زاگاه- #حلیمه_پرهیز نام زن بیست و هفت ساله‌ای است که در روستای زیلایی از توابع استان کهگیلویه و بویراحمد، توسط شوهرش به آتش کشیده شد.

به گفته نزدیکان این زن جوان، او که فرزند چهارم خود را باردار بوده است، به دلیل امتناع از انجام سقط جنین و اصرار برای نگهداشتن فرزندش، به قتل رسیده است.

◽️حلیمه پرهیز دارای سه فرزند خردسال است، او پس از اطلاع از بارداری مجددش، تحت فشار همسرش برای سقط کردن جنین قرار می‌گیرد، با اینحال او از اینکار امتناع کرده و اصرار می‌کند که می‌خواهد فرزندش را به دنیا بیاورد. در پی مخالفت او با سقط جنین، فشار و خشونت بر او توسط شوهرش افزایش پیدا می‌کند بطوریکه او به ناچار به خانه پدری خود می‌رود، اما با وعده همسرش دوباره به خانه برمی‌گردد.
در روز قتل، همسر این زن، فرزندان خردسالشان را به بیرون از خانه می‌فرستد و با ریختن نفت به روی حلیمه او را آتش می‌زند. او پیش‌تر نیز سابقه خشونت علیه همسرش را داشته است.

◽️گفته می‌شود همسایه‌ها بدن نیمه‌جان و نیمه‌سوخته او را به بیمارستان می‌رسانند، اما این زن که در پنجمین ماه بارداری‌اش بوده، در بیمارستان درگذشته است.

◽️استان کهکیلویه و بویراحمد در شمار استان‌هایی است که نرخ خودکشی و #خودسوزی_زنان نیز در آن بسیار بالاست. و ازدواج‌های اجباریِ زیر سن یکی از دلایل خودکشی زنان عنوان می‌شود. در این استان همچنین #خشونت_علیه_زنان در خانواده، امری رایج است و بسیاری از زنان جوان، خودکشی و خودسوزی را به عنوان راهی برای پایان دادن به این خشونت استفاده می‌کنند.

◽️درحالی که بسیاری از مردان خانواده #حلیمه_پرهیز نیز با توجه به گستردگی خودسوزی میان زنان در این مناطق، مدعی هستند که او #خودکشی کرده است، اما گفته می‌شود که او پیش از مرگ، تایید کرده که توسط شوهرش به آتش کشیده شده است.

@zaagaah

📃جنگ و خشونت خانگی علیه زنان
🖋نویسنده: خانة امن


جنگ و خشونت را نمی‌توان از هم جدا کرد. ماهیت جنگ، خشونت است و خشونت، ساختار جنگ را تشکیل می‌دهد. جنگ و خشونت خانگی هم اگرچه به ظاهر ممکن است ارتباطی با یکدیگر نداشته باشند، اما مطالعات بسیاری نشان می‌دهند که افزایش خشونت‌های خانگی علیه زنان، ارتباط مستقیمی با شرایط تنش و جنگ دارد. خشونت‌هایی که ریشه در «عادی‌سازی» خشونت در زمان جنگند و از عرصة عمومی به عرصة خصوصی و خانه کشیده می‌شوند.

ادامة مطلب 👇🏽👇🏽👇🏽

📍@KhanehAmnTelegram

📃جنگ و خشونت خانگی علیه زنان
🖋نویسنده: خانة امن

جنگ و خشونت را نمی‌توان از هم جدا کرد. ماهیت جنگ، خشونت است و خشونت، ساختار جنگ را تشکیل می‌دهد. جنگ و خشونت خانگی هم اگرچه به ظاهر ممکن است ارتباطی با یکدیگر نداشته باشند، اما مطالعات بسیاری نشان می‌دهند که افزایش خشونت‌های خانگی علیه زنان، ارتباط مستقیمی با شرایط تنش و جنگ دارد. خشونت‌هایی که ریشه در «عادی‌سازی» خشونت در زمان جنگند و از عرصة عمومی به عرصة خصوصی و خانه کشیده می‌شوند.

