بازنشستگان امروز جلوی وزارت کار در تهران قیامت برپا کردند! #اتحادمبارزه_پیروزی #منصوراسانلوکارگرسندیکالیست

بیانیه اعلام مشارکت در سی و سومین سه شنبه اعتراضی «نه به اعدام»

هم رزمان و هموطنان گرامی

ما تعدادی از تحصن کنندگان در برابر مقر سازمان ملل متحد تصمیم گرفتیم بعد از پایان تحصن ۷۰۰ روزه (۱۰۰ هفته) خود در روز ۲۵ آگوست ۲۰۲۴ (۴ شهریور ۱۴۰۳) به مبارزه خود در راستای پشتیبانی و حمایت از کارزار اعتراضی «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، با زندانیان ۲۱ زندان کشور، از جمله زندانیان زندان قزل حصار که ۱۰ زندانی سیاسی آن در ۱۰ بهمن ۱۴۰۲ آغازگر آن بوده اند و با پیوستن زندانیان بند زنان زندان اوین بازتاب گسترده تری یافت، ادامه دهیم. تعدادی از ما نیز به سهم خود در هر سه شنبه اعتراضی با اعتصاب غذای تر همراه عزیزان زندانی سیاسی در کشورمان، با شعارهای مشترک «هم صدا و هم پیمان، برای لغو اعدام، ایستاده ایم تا پایان» و «نه به جمهوری اسلامی» در تداوم خیزش «زن، زندگی، آزادی» خواهیم بود تا فریاد ایشان را بلندتر و رساتر به گوش جوامع بین‌المللی برسانیم. از ایرانیان مقیم اتریش تقاضا می کنیم که با شرکت در تجمعات سه شنبه های ما از جمله در روز سه شنبه ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴ (۲۰ شهریور ۱۴۰۳) که سی و سومین هفته کارزار اعتراضی «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» می باشد، در مقابل مقر سازمان ملل در شهر وین از ساعت ۱۷ همراه ما شوند.

اعتصاب کنندگان:

فهیمه ایلغمی
مهدیه بیات
مستانه تیموری
نرگس جلالی
حمید رضایی
کامران قادری
منیژه گرشاسبی
فرزانه (شیدا) مهدوی
هاجر (ماهان) مهرابی
شیلان میرزایی
مهشید ناظمی
حسن نایب هاشم
نرگس هاشمی

حمایت کنندگان:
مدینا اباضی
مجید اتحادیان
نازنین اثنی عشری
آزاده افصحی
کیان امیری
شهلا انتصاری
راسن ایرانشهر
رضا برومند
ناصر بساکی
حمید بی آزار
پریسا پوینده
تقی توکلی
ژینوس توکلی
سیمین جلالی
آذر جلیلی
مرتضی حاتمی
رحیم حسینی
رحمان خسروانی فر
محمودرضا خلیق
حمید رضایی
شعله زمینی
مهرناز ساقدوش پی
کیمیا سلطانی
حسن سعیدی
فاطمه سعیدی
پری شبانکاره
رضا شریفات
منیژه شکوهی
افشین شیرازی
آویده صالحی
ویدا طهرانی
رعنا عابدین فارس
وهاب عطاری
علی فردوس
عباس فیروزبخش
بنیامین قاسمی نژاد
شهریار (رضا) کوهبان
همایون مجیدی
پرهام مرادی
کیوان مولایی
فرشته میرزایی فرد
شاهین میلانی
نگار نادری
پوران ناظمی
نسرین نامدارپور
زهرا نیک پی
نیک وزیری
حمید همت پور
لیلا یوسفی

۱۹ شهریور ۱۴۰۳
۹ سپتامبر ۲۰۲۴



کارزار‌ “سه‌شنبه‌های نه به اعدام” در ۲۱ زندان مختلف از جمله زندان اوین(بند زنان، بند۴و ۸)، زندان قزلحصار(واحد۳و۴)، زندان مرکزی کرج، زندان تهران بزرگ، زندان خرم آباد، زندان نظام شیراز، زندان مشهد، زندان لاکان رشت، زندان قائم‌شهر، زندان تبریز، زندان اردبیل، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان کامیاران، زندان اسدآباد اصفهان و زندان بم ادامه دارد

