده همه نکات این عمل را کاملا میدانند.
دول فرنگستان به جهت ترقی علوم اکونومی پولتیک کرورها خرج میکنند و چندین هزار نفر عمر خود را در تحصیل این علوم تلف می‌نمایند تا اینکه چند نفر اکونومیست پیدا میشوند. در ایران هیچ احتیاج به این نقل‌ها نیست ما همه اکونومیست کامل هستیم بانک و راه‌آهن و علوم مالیه و علوم اداره همه در نظر ما مثل آب سهل و روشن است.
مادامی که در ایران وضع تحقیق ما این است، مادامی که وزرای ما همه علوم را نخوانده میدانند، بدیهی است که در ایران هیچ کار تازه ممکن نخواهد بود، پس چه باید کرد؟
پ.ن
این نامه به قلم ملکم‌خان، به تاریخ ۲۹ آذر ۱۲۵۶ در لندن تحریر یافته و به عنوان نامه رسمی به طهران ارسال شده است، در پشت آخرین صفحه نامه ناصرالدین شاه قاجار به خط خود نوشته است: "انشاالله تعالی این پاکت را در حضور ملکم‌خان باز نمایید و خوانده شود، در ایران فهمیده نمی‌شود"
✅ @karkhone
👍1
اقتصاد دستوری هیچ کجا جواب نمیدهد، حتی با نیت خیر، حتی در اروپا
بحران انرژی در اروپا ادامه دارد و کشورهای تیره رنگ گروهی هستند که قیمت برق فردایی آنها در روز پنجشنبه ... بالاترین سطح تاریخ است.
دلیل موضوع چیست؟ تمرکز بیشتری از حد بروی انرژی های تجدیدپذیر ... و محدودیت تامین گاز طبیعی که عامل جهش قیمت آن شده است.
این مشکل باعث شد، بخش عمده ای از صنایع انرژی بر اروپا که گاز طبیعی را بعنوان خوراک مصرف میکنند، تعطیل شده و بازار را به شرکتهای آمریکایی واگذار شده است.
✅ @karkhone
بحران انرژی در اروپا ادامه دارد و کشورهای تیره رنگ گروهی هستند که قیمت برق فردایی آنها در روز پنجشنبه ... بالاترین سطح تاریخ است.
دلیل موضوع چیست؟ تمرکز بیشتری از حد بروی انرژی های تجدیدپذیر ... و محدودیت تامین گاز طبیعی که عامل جهش قیمت آن شده است.
این مشکل باعث شد، بخش عمده ای از صنایع انرژی بر اروپا که گاز طبیعی را بعنوان خوراک مصرف میکنند، تعطیل شده و بازار را به شرکتهای آمریکایی واگذار شده است.
✅ @karkhone
ژاپن شکست‌خورده
در مقابل هر انسان موفقی در دنیا یک انسان شکست‌خورده وجود دارد. کتاب‌های زیادی درباره‌ی انسان‌های موفق نوشته و خوانده میشوند، اما تجربه‌ی شکست‌خوردگان به دست فراموشی سپرده میشود. نام نوآفرینان موفقی نظیر بیل گیتس و استیو جابز در ذهنمان نقش بسته است، اما نوآفرینان ناموفقی نظیر «دن بریکلین» و «چارلز گودیِر» برایمان ناآشناست. کوشایی و نوآفرینی این دو شخص چیزی کم از بیل گیتس و استیو جابز نداشت، اما شرایطی دست به دست هم دادند تا ثروتشان به پای جابز و گیتس نرسد.
همین موضوع را می‌توانیم با اندکی تقریب به تجربه‌ی کشورهای جهان در توسعه‌ی اقتصادی نیز بسط دهیم. همانطور که در مقابل هر استیو جابزی یک چارلز گودیِر وجود دارد، در مقابل هر «ژاپن» نیز یک «آرژانتین» قرار گرفته است. آرژانتین را می‌توان یک ژاپن شکست‌خورده نامید، چرا که با سیاست‌هایی مشابه ژاپن در راه پرپیچ‌وخمِ توسعه‌ی صنعتی گام گذاشت، اما در نیل به مقصد ناکام ماند.
ناکامی آرژانتین را می‌توان به تصمیم‌سازی‌های اشتباه دولت‌هایش نسبت داد، اما مثل هر انسان شکست‌خورده‌ای، عوامل خارج از کنترل نیز در ناکامی آرژانتین مؤثر بودند. برای مثال، دولت آرژانتین در نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۷۰ میلادی سرمایه‌های سنگینی از نهادهای مالی خارجی وام گرفت و حتی دست بخش خصوصی را در وام گرفتن از خارج باز گذاشت. تنها در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰، بدهی خارجی بخش خصوصی ۲۰۰ درصد افزایش یافت.
دردسر آرژانتین زمانی شروع شد که در اوایل دهه‌ی ۸۰ میلادی، بانک مرکزی آمریکا با هدف مهار تورم، نرخ بهره را افزایش داد. این سیاست به افزایش بهره در بازارهای مالی بین‌المللی نیز دامن زد و کشورهای آمریکای لاتین را به بحران بدهی دچار کرد. بهره‌ی وام‌های آرژانتین به قدری افزایش یافت که عملاً به مرز ورشکستگی کشیده شد و ناچار بود که سرمایه‌های جدیدی وام بگیرد تا هزینه‌ی وام‌های پیشینش را بازپرداخت کند.
این همان «بداقبالی» و عامل خارج از کنترل است که آرژانتین را در باتلاق رکود تورمی فرو برد. ژاپن به چنین معضلی برخورد نکرد، چرا که در دهه‌ی ۷۰ میلادی وام خارجی سنگینی نگرفت تا چند سال بعد با افزایش بهره‌های بین‌المللی به بحران بدهی دچار شود.
دهه‌ی ۸۰ میلادی، یک 'دهه‌ی از دست رفته' برای آرژانتین به شمار می‌رود، چرا که تولید سرانه‌ی اقتصادی آرژانتین سال به سال کاهش می‌یابد. دولت آرژانتین ده سالِ تمام دردسرش این شده بود که چگونه بدهی‌های خارجی عمومی و خصوصی را بازپرداخت کند. گفته میشود که هزینه‌های بازپرداخت بدهی حدود ۸ درصدِ حجم اقتصاد آرژانتین را در بر می‌گرفت. در این دوره موتور توسعه‌ی صنعتی کشور از نفس افتاد، چرا که وام‌های خارجی جدیدی گرفته می‌شدند تا صرفاً وام‌های قبلی بازپرداخت شوند. در نتیجه، منابع کمیاب ارز کشور دیگر نمی‌توانست صرف واردات نهاده‌های تولید صنعتی و فناوری‌های بروز شود.
اگر تراز بازرگانی آرژانتین در وضعیت مثبت پایدار قرار داشت، می‌شد منابعی برای بازپرداخت بدهی‌ها کنار گذاشت و این معضل را راحت‌تر مدیریت کرد؛ مشکل اینجا بود که در آن دوره 'نسبت قیمت کالاهای صادراتی آرژانتین، به قیمت کالاهای وارداتی' (موسوم به رابطه‌ی مبادله) در حال کاهش بود. در کنار افزایش ناگهانی بهره‌های بین‌المللی، افول قیمت صادرات به واردات آرژانتین، دومین وجه سیاه اقبال آرژانتین بود که دریافتی‌های ارزی کشور را سرکوب کرد و موتور توسعه‌ی صنعتی را از کار انداخت.
ناشر: ProgressiveCapitalism
✅ @karkhone
در مقابل هر انسان موفقی در دنیا یک انسان شکست‌خورده وجود دارد. کتاب‌های زیادی درباره‌ی انسان‌های موفق نوشته و خوانده میشوند، اما تجربه‌ی شکست‌خوردگان به دست فراموشی سپرده میشود. نام نوآفرینان موفقی نظیر بیل گیتس و استیو جابز در ذهنمان نقش بسته است، اما نوآفرینان ناموفقی نظیر «دن بریکلین» و «چارلز گودیِر» برایمان ناآشناست. کوشایی و نوآفرینی این دو شخص چیزی کم از بیل گیتس و استیو جابز نداشت، اما شرایطی دست به دست هم دادند تا ثروتشان به پای جابز و گیتس نرسد.
همین موضوع را می‌توانیم با اندکی تقریب به تجربه‌ی کشورهای جهان در توسعه‌ی اقتصادی نیز بسط دهیم. همانطور که در مقابل هر استیو جابزی یک چارلز گودیِر وجود دارد، در مقابل هر «ژاپن» نیز یک «آرژانتین» قرار گرفته است. آرژانتین را می‌توان یک ژاپن شکست‌خورده نامید، چرا که با سیاست‌هایی مشابه ژاپن در راه پرپیچ‌وخمِ توسعه‌ی صنعتی گام گذاشت، اما در نیل به مقصد ناکام ماند.
ناکامی آرژانتین را می‌توان به تصمیم‌سازی‌های اشتباه دولت‌هایش نسبت داد، اما مثل هر انسان شکست‌خورده‌ای، عوامل خارج از کنترل نیز در ناکامی آرژانتین مؤثر بودند. برای مثال، دولت آرژانتین در نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۷۰ میلادی سرمایه‌های سنگینی از نهادهای مالی خارجی وام گرفت و حتی دست بخش خصوصی را در وام گرفتن از خارج باز گذاشت. تنها در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰، بدهی خارجی بخش خصوصی ۲۰۰ درصد افزایش یافت.
