🔴 قیام ۱۸ مه در کره جنوبی و بزرگداشت آن؛ اعطای جایزه‌ی ویژه‌ی صلح به شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران؛ بخش اول زمینه‌ها و میراث قیام قهرمانانه گوانگجو در سال ۱۹۸۰ در کره جنوبی و یا همان قیام ۱۸ مه را با هم میخوانیم:

🔹بخش‌اول


قیام مردمی سال ۱۹۸۰ که شهر گوانگجو در جنوب غربی کره جنوبی را به مدت یازده روز تکان داد، یازده روز تاریخی تعیین‌کننده‌ ...
 
از سه کودتا در تاریخ مدرن کره جنوبی، دو کودتای اول که هر دو توسط «پارک چونگ هی» انجام شد، ابتدا در سال ۱۹۶۱ قدرت را به دست گرفتند، سپس در سال ۱۹۷۲ آن را حفظ کردند. هر دو تقریبا بدون خونریزی بودند. پارک با جمع‌آوری هزاران فعال و خفقان مطبوعات اعتراضات را سرکوب کرد. «چون دو هوان» ژنرال جوان و آموزش دیده در ایالات متحده، سومین و آخرین کودتا را با به کارگیری تکنیک‌هایی که از ارتش ایالات متحده آموخته بود، در مه ۱۹۸۰ انجام داد.

در حالی که دیگر بخش‌های کشور کره جنوبی در سکوت تسلیم شدند، گوانگجو یازده روز در برابر کودتا مقاومت کرد. شهروندان آن برای عقب راندن نیروهای ویژه آموزش دیده کشور مبارزه کردند. ارتش در تلاش برای اجرای حکومت نظامی از صلاح‌های مرگبار علیه مردم استفاده کرد. جنبش به مدت پنج روز کنترل شهر را به دست گرفت تا اینکه یک کشتار به شورش آنها پایان داد.

قیام به معنای کامل یک قیام مردمی بود.اگرچه دانشجویان، که همیشه در مبارزات دموکراسی خواهانه کشور نقش محوری داشتند، این مبارزه را آغاز کردند, اما رهبری جنبش به دست آنان نبود زیرا شهروندان عادی در سنگرها به آن‌ها پیوستند. تعداد کشته شدگان غیرنظامی هنوز مشخص نیست. دولت کره جنوبی تلفات رسمی را ۱۶۹ نفر اعلام کرد، اما با پرداخت غرامت به ۲۸۸ قربانی موافقت کرد و‌ بر اساس بعضی آمارها حداقل ۸۱ قربانی دیگر گزارش نشد. به هر حال تعداد کارگران کشته شده بیشتر از دانشجویان بود که نشان دهنده نقش اصلی آنها در قیام است.

🚩سال‌های بازسازی
پس از به دست گرفتن قدرت در اوایل دهه ۶۰، «پارک» صنعتی‌سازی را با محوریت صادرات را آغاز کرد.  شکلی افراطی از سرمایه‌داری دولتی بود که تمام منابع موجود دولت را برای صادرات بیشتر کالاها و خدمات به کار می‌گرفت.  
رژیم درخواست‌های آزادی سیاسی و حقوق کارگری را ضد میهنی و حتی خیانت‌آمیز می‌خواند. در حالی که مقامات به شدت، تمام تلاش‌ها برای تشکیل اتحادیه‌های مستقل را سرکوب می‌کردند، و فقط اتحادیه‌های رسمی و تحت حمایت دولت وجود داشتند. نیروی کار ارزان و فراوان تنها منبع ثروت سرمایه‌داری صادرات محور «پارک» بود که فاقد برتری فنی یا مالی بود.

«پارک دومین» کودتای خود را اکتبر ۱۹۷۲ «یوشین» به معنای بازسازی به تقلید از نخبگان سامورایی نامید و تلاش را برای ایجاد صنایع سنگین و در عین حال سرکوب مخالفان به نام اهداف عالی ملی آغاز کرد؛ توسعه اقتصادی و نیاز به وحدت در برابر تهدید نظامی از سوی کره شمالی. دیکتاتور یوشین آنچه از حاکمیت قانون باقی مانده بود را پاره کرد و با فرمان‌دادن حکومت کرد.