عفو بین‌الملل در تحقیقات مفصلی به دنبال این موضوع رفته که آیا جنگ، خشونت خانگی،‌ و به خصوص خشونت خانگی علیه زنان را افزایش می‌دهد یا خیر. تحقیقاتی که نتایج‌شان در کتابی با عنوان «پایان بخشیدن به خشونت خانگی علیه زنان: مبارزه‌ای برای امروز» منتشر شده و برای مثال، نشان می‌دهد که نرخ خشونت خانگی پس از جنگ بوسنی در سال ۱۹۹۶، در این کشور افزایش شدیدی داشته است. یا برای مثال، خانواده‌های سربازان ایالات متحدة آمریکا که از جنگ‌های مختلف باز می‌گشته‌اند، با خشونت خانگی فزاینده دست و پنجه نرم کرده‌اند.

از میان خشونت‌های خانگی، خشونت جنسی خشونتی است که کمتر از همه، به موضوع بحث بدل شده است،‌چرا که همواره تابوهای بسیاری در این زمینه وجود داشته است. خشونتی که اگر به وسیلة یکی از اعضای خانواده انجام شود، شرم ناشی از افشای آن، گریبانگیر تمام خانواده می‌شود و اگر به وسیلة همسر روا داشته شود، به سختی نام «خشونت» را بر خود می‌گیرد. خشونت جنسی، خود خشونتی است که در زمان جنگ افزایش می‌یابد، به خصوص علیه «دشمن». خشونتی که تبدیل به ابزار جنگی و اهرم فشار بر دشمن و در خاک تحت تجاوز می‌شود. خشونت جنسی، خشونتی است که در زمان جنگ چه در عرصة عمومی زندگی زنان و چه در عرصه‌های خصوصی زندگی آن‌ها حاضر است. چچن، کنگو، و رواندا از جمله کشورهایی هستند که جوامع‌شان، در دهه‌های اخیر و پس از شکل‌گیری و ادامة درگیری‌ها و جنگ‌های کوچک و بزرگ، بسیار درگیر بحث خشونت جنسی علیه زنان بوده‌اند.

عامل دیگری که می‌توان در بحث ارتباط میان افزایش خشونت خانگی و شرایط جنگی از آن یاد کرد و مورد بررسی‌اش قرار داد، این است که شرایط ذهنی و فکری اعضای جامعه در زمان جنگ، شرایطی به اصطلاح، «عادی» نیست. اضطراب، هراس، و احساساتی از این دست، به خصوص هنگامی که جنگ به مسئله‌ای طولانی‌مدت و مزمن بدل شود، به طوری چشمگیر افزایش می‌یابند و بالطبع، زنان و گروه‌های اجتماعی‌ای که به صورت تاریخمند در جایگاه‌های ضعیف‌تر و پایین‌تری در جامعه قرار گرفته‌اند، هدف خشونت واقع می‌شوند.
جنگ، به عادی‌سازی خشونت کمک می‌کند.

جنگ، شرایط مناسبی را برای مقابله با خشونت فراهم نمی‌کند، بلکه آن را نیز از جامعه سلب می‌کند.
جامعة جنگ‌زده، اهمیت کمتری به مسائل عرصة خصوصی افراد داده و در نتیجه افراد خشونت‌دیده در سکوت، قربانی می‌شوند.

📍@KhanehAmnTelegram

سارا شادی‌‌فر با نامِ شناسنامه‌ای ( راضیه ) زن ۳۳ ساله و مادر دو فرزند نوجوان اواخر اسفند ۱۴۰۰ به دستِ برادر ۳۰ ساله‌‌اش در آمل به قتل رسید.
‏قتل در اواخر اسفند رخ داده و جسد تقریبا دو هفته بعد در عید نوروز پیدا شد. به دلیل وزن زیاد سارا و دشوار بودن دفن او به تنهایی، احتمال می‌رود کس دیگری هم در قتل همدست بوده. قبل از جنایت، برادر سارا به روابط او شک داشته. گفته شده دوستان برادر هم او را به ‏انجام جنایت تشویق کردند. خود قاتل بعد از قتل، انجام آن را با دوستش در میان گذاشته و همین به لو رفتن جنایت می‌انجامد‌.
آخرین مکالمه سارا و برادرش که به قتل منجر شده بر سر قصد خواهر برای مهاجرت به ترکیه بوده که با مخالفت برادر رو به رو شده. پدر و مادر سارا از هم جدا شده بودند. ‏خود سارا هم سابقه دو بار ازدواج ناموفق و جدایی داشته. خانواده سارا کاملا از شرایط زندگی او ناراضی بودند و به همین دلیل ممکن است قاتل با رضایت ولی دم(پدر) از مجازات معاف شود.


