🟣 وقوع ۴ «زن‌کشی» طی دو روز در ایلام و کرمانشاه

بنا بر گزارش هه‌نگاو با قتل یک زن دیگر در شهرستان دره شهر استان ایلام، طی دو روز در استان‌های ایلام و کرمانشاه ۴ زن توسط افراد نزدیک خود به قتل رسیده‌اند.

▪️عصر روز دوشنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۰ در محله مسکن مهر شهرستان دره‌شهر ایلام، یک زن جوان با هویت «حمیرا بازگیر خرم‌آبادی» سردفتر اسناد رسمی شماره ۱ شهرستان دره شهر توسط همسرش و با اسلحه به قتل رسید.
به گفته منابع هه‌نگاو، خانم بازگیر توسط همسرش و به دلیل اختلافات خانوادگی به قتل رسیده است. یک مرد که از بستگان حمیرا بازگیر بوده نیز در این جریان زخمی شده و پس از انتقال به مراکز درمانی جانش را از دست داد.

▪️روز گذشته نیز در شهر ایلام، یک زن با ضربات چاقو توسط همسرش به قتل رسید. موسوی، فرمانده انتظامی ایلام در این‌باره اعلام کرد که قاتلْ دستگیر شده و دلیل قتل همسرش را اختلافات خانوادگی عنوان کرده است.

▪️همان روز ۲ خواهر در محله گلستان کرمانشاه توسط همسر سابق یکی از آنها با اسلحه به قتل رسیدند. دلیل قتل این دو زن را نیز اختلافات خانوادگی عنوان کرده‌اند.

⚪️ تصویر از صفحه‌ی «خیابان، تریبون زندانی سیاسی»

@bidarzani

به‌دنبال تلاش‌های فعالان #حقوق_زنان، اسلوونی رابطه جنسی بدون رضایت را معادل #تجاوز شناخت
در ادامه تلاش‌های فعالان حقوق زنان در اسلوونی، این کشور دوشنبه ۷ ژوئن/۱۷ خرداد برقراری رابطه جنسی بدون رضایت هر دوطرف را مصداق تجاوز شناخت. پیش از این، قانون اسلوونی تنها مواردی را به عنوان تجاوز به رسمیت می‌شناخت که در آن‌ها روابط جنسی با اجبار، استفاده از زور یا تهدید برقرار شده بود و یا ثابت می‌شد که فردی که مورد تجاوز قرار گرفته توان دفاع از خود را نداشته است. این قوانین به‌رغم این‌که کارشناسان به صورت مکرر تاکید می‌کنند که فردی که مورد تجاوز قرار می‌گیرد دچار نوعی «فلج غیر ارادی» یا «یخ زدگی» می‌شود و این یک واکنش فیزیولوژیکی و روانشناختی به تجاوز است، اعمال می‌شدند و مواردی را در آن‌ها مقاومت صورت نگرفته بود، به عنوان تجاوز نمی‌شناختند. تاکنون تنها کشورهای بریتانیا، بلژیک، کرواسی، قبرس، دانمارک، یونان، ایسلند، ایرلند، لوکزامبورگ، مالت، سوئد و آلمان رابطه جنسی بدون رضایت را به عنوان تجاوز جنسی تعریف کرده‌اند. پارلمان اسپانیا و هلند نیز در حال رایزنی درمورد این تغییر قانونی هستند.
کارزار حقوق زنان در اسلوونی همچنین منجر به این شد که این کشور کنوانسیون استانبول را به‌عنوان یک کنوانسیون بین‌المللی برای مقابله با خشونت علیه زنان امضا کند.


خبرهای روز را در وبلاگ روزانه ما دنبال کنید.

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

📌 الزام ایجاد «فضای امن زنانه» در جنبش «من هم»

✍🏽 مهدیس صادقی پویا

از مجموعه مطالب ویژه‌نامه جمعی از فعالین زنان، «هم‌صدایی علیه سکوت»

از متن: «در این مقاله، برخورداری از امنیت را بیش و پیش از هر اصطلاح دیگری به معنای «مصونیت از خطر» تعریف می‌کنم. این تعریف، با معنای برخورداری و رفاه، فاصله‌ بسیاری دارد که به زعم من می‌توان آن را حول محور «ضرورت و لزوم» مورد ارزیابی قرار داد. آنچه که البته در این نوشتار هدف اصلی نیست، اما با تشریح جزئی‌تر این فاصله، به مفهوم امنیت و سپس «فضای امن» (safe space/place) و در اینجا، برای زنان در یک چارچوب فمینیستی بیشتر پی خواهیم برد.

مصون بودن از خطر یا ایمن بودن، میلی است انسانی که انسان حاضر در طبیعت، اجتماع و مناسبات آن، با بسیاری از کنش‌ها و واکنش‌های خود به دنبال آن است. انسان اجتماعی در تلاش برای رفع نیازهای اولیه‌ مادی و در مرحله‌ بعدی بهبود شرایط اقتصادی‌ خود، در ساخت روابط اجتماعی و آنگاه، سلامت بخشیدن به این روابط و در بسیاری دیگر از عرصه‌های خصوصی و عمومی زندگی‌، امنیت را جستجو می‌کند، و این نقطه دقیقاً همان جایی است که تلاش برای برخورداری از امنیت و حفظ آن، وارد مناسبات پیچیده‌تری می‌شود. از جمله‌ این مناسبات پیچیده، روابط انسانی در نظام جنسی/جنسیتی جوامعی است که در آن‌ها زندگی می‌کنیم؛ نظامی که خود در تقاطع چندین شاخه از علل و عوامل تاریخی، اقتصادی، جنسی و از این دست، شکل امروزی خود را پیدا کرده است؛ شکلی که البته همواره در حال تغییر است. در بحث و بررسی مسئله‌ نیاز به فضای امن برای زنان، پرسش این است که چرا وجود چنین فضایی یک ضرورت است؛ ضرورتی که به برخورداری از آن، باید به مثابه‌ نوعی حق نگریسته شود. برای بررسی پاسخ احتمالی این پرسش که چرا ساخت فضاهای امن زنانه، می‌تواند پیشنهادی کاربردی برای جنبش «من هم» ایرانی باشد، به مباحث نظری و جهانی پیرامون این موضوع نیز خواهم پرداخت».