همانطور که اقتصاددان مارکسیست مارتین هارت لندزبرگ در کتاب خود به نام «شتاب به سوی توسعه» توضیح داده است، در جریان این فشار، یک طبقه سرمایه‌دار کره جنوبی به طور کامل ظهور کرد که سهم شیر از ثروت ملی را به دست آورد.
در سال ۱۹۷۹, با افزایش قیمت نفت جهانی و افزایش بار بدهی، حرکت اقتصادی متوقف شد. سال بعد برای اولین بار از سال ۱۹۶۲, تولید ناخالص ملی تقریبا ۲ درصد کاهش یافت. رژیم پارک دیگر نمی‌توانست به رشد اقتصادی که برای کاهش تأثیر نابرابری عمیق و سرکوب شدید سیاسی نیاز داشت، تکیه کند.

بخش دوم این گزارش به زودی منتشر می‌گردد
منبع: مقاله bit.ly/41VuAxS مجله ژاکوبین

#جایزه_ویژه_صلح_۲۰۲۳
#ژن_ژیان_ئازادی

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

🔹نشانی ارتباط با کانال:
🆔 @kashowranews

🔴 قیام ۱۸ مه در کره جنوبی و بزرگداشت آن؛ اعطای جایزه‌ی ویژه‌ی صلح به شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران؛

بخش دوم گزارش قیام قهرمانانه گوانگجو در سال ۱۹۸۰ و یا همان قیام ۱۸ مه را که شامل «سقوط پارک» و «گوانگجو» است را با هم میخوانیم:

🔹بخش‌ دوم

🚩 سقوط پارک

🔸 کارگران زن جوان اولین ضربه را به حکومت متزلزل پارک زدند. در اوت ۱۹۷۹ زنانی کارگر یکی از شرکت‌ها به مقر حزب مخالف در سئول پناه پردند. پلیس پیش از این آن‌ها را از کارخانه‌ای که کمترین دستمزد ممکن را به زنان پرداخت می‌کرد اخراج کرده بود؛ کارخانه‌ای که رئیس کره‌ای_آمریکایی آن‌ به‌طور ناگهانی پس از فروش دارایی‌های این شرکت و عدم پرداخت چند ماهه‌ی مزد کارگران به ایالات‌ متحده فرار کرد. دو روز پس از تحصن آنها در مقر حزب، نیروی عظیمی از پلیس ضدشورش به ساختمان هجوم بردند و یکی از کارگران را کشته و تعداد زیادی را مجروح کردند.

🔸 فروپاشی رژیم پارک از آن نقطه به بعد سرعت گرفت. در ماه اکتبر، اعتراضات دانشجویی به ناآرامی‌های گسترده در استان جنوب شرقی گیونگ سانگ، که به نوعی جولانگاه اقتصادی مورد علاقه خود رژیم بود، تبدیل شد. در پیش نمایشی از آنچه قرار بود هفت ماه بعد در گوانگجو اتفاق بیفتد، مقامات نیروهای ویژه را برای خشونت وحشیانه علیه مردم دو شهر مذکور وارد کردند.
این شورش به پایان سریع رژیم پارک کمک کرد.

🔸 در همان ماه، رئیس اطلاعات پارک دیکتاتور را به ضرب گلوله کشت و اعلام کرد که این قتل برای جلوگیری از حمام خون بزرگی که پارک قصد داشتند علیه مخالفان و شهروندان عادی ایجاد کنند، ضروری بود. این فرصتی برای مخالفان سیاسی بود تا بر خواسته‌های خود برای قانون اساسی جدید و سایر اقدامات لیبرال فشار بیاورند و کارگران در اعتراض به دستمزدهای پایین و شرایط بدکار اعتراض کنند.

🔸 در ماه آوریل، پس از برخورد یک جیپ پلیس با کارگران اعتصابی، معدن‌چیان زغال‌سنگ شمال شرقی سابوک به مدت سه روز شورش کردند. این شورش با دستگیری دسته جمعی معدن‌چیان پایان یافت. پس از شنیدن شایعاتی مبنی بر سرکوب نیروهای ویژه، رهبران اتحادیه مخفی شدند.

🔸 در یک گزارش محرمانه که چهار ماه قبل از ترور پارک منتشر شد، CIA اشاره کرد که حوزه اصلی فعالیت‌های مخالف در کره‌جنوبی چندان فراتر از روشنفکران طبقه متوسط و دانشجویان کالج در سئول کشیده نشده است. در دوره پس از پارک که منجر به قیام گوانجو شد این ارزیابی دقیق بود. موج نزاع‌های کارگری فاقد هرگونه تمرکز ملی بود.