👊🎸🎸🎸درشیلی هزاران گیتار و میلیونها دست و دهانند که می نوازند و می خوانند.
مردم متحد هر گز شکست نمی خورند.🤝🤝

پیام زندانی سیاسی«گلرخ ابراهیمی(ایرایی) از زندان اوین به مناسبت ۱۷ شهریور!
***

برای جانباختگان ۱۷ شهریور
شش سال از جان باختنِ بچه‌ها می‌گذرد و ۴۶ سال از واقعه‌ی خونینِ میدان ژاله.
آن از یاد نرفت و این یک نیز.

چنان کُند از دل تاریخ عبور می‌کنیم که با گذشت یک قرن گویی چیزی تغییر نکرده است جز نام خیابان‌های شهر. با وجود سرنگونیِ دیکتاتوریِ پهلوی، نیروی انقلابی موفق به ایجاد گُسستی بنیادین در نظمِ قدیم نشد و حکومتِ نوپایِ اسلامی توانست با حفظ ساختار قدرت و امتداد شیوه‌های امنیتی، اطلاعاتی و نظامیِ رژیم ساقط شده‌ی پیشین بر نیروی انقلابی غلبه و به سرکوب مخالفان بر خیزد و هر تحرکی در داخل و مرزهای کشور را به خاک و خون کشد. بعد با تسلطِ مطلق بر سیستم قضائی، روندِ حذف فیزیکیِ مخالفان، قانونی و بر مبنای شرعِ اسلام فصل‌الخطابِ هر اعتراضی شد. رفته‌رفته نخبگان و مافیای ورزشی، هنری، تجاری و اقتصادی به خدمتِ قدرت در آمدند. این در شرایطی رقم می‌خورد که احزاب و تشکل‌ها غیرقانونی اعلام شدند و نیروهای انقلابی، نیروهای مترقی و کمونیستی توسط حکومت کشته یا وادار به ترکِ کشور شدند. شوراهای کارگری تعطیل و با موازی‌کاری، کارگران برای همیشه از مشارکت در امور کنار گذاشته شدند.
سیاست‌های رژیمِ تازه تاسیس در ساختار کلی و از لحاظ چیدمانِ نیروی امنیتی و نظامی و سیستم قضائی و چگونگیِ رفتار با جامعه به سیاق سابق بود. جامعه‌ی تک‌حزبی شکل گرفته بود. همان‌طور که محمدرضا پهلوی با اعلامِ «حزب فقط حزب رستاخیز» از هر آنکه ارادت به او و حزبش نداشت خواسته بود کشور را ترک کند و نهایتا به حذف مخالفان روی آورد، رژیم اسلامی نیز با اعلامِ «حزب فقط حزب‌الله» تمامی مخالفان را تا امروز حذف، حبس، یا وادار به ترکِ کشور کرد و مانع شکل‌گیریِ هر حزب و تشکلی جز وابستگانِ به حزب‌اللهی‌ها شد.
۱۷ شهریور ۱۳۹۷، چهل سال بعد از قتل‌عام وحشیانه‌ی صدها تن از مردم معترض به فقر و فلاکت و استبداد نظام شاهی، رامین، زانیار و لقمان عزیزمان به دار آویخته شدند تا فاجعه‌ی «جمعه ی سیاه» را که روایت آن‌را سینه به سینه شنیده بودیم، زندگی کنیم. نه با مفهومِ مرگ بیگانه بودیم و نه با سیاست‌های حذفی رژیم. فقط همه‌چیز داشت نزدیک‌تر می‌شد. ملموس‌تر می‌شد و عینیت پیدا می‌کرد. بچه‌ها را از بند برده بودند و فقط می‌دانستیم بعد از دو روز هنوز بر نگشته‌اند. در بند زنان اوین و در بی‌خبریِ جمعه‌ای سیاه و در اضطرابِ مبادا برنگشتنِ بچه‌ها بودیم که نامشان را در زیرنویس شبکه‌ی خبر خواندیم. بچه‌ها را کشته بودند و با همان شیوه‌ی استبداد پیشین، از منابع رسمیِ خبریِ حکومتی نام‌شان را به عنوان خرابکار و معاند اعلام و دلیل جان باختن‌شان در چرخه‌ی قتل حکومتی را تروریست بودنِ خود یا جریان سیاسی نزدیک به آنان مطرح کردند.
استبداد همواره با ماهیتِ خود برقرار است و تا زمانی که ساختار قدرت و طبقه‌ی مسلط بر جامعه با تمامِ شیوه‌ها و ابزارهای در خدمتش زیر و رو نشود، محکومیم به دوباره زیستنِ تاریخی که نخواندیمش.
شش سال از جان باختنِ بچه‌ها می‌گذرد و ۴۶ سال از واقعه‌ی خونینِ میدان ژاله. آن از یاد نرفت و این یک نیز.
ریشه‌کن کردنِ ستم با زیر و رو کردنِ همه‌جانبه‌ی ساختارِ قدرت میسر است. با انقلابی که صندلیِ قدرت را واژگونه و هر تعبیری از رأسِ هرمِ قدرت را ختثی کند. اعلی‌حضرت، ولی مطلقه‌ی فقیه، شاه یا رهبر نماد تسلطِ یک فرد و در امتدادِ آن سلطه‌ی تفکری‌ست که در پیِ آن بردگی، رعیت بودن و اُمتِ سرسپرده را به جامعه تحمیل و ستم و استثمار را به درازا می‌کشاند.
به یاد جان‌باختگان ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ و ۱۳۹۷ که ستم را تاب نیاوردند و از رگبار گلوله و طناب دار هراسی به دل راه ندادند.

