🔴مدرسه، معنا و سرگرمی
یا چرا مدرسه تعطیل‌بردار نیست؟
۲۲ مهرماه ۱۴۰۵

✍سید حسین موسوی
 
امروزه، نهاد مدرسه دست‌کم از سه حیث، بیش از همه وقت برای ایران و مردمش واجد اهمیت است. کارکرد نخست این است که نهاد مدرسه وظیفه تربیت بخشی از نیروی کار مورد نیاز هر دولتی را به دوش می‌کشد. از این حیث، نهاد مدرسه، ولو مورد نقد فوکوگرایان، اما نهاد سربازگیری برای نظام توسعه کلان کشور است. دانش‌آموزان درس می‌خوانند و آموزش می‌بینند تا در آینده بخشی از پیچ‌ومهره‌های فرایند توسعه کشور باشند. آموزش عمومی و دفاع از آموزش رایگان نیز بخشی از خدمات متقابل میان مردم و حاکمیت است. از سویی، حاکمیت این تضمین را ایجاد می‌کند که مردم با هر سطح درآمدی می‌توانند از خدمات آموزش رایگان بهره بگیرند و از دیگر سو، این پتانسیل عظیم اجتماعی برای بهره‌وری در خدمت نظام توسعه کشور در حوزه‌های مختلف قرار می‌گیرد.
 
کارکرد دوم مدرسه، گردآوردن دانش‌آموزان در ساعات مشخصی در طول یک روز کاری ـ تحصیلی است. چنین ویژگی‌ای، اگرچه بسیار دم‌دستی و ساده می‌نماید، اما به‌واقع خدمتی است که هر اخلالی در آن می‌تواند به انواع آسیب‌های اجتماعی منجر شود. نهاد خانواده در اینجا مهم‌ترین ذی‌نفع این کارکرد نهاد مدرسه است. خانواده، والدین، پدر و مادر، هر یک به شکلی نیاز دارند که فرزندان خود را برای ساعاتی در روز به نهادی بسپارند که هدایت و تضمین امنیت آن بر عهده نهاد دولت است. هر شکلی از تعطیلی مدرسه در اینجا ضرر بزرگی برای خانواده و بچه‌ها به همراه خواهد داشت. هیچ شکلی از جماعت‌های کوچک، نظیر هوم‌اسکول و...، نمی‌تواند جایگزین مناسبی برای این کارکرد مدرسه دولتی باشد. دولتی یا اجتماعی‌بودن مدرسه در این خوانش، از حیث مقیاس، یعنی بزرگی و شمولیت، اهمیت مضاعفی دارد که به هیچ شکلی از خصوصی‌شدن قابل برون‌سپاری نیست.
 
کارکرد سوم و پراهمیت نهاد مدرسه دولتی، به خصلت همبستگی‌بخش نهاد مدرسه بازمی‌گردد. در جوامع مدرن و با دگرگون‌شدن ساختارهای روابط اجتماعی، هنوز هیچ کانونی با میزانی از نظم و اجبار نتوانسته به ارتباطات پایدار ذی‌نفعان درگیرشونده در یک نهاد، شبیه مدرسه، یاری برساند. اقسام کافه‌ها، اتاق‌های کار، باشگاه‌های ورزشی و... تنها محل‌های گذرند؛ شبیه ترمینال‌های مسافربری که هیچ ارتباط معناداری نمی‌توانند میان ذی‌نفعان خود برقرار کنند. مدرسه، به مدد ساختار خاص خود و نظام اقتدار و نظم‌بخشی مدیریتی، مهم‌ترین کانون همبستگی‌بخش محلات در ایران است. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم مدرسه دولتی، نبض تپنده و روشنایی‌بخش هر محله است. مدرسه که آغاز می‌شود، گویی جریانی از خانواده‌ها، بچه‌ها، معلمان، رانندگان، پرستاران، مدیران، سوپرمارکت‌ها، کادر آموزشی و... آغاز می‌شود؛ جریانی تعاملی که مهم‌ترین کارکرد مدرسه دولتی به‌مثابه چسب اجتماعی را نشان می‌دهد.
 