🔸در اوایل ماه مه هنگامی که دانشجویان کالج که اغلب به "وجدان ملی" برای مقاومت شدید خود در برابر استبداد اشاره می‌کردند شروع به ریختن به خیابان‌ها کردند و خواستار یک جدول زمانی روشن برای اصلاحات دموکراتیک شدند.

🔸تظاهرات خیابانی در ۱۵ مه به اوج خود رسید، دانشجویان تصمیم گرفتند اعتراضات را به دلیل نگرانی از ناتوانی خود در جلب حمایت مردم و تا حدی به دلیل ترس از سرکوب نظامی متوقف کنند؛ دو روز بعد، در شب ۱۷ می، سربازان چان وارد شدند. آنها بیش از دو هزار دانشجو و مخالف را از جمله رهبر مخالفان و برنده نهایی جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۱، را دستگیر کردند. مقامات تا دانشکده‌ها را تعطیل کردند. در ۱۸ مه، مردم با سخت‌‌ترین شکل حکومت نظامی مواجه شدند که عملا، این یک کودتای دیگر بود.

🚩گوانگجو
🔸 گوانگجو، مرکز استان جئولا در جنوب غربی، تنها شهر بزرگی بود که در آن فعالان دانشجویی از حمایت واقعی مردمی برخوردار شدند و اعتراضات تا ۱۶ مه ادامه داشت. در آن شب، ۳۰۰۰۰ شهروند محلی از جمعیت شهری ۷۳۰۰۰۰ نفری، به آخرین و بزرگترین تظاهرات پیوستند. آنها با سرپیچی از مقررات منع آمد و شد، میدان Provincial Hall را اشغال کردند. در ۱۷ می، زمانی که نیروهای ویژه تمام کالج‌های اصلی را اشغال کردند، گوانگجو تنها جایی بود که دانشجویان با سربازان بر سر تعطیلی درگیر شدند.

🔸 گوانگجو و جئولا بدترین نمونه‌‌های سرمایه‌داری کره جنوبی بودند. استان کشاورزی که سابقاً ثروتمند بود، ثروتش در دوران پارک به شدت کاهش یافت. دولت قیمت غلات را کاهش داد تا هزینه‌های زندگی شهری را کاهش دهد، در حالی که جریان نیروی کار ارزان را از مناطق روستایی فقیر به مناطق صنعتی هدایت کرد.

🔸 کارگران در گوانگجو تقریباً نصف همتایان خود در سایر نقاط کشور درآمد داشتند. اگرچه بزرگترین خط مونتاژ کامیون و نظامی کشور در آن قرار داشت، اما تنها شش کارخانه وجود داشت که بیش از ده هزار کارگر را استخدام می‌کرد. نزدیک به دو سوم جمعیت شاغل آن در بخش خدمات ناپایدار شاغل بودند. با این‌حال، گوانگجو با تعداد زیادی کالج و دانشگاه همچنان مرکز استانی آموزش بود. تقریباً یک پنجم جمعیت را دانشجویان تشکیل می‌دادند.

بخش سوم این گزارش به زودی منتشر می‌گردد

منبع: مقاله bit.ly/41VuAxS مجله ژاکوبین

#جایزه_ویژه_صلح_۲۰۲۳
#ژن_ژیان_ئازادی


🆔 @kashowranews

🔴 قیام ۱۸ مه در کره جنوبی و بزرگداشت آن؛ اعطای جایزه‌ی ویژه‌ی صلح حقوق بشر به شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران؛

بخش سوم گزارش قیام قهرمانانه گوانگجو در سال ۱۹۸۰ و یا همان قیام ۱۸ مه را که شامل «آوردن جنگ به خانه» را با هم میخوانیم:

🔹بخش‌ سوم

آوردن جنگ به خانه

🔸شرایط در گوانگجو سرانجام در صبح روز ۱۸ مه به اوج خود رسید، زمانی که کماندوها اعتراض کوچک و خودجوش را علیه تعطیلی در دروازه دانشگاه ملی، منطقه‌ی فعالیت‌های دانشجویی، درهم شکستند. کمتر از صد دانشجویی که از ضرب و شتم فرار کرده بودند به مرکز شهر رفتند، جایی که شهروندان مضطرب شهر مطمئن نبودند که چگونه خشم خود را نسبت به کودتای جدید و دستگیری کیم دائه‌جونگ، تخلیه کنند.