گلرخ ایرایی
۱۷ شهریور ۱۴۰۳
زندان اوین

#رامین_حسین_پناهی
#زانیار_مرادی
#لقمان_مردای
#نه_به_اعدام

جامعه نو
🖊 شورای سردبیری:

در اواخر دهه‌ی‌ چهل قرن میلادی پیش، نیروهای چینی تحت فرماندهی چیانگ‌ کای‌چک، رئیس‌جمهوری چین، از کمونیست‌های چین شکست‌ خوردند و زیر حمایت نیروهای آمریکا به جزیره‌ی کوچک فرمز عقب نشستند؛ جایی که امروز به آن تایوان می‌گویند. حکومت موقتی تشکیل‌ دادند و اوضاع طوری‌ شد که چین بزرگ نتوانست آن جزیره‌ی کوچک را پس بگیرد. در واقع چین مسلح به سلاح اتمی طی هفتادسال گذشته نتوانست خاک خود را پس بگیرد و ایجاد یک کشور را در آن مانع شود.
برای آن‌که درک کنید نه چیانگ‌ کای‌چک، بلکه چین مائویی در آن جنگ شکست سخت خورده‌است، می‌توانید فرض کنید یکروز یک گروهان نظامی ایرانی شورش‌ کنان به جزیره‌ی ابوموسی برود و آن را یک کشور اعلام کند، اما حکومتی که در تهران بر ایران حکمرانی می‌کند، حتی با بدست‌آوردن بمب اتمی نتواند آن‌ها را بیرون کند و ابوموسی را پس بگیرد. داستان شکست چین به همین نسبت است.
چرا چنین شد؟ خیلی ساده: به‌خاطر شرایط بیرون از چین و جایگاه آن در جهان خارج! می‌خواست این کار را بکند و تفنگ و نفر کافی هم داشت، اما توان غلبه بر نیروهای بیرون از دعوای داخلی خودش، اما موثر بر آن دعوا، را نداشت. هنوز هم ندارد. ابرقدرت اقتصادی دوم جهان که در حال گرفتن جای ایالات‌ متحده است نتوانست اراده‌ی خود را برای پس‌ گرفتن جزیره‌اش اعمال کند. قدرت موجود در کف کشورها مهم نیست؛ مهم قدرت نیروهایی است که آن‌ها را احاطه کرده‌اند!
داستان کریدور زنگزور برای ایران، نه شکل، اما همان ماهیت داستان چین را دارد و اثبات‌ کننده آن اصلی است که گفتیم: پشت داستان گرفتن بخشی از خاک ارمنستان برای باز کردن راه ترکیه‌ی توسعه‌طلب که به از بین رفتن مرز استراتژیک ایران با ارمنستان می‌انجامد، مسئله‌ی به‌هم‌ خوردن موازنه قدرت است. تعادل قدرت به‌ ضرر ایران به‌هم‌ خورده و آن‌که قدرت (مجموعه‌ی توان نظامی و اقتصادی و نفوذ و ارتباطات بین‌المللی) بیشتری دارد، تعیین‌ کننده است. روسیه به عنوان رئیس و سرکرده‌ی منطقه به‌ طرف آذربایجان چرخیده، ترکیه هم با چشمان حریص و دست گشاده داخل منازعه است و ارمنستان شکست‌ خورده و ضعیف مجبور است خاک خود را واگذار کند. ایران؟ حکومت فقط به نالیدن اکتفا خواهد کرد؛ هر چند قبلا درباره‌ی مقابله با تغییری که در پیش است مانور نظامی هم برگزار کرده‌است. قبلا رجز خوانان در دو کشور همسایه، پادویی توسعه‌طلبی آمریکا را کرده‌ایم، این‌بار نوبت روسیه است که اراده‌ی خود را بر ما تحمیل کند. علت همه‌ی این‌ها نشناختن جای خود در جهان، دادن قول تغییر جهان و سپس شکست‌ خوردن است. داستان ارمنستان هم‌چونان داستان‌های پیشین به پایان خواهد رسید.
حکومت و دولت ایران به‌جای تلاش برای عوض‌ کردن جهان باید خودش را عوض کند و عوض‌ کردن خودش، یعنی برگرداندن همه‌چیز به داخل و نگاه به مشکلات خودش به‌عنوان یک حکومت مسئول در برابر ملت. ما هرقدر قوی و محبوب و موشک‌ساز باشیم، نه می‌توانیم مسئله فلسطین را حل کنیم، نه درباره‌ی یک‌متر آن‌ طرف خط‌ مرزی خودمان با ارمنستان تصمیم بگیریم  یا عمل کنیم، نه رژیم بحرین را عوض کنیم، نه مردم عربستان و تایلند و بولیوی را هدایت کنیم، نه طالبان آمریکایی را از افغانستان برانیم، نه اندکی بر سرنوشت سیاست در ونزوئلا تاثیر گذاریم، نه نظامی را که آمریکا برای عراق طراحی کرده به‌ نفع خودمان دستکاری کنیم. شعارهای حسینیه‌ کردن فلان‌جا و نمازخواندن در بهمان‌جا بماند؛ چون الان هم دستمایه لطیفه شده‌است. حکومت ایران هرکس باشد و هر دینی داشته باشد یا اصلا بی‌دین باشد، پادشاهی، ولایتی، یا جمهوری لیبرال‌ دموکراتیک باشد، فرقی نمیکند. «می‌باید» سرش را بیاندازد پایین و برگردد داخل، تا بتواند از خود و منافعش دفاع کند، دیپلماسی بورزد، با دنیا تجارت کند و بر این متمرکز باشد که روی ریل توسعه برگردد. جامعه‌ای که طبقه‌ی متوسط آن درحال از بین رفتن است، هرچه هست، درحال توسعه نیست! به طریق اولی اعتبار بین‌المللی‌اش هم نابود می‌شود.
نظام تظاهر می‌کند که هرچه ندارد، لااقل یک استراتژی دفاع از امنیت‌ ملی دارد. اما این هم دروغ است. ایران نه متحد استراتژیک دارد، نه متحد تاکتیکی، نه دوست واقعی و نه حتی طرف معامله‌ای که احتیاج متقابل او را تا حدی به ایران متعهد کند: گوسفندی با پوست شیر در میان گرگ‌ها و شغال‌ها! خیال می‌کند از او می‌ترسند، اما دارند می‌کِشندش به کوچه‌ی خلوت!
استرتژی امنیت‌ ملی ما (که قبلا در باره‌اش بسیار گفته‌ایم) به‌ دلیل بنیان‌های پوسیده‌ٔ ایدئولوژیکش، غلط است. با این‌حال حکومت پایه‌های زیست ملی ایران را هم کلا بر دوش همین استراتژی گذاشته‌ است. همه‌ی گرفتاری‌های دیگر ناشی از آن است. باید رهایش کنیم. برای نظام هزینه دارد؛ ولی باید رهایش کنیم.