ادامه‌ی متن را در وبسایت #بیدارزنی‌ بخوانید:


https://bidarzani.com/42814


@bidarzani

🔻چرا کارمندان خشونت جنسی را گزارش نمی‌دهند؟

🔶ترومای منحصر به فرد آزار جنسیِ آنلاین

✍🏽نویسنده: وندی ال. پاتریک
🖊برگردان: نیو صدر

🔹بسیاری از مردم، در دوره‌ای بزرگ شدند که حداقل این توانایی را داشتند که هنگام یک روز کاری، به طور فیزیکی از همکاران و مدیران مزاحم، بی‌ادب و آزارگرشان دوری کنند. اما امروزه اجتناب از آزار کارمندان کار راحتی نیست و حتی در برخی مواقع شدنی نیست؛ چراکه دیگر ارتباطات به صورت آنلاین هم صورت می‌گیرد.

🔹«جنیفر اسکاردیز» وهمکارانش در سال ۲۰۲۰، موضوع آزار آنلاین توسط همکاران را مورد بررسی قرار دادند. مطالعه انجام شده نشان می‌دهد کارمندانی که مورد آزار جنسی آنلاین توسط همکارانشان قرار می‌گیرند، نسبت به دیگر افراد هم احساس ناراحتی می‌کنند. آن‌ها متوجه می‌شوند که تجهیزات آنلاین، کار را برای آزارگران برای آزار راحت‌تر می‌کند و محیطی را ایجاد می‌کند که برای بازمانده غیرقابل تحمل است.

🔹اسکاردیزو و همکارانش متوجه شدند که که آزار آنلاین، مرزهای بین کار و زندگی را کم‌رنگ می‌کند و به آزارگران اجازه می‌دهد که در فضایی بدون نظارت بیرونی، رفتار نامناسب خود را انجام دهند. پیامد این موضوع این است که بازماندگان در شرایطی برای تصمیم‌گیری منحصر به فرد قرار بگیرند که پیچیده است. چراکه بسیاری از موسسات سیاست‌هایی برای برخورد با رفتارهای خارج از محل کار یا ارتباطات آنلاین ندارند.

🔹اسکاردیزو و همکارانش نوشته‌اند تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که بازماندگان با عادی‌سازی، انکار، کوچک کردن و یا سرزنش خودشان با آزار آنلاین کنار می‌آیند. آن‌ها در این مطالعه که در آن کارمندان فیسبوک را که مورد آزار قرار گرفته‌اند بررسی کرده‌اند، یافته‌های جدیدی را پیدا کردند که در تصمیم بازماندگان در گزارش آزار تاثیرگذارند.

🔹این تحقیق نشان می‌دهد که دو سوم دیگر که آزار جنسی آنلاین را گزارش ندادند، دلایلشان این بوده که فکر می‌کردند خودشان می‌توانند وضعیت را کنترل کنند، احساس ناراحتی داشتند، فکر می‌کردند که آزارشان ارزش گزارش‌ کردن ندارد، نگران این بودند که گزارشش بدتر است یا نگران عکس‌العمل همکاران و دیگر کارمندان بودند. این موضوع هم که آزار به شکل آنلاین انجام شده در این موضوع نقش داشته است و باعث شده بازمانده به این نوع آزار به شکل یک مسئله شخصی نگاه کند که باید آن را بیرون از محل کار کنترل کند.

🔹پذیرش آزار جنسی، یک مسئله اجتماعی جدی است. این مسئله چه آنلاین و چه آفلاین رخ دهد، یک محیط قابل اعتماد و پشتیبان را می‌طلبد که بازماندگان در آن نسبت به بیان رفتار نامناسبی که علیه آن‌ها انجام شده، احساس راحتی کنند.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را از لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1788/

🔶 ترکیه رسماً از کنوانسیون بین‌المللی «منع خشونت علیه زنان» خارج شد

🔹ترکیه در روز پنجشنبه یکم ژوئیه (۱۰ تیر) به‌صورت رسمی از کنوانسیون بین‌‌المللی منع خشونت علیه زنان خارج شد.

🔹رجب طیب اردوغان، رئيس جمهوری ترکیه، پیشتر در ماه مارس تصمیم دولت خود برای خروج از این پیمان بین‌المللی را اعلام کرده و انتقادهای زیادی را در درون کشور و نیز در نزد هم‌پیمانان غربی آنکارا برانگیخته بود.

🔹به‌گزارش یورونیوز، این کنوانسیون بین‌المللی که «کنوانسیون استانبول» نیز نامیده می‌شود، در سال ۲۰۱۱ توسط وزرای امور خارجه ۴۷ کشور اروپایی شامل ترکیه و اتحادیه اروپا در استانبول تصویب شد. هدف از امضای این پیمان‌نامه جلوگیری از وقوع اشکال مختلف خشونت علیه زنان و خشونت خانگی بود.

🔹در حالی که هزاران نفر از طرفداران حقوق زنان تاکنون در اعتراض به این سیاست دولت ترکیه تظاهرات کرده و خواستار تجدید نظر در این تصمیم شده‌اند، مقامات قضایی ترکیه نیز درخواست تجدیدنظر در این تصمیم را رد کردند.

🔹جانان گولو، رئیس فدراسیون انجمن‌های زنان ترکیه روز چهارشنبه گفت: «ما به مبارزه خود ادامه خواهیم داد. ترکیه با این تصمیم در حال شلیک به پای خودش است.»
وی گفت که از ماه مارس، یعنی زمان اعلام تصمیم دولت به این سو، «زنان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر جامعه که قربانی خشونت هستند، دیگر تمایلی به درخواست کمک ندارند چون می‌دانند که از این پس از حمایت اندکی برخوردار خواهند بود.» به گفته او، شیوع کرونا نیز باعث افزایش چشمگیر خشونت علیه این قشر از جامعه می‌شود.

🔹بر پایه کنوانسیون استانبول، امضاکنندگان متعهد به جلوگیری از انواع خشونت خانگی، تقویت برابری جنسیتی و پیگرد قانونی عاملان خشونت خانگی هستند.

🔹ترکیه در حالی چنین تصمیمی گرفته که آمار خشونت علیه زنان در این کشور نسبت به اغلب کشورهای دیگر بیشتر است. اخیرا #زن‌کشی در ترکیه افزایش یافته و به طوری که نتیجه تحقیق یک گروه نظارتی نشان می‌دهد، در ۵ سال گذشته به طور میانگین تقریباً در هر روز قتل یک زن ثبت شده است.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

🟣 استانبول؛ تظاهرات علیه خروج دولت ترکیه از "کنوانسیون منع خشونت علیه زنان"

با خروج‌ دولت اردوغان از این کنوانسیون، جانان گولو، رئیس فدراسیون انجمن‌های زنان ترکیه اعلام کرده بود: «ما به مبارزه خود ادامه خواهیم داد. ترکیه با این تصمیم در حال شلیک به پای خودش است.»