🔸تا بعدازظهر، راهپیمایی خیابانی اولیه مسالمت‌آمیز به مجموعه‌ای از نبردهای خیابانی بزرگ‌تر تبدیل شد. کماندوها به طور فزاینده‌ای به خشونت متوسل شدند. در طول پنج روز اول قیام، قبل از تسلط غیرنظامیان بر شهر، ارتش به ضرب و شتم متوسل شد، چاقو زد و به ضرب گلوله کشت. سربازان دستگیر شدگان را در خیابان‌ها، زن و مرد، برهنه کردند تا آنها را تحقیر کنند و تماشاگران را به وحشت بیاندازند.

🔸چند هفته پس از سرکوب قیام, آژانس اطلاعات دفاعی ایالات‌متحده پیشنهاد کرد که وحشی‌گری نیروهای ویژه تا حدودی می‌تواند به "تجربه ویتنام" آن‌ها نسبت داده شود یک شاهد عینی ناشناس آمریکایی که گوانجو را به قتل‌عام «می‌لای» تشبیه کرده بود.

🔸یگان‌های ویژه معترضان را با همان گاز CSکه برای خارج کردن ویت کنگ‌ها از مخفیگاه‌های زیرزمینی استفاده کرده بودند، اسپری کردند. گلوله‌های ژاکت فلزی کامل آنها که در ویتنام نیز استفاده می‌شد، جراحات دائمی و اغلب کشنده‌ای را به همراه داشت که قطعات آن شکسته ‌می‌شد و گوشت و استخوان انسان را پاره می‌کرد. یکی از گروهبانان کماندویی سرنیزه‌ای را در مقابل اسیران خود به اهتزاز در آورد و فریاد زد: "این همان سرنیزه‌ای است که من از آن سینه‌های چهل زن ویت کنگ را بریدم."

🔸تشدید خشونت عریان ارتش، شهروندان گوانگجو را متقاعد کرد که مقاومت غیرخشونت‌آمیز بیهوده خواهد بود. آنها در ابتدا از هر چیزی که دستشان بود استفاده کردند: سنگفرش‌های شکسته، لوله‌های فولادی و چاقوهای آشپزخانه. اما در ادامه آنان شروع به تولید کوکتل مولوتف و برپایی موانع کردند.

🔸تا شامگاه ۲۰ می، دویست‌هزار نفر در خیابان بودند. بخش اعظم مرکز شهر گوانگجو تحت‌کنترل شهروندانش بود، به جز چند نقطه استراتژیک و لجستیکی مانند بزرگراه‌ها، ایستگاه قطار و میدان Provincial Hall که ارتش آن‌ها را به مرکز فرماندهی موقت خود تبدیل کرده بود. درگیری‌ها به شدت ادامه یافت، اما نبرد دیگر یک‌طرفه نبود و سربازان برای امنیت خود نگران بودند.

🔸در شب ۲۰ می رانندگان تاکسی ایستگاه‌های توقف خود را به نفع معترضان تغییر دادند. آنها کارگران خط مقدم بودند که اغلب توسط سربازان به دلیل انتقال غیرنظامیان مجروح به محل امن مورد ضرب و شتم قرار می‌گرفتند. اوایل آن روز، در میدان کوچکی در استادیوم شهر، پاتوق بین شیفتی رانندگان به یک مجمع بحث و گفتگو تبدیل شد، جایی که آنها تصمیم گرفتند از وسایل نقلیه خود برای کوبیدن موانع نظامی در میدان Provincial Hall استفاده کنند. معترضان از هم جدا شدند تا یک نیروی تاکسی و اتوبوس، بیش از ۲۰۰ خودرو، در خیابان کومنام به سمت سالن حرکت کنند.

🔸سربازان با گاز CS تقریباً کل خیابان را خفه کردند و توانستند خودروها را متوقف کنند. آنها شیشه‌های جلو را شکستند و رانندگان را پس از ضرب و شتم بی‌رحمانه اسیر کردند. معترضان خشمگین اداره مالیات و ساختمان‌های دو شبکه پخش خبر را به آتش کشیدند و اصرار داشتند که مالیات باید صرف نیازهای آنها شود، نه برای سلاح هایی که سازمان دهندگان کودتا برای کشتن غیرنظامیان بیگناه استفاده می‌کردند. رسانه‌های تحت کنترل دولت به دلیل عدم ارائه گزارش در مورد کشتار جاری خشم آنها را برانگیخته بود.