از حساب توئیتر میلاد پورعیسی


#زن_کشی #قتل_ناموسی #ارتجاع #خشونت_علیه_زنان #زن_ناموس_هیچکس_نیست


@Blackfishvoice

📃خشونت روانی علیه فرزندان در خانواده
🖋نویسنده: خانة امن

هنگامی که از خشونت علیه کودکان و نوجوانان در خانواده سخن به میان می‌آید، اغلب خشونت جسمی، مانند کتک زدن یا خشونت جنسی علیه آن‌هاست که به ذهن متبادر می‌شود، در حالی که خشونت روانی یکی از انواع رایج خشونت است که کودکان و نوجوانان در جایگاه فرزندان خانواده از آن رنج می‌برند و در اغلب موارد نیز، آسیبی که از آن متحمل می‌شوند، آن‌قدر عمیق و زیاد است که حتی می‌تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود؛ آسیب‌های روانی‌ای که سلامت روان و البته جسم آن‌ها را به خطر می‌اندازد.

لینک مطلب در اینستاگرام

مطلب کامل 👇🏽👇🏽👇🏽

📍@KhanehAmnTelegram

📃خشونت روانی علیه فرزندان در خانواده
🖋نویسنده: خانة امن

شاید در سال‌های اخیر به مسئلة خشونت روانی علیه کودکان و نوجوانان در خانواده‌های توجه بیشتری شده باشد، اما این نوع خشونت می‌تواند به قدری موذی و پنهان باشد که بررسی آن و پرداختن به تمام جوانبش، کار چندان ساده‌ای به نظر نمی‌رسد.

هنگامی که از خشونت علیه کودکان و نوجوانان در خانواده سخن به میان می‌آید، اغلب خشونت جسمی، مانند کتک زدن یا خشونت جنسی علیه آن‌هاست که به ذهن متبادر می‌شود، در حالی که خشونت روانی، یکی از انواع رایج خشونت است که کودکان و نوجوانان در جایگاه فرزندان خانواده از آن رنج می‌برند و در اغلب موارد نیز، آسیبی که از آن متحمل می‌شوند، آن‌قدر عمیق و زیاد است که حتی می‌تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود؛ آسیب‌های روانی‌ای که سلامت روان و البته جسم آن‌ها را به خطر می‌اندازد.

این آسیب‌های روانی، تنها محدود به آسیب‌هایی از جمله مشاهدة خشونت میان والدین، که به تازگی از آن سخن به میان آمده، نمی‌شود. کنش‌ها و واکنش‌هایی که در فرهنگ ما جا خوش کرده‌اند می‌توانند آسیب‌های روانی جدی به فرزندان کودک و نوجوان خانواده وارد کنند.

یکی از این خشونت‌ها، انتقال دائمی عذاب وجدان به فرزندانی است که به زعم والدین‌شان، فرزندان «خوبی» نیستند و برای اینکه از انجام کاری که والدین آن‌ها را می‌آزارد، خودداری کنند، یا وادار به انجام کاری شوند که مطبوع والدین است، از ابزار تحمیل عذاب وجدان به آن‌ها استفاده می‌شود. ابزاری خشونت‌آمیز که نه تنها تأثیرات قابل انتظار را در پی ندارد، بلکه کودک را همواره گرفتار خشمی نسبت به خود و نسبت به والدینش می‌کند. خشمی آمیخته به غم و البته ترس که به گواه‌های بسیار، تا سال‌ها و شاید برای همیشه در کودکان باقی می‌ماند و اثراتش تا پایان بر زندگی او سایه می‌افکند. یک نوع رایج از این نوع خشونت، ترس ترک و رها شدن به وسیلة والدین است.