این سه کارکرد پراهمیت، در کنار دیگر نقش‌های مهم مدارس دولتی، امروزه با یک بحران پیچیده و متقاطع دست‌به‌گریبان‌اند. مهم‌ترین شکل بحران، کاسته‌شدن از نقش مرجعیت اجتماعی و معنابخش مدرسه و اساساً نظام آموزش است. این بحران نه صرفاً مدرسه، که کل حیات اجتماعی در ایران را تهدید می‌کند. شاید در مواجهات روزمره به‌سادگی دیده شده باشد که افرادی در خصوص مسائلی با هم سخن می‌گویند که نه‌چندان معنای آن سخنان برایشان روشن است و نه از سویی، بر سر حتی کلیات آن سخنان توافقی دارند. بحران پیچیده در متن نظام دانش و فهم عمومی از مسائل ملی رخ داده است. این بحران، اگرچه ابعاد روشن اقتصادی، سیاسی و... دارد، اما نشانه‌های معرفتی و وجودشناختی پیدا کرده است؛ به‌نحوی‌که گویی فردی‌شدن بیش‌ازپیش همه ساحت‌های زندگی، به نوعی شناخت کج‌ومعوج در همه عرصه‌ها راه برده است.
 
در نسل‌های گذشته، بیشتر شاهد آن بوده و هستیم که افراد دست‌کم به یک یا چند معلم اثرگذار در زندگی خود ارجاع می‌دهند؛ معلمانی که نه‌تنها معلم یک فن یا دانش، که معلمی الهام‌بخش در همه ساحت‌های اخلاق فردی و روحیه جمعی بوده‌اند. این معلمان تا همیشه نقش مرجع راهنما را برای فرد بازی می‌کردند. امروزه اما، عصر حواس‌پرتی، سرگرمی و لذت‌های زودگذر را به جای امر معنابخش نشانده است. دانش‌آموزان بیش از همه وقت با معضلی مواجه‌اند که زمانی اریک فروم آن را «مُسکِن موضعی» می‌خواند؛ نوعی موج‌سواری امواج، بی‌آنکه به هدف‌گذاری روشنی در زندگی بینجامد. امر بیهوده در چنین زیستنی سر برآورد. سرگرمی رفته‌رفته به گفتمان مسلط دوران بدل شد و خانواده‌ها و دانش‌آموزان را بیش از همه وقت از کارکردهای کلاسیک مدرسه دور کرد.
 
پرسش اساسی این است که امروزه، اگر مدرسه دولتی نتواند دانش‌آموز تربیت کند، اگر مدرسه دولتی نتواند نقش مراقبتی خود را به‌درستی ایفا کند و اگر مدرسه دولتی نتواند کانون همبستگی‌بخش و پیونددهنده باشد، جامعه چگونه جامعیت خود را بازخواهد یافت؟

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 #تلگرام؛🌐 #سایت
📸 #اینستاگرام؛ 🐦 #توییتر X
📲 #واتس‌اپ؛ 🎥 #یوتیوب