🔸راهپیمایی رانندگان تاکسی به معترضان جسارت داد و آنها شروع به یورش به انبارهای خودروهای دولتی کردند تا بتوانند از وسایل نقلیه برای عبور از محاصره نظامی استفاده کنند. در ایستگاه قطار، که از نظر لجستیکی برای ارتش مهم بود، معترضان پس از یک غوغا، سربازان را بیرون کردند. یک گروهان تقویت شده از نیروها تنها با شلیک به جمعیت توانست ایستگاه را پس بگیرد. این اولین استفاده ارتش از گلوله جنگی بود که حداقل پنج معترض کشته و تعداد زیادی زخمی شدند.

بخش چهارم این گزارش به زودی منتشر می‌گردد

منبع: مقاله bit.ly/41VuAxS مجله ژاکوبین

#جایزه_ویژه_صلح_۲۰۲۳
#ژن_ژیان_ئازادی

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

🔹نشانی ارتباط با کانال:
🆔 @kashowranews

🔴 قیام ۱۸ مه در کره جنوبی و بزرگداشت آن؛ اعطای جایزه‌ی ویژه‌ی صلح حقوق بشر به شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران؛

بخش چهارم گزارش قیام قهرمانانه گوانگجو در سال ۱۹۸۰ و یا همان قیام ۱۸ مه را که شامل «قیام» و «کمون گوانگجو» را با هم میخوانیم:

🔹بخش‌ چهارم

قیام
🔸این رویارویی روز بعد یعنی ۲۱ مه ادامه یافت، زمانی که اعتراضات به یک قیام مسلحانه تمام‌عیار تبدیل شد. صبح، در ورودی عوارضی بزرگراه شهر، معترضان از یک منطقه صنعتی مجاور با یک لشکر پیاده نظام که به شهر آورده شده بود، درگیر شدند. سربازان شروع به استفاده از گلوله‌های جنگی برای بیرون آوردن خودروهایی کردند که می‌خواستند از سنگر در میدان Provincial Hall عبور کنند. معترضان صدها خودروی جیپ و نفربر زرهی نظامی شهر توقیف کردند.
حوالی بعدازظهر، سربازان بدون هشدار به معترضان آتش گشودند. در سال ۱۹۹۵، دولت کره جنوبی تعداد کشته‌شدگان این تیراندازی را پنجاه و چهار نفر و تعداد مجروحین را بیش از ۵۰۰ نفر اعلام کرد. با وجود این سطح از خشونت جمعیت بیش از حد بزرگ شده بود و آنقدر عصبانی شده بودند که نمی‌توانستند متفرق شوند.

🔸رژیم پارک جامعه کره جنوبی را نظامی کرده بود و به طور ناخواسته به مردم ابزاری برای مقابله با سرکوب دولتی را داد. پس از اینکه آنها سه سال خدمت اجباری سربازی را به پایان رساندند، دولت مردان توانمند را در واحدهای ارتش ذخیره بر اساس محل کار یا منطقه سازماندهی کرد. اسلحه‌ها قابل دسترس عمومی بود. طی چند ساعت بعد، معترضان هزاران تفنگ و صدها نارنجک دستی به همراه چندین مسلسل به دست آوردند. معدنچیان در یک گودال زغال‌سنگ در مجاورت با پیوستن به قیام، ذخایر دینامیت را آوردند.

🔸حتی با داشتن نیروی شبه‌نظامی مسلح در کنار خود، شهروندان گوانگجو نمی‌توانستند بر یک تیپ نیروی ویژه، که می‌توانست یک لشکر پیاده نظام کامل را شکست دهد، غلبه کنند. مردم همچنان کشته و زخمی می‌شدند و بیمارستان‌های مملو از جمعیت، بانک خون‌شان رو به اتمام بود. با این‌حال، شبه‌نظامیان نسبت به نیروهای ویژه کشور که بهترین آموزش‌ها را دیده‌ بودند، خویشتن‌داری بیشتری نشان دادند.

🔸برخی از شورشیان دو مسلسل بر بام یک بیمارستان مشرف به Provincial Hall نصب کردند. آنها می‌توانستند مقر دشمن خود را با گلوله از بین ببرند، اما آنها خودداری کردند و قصد داشتند مسلسل‌ها به عنوان نمایشی از قدرت آتش بالقوه عمل کنند. از مجموع بیست و سه سرباز کشته شده در جریان قیام، فقط هشت نفر در رویارویی با شورشیان جان خود را از دست دادند و بقیه قربانی شلیک نیروهای خودی شدند.