#خشونت_علیه_زنان
#زن_کشی

@Blackfishvoice
@bidarzani

🟣 قتل یک دختر ۱۶ ساله‌ی ساکن کرمانشاه توسط پدرش

بر اساس گزارش هه‌نگاو، روز یک‌شنبه ۱۳ تیر ۱۴۰۰، یک دختر نوجوان ۱۶ ساله به‌نام «شکیبا بختیار» توسط پدرش با ضربات متعدد چاقو به قتل رسید.

به گفته یک منبع مطلع، این دختر نوجوان به دلیل آنکه دیر از بازار به منزل بازگشته، توسط پدرش با هویت «شاپور بختیار» ابتدا مورد ضرب و شتم قرار گرفته و سپس با ضربات متعدد چاقو به قتل رسیده است.

با استناد به آمار به ثبت رسیده هه‌نگاو، از ابتدای سال ۱۴۰۰ تاکنون ۹ زن و دختر در شهرهای مختلف کُردستان به قتل رسیده‌اند که ۸ مورد آن توسط افراد نزدیک خانواده صورت گرفته و ٢ مورد نیز قتل ناموسی بوده است.

▪️تصویر: از تجمعات فعالان زنان سنندج پیرامون خشونت علیه زنان و قتل‌های موسوم به «ناموسی»

#خشونت_علیه_زنان
#زن_کشی

@bidarzani

📌 زنان تشنه‌ی محبت

✍🏽 بنفشه جمالی

از متن: «زنان در سریال‌های پررنگ و لعاب این روزهای شبکه نمایش خانگی زنانی تشنه محبت مردان هستند. زنانی که گویی بدون داشتن سایه مردی بالای سر نمی‌توانند زندگی کنند.

هما حقی دختری سی و چند ساله و تحصیلکرده که در اوج فضای بسته دهه شصت دوست پسر دارد و عاشقانه دوست پسر خود را دوست دارد و باهم قرار ازدواج گذاشته‌اند، برای جلوگیری از اعدام پدر در آستانه‌ی اعدام او با امیر شایگان مردی متاهل و قدرتمند آشنا می‌شود. مردی که برای حل مشکلش به او پیشنهاد ازدواج می‌دهد. هما به ناچار ازدواج را می‌پذیرد و به خانه مردی می‌رود که به‌واسطه جایگاه قدرتی که دارد تن و جسم هما را از آن خود می‌کند. واکنش هما حقی اما در برابر چنین مرد متجاوز و خشونتگری چیست؟ دل باختن و حامله شدن از مرد آن‌هم در کمتر از یک ماه است...

▪️شبکه نمایش خانگی که در حال حاضر تحت نظارت صدا و سیما قرار گرفته است، صداوسیمایی که به نظر می‌آید بعد از شکست در جذب مخاطب، با راه‌اندازی #سازمان_ساترا این بار به شیوه هوشمندانه‌تر و با همدستی سلبریتی‌هایی که هیچ اصول و خط قرمزی ندارند، در شبکه نمایش خانگی مشغول ترویج تفکرات حکومتی خود است.

▪️زنانی که عاملیتشان را این روزها در کوچه و خیابان مدام می‌بینیم. زنانی که بسیاری‌شان امروز با به بهانه‌های امنیتی و به دلیل اعتراض به #قوانین_نابرابر و #تبعیض‌آمیز با احکام سنگین در پشت میله‌های زندان به سر می‌برند. این زنان هیچ جایی در سریال‌های شبکه نمایش خانگی که قرار است الگویی باشند برای نسل جوان ندارند. زن طغیانگر و هنجارشکن زن مطلوبی نیست که صدا و سیما و سازمان‌های وابسته به آن بخواهند در پروژه‌های امنیتی‌شان آن را به تصویر بکشند.


#صداوسیما #شبکه‌های_خانگی #عادی‌سازی_از_خشونت

https://bidarzani.com/42855


@bidarzani

🔻جنبش می‌تو آمار گزارش تجاوز را در استرالیا افزایش داده است

🔶«ما با جنبش آگاهی‌بخشی جهانی مواجه شده‌ایم»

🔹دیدبان آزار: گزارش اخیر اداره آمار جرائم حاکی از افزایش بی‌سابقه آمار (۶۵ درصد) گزارش خشونت جنسی از ماه مارس در ولز جنوبی است. دو سوم این افزایش آمار گزارش مربوط به رده سنی ۱۳ تا ۲۰ سال بوده است. تحلیلگران این امر را نتیجه کارزارهای آگاهی‌بخش مانند می‌تو می‌دانند. تنها در فاصله ماه فوریه تا مارس، گزارش‌ها ۴۶ درصد افزایش پیدا کرده است و این درست همان زمانی است که «بریتنی هیگینز» روایت خود از خشونت جنسی در پارلمان را علنی بازگو کرد. و همین‌طور حول و حوش زمانی که «گریس تیم»، بازمانده و کنشگر مقابله خشونت جنسی به عنوان چهره سال استرالیا انتخاب شد.

🔹پس از ماه مارس افزایش گزارش‌ها به ۶۵ درصد رسیده که هم‌زمان با راه‌پیمایی گسترده استرالیا در سراسر کشور بوده است. این در حالی است که طبق آمارهای گذشته، از حدود ۲۰۰ هزار تعرض جنسی که سالانه در این کشور رخ می‌دهد تنها ۱۳ درصد به پلیس گزارش می‌شوند. از موارد گزارش شده، پنج درصد به مرحله محاکمه می‌رسند و تنها دو درصد به محکومیت مرتکب ختم می‌شوند.

🔹«ون بدهام» که سال‌ها است اخبار استرالیا در حوزه خشونت جنسی، جنبش می‌تو، قانونگذاری و ... را در روزنامه گاردین انعکاس می‌دهد درباره این آمار قابل توجه نوشته است: «در این سال‌ها که حول خشونت جنسی در استرالیا نوشته‌ام، شاهد تغییر فرهنگ و رویکرد عمومی نسبت به این مسئله بودم. در سال ۲۰۱۳، بازماندگان و رنجشان نادیده گرفته و بی‌اهمیت شمرده می‌شدند. با آغاز می‌تو، ما با جنبش آگاهی‌بخشی جهانی مواجه شدیم و سال ۲۰۱۹ محکومیت هپبورن در استرالیا یک پیروزی مهم برای جنبش مقابله با خشونت جنسی بود. و اما راهپیمایی سراسری مارس در واکنش به افشاگری هیگینز، ناگزیر بود و آنچه که لایقش بودیم اتفاق افتاد.»