🔴زنگ ورزش یا تربیت‌بدنی؟
قسمت سوم و پایانی
✍ادریس حسامی

دبیر تربیت‌بدنی و مربی شنا ـ شهر سنندج
در قسمت‌های اول و دوم، به تمایز میان دو مفهوم «تربیت‌بدنی» و «ورزش» پرداختیم و اشاره کردیم که با گذشت حدود یک قرن از الزام آموزش درس تربیت‌بدنی در مدارس کشور، همچنان در بسیاری از مدارس، از فضای فیزیکی ایمن و مناسب برای اجرای این درس محروم هستیم؛ درسی که مکملی قدرتمند و کارآمد در کنار سایر فرایندهای رشد و پرورش دانش‌آموزان است.
در این بخش پایانی، قصد نداریم به چالش‌های نظام ارزیابی و ارزشیابی درس تربیت‌بدنی، از جمله مسائل مربوط به عدالت آزمون و روایی ارزشیابی، بپردازیم؛ چراکه بررسی انتقادی این موضوع، با توجه به وضعیت موجود و محدودیت ساعات آموزشی، خود نیازمند مقاله‌ای مفصل یا حتی تألیف کتابی مستقل است.
اما پرسش اساسی این است:
بی‌توجهی به درس تربیت‌بدنی و نادیده‌گرفتن جایگاه آن از سوی سیاست‌گذاران آموزش‌وپرورش، چه پیامدهایی برای نسل دانش‌آموز به دنبال داشته و دارد؟
۱. ضعف در الگوهای صحیح حرکتی و ناهنجاری‌های قامتی
آموزش‌ندیدن الگوهای صحیح راه‌رفتن و گام‌برداری، وضعیت‌های بهینه بدنی و مهارت‌های حرکتی پایه، می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری الگوهای حرکتی نامطلوب و افزایش خطر برخی ناهنجاری‌های قامتی و آسیب‌های اسکلتی‌عضلانی در سال‌های بعد شود.
اگر از همان سال‌های آغازین تحصیل، به‌ویژه دوره ابتدایی، آموزش اصول صحیح حرکت، اصلاح وضعیت‌های بدنی و توسعه مهارت‌های پایه به‌صورت علمی، مستمر و مسئولانه دنبال می‌شد، می‌توانستیم با پیشگیری مؤثرتر، از بخشی از مشکلات اسکلتی‌عضلانی در سنین بالاتر بکاهیم.
پیشگیری اصولی، در بسیاری از موارد کم‌هزینه‌تر و اثربخش‌تر از درمان است.
۲. اضافه‌وزن و چاقی در دانش‌آموزان ابتدایی
افزایش اضافه‌وزن و چاقی در سنین کودکی، یکی از نشانه‌های نگران‌کننده کاهش فعالیت بدنی است. شاخص توده بدنی (BMI) می‌تواند در ارزیابی وضعیت وزنی دانش‌آموزان کمک‌کننده باشد؛ البته تفسیر آن در کودکان باید متناسب با سن و جنس انجام شود.
چاقی دوران کودکی با پیامدهای متعددی برای سلامت همراه است و افزایش چربی بدن در دختران می‌تواند با احتمال بلوغ زودرس ارتباط داشته باشد. بنابراین، توسعه فعالیت بدنی منظم و آموزش سبک زندگی سالم باید از اولویت‌های اصلی مدارس باشد.
۳. گسترش فقر حرکتی و پیامدهای روانی آن
کاهش فرصت‌های فعالیت بدنی در دوران رشد، تنها به ضعف آمادگی جسمانی محدود نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند بر سلامت روان، عزت‌نفس، تعاملات اجتماعی و کیفیت زندگی دانش‌آموزان نیز تأثیر منفی بگذارد.
درس تربیت‌بدنی، در صورت اجرای اصولی، فرصتی ارزشمند برای تقویت اعتمادبه‌نفس، مسئولیت‌پذیری، همکاری، نظم و مهارت‌های اجتماعی است؛ ظرفیت‌هایی که نباید قربانی کمبود امکانات یا نگاه کم‌اهمیت به این درس شوند.
۴. جایگزینی الگوهای ناسالم زندگی به‌جای فرهنگ سلامت
شاید نگران‌کننده‌ترین پیامد این بی‌توجهی، تضعیف فرهنگ تحرک و سلامت در میان نوجوانان باشد.
یکی از پیشکسوتان آموزش‌وپرورش نقل می‌کرد که روزی هنگام عبور از مقابل یکی از دبیرستان‌ها، با اندوه مشاهده کرده بود که تعدادی از دانش‌آموزان در مقابل مدرسه مشغول مصرف دخانیات هستند. او با تأسف گفته بود:
«از کجا به کجا رسیدیم!»
این روایت، فارغ از تعمیم آن به همه مدارس و دانش‌آموزان، تلنگری جدی درباره ضرورت توجه به سبک زندگی نوجوانان، پیشگیری از مصرف دخانیات و مواد مخدر و تقویت برنامه‌های سلامت‌محور در محیط‌های آموزشی است.
سخن پایانی؛ خطاب به سیاست‌گذاران آموزش‌وپرورش
وقتی درس تربیت‌بدنی در حاشیه قرار می‌گیرد، امکانات آن نادیده گرفته می‌شود و ساعات آموزشی‌اش قربانی بی‌توجهی می‌گردد، نباید از پیامدهای جسمانی، روانی و اجتماعی آن بر نسل آینده غافل بود.
سیاست‌گذارانی که سلامت و تربیت همه‌جانبه دانش‌آموزان را جدی می‌گیرند، باید آن را در عمل ثابت کنند؛ نه با شعار، بلکه با امکانات، فضای ایمن، محتوای علمی و ساعات آموزشی مؤثر.
تربیت‌بدنی حاشیه تعلیم‌وتربیت نیست؛ حاشیه‌راندن آن، نادیده‌گرفتن سلامت نسل آینده است.