دردسر آرژانتین زمانی شروع شد که در اوایل دهه‌ی ۸۰ میلادی، بانک مرکزی آمریکا با هدف مهار تورم، نرخ بهره را افزایش داد. این سیاست به افزایش بهره در بازارهای مالی بین‌المللی نیز دامن زد و کشورهای آمریکای لاتین را به بحران بدهی دچار کرد. بهره‌ی وام‌های آرژانتین به قدری افزایش یافت که عملاً به مرز ورشکستگی کشیده شد و ناچار بود که سرمایه‌های جدیدی وام بگیرد تا هزینه‌ی وام‌های پیشینش را بازپرداخت کند.
این همان «بداقبالی» و عامل خارج از کنترل است که آرژانتین را در باتلاق رکود تورمی فرو برد. ژاپن به چنین معضلی برخورد نکرد، چرا که در دهه‌ی ۷۰ میلادی وام خارجی سنگینی نگرفت تا چند سال بعد با افزایش بهره‌های بین‌المللی به بحران بدهی دچار شود.
دهه‌ی ۸۰ میلادی، یک 'دهه‌ی از دست رفته' برای آرژانتین به شمار می‌رود، چرا که تولید سرانه‌ی اقتصادی آرژانتین سال به سال کاهش می‌یابد. دولت آرژانتین ده سالِ تمام دردسرش این شده بود که چگونه بدهی‌های خارجی عمومی و خصوصی را بازپرداخت کند. گفته میشود که هزینه‌های بازپرداخت بدهی حدود ۸ درصدِ حجم اقتصاد آرژانتین را در بر می‌گرفت. در این دوره موتور توسعه‌ی صنعتی کشور از نفس افتاد، چرا که وام‌های خارجی جدیدی گرفته می‌شدند تا صرفاً وام‌های قبلی بازپرداخت شوند. در نتیجه، منابع کمیاب ارز کشور دیگر نمی‌توانست صرف واردات نهاده‌های تولید صنعتی و فناوری‌های بروز شود.
اگر تراز بازرگانی آرژانتین در وضعیت مثبت پایدار قرار داشت، می‌شد منابعی برای بازپرداخت بدهی‌ها کنار گذاشت و این معضل را راحت‌تر مدیریت کرد؛ مشکل اینجا بود که در آن دوره 'نسبت قیمت کالاهای صادراتی آرژانتین، به قیمت کالاهای وارداتی' (موسوم به رابطه‌ی مبادله) در حال کاهش بود. در کنار افزایش ناگهانی بهره‌های بین‌المللی، افول قیمت صادرات به واردات آرژانتین، دومین وجه سیاه اقبال آرژانتین بود که دریافتی‌های ارزی کشور را سرکوب کرد و موتور توسعه‌ی صنعتی را از کار انداخت.
ناشر: ProgressiveCapitalism
✅ @karkhone
Biography
Charles Goodyear
American inventor Charles Goodyear discovered the process of vulcanizing rubber. The Goodyear Tire and Rubber Company was posthumously named after him.
آیا چین نیمی از تولید غلات دنیا را انبار کرده؟
در چند روز اخیر خبری پخش شده بود به این مضمون:
بر اساس داده‌های وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا، انتظار می‌رود چین در نیمه اول سال زراعی 2022، 69 درصد ذخایر ذرت جهان، 60 درصد ذخایر برنج و 51 درصد از ذخایر گندم دنیا را در اختیار داشته باشد.
این بدان معناست که کمتر از 20 درصد از جمعیت جهان موفق شده اند بیش از نیمی از ذرت و سایر غلات جهان را ذخیره کنند، که منجر به افزایش شدید قیمت در سراسر جهان شده و ممکن است کشورهای بیشتری را به قحطی بکشاند.
اما خبر فوق نتیجه ترجمه غلط است؛ و منبع اصلی خبر چیز دیگری را بیان کرده است.
چین ۶۹٪ انبارهای ذخیره استراتژیک ذرت، ۶۰٪ انبارهای برنج، و ۵۱٪ انبارهای گندم دنیا را دارد.[1]
طبعاً کشورهای تولیدکننده غلات، کمتر به ذخیره استراتژیک غلات می‌پردازند؛ و انبارهای کمتری دارند. میزان «انبار کردن غلات» مساوی «تولید کل غلات دنیا» نیست؛ و کشورهایی که مصرف آنها از تولیدشان بالاتر است به ذخیره کردن غلات بیشتر تمایل دارند.
کل تولید غلات دنیا در سال گذشته حدود ۲۲۰۰ میلیون تن بوده است.[3] اما میزان غلات موجود در انبارها در کل دنیا باید حدود ۱۰۰ میلیون تن باشد.
تمایل چین برای ذخیره کردن غلات کاملاً قابل درک است. چین باید برای احتمال رخداد جنگ با تایوان، و محاصره و تحریم اقتصادی متعاقب آن، آماده باشد. قحطی ناشی از چنین اتفاقی برای فروپاشی حکومت در چین کافی است.
اما لینک [2] از سال پیش در این باره بحث میکند که آمارها درباره میزان ذخایر غلات چین چندان هم قابل اعتماد نیستند.
[1] https://thebl.com/world-news/china-is-quietly-hoarding-food-from-around-the-world-according-to-imports-data.html
[2] Does China Really Have 63% Of World Corn Inventories? Probably Not.
https://www.forbes.com/sites/salgilbertie/2020/10/27/does-china-really-have-63-of-world-corn-inventories-probably-not/?sh=67bd70a12a0b
[3] https://www.statista.com/statistics/271943/total-world-grain-production-since-2008-2009/
✅ @karkhone
در چند روز اخیر خبری پخش شده بود به این مضمون:
بر اساس داده‌های وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا، انتظار می‌رود چین در نیمه اول سال زراعی 2022، 69 درصد ذخایر ذرت جهان، 60 درصد ذخایر برنج و 51 درصد از ذخایر گندم دنیا را در اختیار داشته باشد.
این بدان معناست که کمتر از 20 درصد از جمعیت جهان موفق شده اند بیش از نیمی از ذرت و سایر غلات جهان را ذخیره کنند، که منجر به افزایش شدید قیمت در سراسر جهان شده و ممکن است کشورهای بیشتری را به قحطی بکشاند.
اما خبر فوق نتیجه ترجمه غلط است؛ و منبع اصلی خبر چیز دیگری را بیان کرده است.
چین ۶۹٪ انبارهای ذخیره استراتژیک ذرت، ۶۰٪ انبارهای برنج، و ۵۱٪ انبارهای گندم دنیا را دارد.[1]
طبعاً کشورهای تولیدکننده غلات، کمتر به ذخیره استراتژیک غلات می‌پردازند؛ و انبارهای کمتری دارند. میزان «انبار کردن غلات» مساوی «تولید کل غلات دنیا» نیست؛ و کشورهایی که مصرف آنها از تولیدشان بالاتر است به ذخیره کردن غلات بیشتر تمایل دارند.
کل تولید غلات دنیا در سال گذشته حدود ۲۲۰۰ میلیون تن بوده است.[3] اما میزان غلات موجود در انبارها در کل دنیا باید حدود ۱۰۰ میلیون تن باشد.
تمایل چین برای ذخیره کردن غلات کاملاً قابل درک است. چین باید برای احتمال رخداد جنگ با تایوان، و محاصره و تحریم اقتصادی متعاقب آن، آماده باشد. قحطی ناشی از چنین اتفاقی برای فروپاشی حکومت در چین کافی است.
اما لینک [2] از سال پیش در این باره بحث میکند که آمارها درباره میزان ذخایر غلات چین چندان هم قابل اعتماد نیستند.
[1] https://thebl.com/world-news/china-is-quietly-hoarding-food-from-around-the-world-according-to-imports-data.html
[2] Does China Really Have 63% Of World Corn Inventories? Probably Not.
https://www.forbes.com/sites/salgilbertie/2020/10/27/does-china-really-have-63-of-world-corn-inventories-probably-not/?sh=67bd70a12a0b
[3] https://www.statista.com/statistics/271943/total-world-grain-production-since-2008-2009/
✅ @karkhone
برای اولین بار چند روز پیش دیدم که صحبت از تامین مالی مبتنی بر زنجیره‌ی تامین شد.
وزیر اقتصاد از رفع موانع و تعهدات صادرات و مجوز زدایی حرف زد و عمل کرد. به علاوه‌ی رفع خیلی مشکلات گمرکی.
وزیر صمت شورای رقابت رو از قیمت‌گذاری حذف کرد و تصمیم درست افزایش قیمت خودرو رو گرفت.
شنیدم که خرده‌شرکت‌های عمدتا صوری زیر نظر تامین و و هلدینگ‌های بزرگ دولتی دارن بررسی و منحل میشن و امیدوارم که به زودی خرج‌کرد شرکتهای دولتی شفاف بشه.
توی کتاب مالازان بود فکر کنم یه جمله‌ی خوبی داشت. می‌گفت رنگ قلاده چه فرقی داره وقتی سر زنجیر تمام قلاده‌ها دست یک نفر باشه؟
هر کدوم از اون نقاطی که در بند بالایی مطرح کردم، یک گلوگاه بزرگ و قدیمی فساده. اغلب هم متاسفانه ساختارهای قدیمی دوران پهلوی حفظ شده و صرفا نیروهای جدید در سایه‌ی نبود شفافیت اومدن و دارن توش می‌لولن و ارتزاق می‌کنن.
مثلا فقط در بحث خودرو طی ٢٠ ماه گذشته ١٢٠هزار میلیارد تومن رانت اختلاف قیمت بازار و کارخونه رفته توی جیب دلال‌ها!