🔹در روز ۱۵ مارس سال ۲۰۲۱، حدود ۱۱۰هزار نفر از مردم استرالیا در بیش از ۴۰ شهر از جمله کانبرا، سیدنی، ملبورن و بریزبن به خیابان آمدند. مردم در راهپیمایی موسوم موسوم به «راهپیمایی برای عدالت» علیه خشونت جنسی و نابرابری جنسیتی اعتراض کردند و خواستار اقدامات گسترده از جمله تحقیقات مستقل در مورد همه بازماندگان، افزایش بودجه عمومی برای پیشگیری از خشونت جنسی و اجرای توصیه‌های تحقق ملی ۲۰۲۰ برای مهار آزار و اذیت جنسی شدند. بیشتر تظاهرکنندگان که لباس مشکی به تن داشتند با تجمع مقابل ساختمان پارلمان پلاکاردهایی را با شعارهایی مثل «دیگر کافی است»، «مردان باید پاسخگو باشند»، «تو گوش نمی‌دهی»، «چند قربانی می‌شناسی؟»، «مردان، کنار بازماندگان بمانید»، «من آن زن را باور دارم» با خود حمل می‌کردند.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1800/

سلام؛
یک سلام گرم بعد از یک دوره طولانی خاموشی و سکوت در "خانه امن".
امیدواریم که شما مخاطبانی که با این صفحه مانده‌اید، در این روزهای دشوار، خوب باشید و توانا.
خانه امن طی چند ماه گذشته کمی غیرفعال‌تر شده بود و دلایل زیادی برای این خاموشی موقت وجود داشت از جمله کوچک بودن/شدن گروهی که این صفحه را هدایت می‌کنند.
اما برای روزهای پیش رو و سال‌های‌ پیش رو، برنامه‌ریزی کرده‌ایم تا باز هم با شما درباره ساختن یک خانه امن، تهی از خشونت صحبت کنیم.
ذکر این نکته ضروری است که خانه امن، فعالیت‌های سابق از جمله مشاوره و غیره را فعلاً در برنامه کاری کنونی خود نگنجانده است هرچند به گسترش آن می‌اندیشیم.
اینجا باز هم با شما خواهیم بود تا دانسته‌ها و پرسش‌ها و پاسخ‌هایمان را پیرامون مسئله خشونت خانگی، به طور اصلی، و دیگر موضوعات مربوط گسترش دهیم.
از شما هم می‌خواهیم تا با ایده‌ها و نظرات‌تان ما را همراهی کنید.
یادآوری کنیم که خانه امن از مدیریت شخصی کارشناسی بهره می‌برد و به هیچ سازمان و گروهی متعلق نیست. و صرفاً تلاش می‌کند تا معلومات جامعه فارسی‌زبان را درباره موضوعات ذکر شده در بالا افزایش دهد.

تا زود
و وقت به خیر
خانه امن

🟡خشونت زوجینی چیست؟
🟣تیرماه ۱۴۰۰
🔴 خانه امن

در مطلب زیر، به بررسی عمومی و کلی «خشونت زوجینی» که به خشونت میان همسری نیز شهرت دارد، پرداخته‌ایم. خشونت زوجینی چیست و چه ابعادی دارد؟

🟢 @KhanehAmnTelegram

👇🏽

📎«خشونت زوجینی» چیست؟
🖋خانه امن

✅قسمت اول:

شاید عنوان این نوع خشونت، کمی عجیب به نظر برسد، اما به سادگی، گویای خشونتی است که میان شرکای حاضر در یک زوج رخ می‌دهد. این شرکا، ممکن است همسرانی باشند که در یک ازدواج رسمی و قانونی به سر می‌برند، یا افرادی که در چنین قراردادی نیستند، اما شریک زندگی یک‌دیگرند. خشونت بین همسری، عنوان دیگری است که برای این نوع خشونت به کار می‌رود، و معادل انگلیسی آن، Intimate partner violence و معادل فرانسوی آن،Violence conjugale است.
هنگامی که از خشونت زوجینی صحبت می‌کنیم، فارغ از اینکه این خشونت چه تعاریف و ابعادی دارد، و پیش از هر چیز، یک نکته توجه ما را به خود جلب می‌کند: پیچیدگی روابط انسانی تا چه حد است که حتی در شخصی‌ترین، و عاطفی‌ترین روابط‌مان نیز از خشونت در امان نیستیم.

پاسخ به این پرسش، البته که پس از بررسی ابعاد مختلف خشونت، آسان‌تر به دست می‌آید، اما نکته اصلی پاسخ دقیقاً در خود پرسش، نهفته است: شخصی‌ترین و عاطفی‌ترین روابط ما، یعنی قسمتی از مای واقعی در پشت صحنه زندگی اجتماعی و در بخش‌هایی از زندگی روزمره که ما ساعت‌های خصوصی‌مان را می‌گذرانیم: محلی بالقوه برای بروز درگیری، عدم تفاهم، تضاد و این یعنی بروز خشونت.
واژه خشونت را شاید در فارسی، بیش از آن که به هر رفتار آسیب‌زایی نسبت دهیم، به خشم و درگیری جسمی نسبت داده‌ایم. البته این اتفاق فقط در زبان فارسی، جایی که از واژه خشونت استفاده می‌کنیم، نمی‌افتد. خشونت، برای عامه مردم، رفتاری بسیار فراتر از آسیب‌های کوچک ترجمه شده و همین، دلیل اصلی آن است که برای مثال، خشونت عاطفی، روانی، و کلامی، کمتر در زمره خشونت‌های آسیب‌زا قرار گرفته‌اند یا بدان‌ها پرداخته شده است.

خشونت زوجینی، امروزه و با گذشت چند سال از شکل‌گیری جنبش Me Too، در کشورهای بسیاری مورد توجه مضاعف قرار گرفته است. جنبشی که بسیاری قاره‌های جهان را در نوردید و البته همین تابستان گذشته، تابستان ۱۳۹۹ به ایران هم رسید. خشونت زوجینی، یکی از ابعادی از خشونت جنسی را که موضوع اصلی جنبش Me Too بود به جامعه نشان داد، که مفسران و قانون‌گذاران و حتی گروهی از دانشگاهیان، همواره از توجه به آن غافل مانده‌اند، یا آن را به عمد انکار کرده‌اند: خشونت جنسی زوجینی، یا خشونت جنسی‌ای که میان شرکای زندگی صورت می‌گیرد. از اعمال اقدام‌های جنسی همراه با تهدید و زور، تا تحقیر جنسی و عدم تفاهم درباره برقراری رابطه جنسی. خشونت زوجینی، غیر از آنکه بر جنبه جنسی خشونت زوجینی در جنبش Me Too متمرکز شد، به بعد دیگری از این خشونت نیز توجه کرد: همسرکشی؛ که البته واژه آشنایی که در این باره همگی، بیش از دیگر مفاهیم و اصطلاحات شنیده‌ایم، « زن‌کشی» است که آمار بالایی از خشونت زوجینی یا میان همسری را شامل می‌شود. قتل خانوادگی به دلایلی مانند «آبرو» و غیره که به قتل «ناموسی» نیز از آن تعبیر می‌شود، دیگر ابعاد خشونت زوجینی هستند؛ اگر که میان زوجین اتفاق بیفتند.