کمون گوانگجو
🔸در ساعات اولیه ۲۱ می، ارتش عقب‌نشینی کرده بود و گوانگجو را تحت‌کنترل مردمی رها کرده بود. قدرت مردم نه از اسلحه‌های گرم آنها، بلکه از همبستگی، انعطاف‌پذیری و تعداد زیاد آنها ناشی می‌شود. در طول پنج روز، شهروندان گوانگجو برای بیرون راندن سربازان خون و اشک‌های خود را ریخته بودند.

🔸ارتش شروع به مسدود کردن گوانگجو کرد و خودروهای شورشی را که سعی می‌کردند از محدوده شهر خارج شوند را دستگیر کردند. این کمین‌های مرگ‌بار فقط به خاطر چند بازمانده خوش‌شانس آشکار شد. اما در خود شهر با عقب‌نشینی نیروهای دولتی خشونت به پایان رسید. شهروندان با شیوه جدیدی از زندگی بنا نهادند، کمونی که از قبل شروع به ساختن آن در حین دفع ارتش کرده بودند. طی پنج روز بعد، گوانگجو با وجود ترس محسوس از سرکوب نظامی دیگر، آرام ماند.
هیچ غارت هراس‌آمیزی وجود نداشت. برخی از کارمندان دولت با شورشیان همکاری کردند و از ذخایر شهر برنج به آنها دادند.

🔸پس از تیراندازی‌های دسته جمعی در Provincial Hall ، مردم شروع به اهدای خون به صورت دسته‌جمعی کرده بودند که خیلی زود از ظرفیت بانک‌های خون فراتر رفتند. کارگران جنسی نیز برای اهدای خون در بیمارستان صلیب سرخ تجمع کردند. این زنان جوان، که در ابتدا به دلیل نگرانی در مورد شغلشان طرد شده بودند، التماس‌های اشک‌آلود کردند: "خون ما هم پاک است."
کارگران جنسی، که احتمالاً در اواخر نوجوانی یا حداکثر اوایل دهه بیست بودند، از اولین شرکت کنندگان غیردانشجویی در جنبش بودند. برخی از آن‌ها داوطلب شدند تا اجساد را که اغلب با گلوله و گلوله‌ها تغییر شکل داده بودند را بشودند تا خانواده‌هایشان بتوانند اجساد را بگیرند.

بخش پنجم این گزارش به زودی منتشر می‌گردد

منبع: مقاله bit.ly/41VuAxS مجله ژاکوبین

#جایزه_ویژه_صلح_۲۰۲۳
#ژن_ژیان_ئازادی

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

🔹نشانی ارتباط با کانال:
🆔 @kashowranews

🔴 قیام ۱۸ مه در کره جنوبی و بزرگداشت آن؛ اعطای جایزه‌ی ویژه‌ی صلح حقوق بشر به شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران؛

بخش دوم گزارش قیام قهرمانانه گوانگجو در سال ۱۹۸۰ در کره جنوبی و یا همان قیام ۱۸ مه را که شامل «سال‌های
بازسازی» و «سقوط پارک» را با هم میخوانیم:

🔹بخش‌ پنجم

چهار گرایش

🔸 کمون از چهار نیروی اصلی اجتماعی تشکیل شده بود:

_ اول از همه، شهروندان گوانگجو بودند که شبکه‌های اجتماعی متعارف را به وسیله‌ای برای سازماندهی مقاومت تبدیل کردند. به عنوان مثال، فروشندگان بازار آزاد، که بسیاری از آنها زنان میانسال بودند، از گیه, روش سنتی تجمع منابع, برای سازماندهی آشپزخانه مشترک برای تغذیه شبه نظامیان و معترضان استفاده کردند.

_ نیروی دوم دانشجویان کالج بودند که نقش‌های متعددی در اداره روزانه کمون داشتند، مانند توزیع غذا، کنترل ترافیک و سازماندهی مراسم تدفین. این دانشجویان خود را کمیته اسکان دانشجویی (SSC) می‌نامیدند، اگرچه بسیاری از اتحادیه های کارگری و شهروندان عادی نیز به تلاش
های آنها پیوستند.