وقتی میگم "دلال" طبیعتا منظورم چهارتا پیاده مثل خودم و شما نیست! منظور اون کسیه که به‌خاطرش سایت ثبت نام بعد ۵ دقیقه بسته می‌شد!
چون مدتی کارم بود می‌دونم که فقط در مقوله‌ی ثبت سفارش و ترخیص از گمرک چه رشوه‌هایی که افراد مجبور به پرداختنش هستن! در یه موردی ما می‌خواستیم یه میزان ماده‌ای رو بیاریم داخل کشور. فرض کنید اگر ١٠ میلیارد هزینه‌ی ورود اون ماده به کشور بود چیزی حدود یک میلیارد تومن متقاضی واردات مجبور شد رشوه بده که ماده‌ی درخواستی‌ش قبل تاریخ انقضا آزاد بشه.
اگر هم اعتراض کنی می‌گه پس بره توی روال قانونی و عملا پول شما از بین میره چون محموله‌ی شما رو تحویل نمیدن یا در شرایطی نگه می‌دارن که تباه بشه.
حالا اینها رو گفتم که در جریان باشید که چرا یهویی یه موج گنده علیه فلان وزیر و مسئول شکل می‌گیره.
هر کدوم از این نقاطی که ذکر کردم نون‌دونی یه عده است که در ظاهر شاید همدیگه رو فحش بدن ولی در باطن امر نون‌شون رو توی یه کاسه می‌زنن و می‌خورن و به ریش من و شما می‌خندن.
احمدی‌نژاد یه دوره‌ای اومد با این جریانات برخورد کنه ولی خب وقایع سال ٨٨ و یه سری اقدامات غلط بانک مرکزی‌ش کلا تمام تلاش‌هاش رو به باد داد و در ادامه با اتکا به اتاق بازرگانی و خیانتی که اتاق بهش کرد کلا زمین خورد.
دوره‌ی روحانی هم که تکلیف روشنه !
حالا شاید من و شما با مشی سیاسی رییسی یا خودش یا فلان وزیر و منصوب‌ش حال نکنیم ولی خب به نظر من مسیری که در جاده‌ی اقتصاد داره میره این دولت تا حد خوبی درسته. برخی اقدامات‌ش ممکنه مطلوب نباشه ولی با توجه به فشاری که روی اقشار ضعیف با این وضع تورم هست چاره‌ای نداره. یا در بحثی مثل ارز ۴٢٠٠ واقعا یه بازی دو سر باخت برای دولته اما خب فکر می‌کنم که راه درست‌تر رو برای مدیریت روبه‌حذف این قضیه انتخاب کرده.
اما نکته‌ی جالبتر از نظرم اون‌جاست که یهویی یه نیروها و افراد و گروه‌هایی که اصلا هیچ سنخیتی با هم ندارن یادشون میفته در مورد وضعیت فلان وزیر و وزارت‌خونه اظهار تاسف کنن.
این‌جاست که مشخص میشه شاید رنگ قلاده‌ها متفاوت باشه اما نهایتا سر زنجیر هر چند دسته می‌رسه دست یه نفر/جریان!
طبیعتا این حرف به معنی این نیست که انتقاد نباید کرد و...
ولی به نظرم برای اهل معرفت تفاوت بین انتقاد و لگد زدن ناشی از کوتاه شدن دست از سفره‌ی بیت‌المال روشن باشه.
مخصوصا وقتی که اون دست، دست آلوده به خون کلونی‌های منحوس امنیتی کشور باشه!
✅ @karkhone
وزیر اقتصاد از رفع موانع و تعهدات صادرات و مجوز زدایی حرف زد و عمل کرد. به علاوه‌ی رفع خیلی مشکلات گمرکی.
وزیر صمت شورای رقابت رو از قیمت‌گذاری حذف کرد و تصمیم درست افزایش قیمت خودرو رو گرفت.
شنیدم که خرده‌شرکت‌های عمدتا صوری زیر نظر تامین و و هلدینگ‌های بزرگ دولتی دارن بررسی و منحل میشن و امیدوارم که به زودی خرج‌کرد شرکتهای دولتی شفاف بشه.
توی کتاب مالازان بود فکر کنم یه جمله‌ی خوبی داشت. می‌گفت رنگ قلاده چه فرقی داره وقتی سر زنجیر تمام قلاده‌ها دست یک نفر باشه؟
هر کدوم از اون نقاطی که در بند بالایی مطرح کردم، یک گلوگاه بزرگ و قدیمی فساده. اغلب هم متاسفانه ساختارهای قدیمی دوران پهلوی حفظ شده و صرفا نیروهای جدید در سایه‌ی نبود شفافیت اومدن و دارن توش می‌لولن و ارتزاق می‌کنن.
مثلا فقط در بحث خودرو طی ٢٠ ماه گذشته ١٢٠هزار میلیارد تومن رانت اختلاف قیمت بازار و کارخونه رفته توی جیب دلال‌ها!
وقتی میگم "دلال" طبیعتا منظورم چهارتا پیاده مثل خودم و شما نیست! منظور اون کسیه که به‌خاطرش سایت ثبت نام بعد ۵ دقیقه بسته می‌شد!
چون مدتی کارم بود می‌دونم که فقط در مقوله‌ی ثبت سفارش و ترخیص از گمرک چه رشوه‌هایی که افراد مجبور به پرداختنش هستن! در یه موردی ما می‌خواستیم یه میزان ماده‌ای رو بیاریم داخل کشور. فرض کنید اگر ١٠ میلیارد هزینه‌ی ورود اون ماده به کشور بود چیزی حدود یک میلیارد تومن متقاضی واردات مجبور شد رشوه بده که ماده‌ی درخواستی‌ش قبل تاریخ انقضا آزاد بشه.
اگر هم اعتراض کنی می‌گه پس بره توی روال قانونی و عملا پول شما از بین میره چون محموله‌ی شما رو تحویل نمیدن یا در شرایطی نگه می‌دارن که تباه بشه.
حالا اینها رو گفتم که در جریان باشید که چرا یهویی یه موج گنده علیه فلان وزیر و مسئول شکل می‌گیره.
هر کدوم از این نقاطی که ذکر کردم نون‌دونی یه عده است که در ظاهر شاید همدیگه رو فحش بدن ولی در باطن امر نون‌شون رو توی یه کاسه می‌زنن و می‌خورن و به ریش من و شما می‌خندن.
احمدی‌نژاد یه دوره‌ای اومد با این جریانات برخورد کنه ولی خب وقایع سال ٨٨ و یه سری اقدامات غلط بانک مرکزی‌ش کلا تمام تلاش‌هاش رو به باد داد و در ادامه با اتکا به اتاق بازرگانی و خیانتی که اتاق بهش کرد کلا زمین خورد.
دوره‌ی روحانی هم که تکلیف روشنه !
حالا شاید من و شما با مشی سیاسی رییسی یا خودش یا فلان وزیر و منصوب‌ش حال نکنیم ولی خب به نظر من مسیری که در جاده‌ی اقتصاد داره میره این دولت تا حد خوبی درسته. برخی اقدامات‌ش ممکنه مطلوب نباشه ولی با توجه به فشاری که روی اقشار ضعیف با این وضع تورم هست چاره‌ای نداره. یا در بحثی مثل ارز ۴٢٠٠ واقعا یه بازی دو سر باخت برای دولته اما خب فکر می‌کنم که راه درست‌تر رو برای مدیریت روبه‌حذف این قضیه انتخاب کرده.
اما نکته‌ی جالبتر از نظرم اون‌جاست که یهویی یه نیروها و افراد و گروه‌هایی که اصلا هیچ سنخیتی با هم ندارن یادشون میفته در مورد وضعیت فلان وزیر و وزارت‌خونه اظهار تاسف کنن.
این‌جاست که مشخص میشه شاید رنگ قلاده‌ها متفاوت باشه اما نهایتا سر زنجیر هر چند دسته می‌رسه دست یه نفر/جریان!
طبیعتا این حرف به معنی این نیست که انتقاد نباید کرد و...
ولی به نظرم برای اهل معرفت تفاوت بین انتقاد و لگد زدن ناشی از کوتاه شدن دست از سفره‌ی بیت‌المال روشن باشه.
مخصوصا وقتی که اون دست، دست آلوده به خون کلونی‌های منحوس امنیتی کشور باشه!
✅ @karkhone
سال ۱۹۴۸، دکتر اسکینر یک آزمایش علمی ترتیب داد.
او چند کبوتر را داخل یک سری محفظه قرار داد و دری که از این محفظه به سمت ظرف غذا باز می‌شد.
اسکینر، یک دکمه داخل محفظه تعبیه کرده بود که کبوتر با نوک زدن به آن می‌توانست به دانه‌های غذا دسترسی پیدا کند.
نتیجه قابل پیش‌بینی بود؛ کبوترها خیلی زود متوجه رابطه بین نوک زدن به دکمه و پاداش گرفتن شدند. مثل همه موجودات دیگر در چنین آزمایش‌هایی.
اما اسکینر، برای دسته‌ای دیگر از کبوترها، برنامه دیگری چید؛
دکمه‌ای تعبیه نکرد بلکه دری که به سمت دانه بود، هر ۲۰ ثانیه یکبار به صورت خودکار باز می‌شد!