اما خشونت زوجینی یا میان همسری به طور کلی چیست؟ یکی از تعاریف اصلی و کنونی خشونت زوجینی که به وسیله دولت فرانسه،‌ کشوری که موضوع اصلی جنبش فمینیستی آن، هم‌اکنون، خشونت زوجینی و زن‌کُشی است، از این قرار است:
«خشونت زوجینی، خشونت است که میان شرکای زندگی رخ می‌دهد. این خشونت می‌تواند، انواع زیر را شامل شود:
روانی (آزار زبانی، توهین، تهدید)،
جسمی (ضربه و زخم)،
جنسی (تجاوز و لمس)،
یا اقتصادی (محروم کردن از منابع مالی، و نگه داشتن طرف مقابل در وابستگی.»
چه ارتباطی میان خشونتگر و قربانی و بازمانده خشونت او وجود دارد؟
دولت فرانسه، در ادامه این تعریف، خشونت زوجینی از خشونتی می‌داند که میان فرد خشونت‌دیده و فرد خشونت‌گر در یک رابطه احساسی به سر می‌برند. این افراد می‌توانند ازدواج کرده باشند، یا در یک پیوند اجتماعی زوجینی به سر ببرند، و یا در کنار هم زندگی کنند.
ادامه در پایین.

📎«خشونت زوجینی» چیست؟
🖋خانه امن

✅قسمت دوم:

ابعاد و چگونگی بحث خشونت زوجینی را می‌توان بسیار وابسته به زمینه تاریخی و مذهبی یک جامعه دانست. ادیان و مذاهب بسیاری، زن را تحت قیمومت و مالکیت مردان می‌دانند: پدران تا پیش از ازدواج و شوهران، پس از ازدواج.
(نکته آنکه، رابطه عاطفی و خشونت زوجینی، تنها محدود به زوج‌های دگرجنسگرای متشکل ا یک زن و یک مرد نیست. به این موضوع در مطالب دیگری خواهیم پرداخت).
به دلیل همین بذل مالکیت بر زنان به مردان است که خشونت زوجینی، هنوز در بسیاری از نظام‌های قانونی و حقوقی، آن‌طور که باید به رسمیت شناخته نمی‌شود و زنان برای آنکه بتوانند از رابطه‌ای خشن خارج شوند، هزینه‌های زیادی می‌پردازند. اگر این زنان در یک رابطه ازدواجی به سر ببرند، خشونت مرد می‌تواند دلیل آن‌چنان «موجهی» برای جدایی و وقوع طلاق نباشد. این متأسفانه همان شرایطی است که در نظام حقوقی و قانونی کشور ایران با آن مواجه هستیم، که به موقع و در مطلبی مفصل بدان خواهیم پرداخت.
خشونت زوجینی اما در بسیاری دیگر از نظام‌های حقوقی و خانوادگی و قانونی، جرم‌انگاری شده است. همان‌طور که مقابله با چنین خشونتی، در نظام قانونی و قضایی ایران نیز، سال‌هاست که در دست بررسی و مجادله است.

خشونت زوجینی، بسته به ابعاد آن، نوع آن، و مدت زمان آن می‌تواند فرد خشونت‌گر را برای همیشه از دیدار شریک زندگی‌اش محروم کند، یا منجر به زندانی شدن یا پرداخت جریمه و دیگر «مجازات»های دیگر شود. هرچند، امروزه، در برخی کشورها، با روش‌های قانونی مقابله دیگری که بیشتر بر پایه عدالت و اصلاح اجتماعی هستند، مواجهیم. مانند برگزاری دوره‌های آموزشی برای کسی که مرتکب خشونت شده و تلاش برای ایجاد بستر اجتماعی برای بازگرداندن شخص خاطی به جامعه، پس از ارتکاب به خشونت. در تمامی این موارد، شریک زندگی او که بازمانده خشونت است، تحت پشتیبانی و حمایت روانی، جسمی و قانونی قرار می‌گرد.
خشونت زوجینی می‌تواند زندگی‌های شخصی و جمعی بسیاری را به خطر بیندازد، چرا که با خصوصی‌ترین عرصه‌های سپهر خصوصی زندگی افراد در ارتباط است. زوج‌هایی که دارای فرزند هستند و این خشونت را به کرات، میان خود تجربه می‌کنند، تأثیرات عمیقی بر آموزش و رشد کودکان خود می‌گذارند؛ کودکانی که اگر مورد حمایت و پشتیبانی گروه‌های حامی قرار نگیرند، می‌توانند خود به بازتولیدکنندگان خشونت بدل شوند.
ادامه در پایین.

📌@KhanehAmnTelegram

📎«خشونت زوجینی» چیست؟
🖋خانه امن

✅قسمت سوم:

