#پیام_مخاطبین

ابراز خوشحالی از اینکه معلمان دغدغه معیشت نداشته باشند و با فکری آزاد به تدریس بپردازند، مایه‌ی خوشحالی همگان است و مطالبه‌ی سال‌ها مبارزه.

⭕️ اما چرا تشکر از رییس‌جمهور ⁉️
رئیس‌جمهور حتی به وظیفه‌اش نیز عمل نکرده.
معلمانی که بابت همین چند درصدی که شما را به شعف آورده، در زندان هستند ، فرزندان آنان بدترین روزهای عمر خود را می‌گذرانند، در کلاس درس با ترس و نگرانی حاضر می‌شوند، همسران آنان رنج سفره را با هزار درد بر دوش دارند، معلمانی اخراج شده‌اند و در بدترین شرایط ممکن شرافتمندانه کسب در آمد می‌کنند، بسیاری از معلمان به سبب پیگیری معیشت شما انفصال از خدمت گرفته و از مزایای رتبه‌بندی محروم‌اند، معلمان بسیاری در انتظار احکام سنگین قوه قضاییه و حراست‌های آموزش و پرورش بسر می‌برند. با همه‌ی این مشقات، همین معلمان زندانی و اخراجی و محروم ار رتبه‌بندی هنوز پیگیر جدی وضعیت نابسامان همکاران فرهنگی خود هستند و این سرهم‌بندی را حقه‌ی دولتمردان برای سرکوب آزادگی و آزادمنشی می‌دانند.
📣 بدانید؛ فرهنگیان زندانی، اخراجی، تبعیدی
و ... هرگز، انتظار تشکر نداشته، اما انتظار روشن‌بینی، آری.


🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار ، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسایل صنفی و آموزشی را از طریق آی دی زیر برای درج در کانال ارسال کنید 👇
🆔 @kashowranews

#پیام_مخاطبین

فرومایگی در تقابل منطق حیات
(به بهانه پویش تشکر از رییسی)

فرومایه تعریف عقل را تغییر می‌دهد. بزدلی خویش را منطق می‌نامد. او به جعل تاریخ دست می‌برد و این‌گونه غرولند می‌کند: «وقتی فایده نداره، وقتی چیزی عوض نمیشه، فریاد زدن جز هزینه‌تراشی چه خاصیتی داره؟». با این‌که: «همیشه‌ی روزگار همین بوده. اعتراض و خواست تغییر، ایده‌آلیستیه. رئال تاریخ همین جریان ظلمیه که از ازل وجود داشته».
اگر مذهبی باشد به خدای خویش نیز دروغ می‌بندد. توی کتاب مقدسش آمده است که باید در مقابل ظالم قیام کرد. او نیز قیام می‌کند، ولی با «پویش تشکر از رییسی». او قیام را این‌گونه فهمیده است: «دست به سینه ایستادن در مقابل ظالم». حرجی بر او نیست، قیام این معنی را نیز می‌دهد. فقط او می‌گوید، منطق کتاب مقدس درست نیست و منظور خدا این گونه از قیام بوده است.
فرومایه پیش از هر چیز خویش را سرکوب می‌کند. «چه کاری از من بر می‌آید؟». «مگر من کی هستم؟». «همین که بتونم نان و آبی برای خانواده‌ام تهیه کنم، کار بزرگی کرده‌ام». با همگنانش همین آیه را بازگو می‌کند. این‌گونه به گروه همالانش پناه می‌برد و باژگویه‌هایش را تقویت می‌کند و استدلال می‌نامد.
حقوق قانونی او را نداده‌اند. قانون خدمات کشوری را برایش اجرا نکرده‌اند. رتبه‌بندی‌اش را سر هم‌‌بندی کرده‌اند، ولی زبونی‌اش «قیام (دست به سینه ایستادن)» را به نمایش می‌گذارد. و در عین حال، منتظر است که دربی به پاشنه بچرخد و دیگرانی راه بیفتند و او مفری برای حیات بجوید.
هیچ‌گاه پیش نمی‌آید که فرومایه اعتراف کند که من احمقم! بلکه همواره و همواره، فرومایگی را شرط عقل می‌داند؛ حتی اگر با منطق معیشتش در تضاد باشد. کاش در این زبونی لقمه نانی می‌یافت. نانش را گرفته‌اند و دلش را ربوده.
فرومایه….

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار ، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسایل صنفی و آموزشی را از طریق آی دی زیر برای درج در کانال ارسال کنید 👇
🆔 @kashowranews