نتیجه؛ هر کبوتر با توجه به آخرین کاری که کرده بود، تصور می‌کرد آن کارش موجب باز شدن در شده؛ یکی بال می‌زد، یکی بغبغو می‌کرد، یکی فضله می‌کرد، و خلاصه هر کاری که در آخرین لحظه انجام داده بود را علت باز شدن در تصور می‌کرد و مدام آن را تکرار می‌کرد. اسکینر، نام این کشف را «خرافات کبوتر» گذاشت!
کمی به اطرافمان نگاه کنیم خواهیم دید بسیاری از رفتارهای ما، درست مثل خرافات کبوتر است!
برندگان این دنیا کسانی هستند که رابطه علیت بین پدیده‌ها را درست فهمیده باشند.
/تاریخ عکس 1373
✅ @karkhone
او چند کبوتر را داخل یک سری محفظه قرار داد و دری که از این محفظه به سمت ظرف غذا باز می‌شد.
اسکینر، یک دکمه داخل محفظه تعبیه کرده بود که کبوتر با نوک زدن به آن می‌توانست به دانه‌های غذا دسترسی پیدا کند.
نتیجه قابل پیش‌بینی بود؛ کبوترها خیلی زود متوجه رابطه بین نوک زدن به دکمه و پاداش گرفتن شدند. مثل همه موجودات دیگر در چنین آزمایش‌هایی.
اما اسکینر، برای دسته‌ای دیگر از کبوترها، برنامه دیگری چید؛
دکمه‌ای تعبیه نکرد بلکه دری که به سمت دانه بود، هر ۲۰ ثانیه یکبار به صورت خودکار باز می‌شد!
نتیجه؛ هر کبوتر با توجه به آخرین کاری که کرده بود، تصور می‌کرد آن کارش موجب باز شدن در شده؛ یکی بال می‌زد، یکی بغبغو می‌کرد، یکی فضله می‌کرد، و خلاصه هر کاری که در آخرین لحظه انجام داده بود را علت باز شدن در تصور می‌کرد و مدام آن را تکرار می‌کرد. اسکینر، نام این کشف را «خرافات کبوتر» گذاشت!
کمی به اطرافمان نگاه کنیم خواهیم دید بسیاری از رفتارهای ما، درست مثل خرافات کبوتر است!
برندگان این دنیا کسانی هستند که رابطه علیت بین پدیده‌ها را درست فهمیده باشند.
/تاریخ عکس 1373
✅ @karkhone
تز«شی»: اول حزب؛ دوم تجارت
سرکوب شرکتهای خصوصی چین در سال ۲۰۲۱ بیش از یک‌تریلیون دلار از ارزش سهام برخی از بزرگترین شرکتهای چین را کاهش داد. تشدید تسلط پکن بر اقتصاد زمانی رخ داد که مقام‌ها بر اهمیت اولویت دادن به رشد «با کیفیت بالا» تاکید کردند که بیشتر به نفع جمعیت عمومی است تا به حداکثر رساندن تولید ناخالص داخلی.
الجزیره نوشت، «رونق و رفاه مشترک» بخش‌های هدفمندی را شامل میشود: از املاک و مستغلات و آموزش گرفته تا فناوری و سرگرمی، سرکوب قیمت سهام نام‌های بومی و معروفی مانند علی‌بابا، تنسنت هلدینگ، دیدی چاشینگ، تکنولوژی کو و گروه New Oriental Education and Technology و کنترل یا مهار نفوذ شخصی شرکتهای کله‌گنده‌ای مانند جک ما و پونی ما. این سرکوب بسیاری از کسب‌وکارها و سرمایه‌گذاران را نگران آینده رشد و نوآوری در چین کرده است.
«کایل جاروس» دانشیار مسائل جهانی در دانشگاه نوتردام، به الجزیره گفت که حزب کمونیست چین به صراحت اعلام کرده که «حزب- دولت می‌تواند شرایط را برای تجارت دیکته کند، نه برعکس.» جاروس می‌افزاید: «این به معنای کاستن از شهرت و اعتبار علی بابای «جک ما» و وادار کردن بخش خصوصی به ابراز تسلیم (همچون تنسنت «پونی ما» و شیائومی «لی جون») و نشان دادن این مساله است که حزب- دولت حق تعیین استانداردهای فنی و پارامترهای اخلاقی برای فعالیت تجاری را دارد.»
در آگوست ۲۰۲۰، پکن سیاست «سه خط قرمز» را برای جلوگیری از گرفتن وام‌های جدید توسط سازندگان بخش خصوصی که دارای اهرم بیش از حد هستند، معرفی کرد. این سیاست با این منطق که «خانه‌ها برای زندگی هستند، نه برای سفته‌بازی»، به دنبال سرد کردن بازار املاک بود؛ بازاری که در دهه گذشته در بحبوحه خریدهای سوداگرانه به سرعت گسترش یافته بود. محدودیت‌های وام‌دهی به‌عنوان محرک اصلی بحران نقدینگی ذکر شده است که منجر به عدم بازپرداخت وام‌های دو تا از بزرگترین سازندگان خصوصی چین یعنی «گروه اورگراند» (Evergrande Group) و «کایسا» (Kaisa) شد.
✅ @karkhone
سرکوب شرکتهای خصوصی چین در سال ۲۰۲۱ بیش از یک‌تریلیون دلار از ارزش سهام برخی از بزرگترین شرکتهای چین را کاهش داد. تشدید تسلط پکن بر اقتصاد زمانی رخ داد که مقام‌ها بر اهمیت اولویت دادن به رشد «با کیفیت بالا» تاکید کردند که بیشتر به نفع جمعیت عمومی است تا به حداکثر رساندن تولید ناخالص داخلی.
الجزیره نوشت، «رونق و رفاه مشترک» بخش‌های هدفمندی را شامل میشود: از املاک و مستغلات و آموزش گرفته تا فناوری و سرگرمی، سرکوب قیمت سهام نام‌های بومی و معروفی مانند علی‌بابا، تنسنت هلدینگ، دیدی چاشینگ، تکنولوژی کو و گروه New Oriental Education and Technology و کنترل یا مهار نفوذ شخصی شرکتهای کله‌گنده‌ای مانند جک ما و پونی ما. این سرکوب بسیاری از کسب‌وکارها و سرمایه‌گذاران را نگران آینده رشد و نوآوری در چین کرده است.
«کایل جاروس» دانشیار مسائل جهانی در دانشگاه نوتردام، به الجزیره گفت که حزب کمونیست چین به صراحت اعلام کرده که «حزب- دولت می‌تواند شرایط را برای تجارت دیکته کند، نه برعکس.» جاروس می‌افزاید: «این به معنای کاستن از شهرت و اعتبار علی بابای «جک ما» و وادار کردن بخش خصوصی به ابراز تسلیم (همچون تنسنت «پونی ما» و شیائومی «لی جون») و نشان دادن این مساله است که حزب- دولت حق تعیین استانداردهای فنی و پارامترهای اخلاقی برای فعالیت تجاری را دارد.»
در آگوست ۲۰۲۰، پکن سیاست «سه خط قرمز» را برای جلوگیری از گرفتن وام‌های جدید توسط سازندگان بخش خصوصی که دارای اهرم بیش از حد هستند، معرفی کرد. این سیاست با این منطق که «خانه‌ها برای زندگی هستند، نه برای سفته‌بازی»، به دنبال سرد کردن بازار املاک بود؛ بازاری که در دهه گذشته در بحبوحه خریدهای سوداگرانه به سرعت گسترش یافته بود. محدودیت‌های وام‌دهی به‌عنوان محرک اصلی بحران نقدینگی ذکر شده است که منجر به عدم بازپرداخت وام‌های دو تا از بزرگترین سازندگان خصوصی چین یعنی «گروه اورگراند» (Evergrande Group) و «کایسا» (Kaisa) شد.
✅ @karkhone
در تصویر مارکت کپ بنز رو با تسلا مقایسه کنید. BENZ شده ۷۳ میلیارد ، BMW هم حدود ۵۷ میلیارد دلاره. یعنی جمع این دو غول خودروساز آلمان میشه یک دهم تسلا! اینکه تسلا پروژه داره و فقط خودروساز نیست و این حرفا، انقدری نیست که بتونه دهها برابر ارزش بازاری بگیره. بابای بابابزرگ تسلا نبود که بنز و فورد خودرو میزدن و اگه بریم دارایی هاشون رو در بیاریم معلوم میشه فورد یا بنز چی داره. در ضمن همین پروژه های بلند پروازانه، تهش میتونه باعث زیان تسلا و سهامداراش بشه. اما خب امان از پروژه بازی و اقبال مردمی.
از یجا به بعد آدم قشنگ یاد یسری شرکتهای خودمون میفته که سالهاست با صحبتایی مث، قراره فلان سهم زیرمجموعه رو بفروشه یا محصول جدید عرضه کنه، سهم میندازن به مردم! ولی باید بگم خدای سفته بازی اونوریان و ما بچه ایم پیششون. نکته قشنگش اینه که با همه این شارلاتان بازیا، بورسشون محدودیت ایجاد نمیکنه و فقط یه نهاد ناظر بسیار پرقدرت مثل SEC گذشته و میرن جلو. محدودیت بیجا، پول و اقبال رو فراری میده و مدیران بورس که برای ما دل میسوزونن، بهتره دایه مهربانتر از مادر نشن !