شاید بسیاری از ما هنگامی که کودک بوده‌ایم و عملی «ناخوشایند» مرتکب شده‌ایم، با این جمله والدین‌مان مواجه شده‌ایم: «اگه بازم این کار رو کنی من از پیشت میرم.» یا جملاتی از این دست که کودک را به حتی مرگ پدر یا مادر در صورت انجام آن عمل تهدید می‌کنند. تهدیدی که می‌تواند منجر به به دوش کشیدن بار سنگین هراس همیشگی از دست دادن والدین باشد. هراسی که کودک از تصور مرگ والدینش متحمل می‌شود، هراسی است بی‌انتها و بسیار عمیق. اگرچه امروزه بر رفتارها و واکنشی‌های تشویقی به جای تنبیهی در مواجه با فرزندان پافشاری می‌شود، اما هنوز بسیاری از افراد برای «تربیت» فرزندان‌شان به چنین تهدیدهایی چنگ می‌زنند.

این نوع از خشونت علیه فرزندان، خشونتی است روانی که زیر بار فرهنگ‌های کهنه و پوسیده، مانند بزرگ‌سالاری در خانواده‌ها، تنبیه افراد برای ترک یک عمل یا انجام عملی دیگر، به جای تشویق آن‌ها، و مالکیت والدین بر فرزندان، به جای همراهی آن‌ها در سنینی که به آن نیاز دارند، گم شده است.

تجربة شما از چنین خشونتی چیست؟ آیا شما هم با این نوع عذاب وجدان‌های تحمیلی دست و پنجه نرم کرده‌اید؟

📍@KhanehAmnTelegram

لایو مسائل جنسی افراد دارای معلولیت

با حضور

امین عرب
دانش‌آموخته روانشناسی و کنشگر حقوق افراد دارای معلولیت

نگین حسینی
کنشگر حقوق افراد دارای معلولیت

مهسا تهذیبی
مترجم زبان اشاره

چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۹ شب (ایران)

در صفحه به توان یک
@be_tavane_yek

شرح پوستر لایو:
در پس‌زمینه مشکی، عکس‌های امین عرب، مهسا تهذیبی و نگین حسینی قرار داده شده. زیر هر عکس، اسم و عنوان فرد قرار دارد. همچنین در بالای عکس‌ها، عنوان لایو (مسائل جنسی افراد دارای معلولیت، در صفحه به‌توان‌یک) و در پایین کادر، زمان لایو (چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۹ شب به وقت ایران) نوشته شده است.


@betavaneyek

🟤راه‌حل‌های فمینیستی برای دورزدن مقررات سختگیرانه سقط جنین


زاگاه- پیش از جرم‌زدایی از #سقط جنین در مکزیک، فمینیست‌ها آموخته بودند که علی‌رغم قوانین و موانع موجود، خدمات مراقبتی به زنان خواهان سقط جنین ارائه بدهند. گروه‌های «همراهی برای سقط جنین» در دهه ۱۹۸۰ در #برزیل از طریق شبکه‌های درگوشی و دهان‌به‌دهان، شکل گرفتند و از آن زمان در سرتاسر آمریکای لاتین گسترده شده‌اند. این گروه‌ها از همراهی‌های فردی توسعه پیدا کردند و توانستند از طریق ابزارهایی مانند واتس‌اپ برای متقاضیان قرص سقط جنین و خدمات روان‌درمانی و عاطفی در طی فرایند سقط خودخواسته فراهم کنند.

◽️مدل همراهی شیوه‌ای از ارائه خدمات مراقبتی مربوط به سقط جنین (از جمله مشاوره پزشکی، حمایت عاطفی و روان‌درمانی، و …) و یک جنبش کنشگری سیاسی رادیکال است که به افراد کمک می‌کند فارغ از شرایط قانونی، فرهنگی و … به سقط جنین ایمن دسترسی پیدا کنند و از خودمختاری باروری برخوردار شوند.
این خدمات برآمده از کنشگری مستقل و اجتماع‌محور و فارق از استیگما، قضاوت و خشونت است. شواهد متاخر نشان می‌دهد که سقط جنین از طریق خودتجویزی قرص به همراه حمایت فمینیستی بسیار امن و موثر است. این همراهان #فمینیست، آموزش‌دیده‌اند، داوطلبانی از جامعه پزشکی به همراه دارند و داروهای معتبری را که مورد تایید سازمان جهانی بهداشت قرار گرفته، فراهم می‌کنند.