از دیگر مواردی که باید در بررسی خشونت زوجینی به آن اشاره کرد، این است که این خشونت می‌تواند در تمامی زوج‌ها، فارغ از اینکه در چه طبقه اجتماعی به سر می‌برند، و چه شرایط اقتصادی‌ای دارند و مشغول به انجام چه کاری در زندگی خودشان هستند، انجام شود. کلیشه‌هایی که درباره خشونت زوجینی و به طور کلی خشونت خانگی وجود دارند، ذهن ما را به آن سو هدایت می‌کنند که خشونت را امری متعلق به گروه‌های به اصطلاح «عامی» جامعه بدانیم، نه آنچه که فارغ از موقعیت اجتماعی و اقتصادی افراد، امکان وقوع در میان تمامی زوج‌ها را دارد.
برای مثال، یکی از مخاطبان خانه امن، تجربه خود از خشونت زوجینی را با ما در میان گذاشته است که با اجازه او این روایت را منتشر می‌کنیم:
«من یک زن ۳۲ ساله‌ام و شش ساله که ازدواج کرده‌ام. در بخش اداری دولتی کار می‌کنم، درآمد کافی و موقعیت اجتماعی خوبی دارم. همسرم هم یک مرد ۳۲ ساله است که در یک شرکت تجاری، به عنوان مدیر بازرگانی خارجی مشغول به کاره. هر دو تحصیل‌کرده‌ایم و در دانشگاه بود که با هم آشنا شدیم. تمام اطرافیان و خانواده ما، زوج ما را زوجی خوشبخت می‌دانند که «همه چیز دارد». اما با تمام این‌ها، چیزی عذاب‌آور همیشه میان من و همسرم وجود داشت. چیزی که بیش از آنکه او را آزار دهد، من را آزار می‌داد و آزار می‌دهد: همسر من، با مفهوم رضایت جنسی و اینکه برای برقراری رابطه جنسی، هر دو باید وقت، حوصله و میل و خواست داشته باشیم، بیگانه است. این را هم بگویم که او هیچ وقت به من به چشم ابزار جنسی تحت مالکیتش نگاه نکرده، اما از اساس فکر می‌کند که اگر تمایل به برقراری رابطه دارد، من به عنوان همسرش و در زوج‌مان باید به آن تن بدهیم، چرا که ما یک زوجیم که با هم «خوشبختیم». اوایل، انجام این کار برای من همراه با این تفکر بود که بله، در زوج ما، حتی اگر من تمایلی به برقراری رابطه جنسی ندارم، اما انجامش چیز یاز من کم نمی‌کند. بلکه همسرم را که دوستش دارم خوشحال می‌کند. بعد از گذشت حدود یک سال، با شرایطی مواجه شدم که برایم ترسناک بود. همین مسئله داشت از علاقه‌ام با بودن در کنار همسرم کم می‌کرد. کمتر علاقه داشتم زمان خصوصی زیادی با او بگذرانم چرا که تن دادن به رابطه جنسی با او در حالی که شرایط را نداشتم، آزاردهنده بود. و این شرایط و دوگانگی ادامه پیدا کرد تا همین چند روز پیش که برای اولین بار با یک مشاور زوج که روانکاو هم هست صحبت کردم و برای اولین بار با خشونت زوجینی آشنا شدم. خشونتی که گاهی اینقدر موذی است که در عین حال که همه چیز در یک زوج خوب پیش می‌رود، اما حضور دارد و مدت زمان لازم است تا آن را لمس کنیم و ببینیم. راستش از اینکه به این شکل تحت خشونت بوده‌ام ناراحتم و از طرفی هم با خودم فکر می‌کنم که هیچ گاه با همسرم درباره‌اش صحبت نکردم. نمی‌دانم اسم این را خشونت بگذارم یا نه، اما من آسیب دیده‌ام و قصد دارم تا این شرایط را درست کنم. قصد دارم چند جلسه با مشاورم صحبت کنم و بعد مسئله را با همسرم در میان بگذارم و از او هم بخواهم تا با مشاوری که خودش به او اعتماد دارد، در این باره صحبت کند.»
خشونت زوجینی، همان‌طور که روایت این مخاطب نیز نشان می‌دهد، خشونت زوجینی، گاهی آنقدر در لایه‌های زیرین یک رابطه و در خصوصی‌ترین عرصه‌های زندگی مشترک اتفاق می‌افتد که به سادگی قابل لمس و ارزیابی نیست. گاهی این خشونت به دلایلی مانند دلایل عاطفی به رسمیت شناخته نمی‌شود، اما تأثیر آن در جنبه‌های دیگر زندگی اشخاص به شدت پررنگ است.
خشونت زوجینی، خشونتی است که می‌تواند در بستر زمان، به دست اشخاصی که ویژگی‌های اخلاقی مثبت برجسته‌ای دارند، و در دوستانه‌ترین روابط میان شرکای زندگی اتفاق بیفتد. خشونت جنسی می‌تواند منجر به قتل شریک زندگی شود، یا مانند بسیاری موارد، یک رابطه زوجینی را به پایان برساند.

📌@KhanehAmnTelegram

🟣 جدیدترین گزارش مرکز آمار ایران: «ازدواج بیش از هفت هزار دختر ۱۰ تا ۱۴ ساله در سه ماه»


▪️رادیو زمانه: «علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران ۱۵ بهمن سال گذشته در دیدار با گروهی از مداحان با تأکید بر لزوم «ارج‌گذاری به جایگاه زنان خانه‌دار و نقش ویژه آنان در خانواده»، به موضوع «ازدواج بهنگام و فرزندآوری» نیز اشاره کرده و گفته بود: «این دو موضوع از نیازهای حیاتی امروز و فردای کشور است که مداحان باید به‌عنوان یک رسانه بزرگ برای ترویج آن نقش‌آفرینی کنند.»

▪️به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) براساس تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران، طی پاییز ۹۹، ۷۳۱۷ ازدواج دختربچه ۱۰ تا ۱۴ ساله و پنج ازدواج پسربچه کمتر از ۱۵ سال به ثبت رسیده است. مطابق با این گزارش در پاییز ۹۹ آمار ازدواج دختران کمتر از ۱۰ سال صفر است. همچنین در همین بازه زمانی ۳۶۹۵۲ دختر ۱۵ تا ۱۹ ساله و ۵۱۳۹ پسر ۱۵ تا ۱۹ ساله ازدواج کرده‌اند.

در این بازه زمانی تعداد طلاق ثبت شده دختران زیر ۱۰ سال و پسران زیر ۱۵ سال صفر است. اما با افزایش سن دختربچه‌ها آمار طلاق هم افزایش می‌یاید. بر اساس گزارش مرکز آمار ۱۹۲ طلاق دختربچه ۱۰ تا ۱۴ ساله در پاییز ۹۹ ثبت شده است. همچنین ۳۵۹۰ طلاق برای دختران ۱۵ تا ۱۹ سال و ۱۷۶ طلاق برای پسران ۱۵ تا ۱۹ سال نیز در همین بازه زمانی به ثبت رسیده است.

 با وجود اعتراضات‌ دامنه‌دار فعالان حقوق کودک و فعالان حقوق زنان به بی‌توجهی قانون‌گذاران به مسئله ازدواج کودکان، بر اساس مصوبه کمیسیون تلفیق بودجه مجلس ۱۰۰ میلیون تومان وام به ازدواج دختران زیر ۲۳ سال و پسران زیر ۲۵ سال اختصاص یافته است.

@RadioZamaneh
@bidarzani

آمار جدید: ۹۷.۷ درصد قربانیان همسرآزاری، زنان هستند

همسرآزاری، هرگونه عمل خشونت‌آمیز منجر به آسیب و صدمه، اذیت، آزار، تهدید، محدودیت و محرومیت‌های مختلف، همسر آزاری نامیده می‌شود که این پدیده­ امروزه شیوع بالایی در جامعه دارد.

طبق آمارهای اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی کشور:
۹۷.۷٪ قربانیان همسرآزاری #زنان
۲.۳٪ قربانیان را مردان تشکیل می‌دهند.