✅ @karkhone
از یجا به بعد آدم قشنگ یاد یسری شرکتهای خودمون میفته که سالهاست با صحبتایی مث، قراره فلان سهم زیرمجموعه رو بفروشه یا محصول جدید عرضه کنه، سهم میندازن به مردم! ولی باید بگم خدای سفته بازی اونوریان و ما بچه ایم پیششون. نکته قشنگش اینه که با همه این شارلاتان بازیا، بورسشون محدودیت ایجاد نمیکنه و فقط یه نهاد ناظر بسیار پرقدرت مثل SEC گذشته و میرن جلو. محدودیت بیجا، پول و اقبال رو فراری میده و مدیران بورس که برای ما دل میسوزونن، بهتره دایه مهربانتر از مادر نشن !
✅ @karkhone
شوروی، عقب‌ماندگی اقتصادی و تکنولوژیک
| توس تهماسبی
نیروی نظامی شوروی، چهار یا پنج سال پیش از قرارداد کنترل تسلیحات ۱۹۸۷ که در سال ۱۹۹۰ اجرایی شد، از لحاظ سطح فن‌آوری به میزان خطرناکی از امریکا عقب افتاده بود. شوروی زمانی که دیگر منابع اقتصادی و سطح فن‌آوری مورد نیاز برای برابری نظامی با امریکا را در اختیار نداشت، با اصرار و اعطای امتیازات فراوان، امریکا را به پای میز مذاکره کشاند. هیچ خلع سلاحی هم صورت نگرفت. نیروی موشکی قاره‌پیما و توان دو ابرقدرت برای نابودی چندباره یکدیگر دست نخورده باقی ماند. تنها موشک‌های میان‌بُرد دو طرف که در اروپا مستقر بودند یعنی اساس-۲۰، اساس-۲۳، پرشینگ-۲ و توماهاوک زمین‌پایه نابود شدند.
مشکل شوروی چیز دیگری بود که مارشال اوگارکف، رییس ستاد ارتش این کشور در زمان آندروپوف یعنی در سال ۱۹۸۳ آن را به خوبی بیان کرد: "ما دیگر نمی‌توانیم به سطح تکنولوژی سلاح‌های امریکایی دست یابیم. قدرت نظامی مدرن بر تکنولوژی مدرن تکیه دارد و تکنولوژی مدرن بر کامپیوتر؛ در حالی که ما امروز حتی در بسیاری از دفاتر وزارت دفاع کامپیوتر نداریم. ما نمی‌توانیم بدون یک انقلاب اقتصادی به سطح تکنولوژی سلاح‌های امریکایی دست یابیم و امروز سوال ما این است که آیا می‌توانیم بدون یک انقلاب سیاسی به این انقلاب اقتصادی دست یابیم یا خیر؟"
یکی از عوامل اصلی سقوط شوروی، عقب ماندن اقتصاد و به تبع آن صنایع نظامی این کشور از انقلاب اطلاعاتی بود که در دهه هفتاد میلادی آغاز شد. اهمیت این انقلابِ تاریخ‌ساز -که هنوز ادامه دارد و به تکامل نهایی خود نرسیده است- به اندازه‌ای است که مورخان در کلان‌ترین تقسیم‌بندی خود، تنها دو تحول دیگر را هم‌سنگ آن می‌شناسند: انقلاب کشاورزی حدود ۸ الی ۱۰ هزار سال پیش، و انقلاب صنعتی قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی. هر کدام از این انقلاب‌ها، جامعه، اقتصاد و شیوه جنگاوری جدیدی آفریده‌اند که قواعد و موازنه قدرت جهانی را تغییر داده است.
انقلاب اطلاعاتی، چنان نقش فن‌آوری نرم و تمرکزناپذیر و همچنین اهمیت تقاضای مصرف‌کننده را در اقتصاد بالا برد که اقتصاد دستوری شوروی که بر پایه عصر صنایع سنگین کلاسیک و خط تولید پُرحجم و بی‌انعطاف سازمان یافته بود، توانایی انطباق با آن را نداشت. جامعه‌ای که در آن حکومت تعیین می‌کرد افراد کدام رشته علمی را دنبال کرده و روی چه موضوعاتی تحقیق کنند و استفاده از ماشین‌حساب یا دستگاه فتوکپی نیازمند مجوز کا.گ.ب و حضور در مکان‌هایی مشخص بود، طبیعتا نمی‌توانست با دنیای جدید محققان و کارآفرینان پُرشمار، آزاد و با انگیزه‌ی "دره سیلیکون" رقابت کند.
در اقتصاد شوروی که یک هیات کوچک برنامه‌ریزی تعیین می‌کرد که چه چیزهایی و به چه مقدار باید تولید شود، مصرف‌کننده و تقاضا تقریبا جایی نداشت. مردم، اسکناس‌های بی‌مصرف را همچون کارت‌پستال یا بریده روزنامه لای کتاب‌ها یا در گنجه‌ها رها می‌کردند، چرا که در اکثر اوقات، کالایی در فروشگاه‌ها پیدا نمی‌شد و بانکی هم نبود که در قبال پس‌انداز مردم سودی پرداخت کند. دولت شوروی لزومی نمی‌دید مردم این کشور برخی کالاها از جمله لوازم آرایش، بعضی لباس‌ها یا کالاهای نسبتا تجملی دیگر را مصرف کنند؛ بنابراین این کالاها تولید نمی‌شد و جز در بازار سیاه قابل خرید نبود.
✅ @karkhone
| توس تهماسبی
نیروی نظامی شوروی، چهار یا پنج سال پیش از قرارداد کنترل تسلیحات ۱۹۸۷ که در سال ۱۹۹۰ اجرایی شد، از لحاظ سطح فن‌آوری به میزان خطرناکی از امریکا عقب افتاده بود. شوروی زمانی که دیگر منابع اقتصادی و سطح فن‌آوری مورد نیاز برای برابری نظامی با امریکا را در اختیار نداشت، با اصرار و اعطای امتیازات فراوان، امریکا را به پای میز مذاکره کشاند. هیچ خلع سلاحی هم صورت نگرفت. نیروی موشکی قاره‌پیما و توان دو ابرقدرت برای نابودی چندباره یکدیگر دست نخورده باقی ماند. تنها موشک‌های میان‌بُرد دو طرف که در اروپا مستقر بودند یعنی اساس-۲۰، اساس-۲۳، پرشینگ-۲ و توماهاوک زمین‌پایه نابود شدند.
مشکل شوروی چیز دیگری بود که مارشال اوگارکف، رییس ستاد ارتش این کشور در زمان آندروپوف یعنی در سال ۱۹۸۳ آن را به خوبی بیان کرد: "ما دیگر نمی‌توانیم به سطح تکنولوژی سلاح‌های امریکایی دست یابیم. قدرت نظامی مدرن بر تکنولوژی مدرن تکیه دارد و تکنولوژی مدرن بر کامپیوتر؛ در حالی که ما امروز حتی در بسیاری از دفاتر وزارت دفاع کامپیوتر نداریم. ما نمی‌توانیم بدون یک انقلاب اقتصادی به سطح تکنولوژی سلاح‌های امریکایی دست یابیم و امروز سوال ما این است که آیا می‌توانیم بدون یک انقلاب سیاسی به این انقلاب اقتصادی دست یابیم یا خیر؟"
یکی از عوامل اصلی سقوط شوروی، عقب ماندن اقتصاد و به تبع آن صنایع نظامی این کشور از انقلاب اطلاعاتی بود که در دهه هفتاد میلادی آغاز شد. اهمیت این انقلابِ تاریخ‌ساز -که هنوز ادامه دارد و به تکامل نهایی خود نرسیده است- به اندازه‌ای است که مورخان در کلان‌ترین تقسیم‌بندی خود، تنها دو تحول دیگر را هم‌سنگ آن می‌شناسند: انقلاب کشاورزی حدود ۸ الی ۱۰ هزار سال پیش، و انقلاب صنعتی قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی. هر کدام از این انقلاب‌ها، جامعه، اقتصاد و شیوه جنگاوری جدیدی آفریده‌اند که قواعد و موازنه قدرت جهانی را تغییر داده است.
انقلاب اطلاعاتی، چنان نقش فن‌آوری نرم و تمرکزناپذیر و همچنین اهمیت تقاضای مصرف‌کننده را در اقتصاد بالا برد که اقتصاد دستوری شوروی که بر پایه عصر صنایع سنگین کلاسیک و خط تولید پُرحجم و بی‌انعطاف سازمان یافته بود، توانایی انطباق با آن را نداشت. جامعه‌ای که در آن حکومت تعیین می‌کرد افراد کدام رشته علمی را دنبال کرده و روی چه موضوعاتی تحقیق کنند و استفاده از ماشین‌حساب یا دستگاه فتوکپی نیازمند مجوز کا.گ.ب و حضور در مکان‌هایی مشخص بود، طبیعتا نمی‌توانست با دنیای جدید محققان و کارآفرینان پُرشمار، آزاد و با انگیزه‌ی "دره سیلیکون" رقابت کند.
در اقتصاد شوروی که یک هیات کوچک برنامه‌ریزی تعیین می‌کرد که چه چیزهایی و به چه مقدار باید تولید شود، مصرف‌کننده و تقاضا تقریبا جایی نداشت. مردم، اسکناس‌های بی‌مصرف را همچون کارت‌پستال یا بریده روزنامه لای کتاب‌ها یا در گنجه‌ها رها می‌کردند، چرا که در اکثر اوقات، کالایی در فروشگاه‌ها پیدا نمی‌شد و بانکی هم نبود که در قبال پس‌انداز مردم سودی پرداخت کند. دولت شوروی لزومی نمی‌دید مردم این کشور برخی کالاها از جمله لوازم آرایش، بعضی لباس‌ها یا کالاهای نسبتا تجملی دیگر را مصرف کنند؛ بنابراین این کالاها تولید نمی‌شد و جز در بازار سیاه قابل خرید نبود.