@zaagaah
🔻ادامه مطلب:

https://zaagaah.com/g48g

📚دوره آموزشی حقوق قانونی افراد دارای معلولیت مرکز اروپایی خدمات رسانی به افراد دارای معلولیت مستقر در کشور بلژیک با ارائه اسکالرشیپ برای متقاضیان واجد شرایط برگزار می‌کند: 📚این دوره به صورت رایگان، آنلاین و در سه جلسه توسط اساتید اروپایی و ایرانی متخصص به زبان فارسی برگزار خواهد شد. 🟢این کلاس برای افراد نابینا و کم بینا (از طریق توضیح تصاویر توسط اساتید) و برای افراد ناشنوا (از طریق مترجم زبان اشاره) قابل دسترسی است. 🗓زمان برگزاری این کلاس اردیبهشت ( گروه اول) و خرداد ( گروه دوم) ۱۴۰۱ است و شما تا ۱۴ اردیبهشت برای ثبت‌نام در این دوره آموزشی آنلاین رایگان فرصت دارید. 🎓دانشجویانی که با موفقیت این کلاس را به پایان برسانند گواهینامه معتبر دریافت خواهند کرد. 👨🏽‍💻مخاطب این دوره حقوقدانان، کنشگران، افراد دارای معلولیت و خانواده های آنان، اعضای انجمن ها و سازمان های مردم نهاد حمایت کننده از حقوق افراد دارای معلولیت است. برای ثبت نام روی لینک زیر کلیک کنید: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSeyx74SaNBnjZ2NXIV_ZIvuZ_J3JkNEx8j0NyCoBo9PhDG7cA/viewform?usp=sf_link

📃خشونت خانگی و سیاست‌های نژادگرایانه
🖋نویسنده: خانة امن

هنگامی که از خشونت خانگی صحبت می‌کنیم، موضوعی که بسیار کمتر از دیگر مسائل به چشم می‌آید و از آن صحبت می‌شود، مسئلة قوم‌گرایی و نژادگرایی و ارتباط آن‌ها به خشونت خانگی است. زنان از اقلیت‌های قومی یا با پیشینة مهاجر در مباحث رسانه‌ها، سازمان‌ها و ادارات دولتی و جریان اصلی پیرامون خشونت خانگی حضور ندارند. دیده نمی‌شوند و حتی خشونت علیه آن‌ها نادیده انگاشته شده و توجیه می‌شود.

لینک این مطلب در اینستاگرام
مطلب کامل 👇🏽👇🏽👇🏽

📍@KhanehAmnTelegram

📃خشونت خانگی و سیاست‌های نژادگرایانه
🖋نویسنده: خانة امن

خشونت خانگی موضوعی است که ابعاد بسیار پرشماری دارد. ابعادی که هرچقدر هم به آن‌ها بپردازیم، باز هم کم به نظر می‌رسد چرا که موضوعی است که به بسیاری از مسائل بسیار پیچیده و درهم‌آمیختة دیگر گره خورده است، از جمله شرایط مالی و اقتصادی یک خانوار، مسائلی از جمله بیکاری اعضای فعال خانواده، شرایط محل زندگی از جمله متراژ خانه و تعداد افرادی که با یکدیگر در آن فضا زندگی می‌کنند و غیره.

اما هنگامی که از خشونت خانگی صحبت می‌کنیم، موضوعی که بسیار کمتر از دیگر مسائل به چشم می‌آید و از آن صحبت می‌شود، مسئلة قوم‌گرایی و نژادگرایی و ارتباط آن‌ها به خشونت خانگی است.