ناتوانی در مورد دالان زنگزور در خاک ارمنستان که هیچ، ما حتی نتوانستیم دالان ترانزیت از کشور را هم حفظ کنیم و آن را به دیگران واگذاشتیم!
جامعه نو
#منصوراسانلوکارگرسندیکالیست_ویکی_ازرهبران_کنونی_طبقه_کارگرایران

https://t.me/khabargar

اول که درود، بعد سئوال بجایی است.
ابن کشور چند انقلاب و دهها جنبش ضد استعماری و استبدادی داشته ، ولی تا کنون موفق نشده گوه ای را که از به عقب غلطیدن دستاوردهای بدست آمده خود جلوگیری نماید کار بگذارد.
لذا باید چند باره با دادن خون بهترین جوانان و مردم این آب و خاک مجددا انقلاب نماید.
اول کاری که باید کرد حمایت از دولتی ملی و دموکراتیک و سکولار است که با ایجاد شرایطی آزاد و دموکراتیک و پایدار بتواند برای سالها به مردم کمک نماید تا حقوق خود را بشناسند و با جدیت از حقوق خود بعنوان شهر وند و نه رعیت پادشاه یا امت اسلام دفاع نمایند. انجمن‌های مردمی و نهادهای غیر دولتی را ایجاد و تشویق به ایجاد نماید تا مردم خود بیشتر امور را در حد محلات تا بالا ترین سطوح قانونگذاری و اجرائی در دست گیرند.
شوراهای محلی و ملی و ولایتی را گسترش دهد. تا نسلی آزموده و ماهر برای اداره کشور بوجود آید.
سکولاریسم یا جدایی دین از حکومت باید سر لوحه فعالیت‌های دولت ملی ایران که حتما باید با توجه به سابقه دیرینه استبداد در روح اکثر ایرانیان انتخابی باشد، قرار گیرد و اجازه دخالت به هر دین و آیینی در آموزش و پرورش و دیگر مؤسسات اثر گذار در تربیت اطفال و جوانان این کشور ندهد.
مانند چنین پیشنهادهایی را سازمان‌های جمهوری خواه سکولار دموکرات بارها عرضه کرده اند و یکی از معروف ترین برنامه های پیشنهادی آن منشور پیروز میباشد که توسط پنج حزب و سازمان سکولار دموکرات ارائه شده و محتوای ان در نت قابل جستجو است.
بر جنبه های ملی بودن ، یعنی نماینده کلیه مردم ایران فارغ از جنسیت و قومیت و مذهب و دیدگاه سیاسی بودن تاکید بسیار است .
همانطور که بر بزرگداشت و پایبندی آن به آزادی همه مردم و نه جناح خاصی از بین آنان اهتمام باید داشته باشد.
سکولار بودن نیز با توجه به ضرباتی که این کشور و مردم آن از تمایل یکطرفه حکام سرزمینمان به دین و مذهبی خاص، چه در زمان پادشاهی پهلوی ها و چه در زمان سلسله اسلامی متحمل شده اند ، از دیگر مشخصه بارز چنین دولتی باید باشد.