_سومین گروه شامل رهبران سیاسی و مذهبی شهر بود که خواهان پایان سریع و مسالمت‌آمیز قیام بودند. آنها کمیته حل و فصل (SC) را در Provincial Hall تشکیل دادند تا با ارتش مذاکره کنند.

_آخرین گروه نیز شبه‌نظامی بودند که تحت‌کنترل پارک نام‌سان، یک کامیون‌دار آزاد بودند. یونه سوک ریو، یک کارگر روزمزد، واحدهای واکنش سریع از شبه‌نظامیان را برای پشتیبانی از واحدهای خود در حاشیه شهر سازماندهی کرد. یون یک فعال دانشجویی سابق بود که شغل بانکداری در سئول را برای سازماندهی کارگران در گوانگجو رها کرده بود. پس از تیراندازی‌های دسته جمعی در ۲۱ مه، زمانی که همرزمانش به دنبال مسلح شدن بودند، یون تصمیم گرفت در عوض جمعی از دانشجویان و معلمان خود را گرد هم آورد تا روزنامه‌ای تک‌صفحه‌ای به نام بولتن نظامیان را منتشر کند. آنها به تولید ده شماره ادامه دادند.‌ روزنامه یون با استدلال‌های سیاسی روشن علیه تسلیم سلاح گرم و توصیه‌های عملی برای اقدام، اعتماد مردم را جلب کرد. به عنوان مثال، در شماره دوم، به تاریخ ۲۲ می، از مردم خواست تا در ولسوالی‌های خود جمع شوند و به سمت Provincial Hall راهپیمایی کنند.

سرکوب

🔸شورای امنیت فقط خواستار عفو شورشیان و کسانی بود که در جریان قیام بازداشت شده بودند. برای تسهیل مذاکرات، حامیان آن شروع به جمع‌آوری سلاح گرم از شبه نظامیان کردند. یک مامور نظامی با کمک آنها دینامیتی را که در زیرزمین Provincial Hall نگهداری می‌شد خنثی کرد. هیچ شورشی به فکر منفجر کردن مواد منفجره نبود، اما این اقدام آنها را از یک ابزار مهم چانه‌زنی علیه ارتش محروم کرد.

🔸گروه یون می‌خواست به قیام ادامه دهد تا زمانی که دیگر شهرها و شهرک‌ها علیه چان قیام کنند. شبه نظامیان و SSC از آنها حمایت کردند. در ۲۶ می، مذاکرات شورای امنیت با ارتش شکست خورد. گروه یون، دو رهبر شبه نظامیان، پارک و یونه، و برخی از اعضای ,SSC Provincial Hall را تصرف کردند. برای آنها هیچ دلیل یا بهانه‌ای برای زمین گذاشتن سلاح‌ها و تخلیه سالن به پیشنهاد شورای عالی امنیت وجود نداشت. آنها هرگونه حرکتی را شکستی تحقیرآمیز می‌دانستند که خیانتی بود به کسانی که جان خود را برای قیام گذاشته بودند.

🔸حدود پانزده هزار نفر در راهپیمایی نهایی شرکت کردند. برگزار کنندگان به آنها گفتند که اگر می‌خواهند زندگی کنند باید میدان را ترک کنند. یون و رفقایش اکثر زنان را متقاعد کردند که Provincial Hall را ترک کنند. یک گروه کوچک از اعضای شبه نظامیان برای دفاع از آخرین سنگر خود باقی ماندند و تعداد بیشتری در مرکز شهر پراکنده شدند. یورش پیش از این با یک لشکر پیاده‌نظام و سه تیپ نیروی ویژه آغاز شد.

🔸نیروهای نظامی تعداد نامشخصی از اعضای شبه نظامیان از جمله یون را کشتند و جسد نیمه سوخته‌ی او با تفنگ دستی در دست‌راست و کارت تجاری NYT استوک در جیب پیراهنش پیدا شد؛ گویی رهبر بیست و نه‌سالگی بین دو هدف آشتی‌ناپذیر گرفتار شده بود. ادامه جنگ تا آخرین لحظه‌ی زندگیش یا مذاکره برای جلوگیری از ریختن خون بی‌گناهان.


بخش ششم این گزارش به زودی منتشر می‌گردد

منبع: مقاله bit.ly/41VuAxS مجله ژاکوبین

#جایزه_ویژه_صلح_۲۰۲۳
#ژن_ژیان_ئازادی

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

🔹نشانی ارتباط با کانال:
🆔 @kashowranews