در کشوری مانند کشور فرانسه، مسئلة نژادگرایی در دو بُعد بسیار متفاوت و حتی بسیار متناقض یکدیگر در عرصه مباحثه پیرامون خشونت خانگی به چشم می‌خورد. کشور فرانسه کشوری اروپای غربی است که تنوع انسانی در آن به لحاظ ملیت، قوم و «نژادی» بسیار رنگارنگ است و این به مسائل بسیاری در تاریخ این کشور مرتبط است که بررسی آن در قالب این بحث جای نمی‌گیرد. اما آنچه برای ما اینجا و پیرامون مثال کشور فرانسه مهم است این است که این کشور، کشوری با نرخ بالای زن‌کُشی است. هر ساله صدها زن به دست شریک زندگی پیشین یا فعلی‌شان در این کشور به قتل می‌رسند اما رنگین‌پوستان و زنان غیر سفیدپوست و یا غیر فرانسوی در این زمینه از بسیاری مباحث جای گذاشته شده‌اند یا بالعکس از شرایط آن‌ها در راستای سیاست‌های ضد مهاجرت و نژادپرستانة عمومی و دولتی استفاده می‌شود.

هنگامی که از زنان به قتل رسیده در نتیجة خشونت خانگی در کشور فرانسه صحبت می‌کنیم، عموماً صحبت از زنان فرانسوی و سفیدپوست است. زنان غیر فرانسوی و غیر سفیدپوست از آنجا که در رده‌های اولویتی پایین‌تری قرار دارند و متعلق به طبقات اجتماعی محروم‌تری هستند، بسیار کمتر از زنان دیگر به این آمارها و بحث‌ها و حتی کنشگری در این زمینه راه داشته‌اند.

در عوض، هنگامی که سیاست‌های ضد مهاجرتی و ضد رنگین‌پوستان خود را در عرصه‌های مختلف زندگی این افراد باز می‌نمایاند، شاهد بازنمایی و حتی بازنمایی‌های اغراق‌آمیز از وضعیت زنان با پیشینة مهاجر و رنگین‌پوست و یا غیر فرانسوی پیرامون مسئلة خشونت خانگی هستیم. این زنان در این سیاست‌ها و این مباحث چنین تصویر می‌شوند که اگر تحت خشونت خانگی هستند، به سبب فرهنگ‌هایی است که خودشان و خانواده‌هایشان از آن‌ها می‌آیند و یا دین و ملیتی که به آن متعلق هستند. مباحثی که معمولاً سیاست‌های ضد مهاجرتی و نژادگرایانه/پرستانه را تغذیه می‌کنند.

به طور کلی می‌توان دید که زنان از اقلیت‌های قومی یا با پیشینة مهاجر در مباحث رسانه‌ها، سازمان‌ها و ادارات دولتی و جریان اصلی پیرامون خشونت خانگی حضور ندارند. دیده نمی‌شوند و حتی خشونت علیه آن‌ها نادیده انگاشته شده و توجیه می‌شود و این تنها متعلق به جامعه‌ای مانند کشور فرانسه نیست. بلکه به طور کلی زنان غیرمرکزنشین، زنانی هستند که نادیده گرفته می‌شوند. در کشور ایران، چه زنان غیر ایرانی، برای مثال افغانستانی باشند، چه زنان از اقلیت‌های قومی مانند زنان کرد و ترک و بلوچ که ساکن پایتخت و طبقات متوسط و بالای آن نیستند.

لینک این مطلب در اینستاگرام

📍@KhanehAmnTelegram

#ماه_افتخار بر افراد دارای معلولیت# +LGBTQ مبارک!

✍🏽 شرح تصویر(فایل گیف یا تصویر متحرک): در جلوی تصویر، کف دست و انگشتان دیده می‌شود که با زبان اشاره، علامت «دوستت دارم» را نشان می‌دهد. در پس‌زمینه، دو قلب رنگین‌کمانی قرار گرفته که رنگ‌های داخل آنها به طور مواج در حرکت هستند. بالای تصویر نوشته شده: دوستت دارم به هر زبانی قشنگ است. در گوشه سمت چپ نیز علامت صفحه به توان یک قرار گرفته است.

