Forwarded from ديگری
سميه رستم پور دانشجوي دكتري جامعه شناسي و فعال حقوق زنان ؛
«کدام زنان» از آزار «کدام مردان» می گویند؛ آیا صدای همه قربانیان شنیده می شود؟
مريم رحماني
دیگری: مدتی است روایت های تجاوز و آزارجنسی از سوی زنان قربانی در فضای مجازی منتشر می شود. شکست سکوت ارزشمند است اما در فقدان نظام قضایی دموکراتیک تا چه حد می تواند در کاهش تجاوز و کمرنگ شدن فرهنگ تجاوز موثر باشد؟ آیا کنشگران حقوق زنان و مدنی با همه آزارگران یکسان برخورد می کنند؟ آیا هنوز ملاحظه های سیاسی صنفی… در رسوا کردن آزارگران رخ می نماید؟ مسئولیت کنشگران حقوق زنان در برابر این افشاگری ها چیست؟ جریانی که در ایران آغاز شده است تا چه حد با جنبش Me Too قابل مقایسه یا تاثیر گرفته از آن است؟ سمیه رستم پور دانشجوی دکتری جامعه شناسی در دانشگاه پاریس هشت و فعال زنان به این سوال ها در این مطلب پاسخ داده است. متن مصاحبه در ادامه می آید.
تغيير مهم دیگر اما به این مربوط می‌شود که زنان بیش‌ازپیش انحصار مردان بر فضا را شکسته‌اند؛ زمانی فضای عمومی و به‌تبع فضای رسانه‌ای و مجازی کاملاً در دست مردان بود. این مسئله اما امروز به شکل جدی دچار تحول شده وزنان حضوری چشمگیر و مؤثر در فضای مجازی و عرصه عمومی دارند. ازاین‌جهت آن‌ها هم تجربه بیشتری از خشونت در محیط کار دارند و هم امکان‌های بیشتری برای اینکه از آزارهایشان بگویند، این‌ها فضا را برای سایر زنان فراهم کرده است. این بخشی از پیشرفت چشمگیری است که جنبش زنان در ایران داشته هرچند این روند طولانی است و به ثمر نشستن آن زمانی طولانی را می‌طلبد.
فعالان حقوق زن همچنین می‌توانند بیانیه‌های حمایتی یا تحلیلی منتشر کنند و در آگاهی بخشی پیرامون موضوع مؤثر عمل کنند. اما هم‌زمان این نقش مهم باعث می‌شود که اشتباهات تاکتیکی آن‌ها نیز برجسته‌تر می‌شود، خصوصاً وقتی‌که به حمایت یا همدلی با متجاوزان و آزارگران منجر می‌شود. آنجا که فمینیست‌ها مصالح فردی و روابط شخصی گره‌خورده با فرد متجاوز را بر اصول فمینیستی خود ترجیح می‌دهند، این انتخاب از چشم دیگران پنهان نمی‌ماند و در درازمدت می‌تواند به اعتمادسازی جمعی به جریان فمینیسم لطمه وارد کند. به‌واقع، کسی که داعیه دفاع از حقوق زنان را دارد ولی شکافی بسیار زیاد بین ادعاها و عمل او وجود دارد، به‌نوعی هر نوع اصول برابری خواهانه را به مصلحت‌های شخصی که می‌تواند از موقعیتی به موقعیت دیگر تغییر کند، تقلیل می‌دهد.
#ازارجنسي
#تجاوز
#شكست_سكوت
#Me_Too
@Digari_ir
https://digari.org/%da%a9%d8%af%d8%a7%d9%85-%d8%b2%d9%86%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%da%a9%d8%af%d8%a7%d9%85-%d9%85%d8%b1%d8%af%d8%a7%d9%86-%d9%85%db%8c-%da%af%d9%88%db%8c/
«کدام زنان» از آزار «کدام مردان» می گویند؛ آیا صدای همه قربانیان شنیده می شود؟
مريم رحماني
دیگری: مدتی است روایت های تجاوز و آزارجنسی از سوی زنان قربانی در فضای مجازی منتشر می شود. شکست سکوت ارزشمند است اما در فقدان نظام قضایی دموکراتیک تا چه حد می تواند در کاهش تجاوز و کمرنگ شدن فرهنگ تجاوز موثر باشد؟ آیا کنشگران حقوق زنان و مدنی با همه آزارگران یکسان برخورد می کنند؟ آیا هنوز ملاحظه های سیاسی صنفی… در رسوا کردن آزارگران رخ می نماید؟ مسئولیت کنشگران حقوق زنان در برابر این افشاگری ها چیست؟ جریانی که در ایران آغاز شده است تا چه حد با جنبش Me Too قابل مقایسه یا تاثیر گرفته از آن است؟ سمیه رستم پور دانشجوی دکتری جامعه شناسی در دانشگاه پاریس هشت و فعال زنان به این سوال ها در این مطلب پاسخ داده است. متن مصاحبه در ادامه می آید.
تغيير مهم دیگر اما به این مربوط می‌شود که زنان بیش‌ازپیش انحصار مردان بر فضا را شکسته‌اند؛ زمانی فضای عمومی و به‌تبع فضای رسانه‌ای و مجازی کاملاً در دست مردان بود. این مسئله اما امروز به شکل جدی دچار تحول شده وزنان حضوری چشمگیر و مؤثر در فضای مجازی و عرصه عمومی دارند. ازاین‌جهت آن‌ها هم تجربه بیشتری از خشونت در محیط کار دارند و هم امکان‌های بیشتری برای اینکه از آزارهایشان بگویند، این‌ها فضا را برای سایر زنان فراهم کرده است. این بخشی از پیشرفت چشمگیری است که جنبش زنان در ایران داشته هرچند این روند طولانی است و به ثمر نشستن آن زمانی طولانی را می‌طلبد.
فعالان حقوق زن همچنین می‌توانند بیانیه‌های حمایتی یا تحلیلی منتشر کنند و در آگاهی بخشی پیرامون موضوع مؤثر عمل کنند. اما هم‌زمان این نقش مهم باعث می‌شود که اشتباهات تاکتیکی آن‌ها نیز برجسته‌تر می‌شود، خصوصاً وقتی‌که به حمایت یا همدلی با متجاوزان و آزارگران منجر می‌شود. آنجا که فمینیست‌ها مصالح فردی و روابط شخصی گره‌خورده با فرد متجاوز را بر اصول فمینیستی خود ترجیح می‌دهند، این انتخاب از چشم دیگران پنهان نمی‌ماند و در درازمدت می‌تواند به اعتمادسازی جمعی به جریان فمینیسم لطمه وارد کند. به‌واقع، کسی که داعیه دفاع از حقوق زنان را دارد ولی شکافی بسیار زیاد بین ادعاها و عمل او وجود دارد، به‌نوعی هر نوع اصول برابری خواهانه را به مصلحت‌های شخصی که می‌تواند از موقعیتی به موقعیت دیگر تغییر کند، تقلیل می‌دهد.
#ازارجنسي
#تجاوز
#شكست_سكوت
#Me_Too
@Digari_ir
https://digari.org/%da%a9%d8%af%d8%a7%d9%85-%d8%b2%d9%86%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%da%a9%d8%af%d8%a7%d9%85-%d9%85%d8%b1%d8%af%d8%a7%d9%86-%d9%85%db%8c-%da%af%d9%88%db%8c/