https://t.me/khabargar

ضرب‌وشتم عباس واحدیان‌شاهرودی، زندانی سیاسی، در زندان وکیل‌آباد مشهد

عباس واحدیان‌شاهرودی، از امضاکنندگان بیانیه ۱۴ نفر، توسط زندانیان شرور مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته است.
روز شنبه، هنگام آمارگیری روزانه، ۳ زندانی بی‌دلیل و در حرکتی از پیش برنامه‌ریزی‌شده به عباس واحدیان شاهرودی حمله کردند و در برابر چشم زندان‌بان و ماموران زندان، او را مورد ضرب‌وشتم قرار دادند.
این اتفاق پیشتر هم تکرار شده بود و در درگیری سال گذشته بین او و وکیل‌بند، صورت عباس واحدیان‌شاهرودی به مدت یک ماه، کبود و ورم کرده بود.
این زندانی سیاسی بارها نسبت به هدف اصلی زندانبان و مسئولان زندان مبنی بر حذف زندانیان سیاسی هشدار داده است.
عباس واحدیان‌شاهرودی با گذشت سه سال از حبس، وضعیت جسمانی خوبی ندارد و در زندان وکیل‌آباد مشهد با بیماری‌های متعددی دست و پنجه نرم می‌کند.
این زندانی سیاسی به دلیل مشکلات تنفسی و بیماری ناشناخته پوستی که در زندان وکیل‌آباد مشهد مبتلا شده، در شرایط سختی به سر می‌برد.

جان عباس واحدیان شاهرودی در خطر است، صدایش باشیم.


#عباس_واحدیان_شاهرودی
#زندان_وکیل‌آباد

برپایی مراسم ویژه دومین سالگرد جنبش انقلابی زن زندگی آزادی و قتل مهسا ژینا امینی

#کارزار_جهانی_نه_به_اعدام_در_ایران
#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی

امروز زادروز پویا بختیاری است. مادر او ناهید شیرپیشه در زندان است. پدرش منوچهر بختیاری در زندان است. عموی او مهرداد بختیاری در زندان است. همه به جرم! دادخواهی.
ساعتی پیش صبا بختیاری، در اکانت توییتر خود از بی‌خبری از مهرداد بختیاری خبر داد.
مهرداد، عموی دادخواه پویا، از زندان به مکانی نامعلوم منتقل شده است.

صدای دادخواهان باشیم

فردا تولد کسیه که گفت مردم بیاین یکبار برای همیشه تمومش کنیم!
#پویا_بختیاری 🎂💔

صبا بختیاری، عمه پویا و خواهر منوچهر و مهرداد بختیاری، ضمن انتشار این ویدیو از سخنان مادرش، نوشت:

«برادرم مهرداد به زندان ندامتگاه مرکزی کرج منتقل شده و ممنوع ملاقاتش کردند
پای تان را از گلوی خانواده‌ام بردارید
اسرائیل هنوز منتظر انتقام سخت شماست
و زور شما فقط به دست‌های خالی مردم می‌رسد
لعنت به شما
( بی بی زهرا به اشتباه قزلحصار می گوید )»

- خانواده بختیاری بعد از کشته شدن پویا در آبان ۹۸، سکوت نکردند و پرچم دادخواهی را برافراشتند و نگذاشتند که ظلم حکومت فراموش شود. آن‌ها تحت فشارهای شدید قرار گرفتند. از نظر مالی در تنگنا قرار گرفتند، به خانه‌شان دستبرد زده شد، بازداشت و شکنجه شدند، ولی تسلیم نشدند.

صدایشان و در کنارشان باشیم.


#مهرداد_بختیاری
#منوچهر_بختیاری
#ناهید_شیربیشه
#پویا_بختیاری

.
🟠 تجاوز عوامل جمهوری اسلامی به یک مرد مخالف رژیم در آلمان

امیر لباف فعال سیاسی و زندانی سیاسی سابق در یک ویدئو که به طور اختصاصی برای #رسانه_سپیده_دم ارسال کرده از ایرانیان درخواست کرده ماجرای تجاوز عوامل جمهوری اسلامی در آلمان به یک مرد مخالف رژیم جمهوری اسلامی را پیگیری کنند.

براساس خبرهای رسیده ۶ نفر از مزدوران جمهوری اسلامی به یک مرد مخالف رژیم حمله و تجاوز کردند. تجاوز به یک مرد ایرانی در شهر ایزالون ‎#آلمان انگیزه سیاسی دارد. به گفته دادستانی و نشریه اشپیگل مردانی که به او تجاوز کردند حامی جمهوری اسلامی هستند و او از مخالفین جمهوری اسلامی.
‏حکم بازداشت چهار مرد بین ۲۴ تا ۴۶ ساله به دلیل ‎#تجاوز به یک مرد ایرانی در ایزارلون ‎آلمان صادر شده. این چهار مرد که همان شب بازداشت شدند، ایرانی و ساکن دانمارک و هلند هستند. به دلیل اینکه قربانی تجاوز اعلام کرده که مخالف جمهوری اسلامی است، احتمال می‌رود که متهمان از عوامل جمهوری اسلامی باشند.
.
#امیر_لباف