#به_توان_یک #عشق #دوستت_دارم #زبان_اشاره #معلولیت #ماه_جون_ماه_افتخار

@betavaneyek

📃خشونت خانگی علیه کارگران خانگی
🖋نویسنده: خانة امن

اگرچه مسئله خشونت علیه کارگران خانگی مسئله‌ای است که هرچه بیشتر به مناسبات کاری و شغلی مربوط می‌شود، چرا که با خشونت علیه فردی در موقعیت کارگر مواجهیم، اما این خشونت می‌تواند ابعاد خانگی نیز پیدا کند، چرا که ارتباط میان کارگران خانگی با کارفرمایان‌شان، تنها ارتباطی کاری نیست و ابعاد و زوایای خصوصی‌تر و شخصی‌تری در بسیاری از موارد به خود می‌گیرد. از دلایل این امر آن است که...

ادامة مطلب 👇🏽👇🏽👇🏽

لینک مطلب در اینستاگرام

📍@KhanehAmnTelegram

📃خشونت خانگی علیه کارگران خانگی
🖋نویسنده: خانة امن

اگرچه مسئله خشونت علیه کارگران خانگی مسئله‌ای است که هرچه بیشتر به مناسبات کاری و شغلی مربوط می‌شود، چرا که با خشونت علیه فردی در موقعیت کارگر مواجهیم، اما این خشونت می‌تواند ابعاد خانگی نیز پیدا کند، چرا که ارتباط میان کارگران خانگی با کارفرمایان‌شان، تنها ارتباطی کاری نیست و ابعاد و زوایای خصوصی‌تر و شخصی‌تری در بسیاری از موارد به خود می‌گیرد.

از دلایل این مسئله این است که کسانی که به عنوان کارگر خانگی مشغول به کارند، در فضای خصوصی این کار را انجام می‌دهند، در نتیجه، مناسبات میان افرادی که در این فضا حضور دارند، مناسباتی فراتر از مناسبات کارفرمایی-کارگری است. یکی دیگر از دلایل، نوع شغلی است که این افراد در آن مشغول به کارند: کارهایی که به اصطلاح مراقبتی یا تولید اجتماعی نامیده می‌شوند، از قبیل نگهداری از افرادی که به مراقبت مشخص و خاص احتیاج دارند، مانند پرستاران کودک یا افراد سالمند یا افراد دارای معلولیت، یا خدمتکاری و انجام کارهای خانه و در نتیجه حضور در یک محیط شخصی و احتمالاً خانوادگی، و غیره.

این چنین مشاغلی، خواسته و ناخواسته افراد را با مناسبات خانوادگی و شخصی محیط کارشان گره می‌زند. برخی از کارگران خانگی در منازلی که در آن مشغول به کارند، سکونت می‌گزینند، به خصوص اگر شغل‌شان نگهداری از کودکان یا سالمندان باشد؛ به این معنی که نیاز به حضور دائمی و مکرر آنان وجود دارد.
در چنین شرایط می‌توان خشونتی را که کارگران خانگی متحمل می‌شوند، در چارچوب خشونت خانگی نیز تعریف کرد، چرا که این نوع کار، کاری است که در حریم خانه و در بستر مناسباتی انجام می‌شود که «شخصی»اند. و البته به همین دلیل است که این کارگران از بیشتر مباحث مربوط به این نوع خشونت حذف شده یا نادیده گرفته می‌شوند. یکی دیگر از دلایل پنهان بودن این نوع خشونت این است که این کارگران عموماً از برخورداری از صنف و سندیکاهای کاری محرومند، اگر برای مثال، در گروه افراد مهاجر جای می‌گیرند، در بسیاری از موارد به صورت «سیاه» به استخدام در می‌آیند و در نتیجه نمی‌توانند خشونتی را که بر آن‌ها می‌گذرد گزارش کنند، و البته تعریف و توصیف خشونتی که در مناسبات شخصی‌تر صورت می‌گیرد، دچار پیچیدگی است.

خشونت خانگی علیه کارگران خانگی، طیف گسترده‌ای از رفتارهای خشونت‌آمیز علیه این کارگران است، از جمله: بهره‌برداری جنسی از آن‌ها، عدم پرداخت مناسب و به موقع به این کارگران، فراهم نکردن شرایط مناسب زندگی برای کارگرانی که در خانه‌های کارفرمایان‌شان زندگی می‌کنند، سوءاستفاده از موقعیت قانونی و اداری آن‌ها (دربارة افراد مهاجر برای مثال)، رفتار تحقیرآمیز با آن‌ها و تحمیل وظایف و کارهای دشوار و ساعت‌های کاری نامناسب به آن‌ها، و البته عدم تخصیص بیمه و مزایای کارگری به این کارگران که در پستوهای کارفرمایان‌شان به کار مشغول بوده و مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند.

به همین دلیل است که امروزه، در مباحث مربوط به خشونت خانگی، از کارگران خانگی صحبت می‌کنیم تا حساسیت‌ها نسبت به شرایط این کارگران را افزایش داده و خشونت علیه آن‌ها را تعریف کنیم. خشونتی که ابعاد خاصی داشته و به سادگی در چارچوب‌های نظری موجود قرار نمی‌گیرد.

لینک مطلب در اینستاگرام


📍@KhanehAmnTelegram

چگونه پرستاران و ماماها می‌توانند به انتخاب بهترین روش پیشگیری از بارداری کمک کنند؟


🔵 در ایالات‌متحده #پرستاران و #ماما ها بیشترین مراجعه برای چگونگی انتخاب #روش‌های_پیشگیری_از_بارداری را دارا هستند. به‌طور مثال در جورجیا این رقم ۶۰ درصد است. در حقیقت پرستاران و ماماها نقش اساسی برای مقابله با اطلاعات گمراه کننده و نادرستی که اقوام، آشنایان و #رسانه‌های_جمعی در خصوص روش‌های پیشگیری از بارداری ارائه می‌دهند، را دارا هستند.

سن، وضعیت سلامتی، تغییرات ایجاد شده در #رابطه_جنسی، تغییر در اولویت‌های سبک زندگی از جمله عواملی هستند که نیاز #زنان و افرادی که قادر به باردار شدن هستند، به چگونگی انتخاب روش‌های پیشگیری از بارداری را در طول سال‌های باروری آن‌ها نشان می‌دهند. پرستاران باید اطلاعات دقیق و درستی در خصوص میزان شکست انواع روش‌های پیشگیری از بارداری به زنان و همه افرادی که می‌توانند باردار شوند، ارائه بدهند.

هنگام مشاوره، پرستاران باید دفعات رابطه جنسی افراد را حتما در نظر بگیرند. به طور مثال زنانی که دارای رابطه جنسی کامل به دفعات هستند باید از روش‌هایی استفاده کنند که بیشترین محافظت در برابر بارداری را برای آن‌ها فراهم می‌کنند. این روش‌ها شامل انواع ایمپلنت‌ها، IUD و داروهای #ضدبارداری خوراکی هستند.

پرستاران همچنین باید به مراجعین خود این مشاوره را بدهند که درصورت بروز بارداری ناخواسته چه واکنشی داشته باشند و چه راه‌هایی پیش روی آن‌ها وجود دارد. این مشاوره می‌تواند به افراد برای انتخاب روشی که برای پیشگیری از بارداری انتخاب می‌کنند بسیار کمک کند.

پرستاران و ماماها همچنین به مراجعین خود باید در خصوص بیماری‌های مقاربتی و چگونگی محافظت در برابر این بیماری‌ها مشاوره بدهند. پرستاران همچنین می‌توانند با مراجعین خود در خصوص اهمیت برانگیختگی و راحتی با بدنشان در هنگام رابطه جنسی صحبت کنند.

سابقه سلامت نیز از عوامل مهم در انتخاب روش پیشگیری از بارداری برای زنان و افرادی است که می‌توانند باردار شوند. به طور مثال زنان و افراد بالای ۳۵ سال که سیگاری هستند و زنانی که #سرطان_پستان دارند نباید از قرص‌های ضدبارداری استفاده کنند. ایمپلنت‌ها برای افراد مبتلا به بیماری‌های کبدی، دارای خونریزی‌های بدون دلیل واژینال یا مبتلا به سرطان پستان مناسب نیستند.

پرستاران و ماماها باید به مراجعین خود بگویند که روش‌های پیشگیری از بارداری زمانی می‌توانند موثر باشند که به درستی انتخاب شده باشند. پرستاران و ماماها همچنین باید در خصوص #سلامت_جنسی و چگونگی استفاده از راه‌های پیشگیری از بارداری به #نوجوانان #آموزش دهند.

@pareestar