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 #تلگرام؛🌐 #سایت
📸 #اینستاگرام؛ 🐦 #توییتر X
📲 #واتس‌اپ؛ 🎥 #یوتیوب

🔴 قطعنامه پیشنهادی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران به اجلاس جاکارتا با اکثریت قاطع اعضا تصویت شد

قطعنامه دفاع از حقوق معلمان و آموزش عمومی در ایران
پیشنهاد شده توسط: شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران (CCITTA)

تأیید می‌کند که:

حقوق تشکل‌های صنفی، جزئی از حقوق اساسی و دموکراتیک است. صدای مستقل کارکنان آموزش باید تقویت شود، نه اینکه از طریق پرونده‌سازی‌های قضایی، اعدام‌ و سرکوب سیستماتیک خفه گردد. همه کارکنان آموزش، از جمله زنان معلم، باید از حق برخورداری برابر از فعالیت حرفه‌ای و صنفی، بدون تبعیض، فشار ایدئولوژیک، اداری یا امنیتی، برخوردار باشند.

آموزش باکیفیت، رایگان و عادلانه باید در سراسر جهان برای همگان قابل دسترس باشد. تحقق این حق مستلزم وجود محیط‌زیستی سالم، صلح و امنیت جهانی، امنیت اقتصادی و اجتماعی، مدارس ایمن، زیرساخت‌های آموزشی مناسب، کار شایسته و امنیت شغلی پایدار برای تمامی کارکنان آموزش است. حق برخورداری از آموزش عمومی باید همواره، و به‌ویژه در شرایط بحران، مورد حفاظت و دفاع قرار گیرد؛ امروزه بحران‌های محیط‌زیستی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی درهم‌تنیده شده و از طریق فقر و تورم، جنگ، سرکوب اعتراضات، کمبود انرژی و بلایای طبیعی مانند سیل و زلزله، آموزش عمومی را به‌شدت مختل کرده‌اند.