خبر فوری ❗️

هم اکنون تالار تامین اجتماعی  بازنشستگان فولاد وبازنشستگان تهران

درگیری عوامل سرکوب با بازنشستگان مطالبه گر ،یکشنبه ۱۸ شهریور

خشم ما، خشم ما / غارت دسترنج ما

دستگیری رئیس بورس ج. اسلامی
با 80 کیلو شمش طلا در قشم

مجید عشقی رئیس سازمان بورس جمهوری اسلامی در حال خارج کردن 80 کیلو شمش طلا از کشور به سمت امارات، در جزیره قشم بازداشت شد.
این که رئیس سازمان بورس به جرم قاچاق شمش طلا بازداشت شده، به خودی خود مهم است، اما پیش زمینه و پس زمینه این رویداد چیست؟
یعنی مجید عشقی در کدام کابینه و دولت و با سفارش چه نهادی بر سر کار آمد؟ وابسته به کدام نهاد مذهبی و سیاسی است و حامیان او در حاکمیت چه کسانی بوده اند. بی شک او را از زیر بوته در نیآورده و در راس بورس ایران قرار نداده اند، بلکه وابستگی هائی داشته که آن وابستگی ها باید مشخص و اعلام شود.
#خبرگرارگان_ستمدیدگان_دادخواه_ایران
#منصوراسانلوکارگرسندیکالیست

سند شماره ۵ شورای ملی تصمیم
تشریح استراتژی و تاکتیک گذار از جمهوری اسلامی


بر اساس بیانیه اعلام موجودیت شورای ملی تصمیم هدف از تشکیل این شورا عبارتند از:
گذار کامل از جمهوری اسلامی، فراخوان عمومی برای تشکیل مجلس موسسان و برپایی نظامی دمکراتیک و انتخاباتی و اجرای کامل بیانیه جهانی حقوق بشر.
استراتژی و تاکتیک شورا جهت رسیدن به اهداف فوق در عبارت " تکیه بر جنبشهای اعتراضی مردم ( گذار خشونت پرهیز با حفظ حق دفاع مشروع) خلاصه شده است.

تعاریف:
جنبشهای اعتراضی مردم را بطور کلی به سه جنبش اساسی صنفی، مدنی و سیاسی میتوان تقسیم بندی کرد.

خشونت پرهیز: به این معنی است که در گذار از جمهوری اسلامی حق مبارزه مشروع را در صورت خشونت نیروهای سرکوب برای خود محفوظ میداریم.

دفاع مشروع: منظور از دفاع مشروع در این بیانیه دفاع مشروع جمعی است و دفع تهاجم و خشونت است.

تشریح:
بدلیل اینکه حکومت مذهبی اسلامی تمام حقوق فردی و جمعی ملت شریف ایران را که در اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق های وابسته به آن تشریح شده نقض کرده است، ملت ما هیچ راهی بجز مبارزه و سرنگونی این رژیم برای دفاع از خود و حقوق شناخته شده خود ندارد. دفاع مشروع جمعی ما در پاسداری از این حقوق از دست رفته می باشد.

یکی از مهم ترین شاخصه های تاکتیکی و استرتژیک شورا برای دوران گذار تلاش برای شکل گیری ائتلافی گسترده از جریان ها و شخصیت های دموکراسی خواه در داخل و خارج کشور است. بهمین جهت شورا تلاشی وافر جهت نزدیکی و همکاری نیروها و تشکلهای دمکراسی خواه در داخل و خارج از کشور میکند. کمیسیون اعتلاف و تعامل با همراهی هیئت مدیره همواره بایستی در جهت تحقق این هدف تلاش ورزند.

شیوه مبارزاتی و تاکتیکهای دفاع مشروع در ارتباط با جنبشهای سه گانه مردمی بنا به ماهیت هر جنبش شیوه ای متفاوت دارد. تاکتیک های مبارزاتی در هر یک از جنبشهای فوق در نهایت در خدمت استراتژی کلی ما که همان سرنگونی کامل جمهوری اسلامی است میباشد.