✅ @karkhone
💢تحلیل تجربه‌های کاربران در بازار کالای دیجیتال💢
در زمانی که نیاز و خواسته مشتری از هر زمان دیگری غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر شده، شنیدن این خواسته‌ها از زبان خود مشتری، بیشترین کمک را به کسب‌وکار میکند.
ماتوریتی صدای مشتریان را در بستر‌های مختلف از جمله شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها شنیده و با قرار دادن این اطلاعات در اختیار #تکراسا، نظرات کاربران درباره فروشگاه‌های اینترنتی بررسی شده است.
گزارش حاضر به بررسی چهار فروشگاه اینترنتی دیجی کالا، تیمچه، تکنولایف و مقداد آی‌تی پرداخته است.
🔺لینک گزارش تکراسا
🔺لینک نمونه دادگان مربوط به تحلیل هوشمند
در زمانی که نیاز و خواسته مشتری از هر زمان دیگری غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر شده، شنیدن این خواسته‌ها از زبان خود مشتری، بیشترین کمک را به کسب‌وکار میکند.
ماتوریتی صدای مشتریان را در بستر‌های مختلف از جمله شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها شنیده و با قرار دادن این اطلاعات در اختیار #تکراسا، نظرات کاربران درباره فروشگاه‌های اینترنتی بررسی شده است.
گزارش حاضر به بررسی چهار فروشگاه اینترنتی دیجی کالا، تیمچه، تکنولایف و مقداد آی‌تی پرداخته است.
🔺لینک گزارش تکراسا
🔺لینک نمونه دادگان مربوط به تحلیل هوشمند
جریمه غول‌های فناوری چین
رگولاتوری چین دو شرکت بزرگ فناوری این کشور به نام های علی‌بابا و تنسنت را جریمه کرده است، زیرا این دو شرکت از ارائه گزارش در مورد تعاملات تجاری خود خودداری کردند.
رگولاتوری چین علاوه بر علی بابا و تنسنت شرکت بیلی بیلی را هم به علت عدم ارائه گزارش در مورد چندین معامله تجاری خود جریمه کرده است.
بر اساس گزارش اداره دولتی تنظیم بازار چین به ازای هر معامله تجاری گزارش نشده توسط این شرکت ها 500 هزار یوان جریمه معادل 78692 دلار جریمه در نظر گرفه شده که بیشترین مقدار جریمه ممکن بر مبنای قانون ضدانحصار سال 2008 چین است.
در نوامبر گذشته رگولاتوری چین از عدم گزارش 43 سرمایه‌گذاری شرکتهای فناوری این کشور خبر داد و موسسات متخلف را بابت هر یک 500 هزار یوآن جریمه کرد./رویترز
✅ @karkhone
رگولاتوری چین دو شرکت بزرگ فناوری این کشور به نام های علی‌بابا و تنسنت را جریمه کرده است، زیرا این دو شرکت از ارائه گزارش در مورد تعاملات تجاری خود خودداری کردند.
رگولاتوری چین علاوه بر علی بابا و تنسنت شرکت بیلی بیلی را هم به علت عدم ارائه گزارش در مورد چندین معامله تجاری خود جریمه کرده است.
بر اساس گزارش اداره دولتی تنظیم بازار چین به ازای هر معامله تجاری گزارش نشده توسط این شرکت ها 500 هزار یوان جریمه معادل 78692 دلار جریمه در نظر گرفه شده که بیشترین مقدار جریمه ممکن بر مبنای قانون ضدانحصار سال 2008 چین است.
در نوامبر گذشته رگولاتوری چین از عدم گزارش 43 سرمایه‌گذاری شرکتهای فناوری این کشور خبر داد و موسسات متخلف را بابت هر یک 500 هزار یوآن جریمه کرد./رویترز
✅ @karkhone
چرا یک ژاپنی برای حمایت از تولید داخلی خودروی ژاپنی میخرد در عین حال لباس بریتانیایی برتن میکند و قهوه برزیلی می نوشد ؟
اصل مزیت نسبی میگوید چیزی را تولید کنید که با کیفیت و ارزان تولید میکنید، باقی را وارد کنیداصل مزیت نسبی یکی از ستون‌های تجارت آزاد در دنیای امروز است. مبنایش این است که اگر ما چیزی را تولید کنیم که به زبان ساده به صرفه است (آنها را بهتر و ارزانتر از دیگران تولید کنیم)، و دیگران هم همین کار را بکنند، با واردات و صادرات، همه‌مان پولدارتر میشویم.
در ادامه همین اصل ساده، تجارت بین کشورها سال به سال راحت‌تر شده. چون همه کشورهای پیشرفته متوجه شدند که از این راه وضعشان بهتر میشود. کار به جایی رسید که کشورهایی که زمانی تعرفه‌های نجومی برای واردات و حمایت از کالای داخلی میگرفتند (مانند بریتانیا و حتی آمریکا)، این تعرفه‌ها را به کلی برداشتند.
به همین دلیل در دنیای امروز، بلوک‌های بزرگ تجارت آزاد وجود دارند که واردات و صادارات بینشان، به کلی هیچ هزینه اضافی ندارد. مهمترینش اتحادیه اروپاست که اعضایش در واردات و صادرات میان ۲۸ عضو (به زودی میشود ۲۷ عضو) از هفت دولت آزادند. مکزیک و آمریکا و کانادا هم در چارچوب توافق نفتا دقیقا همین وضعیت را دارند.
چرا از صنعت خودروسازی بریتانیا چیزی باقی نمانده؟ آیا بریتانیایی‌ها نگران «حمایت از کالای بریتانیایی» نیستند؟ پس چرا سال به سال کشورشان پولدارتر شده؟ پاسخ این است که مزیت نسبی نداشته. الان بریتانیایی‌ها به جای هیلمن، بی‌ام‌و سوار میشوند. و صاحب دهمین اقتصاد صادرکننده جهان با رقم بیش از ۴۰۰ میلیارد دلار در سال هم هستند.
✅ @karkhone
اصل مزیت نسبی میگوید چیزی را تولید کنید که با کیفیت و ارزان تولید میکنید، باقی را وارد کنیداصل مزیت نسبی یکی از ستون‌های تجارت آزاد در دنیای امروز است. مبنایش این است که اگر ما چیزی را تولید کنیم که به زبان ساده به صرفه است (آنها را بهتر و ارزانتر از دیگران تولید کنیم)، و دیگران هم همین کار را بکنند، با واردات و صادرات، همه‌مان پولدارتر میشویم.
در ادامه همین اصل ساده، تجارت بین کشورها سال به سال راحت‌تر شده. چون همه کشورهای پیشرفته متوجه شدند که از این راه وضعشان بهتر میشود. کار به جایی رسید که کشورهایی که زمانی تعرفه‌های نجومی برای واردات و حمایت از کالای داخلی میگرفتند (مانند بریتانیا و حتی آمریکا)، این تعرفه‌ها را به کلی برداشتند.
به همین دلیل در دنیای امروز، بلوک‌های بزرگ تجارت آزاد وجود دارند که واردات و صادارات بینشان، به کلی هیچ هزینه اضافی ندارد. مهمترینش اتحادیه اروپاست که اعضایش در واردات و صادرات میان ۲۸ عضو (به زودی میشود ۲۷ عضو) از هفت دولت آزادند. مکزیک و آمریکا و کانادا هم در چارچوب توافق نفتا دقیقا همین وضعیت را دارند.
چرا از صنعت خودروسازی بریتانیا چیزی باقی نمانده؟ آیا بریتانیایی‌ها نگران «حمایت از کالای بریتانیایی» نیستند؟ پس چرا سال به سال کشورشان پولدارتر شده؟ پاسخ این است که مزیت نسبی نداشته. الان بریتانیایی‌ها به جای هیلمن، بی‌ام‌و سوار میشوند. و صاحب دهمین اقتصاد صادرکننده جهان با رقم بیش از ۴۰۰ میلیارد دلار در سال هم هستند.
✅ @karkhone
فناوری‌های ارتباطاتی و آینده‌ای که زود فرا می‌رسد
| بخشی از نوشتار بلند مسعود زمانی، آینده پژوه درباره حریم خصوصی و فناوری‌های ارتباطاتی
کمپانی‌هایی مانند «گوگل» و «فیسبوک» بر افکار انسان تسلط دارند. شوخی رایجی وجود دارد مبنی بر اینکه گوگل آگهی استخدام داده، اما در آن عنوان کرده نیازی به رزومه نیست چراکه ما خودمان می‌دانیم بهتر است چه کسانی را استخدام کنیم. گوگل حتی از این مرز نیز عبور کرده است و کسی نمی‌تواند بگوید عمل خصوصی ناشی از افکار من چیزی است که متعلق به من است. شبکه‌های اجتماعی و داده‌هایی که ما خودمان در اختیار این شبکه‌ها گذاشته‌ایم، در ترکیب با الگوریتم‌ها، علوم داده و هوش مصنوعی یک وضعیت هیبری را رقم زده‌اند. یعنی آن چیزی که تصور می‌کنیم فقط خودمان می‌دانیم ممکن است در اختیار شرکت‌ها و دولت‌ها نیز باشد.