قربانیان همسرآزاری بر اساس مدت زمان زندگی مشترک:
۳.۵٪ آن‌ها زیر یک سال
۱۳٪ یک تا سه سال
۱۵.۵٪ بین سه تا پنج سال
۶۸٪ بالای پنج سال از زندگی مشترک آن‌ها می‌گذرد.ايمنا
@Digari_ir
#خشونت_علیه_زنان

📌نمی‌خواهم درباره اتاق خوابم حرف بزنم

✍🏽 مقاومت روزمره


#بیدارزنی: روز جهانی بدون فرزند [۱] هر ساله در یک آگوست جشن گرفته می‌شود. این روز در سال ۱۹۷۳ توسط N.O.N [۲] نامگذاری شد. مبنای شکل‌گیری‌ این سازمان پیشبرد این ایده است که مردم می‌توانند فرزند نداشتن را انتخاب کنند. همچنین، تاکید روز جهانی بدون فرزند بر این است که افراد نباید بخاطر بچه‌دار نشدن اختیاری مورد انتقاد، سرزنش و تمسخر قرار بگیرند. در ایران نیز با وجود تبلیغات گسترده حکومت درباره فرزندآوری، بسیاری از زوج‌ها تصمیم گرفته‌اند که از بچه‌دار شدن صرف نظر کنند؛ به گونه‌ای که رشد جمعیت در سال ۹۹ به ۰.۶ رسید. کسانی که تصمیم می‌گیرند بچه‌دار نشوند با فشارهای گوناگونی از سمت جامعه و حکومت روبرو هستند، اما همچنان به دلایل مختلف مانند شرایط اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، مشکلات محیط‌زیستی و… بر خواسته خود پافشاری می‌کنند. با توجه به تاکید حکومت و عرف بر نقش مقدس مادری در جامعه ایران، زنانی که این نقش را نمی‌پذیرند بیشتر از مردان مورد انتقاد قرار می‌گیرند. دلایل مطرح شده توسط این زنان و واکنش‌هایی را که با آن روبرو هستند را به مناسبت روز جهانی بدون فرزند از زبان خودشان بخوانید:

«زندگی متاهلی شیلا چند روز دیگر وارد ششمین سال خود می‌شود. او علاقه‌مند است اگر شرایط مناسبی ایجاد شد به جای اینکه بچه‌ای به دنیا بیاورد کودکی را به فرزندی قبول کند: «من و همسرم به طور قطعی تصمیم داریم که بچه‌دار نشویم. ما هنوز خانه، امنیت شغلی و مالی نداریم؛ خیلی خودخواهانه است اگر بخواهیم با این شرایط بچه‌دار شویم...»


«با توجه به سیاست‌گذاری‌های حکومت در زمینه افزایش جمعیت، نداشتن فرزند می‌تواند نکته منفی در مصاحبه‌های تحصیلی و کاری مربوط به مراکز دولتی محسوب شود. موضوعی که سبب شد ژیلا در مورد زندگی شخصی خود در مصاحبه دکترا دروغ بگوید: «وقتی دکترا قبول شدم، در مصاحبه از من پرسیدند چرا بچه نداری، گفتم ما بچه‌دار نمی‌شویم. چون ده سال از زندگی مشترک ما می‌گذرد و به باور آنان باید حداقل دو فرزند داشته باشیم. اگر غیر از این پاسخ می‌دادم شانس پذیرفته شدنم کاهش می‌یافت. بعدتر در استخدام شغلی نیز این استراتژی را تکرار کردم، اگر دروغ نمی‌گفتم هر دو موقعیت را از دست می‌دادم».

ادامه‌ی متن را در وبسایت بیدارزنی بخوانید:


https://bidarzani.com/42918


@bidarzani

✅خشونت خانگی چیست و انواع جسمی، جنسی، روانی و مالی آن از چه قرارند؟
💭خانه امن

قسمت اول

فکر می‌کنید که تا چه اندازه درباره کلیت مبحث خشونت خانگی، اطلاعات در ذهن دارید؟ آیا این اطلاعات به تجربه شخصی شما مربوط می‌شود، یا نتیجه اطلاعاتی است که در فضای مجازی کسب می‌کنید یا دانش و حرفه خاص شما، این اطلاعات را در اختیار شما قرار داده است؟ از هر روش که در این باره اطلاعات خود را کسب کرده باشید، شاید چیزهایی باشد که هنوز نمی‌دانید. پس بیایید درباره خشونت خانگی، اطلاعاتی پایه‌ای را با هم در میان بگذاریم. و به این منظور از Women’s Aid، یک سازمان ایرلندی که از سال ۱۹۷۴، به منظور مقابله با خشونت خانگی علیه زنان و خردسالان آغاز به کار کرده است، کمک بگیریم:

خشونت خانگی به طور کلی چیست؟
خشونت خانگی زمانی اتفاق می‌افتد که یک نفر تلاش کند تا بر شریک زندگی خود، در رابطه‌شان، به هر شکلی، اعمال قدرت کند. این یکی از اشکال خشونت خانگی است. این خشونت می‌تواند به شکل خشونت جسمی، روانی، جنسی یا مالی اعمال شود. در بیشتر موارد، این خشونت علیه زنان، و به دست مردان انجام می‌شود. تمام زنان ممکن است چنین خشونتی را تجربه کنند و این نوع خشونت در هر خانه و خانواده‌ای ممکن است اتفاق بیفتد. اما علامت‌های زیادی وجود دارد که به شما هشدار یک رابطه خشن را می‌دهند.

خشونت جسمی چیست؟
خشونت جسمی احتمالاً شناخته شده‌ترین نوع خشونت است. این خشونت ممکن است نوعی جراحت جسمی باشد یا جان یک نفر را تهدید کند؛ خشونتی که همیشه قابل مشاهده نیست و لزوماً از خود علامت و نشانی به جا نمی‌گذارد. کشیدن موها، یا پرتاب کردن اجسام به سمت نفر دیگر، مصداق‌های خشونت جسمی هستند. آنچه را برای شما اتفاق می‌افتد، دست کم نگیرید. با گذر زمان، شرایط و اوضاع وخیم‌تر و بدتر می‌شود. این خشونت می‌تواند به اشکال زیر صورت گیرد:
• هل دادن
• مشت یا سیلی زدن
• ضربه زدن با چوب، میله، چکش یا کمربند
• مجروح کردن به وسیله چاقو یا یک تکه شیشه
• جلوی دهان کسی را گرفتن به منظور خفه کردن صدای داد و جیغ او
• آب دهان به سمت شخص مقابل پرت کردن یا روی او ادرار کردن
• گاز گرفتن یا موهای طرف مقابل را کشیدن
• کتک زدن، یا تجاوز یا پرت کردن زن باردار
• کوبیدن سر طرف مقابل به داشبورد اتومبیل یا دیوار
• و غیره.
حتماً در نظر داشته باشید که این‌ها تنها، نمونه‌هایی از خشونت جسمی هستند که میان دو شریک زندگی می‌توانند اتفاق بیفتند.