تاکتیک های مبارزاتی ما در رابطه با جنبشهای صنفی عبارتند از :
۱- کمک به تشکل یابی، پیوسته و همبسته کردن مبارزات صنفی و اعتصابات گسترده و فراگیر جهت از کار انداختن صنایع تولیدی و خدماتی ( بجز بخش‌های غذایی و درمانی ).

۲- تلاش جهت همکاری، همگامی و اتحاد جنبشهای صنفی با جنبشهای مدنی و سیاسی.

۳- جلب حمایت تشکلها و اتحادیه های صنفی کشورهای مختلف و نهادهای بین‌المللی در حمایت از خواستهای تشکلهای صنفی.

تاکتیک مبارزاتی ما در ارتباط با جنبشهای مدنی عبارتند از:
۱- حمایت از اعتراضات مدنی در داخل و خارج از کشور.

۲- کمک به تشکل یابی و تشکیل محفل‌های محلی و رساندن صدای دادخواهی آنها به گوش جهانیان.

۳- نافرمانی مدنی به هر شکل و ابتکاری از جمله تحریم کردن محصولات شرکت های اقتصادی و بانکها و فروشگاه‌های زنجیره‌ای وابسته به دستگاههای سرکوب و مغازه داران محلی وابسته.

۴- جلب حمایت پارلمان‌ها، چهره ها و سلبریتیهای محلی و مردم ‌کشورهای مختلف از جنبشهای دادخواهی مردم ایران.

تاکتیکهای ما در ارتباط با جنبش سیاسی و سرنگونی طلب عبارتند از:

الف- در شرایط سکون و فرود جنبش انقلابی:
۱- ارتباط نزدیک و مداوم اعضا و نیروهای داخل و خارج از کشور جهت عملی کردن تاکتیکهای مبارزاتی.

۲- تشکیل هسته های محلی و مبارزاتی در هر مکان و گسترش شبکه های مردمی بر اساس اعتماد سازی و میزان انقلابیگری.

۳- از بین بردن نمادهای تبلیغاتی و حضور نمادین حکومت اسلامی در محلات، خیابانها، مراکز آموزشی، تفریحی، هنری و صنفی در نقاط مختلف کشور.

۴- شعارنویسی، نصب تراکت و بنر در محلات پر رفت و آمد با حفظ اصول امنیتی.

۵- شناسایی، افشاگری و پخش آدرس و شماره تلفن نیروهای محلی سرکوبگر و وابسته و آخوندها در فضای مجازی و بایکوت کردن آنها.

ب- در شرایط خیزش جنبش انقلابی:
۶- شعار دهی شبانه در مجتمع های مسکونی و روشن کردن مشعل در پشت بامها.

۷- اقدام به تظاهرات و اعتراضات دانشگاهی، مدارس و مراکز اقتصادی عمومی.

۸- اقدام به تشکیل هسته های اولیه بر اساس تاکتیک محله محور در نقاط مختلف در تمام ساعات شبانه روز جهت آماده سازی تظاهرات بزرگتر و فرسایش نیروهای سرکوب.

۹- شروع به تظاهرات با تجمعات بزرگتر همزمان با فروپاشی سیاسی حکومت اسلامی و تثبیت آلترناتیو انقلابی مردم و اقدام به تظاهرات متمرکز در میادین استراتژیک تهران و یا مراکز شهرهای دیگر.

۱۰- بهم پیوست تظاهرات نقاط مختلف به همدیگر و رسیدن به تظاهرات و اعتراض حداکثری متمرکز در مراکز شهرها و روستایی در صورت اطمینان به از کار افتادگی و خستگی مفرط نیروهای سرکوب.

(شمتا)
۹ سپتامبر ۲۰۲۴
#منصوراسانلوکارگرسندیکالیست_ویکی_ازرهبران_کنونی_طبقه_کارگرایران سخنگوی_ستمدیدگان_دادخواه _عضوشورای_ملی_تصمیم_ایران

https://t.me/khabargar