واقعیت این است که ما حتی از این مرحله که شرکت‌ها ما را بهتر از خودمان می‌شناسند عبور کرده‌ایم و در مسیری جدید پا گذاشته‌ایم. برای مثال، اکثر سایت‌ها، موتور پیشنهاددهنده دارند. نقطه‌قوت پلتفرم‌های محتوایی مانند «نتفلیکس» و «یوتیوب» همین موتور پیشنهاددهنده است، چراکه بعد از گوش دادن به ده آهنگ، یازدهمین آهنگ را پلتفرم به شما پیشنهاد می‌دهد و از نقطه‌ای به بعد شما را در مسیری قرار می‌دهد که انگار اراده‌ای برای انتخابش ندارید و به‌جای اینکه ما انتخاب کنیم، در حال انتخاب شدن هستیم. این یعنی کسی از حریم ذهن و علایق من عبور کرده، در ذهن من نشسته است، به‌جای من تصمیم میگیرد، انتخاب میکند و حتی ممکن است خودش را به من تحمیل و سوگیری ایجاد کند تا محتوایی خاص را نبینم.
چشم‌انداز پیش رو کاملاً وابسته به این است که جامعه‌ای که در آن در حال صحبت درباره حریم خصوصی هستیم چقدر نسبت به این مفاهیم پختگی و بلوغ داشته باشد. رسانه‌ها بایستی که مدام درباره این موضوع با مخاطبان صحبت کنند و بگویند این مسئله روند است و نمی‌شود کاری کرد مگر اینکه اینترنت را قطع کنید. حتی در این حالت نیز نمی‌توانید در برابر ضبط شدن صدا و تصویرتان در فضای عمومی مقاومت کنید. نرم‌افزارهای زیادی نیز وجود دارند که بر اساس آنالیز صدای افراد حتی درباره دروغ‌گویی یا عدم دروغ‌گویی‌شان نیز اطلاعات می‌دهند.
اگر دستگاهی با اطمینان صد در صد بتواند تشخیص دهد چه کسی دروغ میگوید چه کسی راست، باید سیستم قضایی و وکیل و قاضی نیز عوض شوند. شاید بتوانید موبایل‌تان را خاموش کنید و در شبکه‌های اجتماعی حضور نداشته باشید، اما نمی‌توانید در برابر تکنولوژی‌ای که شما را از بیرون می‌بیند و آنالیز میکند که چقدر قابل اعتماد هستید یا نه مقاومت کنید. هرچند که اطمینان دارم دولت‌های توتالیتر به‌شدت از این مسئله استفاده خواهند کرد و مردم در دنیا حداقل تا مدتی رنج خواهند کشید، تصور می‌کنم بشر به این مسئله نیاز دارد و نگاه خودسرکوبی و خودسانسوری شاید حذف شود و به همین دلیل مسیری که در آن قرار گرفته‌ایم لااقل برای من خوشحال‌کننده است.
✅ @karkhone
| بخشی از نوشتار بلند مسعود زمانی، آینده پژوه درباره حریم خصوصی و فناوری‌های ارتباطاتی
کمپانی‌هایی مانند «گوگل» و «فیسبوک» بر افکار انسان تسلط دارند. شوخی رایجی وجود دارد مبنی بر اینکه گوگل آگهی استخدام داده، اما در آن عنوان کرده نیازی به رزومه نیست چراکه ما خودمان می‌دانیم بهتر است چه کسانی را استخدام کنیم. گوگل حتی از این مرز نیز عبور کرده است و کسی نمی‌تواند بگوید عمل خصوصی ناشی از افکار من چیزی است که متعلق به من است. شبکه‌های اجتماعی و داده‌هایی که ما خودمان در اختیار این شبکه‌ها گذاشته‌ایم، در ترکیب با الگوریتم‌ها، علوم داده و هوش مصنوعی یک وضعیت هیبری را رقم زده‌اند. یعنی آن چیزی که تصور می‌کنیم فقط خودمان می‌دانیم ممکن است در اختیار شرکت‌ها و دولت‌ها نیز باشد.
واقعیت این است که ما حتی از این مرحله که شرکت‌ها ما را بهتر از خودمان می‌شناسند عبور کرده‌ایم و در مسیری جدید پا گذاشته‌ایم. برای مثال، اکثر سایت‌ها، موتور پیشنهاددهنده دارند. نقطه‌قوت پلتفرم‌های محتوایی مانند «نتفلیکس» و «یوتیوب» همین موتور پیشنهاددهنده است، چراکه بعد از گوش دادن به ده آهنگ، یازدهمین آهنگ را پلتفرم به شما پیشنهاد می‌دهد و از نقطه‌ای به بعد شما را در مسیری قرار می‌دهد که انگار اراده‌ای برای انتخابش ندارید و به‌جای اینکه ما انتخاب کنیم، در حال انتخاب شدن هستیم. این یعنی کسی از حریم ذهن و علایق من عبور کرده، در ذهن من نشسته است، به‌جای من تصمیم میگیرد، انتخاب میکند و حتی ممکن است خودش را به من تحمیل و سوگیری ایجاد کند تا محتوایی خاص را نبینم.
چشم‌انداز پیش رو کاملاً وابسته به این است که جامعه‌ای که در آن در حال صحبت درباره حریم خصوصی هستیم چقدر نسبت به این مفاهیم پختگی و بلوغ داشته باشد. رسانه‌ها بایستی که مدام درباره این موضوع با مخاطبان صحبت کنند و بگویند این مسئله روند است و نمی‌شود کاری کرد مگر اینکه اینترنت را قطع کنید. حتی در این حالت نیز نمی‌توانید در برابر ضبط شدن صدا و تصویرتان در فضای عمومی مقاومت کنید. نرم‌افزارهای زیادی نیز وجود دارند که بر اساس آنالیز صدای افراد حتی درباره دروغ‌گویی یا عدم دروغ‌گویی‌شان نیز اطلاعات می‌دهند.
اگر دستگاهی با اطمینان صد در صد بتواند تشخیص دهد چه کسی دروغ میگوید چه کسی راست، باید سیستم قضایی و وکیل و قاضی نیز عوض شوند. شاید بتوانید موبایل‌تان را خاموش کنید و در شبکه‌های اجتماعی حضور نداشته باشید، اما نمی‌توانید در برابر تکنولوژی‌ای که شما را از بیرون می‌بیند و آنالیز میکند که چقدر قابل اعتماد هستید یا نه مقاومت کنید. هرچند که اطمینان دارم دولت‌های توتالیتر به‌شدت از این مسئله استفاده خواهند کرد و مردم در دنیا حداقل تا مدتی رنج خواهند کشید، تصور می‌کنم بشر به این مسئله نیاز دارد و نگاه خودسرکوبی و خودسانسوری شاید حذف شود و به همین دلیل مسیری که در آن قرار گرفته‌ایم لااقل برای من خوشحال‌کننده است.
✅ @karkhone
| مهرداد محمدی
یکی از پرطرفدارترین جاهایی که فارغ التحصیلان اقتصاد در سازمان های صنعتی (Industrial Organization) تمایل دارند کار کنند در دپارتمان دادگستری ایالات متحده (Department Of Justice) و Antitrust Economic Analysis Group است. جایی که به دنیایی از دیتاها و اطلاعات و مدارک کمتر دیده شده و دست اول دسترسی پیدامیکنند و به قولی دریایی است از کیس های بالقوه برای پابلیکیشن (البته محدودیت های افشا را باید رعایت کنند). از اظهار نظر و تدوین قوانین تجاری و رقابتی ، کیس های ادغام شرکت ها گرفته تا تحلیل رفتارهای anticompetitive آنها کارهایی است که این اقتصاددانان انجام میدند. شاید به طور کلی فعالیت های این گروه ریسرچ را بتوان به antitrust activities, merger analysis and deregulation طبقه بندی کرد.
چیزی که شاید برخلاف تصور بسیاری از اقتصادخوان های وطنی است که فکر میکنند اقتصاد و اقتصاددانان (به خصوص در امریکا و آنچه جریان اصلی می نامند) به #بازار_آزاد بی حد و مرز و عدم مداخله دولت باور دارند. این مقاله هم که به نظر من هم ترند اینکه اقتصاد سالهاست به مشاهده، مدل سازی علمی و آماری و استنتاج های مبتنی بر دیتا برای سیاست گذاری روی آورده است.
کیس هایی مثل دعوای حقوقی دولت امریکا و مایکروسافت بر سر انحصار در بازار کامپیوتر های شخصی،استاندارد اویل ، پپسی و کوکاکولا و... شاید مثال های معروف انها باشند.
نحوه تحلیل و مدل سازی در این کیس ها کار ساده ای نیست و به خاطر پیامدهای هر نتیجه ای که به عنوان تحلیل ارائه بشود، حساسیت های خودش رو داره. مثلا یکی از واژه هایی که شاید عمدتا ساده از کنار اون رد شویم "بازار" است. تعریف بازار در این بعضی از این کیس ها یکی از حساس ترین کارهاست که به تنهایی توانایی معکوس کردن هر نتیجه ای رو میتونه داشته باشه.
این مقاله گذر مختصری به این موضوع کرده.
Canoy and Weigand (2001), "How relevant is the relevant market? Lessons from recent antitrust cases"
مثلا در دعوای پپسی و کوکاکولا دقیقا همین موضوع باعث رقم خوردن نتیجه شد.