با ابراز نگرانی شدید از اینکه:

سرکوب وحشیانه علیه جامعه و صنف معلمان در طول سال گذشته تشدید شده است. در جریان اعتراضات سال گذشته، این خشونت‌ها منجر به کشته شدن ۱۵ معلم و جان‌باختن ناگوار حداقل ۲۵۰ دانش‌آموز شده است. علاوه بر این، در طول سال تحصیلی گذشته ۸۸ معلم بازداشت و ۳۰ فرهنگی محاکمه شده‌اند و یک حکم تکان‌دهنده دو بار اعدام برای یک معلم صادر شده است. حداقل ۲۵۰ مورد نقض حقوق معلمان به صورت مصداقی و مستقیم توسط نهادهای امنیتی، وزارت آموزش و پرورش و قوه قضاییه صورت گرفته است؛ به طوری که بسیاری از موارد نقض حقوق، از جمله پرونده‌سازی، اخراج، انفصال از خدمت و ابطال رتبه‌بندی، توسط خودِ وزارت آموزش و پرورش به عنوان بازوی اجرایی سرکوب انجام شده است. این موارد مستندشده، جدا از فرآیندهای مستمر و چندلایه سرکوب معیشت، سلب حقوق قانونی و از بین بردن امنیت شغلی است که به صورت مداوم علیه فرهنگیان انجام می‌شود.

تورم فزاینده و مشکلات شدید اقتصادی، معیشت معلمان را به شدت فرسوده کرده است؛ این وضعیت برخی را به دلیل نبود امنیت شغلی مجبور به رها کردن این حرفه ساخته و شرایط کار شایسته و امنیت شغلی پایدار برای کارکنان آموزش را تضعیف کرده است. زنان معلم مانند سایر زنان به صورت سیستماتیک و چندلایه تحت سرکوب‌های شدید عقیدتی، اداری و امنیتی قرار دارند و از برخورداری برابر از حقوق حرفه‌ای و صنفی محروم می‌شوند.

حق آموزش عمومی، رایگان، عادلانه و غیرایدئولوژیک به صورت مداوم نقض می‌شود. ایران کشوری با تنوع زبانی، فرهنگی و مذهبی است، اما در آن حق آموزش به زبان مادری رعایت نمی‌شود، دانش‌آموزان دختر تحت تبعیض مضاعف‌اند. از سوی دیگر، روند سریع و بی‌رویه خصوصی‌سازی مدارس همچنان حق برخورداری از آموزش عمومی، عادلانه و رایگان را تهدید می‌کند. فقر و تورم و مشکلات شدید اقتصادی نیز دسترسی برابر به آموزش و تحقق حق آموزش عمومی را با موانع جدی مواجه کرده‌اند.

امنیت و تداوم آموزش در شرایط بحران، حق اساسی همگان است. حدود ۲۰۰ دانش‌آموز در طول حملات اسرائیل و آمریکا به خاک ایران کشته شده‌اند. مدارس، از جمله مدرسه‌ای در میناب مورد حمله قرار گرفته‌اند. مدارس به عنوان ابزار سیاسی مورد سوءاستفاده قرار گرفته یا به بهانه جنگ و بدون داشتن زیرساخت‌های مناسب، به اجبار ممکن است به شکل آنلاین مدیریت شوند. سرکوب‌ و اعمال فشار امنیتی بر معلمان و دانش‌آموزان به خصوص در زمان اعتراضات، جان و روان آنها را در خطر قرار داده و آموزش را مختل می‌کند. کمبود انرژی، ضعف زیرساخت‌های آموزشی و دیجیتال، و بحران‌های محیط‌زیستی و بلایای طبیعی مانند سیل و زلزله نیز در شرایط بحران، تداوم و کیفیت آموزش و امنیت دانش‌آموزان را تهدید می‌کنند.

📌ادامه قطعنامه شورای هماهنگی را اینجا بخوانید



🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

🔴 صدای همبستگی با معلمان ایران، از تریبون کنفرانس منطقه‌ای آسیا و اقیانوسیه

خانم کارولینا از اتحادیه AEU استرالیا در حمایت از قطعنامه «صلح و حفاظت از آموزش در غرب آسیا» سخن گفت و با نام بردن از تعدادی از کودکان جان‌باخته، از آنان یاد کرد.

کودکان جان‌باخته را فراموش نمی‌کنیم.

معلمان ایران تنها نیستند.