خشونت روانی چیست؟
خشونت روانی به معنای ایجاد شرایط روانی در رابطه است که در آن، یک نفر نسبت به دیگری از جایگاه پرقدرت‌تری برخوردار است و می‌تواند بر دیگران اعمال قدرت کند. چنین خشونتی در اغلب موارد، برای افراد خارج این رابطه، غیر قابل مشاهده و غیر قابل دیدن است. خشونت روانی می‌تواند به اندازه خشونت جسمی آسیب‌زا باشد. این خشونت در اغلب موارد همراه با تهدید و اعمال خشونت جنسی و جسمی واقعی است. برخی مصداق‌های چنین خشونتی عبارتند از:
• تحقیر کردن
• به طور دائم مورد انتقاد قرار دادن
• به طور دائم به وسیله ابزار تکنولوژیک تحت کنترل یا نظارت قرار گرفتن؛ ابزاری از قبیل کنترل و ضبط مکالمات تلفنی، استفاده از برنامه‌های جاسوسی برای خواندن مکالمه‌های نوشتاری و اس ام اس‌ها و نامه‌های الکترونیکی (ایمیل‌ها) و جاگذاری دستگاه‌های مخفی مانند دوربین داخل خانه
• تهدید به کشتن زن، فرزندان، و افراد خانواده زن یا خودکشی و صحبت کردن از جزئیات این چنین اقداماتی
• تخریب اموال از قبیل اتومبیل، مبلمان خانه، لباس‌ها و وسایل شخصی یا منزل
• فحاشی کردن و به کار بردن کلمات ناشایست مانند «هرزه»، «این» و از این دست
• به دام انداختن دیگری به وسیله برداشتن کلید اتومبیل، کشیدن بنزین آن، مخفی کردن تلفن‌های خانه یا تخریب آن‌ها به منظور عدم دسترسی شخص مقابل به دریافت کمک
• هرگز تنها نگذاشتن فرد، دنبال کردن او در تمام قسمت‌های خانه، و همراهی کردن وی در تمام فعالیت‌های روزمره‌اش در خارج از منزل
• و غیره
باز هم فراموش نکنید که این‌ها تنها، نمونه‌هایی از خشونت روانی هستند که میان دو شریک زندگی می‌توانند اتفاق بیفتند.

📌@KhanehAmnTelegram

قسمت دوم در ادامه 👇🏽👇🏽👇🏽

✅خشونت خانگی چیست و انواع جسمی، جنسی، روانی و مالی آن از چه قرارند؟
💭خانه امن

قسمت دوم

خشونت جنسی چیست؟
همین که کنترل یا وقوع در یک رابطه بین فردی وجود داشته باشد، امکان خشونت جنسی نیز وجود دارد و افزایش می‌یابد. زنانی که تحت خشونت شرکای زندگی خود هستند، به سختی می‌توانند در یک رابطه جنسی سالم، آزاد، و برابر با وی قرار بگیرند. برخی مصداق‌های چنین خشونتی عبارتند از:
• تجاوز کردن و کتک زدن به صورت مداوم، لباس‌های دیگری را به زور در آوردن و به او تجاوز کردن، و تحمیل این موضوع به دیگری که داشتن رابطه جنسی، وظیفه اوست
• تجاوز جلوی چشم فرزندان
• تجاوز به طرف مقابل، هنگامی که او از شرایط خاص جسمانی آسیب‌زا رنج می‌برد، برای مثال بلافاصله پس از زایمان
• تخریب جنسی شامل استفاده اجباری از پورنوگرافی و دیگر انواع بصری
• و غیره.

دوباره و دوباره تکرار می‌کنیم که این‌ها تنها، نمونه‌هایی از خشونت جنسی هستند که میان دو شریک زندگی می‌توانند اتفاق بیفتند.

خشونت مالی چیست؟
خشونت جنسی، نوعی خشونت خانگی است که طی آن، فرد خشونتگر، از پول به عنوان ابزاری برای کنترل شریک زندگی خود استفاده می‌کند. این خشونت، نوعی استراتژی است که عاملان آن برای به دست آوردن قدرت و سلطه بر فرد مقابل به کار می‌گیرند تا طرف مقابل (در اغلب موارد) ، زنان را در شرایط وابستگی کامل مالی به خود نگه دارند. با کنترل دسترسی طرف مقابل به منابع مالی، فرد خشونتگر، شریک زندگی را وادار به انتخاب بین ماندن در رابطه خشن یا مواجهه با فقر شدید می‌کند. برخی انواع چنین خشونتی عبارتند از:
• کنترل منابع مالی خانوادگی
• عدم اجازه داشتن درآمد مستقل مالی
• حساب و کتاب تمام پول‌های خرج شده و خریدهای انجام شده
• عدم اجازه خرید محصولات مورد مصرف شخصی، برای مثال نوار بهداشتی یا تامپون
• گرفتن تمام کارت‌های بانکی و خالی کردن حساب‌های شخص مقابل
• عدم پرداخت یا پرداخت غیر منظم مخارج فرزندان
• جعل امضای همسر روی چک و مدارک مالی دیگر
• ندادن پول و مخارج چرا که طرف مقابل از داشتن رابطه جنسی اجتناب کرده است
• عدم پرداخت مخارج همسر و فرزندان و قبوض خانه
• استفاده از رکود اقتصادی به منظور توجیه خشونت
و باز هم فراموش نکنید که این‌ها تنها، نمونه‌هایی از خشونت مالی هستند که میان دو شریک زندگی می‌توانند اتفاق بیفتند.

نکته:
فراموش نکنید که هنگامی که خشونت خانگی حرف می‌زنیم، لزوماً از خشونت میان یک زن و یک مرد و خشونت یک مرد علیه یک زن حرف نمی‌زنیم، هرچند که به دلایل تاریخمند سیاسی و اجتماعی و اقتصادی، خشونت خانگی، اغلب، به وسیله مردان و علیه زنان انجام می‌شود.
فراموش نکنید که موارد ذکر شده در بالا، تنها معدود مواردی از انواع خشونت جسمی، جنسی، روانی و مالی هستند که بیش از دیگر انواع خشونت ثبت و مشاهده و روایت شده‌اند.
و فراموش نکنید که در شرایطی که زنان، در جوامعی زندگی می‌کنند که به آن‌ها امکان دسترسی کمتری به بازار کار می‌دهد، مردان، امکان سوء استفاده بیشتری از عدم دسترسی زنان به منابع مالی و در نتیجه اعمال خشونت بر آن‌ها را دارند.

📌@KhanehAmnTelegram