و این جمله معروف قاضی دادگاه دراینباره
Pepsi Vs CocaCola ; judge :"it [pepsi's def. of market] creates a 'strange red-haired, bearded, one eyed-man-with-a-limp classi_cation' " Sonja Sherwood, Beverage World 119, Issue 1695, p. 16
و یا مثال دیگریکی از زیباترین مدل سازی ها کیس ادغام در بازار سیریال امریکا انجام شده که خلاف روش های سنتی نحوه مدل سازی ارزیابی جدیدی برای ادغام وسناریوهای فرضی رو ارائه داده
Nevo, A. (2000). Mergers with differentiated products: The case of cereal industry. RAND Journal
ریسرچ پیپر های اقتصاد دان های Antitrust Economic Analysis Group رو میتونین از توی وبسایت EAG پیدا کنین
لینک مقاله
✅ @karkhone
یکی از پرطرفدارترین جاهایی که فارغ التحصیلان اقتصاد در سازمان های صنعتی (Industrial Organization) تمایل دارند کار کنند در دپارتمان دادگستری ایالات متحده (Department Of Justice) و Antitrust Economic Analysis Group است. جایی که به دنیایی از دیتاها و اطلاعات و مدارک کمتر دیده شده و دست اول دسترسی پیدامیکنند و به قولی دریایی است از کیس های بالقوه برای پابلیکیشن (البته محدودیت های افشا را باید رعایت کنند). از اظهار نظر و تدوین قوانین تجاری و رقابتی ، کیس های ادغام شرکت ها گرفته تا تحلیل رفتارهای anticompetitive آنها کارهایی است که این اقتصاددانان انجام میدند. شاید به طور کلی فعالیت های این گروه ریسرچ را بتوان به antitrust activities, merger analysis and deregulation طبقه بندی کرد.
چیزی که شاید برخلاف تصور بسیاری از اقتصادخوان های وطنی است که فکر میکنند اقتصاد و اقتصاددانان (به خصوص در امریکا و آنچه جریان اصلی می نامند) به #بازار_آزاد بی حد و مرز و عدم مداخله دولت باور دارند. این مقاله هم که به نظر من هم ترند اینکه اقتصاد سالهاست به مشاهده، مدل سازی علمی و آماری و استنتاج های مبتنی بر دیتا برای سیاست گذاری روی آورده است.
کیس هایی مثل دعوای حقوقی دولت امریکا و مایکروسافت بر سر انحصار در بازار کامپیوتر های شخصی،استاندارد اویل ، پپسی و کوکاکولا و... شاید مثال های معروف انها باشند.
نحوه تحلیل و مدل سازی در این کیس ها کار ساده ای نیست و به خاطر پیامدهای هر نتیجه ای که به عنوان تحلیل ارائه بشود، حساسیت های خودش رو داره. مثلا یکی از واژه هایی که شاید عمدتا ساده از کنار اون رد شویم "بازار" است. تعریف بازار در این بعضی از این کیس ها یکی از حساس ترین کارهاست که به تنهایی توانایی معکوس کردن هر نتیجه ای رو میتونه داشته باشه.
این مقاله گذر مختصری به این موضوع کرده.
Canoy and Weigand (2001), "How relevant is the relevant market? Lessons from recent antitrust cases"
مثلا در دعوای پپسی و کوکاکولا دقیقا همین موضوع باعث رقم خوردن نتیجه شد.
و این جمله معروف قاضی دادگاه دراینباره
Pepsi Vs CocaCola ; judge :"it [pepsi's def. of market] creates a 'strange red-haired, bearded, one eyed-man-with-a-limp classi_cation' " Sonja Sherwood, Beverage World 119, Issue 1695, p. 16
و یا مثال دیگریکی از زیباترین مدل سازی ها کیس ادغام در بازار سیریال امریکا انجام شده که خلاف روش های سنتی نحوه مدل سازی ارزیابی جدیدی برای ادغام وسناریوهای فرضی رو ارائه داده
Nevo, A. (2000). Mergers with differentiated products: The case of cereal industry. RAND Journal
ریسرچ پیپر های اقتصاد دان های Antitrust Economic Analysis Group رو میتونین از توی وبسایت EAG پیدا کنین
لینک مقاله
✅ @karkhone
www.justice.gov
Economic Analysis Group Papers
دیدارهای مقامات کرهجنوبی و آمریکا در حاشیه مذاکرات نهایی شدن بازگشت برجام، به نتایج تازهای رسیده است و خبرگزاری یونهاپ کُره تأیید کرده است که کرهجنوبی عملاً در حال ایجاد روند "عادّیتر" شدن تعاملات بانکی با ایران است. پرداخت حقّ حساب تاجر ایرانی که قرار بود شرکت
Daewoo
را در سال 2010 خریداری کند... گام جدّی در این زمینه است و البته با "مجوّز" ویژه آمریکا صورت پذیرفته است.
تکمیلی:
کره جنوبی میگوید اجازه پرداخت غرامت به هلدینگ دیانی ایران را از آمریکا اخذ کرده است. معوقه مذکور مربوط به سرمایه گذاری ناموفق این هلدینگ در شرکت دوو الکترونیکس تولید کننده لوازم خانگی بوده، که به دلیل تحریم‌های آمریکا انجام نشده است.
✅ @karkhone
Daewoo
را در سال 2010 خریداری کند... گام جدّی در این زمینه است و البته با "مجوّز" ویژه آمریکا صورت پذیرفته است.
تکمیلی:
کره جنوبی میگوید اجازه پرداخت غرامت به هلدینگ دیانی ایران را از آمریکا اخذ کرده است. معوقه مذکور مربوط به سرمایه گذاری ناموفق این هلدینگ در شرکت دوو الکترونیکس تولید کننده لوازم خانگی بوده، که به دلیل تحریم‌های آمریکا انجام نشده است.
✅ @karkhone
تقابل آمریکا با چین تنها سیاست ترامپ نبود، بلکه سیاست کلان آمریکاست، و تفاوتی نمیکنه چه کسی رییس جمهور باشه
سیاست مهار چین از اوایل سال های 2000 شروع شد اما کم رنگ بود، در زمان ریاست جمهوری اوباما، سیاست بزرگ کردن هند در مقابل چین شروع شد و هند به رشد 8 درصدی رسید، اما با فشار شرکت های آمریکایی فعال در بازار چین، تنبیهات اقتصادی برای چین در نظر گرفته نشد، اما روی کار آمدن ترامپ نقطه ی عطفی بود بر مماشات با چین
ترامپ با تحریم ها و تعرفه هایی که بر چین و کالاهای چینی اعمال کرد، و فضاسازی در دنیا در مورد مسلمانان اویغور و ... چین رو به شدت تحت فشار قرار داد و خیلی هم موفق بود،
دستاورد بزرگ ترامپ بر علیه چین، قرارداد تجاری کاملا یک طرفه به نفع آمریکا بود که چین رو مجبور میکنه با خرید محصولات آمریکایی به خصوص کشاورزی، تراز تجاری بین آمریکا و چین به نفع آمریکا سنگینی کنه
بایدن حالا از تمام ابزارها و اهرم های فشاری که میراث ترامپ هست استفاده میکنه، همون طور که ترامپ سیاست اوباما مبنی بر حمایت از هند در مقابل با چین رو ادامه داد و شدت بخشید
در آمریکا عملا یک سیستم سر کار است، با نزدیک به 1800 اتاق فکر، که همیشه بهترین انتخاب ها رو میکنه و طرف مقابل رو در آچمز قرار میده
نتیجه: سیاست مهار چین ادامه خواهد داشت،
سیاست رشد اقتصادی هند، ویتنام، بنگلادش، بوتان و کشورهای جنوب شرق آسیا ادامه خواهد داشت
سیاست های امنیتی آمریکا در تایوان و هنگ کنگ ادامه خواهد داشت
بازار هند قوی تر بزرگ تر و فعال تر میشه.
✅ @karkhone
سیاست مهار چین از اوایل سال های 2000 شروع شد اما کم رنگ بود، در زمان ریاست جمهوری اوباما، سیاست بزرگ کردن هند در مقابل چین شروع شد و هند به رشد 8 درصدی رسید، اما با فشار شرکت های آمریکایی فعال در بازار چین، تنبیهات اقتصادی برای چین در نظر گرفته نشد، اما روی کار آمدن ترامپ نقطه ی عطفی بود بر مماشات با چین
ترامپ با تحریم ها و تعرفه هایی که بر چین و کالاهای چینی اعمال کرد، و فضاسازی در دنیا در مورد مسلمانان اویغور و ... چین رو به شدت تحت فشار قرار داد و خیلی هم موفق بود،
دستاورد بزرگ ترامپ بر علیه چین، قرارداد تجاری کاملا یک طرفه به نفع آمریکا بود که چین رو مجبور میکنه با خرید محصولات آمریکایی به خصوص کشاورزی، تراز تجاری بین آمریکا و چین به نفع آمریکا سنگینی کنه
بایدن حالا از تمام ابزارها و اهرم های فشاری که میراث ترامپ هست استفاده میکنه، همون طور که ترامپ سیاست اوباما مبنی بر حمایت از هند در مقابل با چین رو ادامه داد و شدت بخشید
در آمریکا عملا یک سیستم سر کار است، با نزدیک به 1800 اتاق فکر، که همیشه بهترین انتخاب ها رو میکنه و طرف مقابل رو در آچمز قرار میده
نتیجه: سیاست مهار چین ادامه خواهد داشت،
سیاست رشد اقتصادی هند، ویتنام، بنگلادش، بوتان و کشورهای جنوب شرق آسیا ادامه خواهد داشت
سیاست های امنیتی آمریکا در تایوان و هنگ کنگ ادامه خواهد داشت
بازار هند قوی تر بزرگ تر و فعال تر میشه.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