#همبستگی_با_معلمان_ایران #کودکان_جان_باخته #EIAP #شورای_هماهنگی_تشکل‌های_صنفی_فرهنگیان



🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

🔴اختتامیه رسمی کنفرانس جاکارتا
پس از ادای احترام حاضران به پرچم اندونزی، کنفرانس با سخنرانی آناند سینگ، دبیر منطقه EIAP و دبیر اجرایی کنفرانس، کنفرانس رسما خاتمه یافت.


از همه شما بسیار سپاسگزارم.

واقعاً نمی‌دانم چگونه از تیم خودم به‌اندازه کافی تشکر کنم؛ تیمی که شبانه‌روز تلاش کرد، سفرهای متعددی انجام داد و برای انجام امور مختلف، از جمله پیگیری‌های مربوط به سفارت، زحمات فراوانی متحمل شد. از همه اعضای تیم بابت تلاش‌ها و فداکاری‌هایشان صمیمانه تشکر می‌کنم.

همچنین از کمیته بین‌المللی، رهبری هیئت‌مدیره آموزش بین‌الملل (EI)، دیوید و تمام همکاران و متخصصان منطقه اقیانوس آرام که از زمان حضورم در کامبوج در این مسیر همراه من بوده‌اند و از من حمایت کرده‌اند، بسیار سپاسگزارم.

موضوعی که در این مدت بارها به آن فکر کرده‌ام، دستاوردهای ما در چهار سال گذشته است.

اگر به خط زمانی فعالیت‌های خود در این چهار سال نگاه کنیم، یک واژه بیش از هر چیز برای من برجسته می‌شود: هم‌راستایی و هماهنگی (Alignment).

هماهنگی میان کشورهای منطقه اقیانوس آرام، جزایر کوچک و مناطق مختلف، از جمله غرب آسیا؛ هماهنگی در زمینه سیاست‌ها، کارزارها، راهبردها و تمامی فعالیت‌هایمان.

همچنین، تمرکز و انضباطی که در کار خود داشته‌ایم تا بتوانیم تعهداتمان را عملی کنیم و به اهداف تعیین‌شده دست یابیم، اهمیت بسیار زیادی داشته است.

ما به کارهایی که تاکنون با همکاری سازمان‌های عضو انجام داده‌ایم و دستاوردهایی که به دست آورده‌ایم، بسیار افتخار می‌کنیم.

نکته‌ای که می‌خواهم در پایان بر آن تأکید کنم این است که کنگره قطعنامه‌هایی را تصویب کرده است و مسئولیت‌های زیادی پیش روی ما قرار دارد.

ما این قطعنامه‌ها را به کمیته منطقه‌ای خواهیم برد، آن‌ها را بررسی خواهیم کرد و تلاش می‌کنیم تا حد امکان در برنامه کاری خود بگنجانیم. سپس برای اجرای آن‌ها و تحقق اهداف و تعهداتی که در این کنفرانس مطرح شده‌اند، تلاش خواهیم کرد.

امیدوارم وقتی در کنفرانس بعدی دوباره یکدیگر را ملاقات می‌کنیم، بتوانیم بیشتر درباره نتایج و دستاوردهای خود صحبت کنیم؛ ابزارها و راهبردهایمان را با یکدیگر به اشتراک بگذاریم و درباره چگونگی رشد و توسعه آموزش بین‌الملل در منطقه آسیا و اقیانوسیه و فراتر از آن گفت‌وگو کنیم.

امیدوارم در آن زمان، دیگر درباره ۷۰۰ هزار عضو صحبت نکنیم، بلکه از چندین میلیون عضو بیشتر سخن بگوییم!

این هدف ماست؛ هدفی که می‌خواهیم با همکاری و همبستگی یکدیگر به آن دست پیدا کنیم.

از همه شما بسیار سپاسگزارم.

📌 گزارش های روزهای گذشته به ترتیب در کانال کار خواهد شد.



🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب