#سروش_ایزد

روز هفدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام سروش ایزد پیوند یافته است.
سروش به چم (: معنی) گوش دادن و فرمان بردن است به خواست خدایی و ما آن را نیوشایی معنا کرده‌ایم تا نزدیک تر به اصل باشیم.

اینک من سروش ترا که از همه بزرگ تر است، می‌طلبم تا به آرمان خود رسم.
و زندگانی درازی به دست آورم.
و به شهریاری منش نیک در آمده
و به راه راستی گام زده،
به جایگاهی رسم که مزدا اهورا می‌باشد. (۳۳_۵)


اشوزرتشت می‌گوید :

کسی را که مزدا دوست دارد، نیوشایی و منش نیک به او روی می‌آورد (۴۴_۱۶)

اشوزرتشت می‌خواهد به دستیاری نیوشایی به خواست و آرمان خود برسد (۳۳_۵)

نیوشایی راهی است که به اهورامزدای توانا می‌رود (۲۸_۵)

نیوشایی راه رستگاری را، هم برای رستگار و هم برای دروغ کار، همواره روشن می‌سازد (۴۳_۱۲)

از این گفته‌ها به ویژه آن جایی که نیوشایی با منش نیک است‌، بر می‌آید‌، که فرمان برداری اشوزرتشت کورکورانه نیست، بلکه از روی اندیشه و با دلی پر از مهر است.


گل خیری سرخ نماد سروش ایزد است.

@khashatra

✅ پیر نارستانه.

واقع در پشت کوه در بید حدود ۴۱ كيلومتری سمت مشرق يزد ، می گویند هنگام حمله ی تازیان پست و پلشت بیابان گرد به ایران و آوارگی خاندان شاهی به اطراف ، شاه زاده اردشیر به واسطه ی تعاقبات دشمن پست و پلشت به سمت یزد و کوه دربید فراری می شود.
چون دشمن را نزدیک می بیند. به خداوند یکتا پناه می برد و در دل استفاده می نماید. که او را از شر دشمنان نجات دهد.
استغاثه اش پذیرفته می شود و همان دم در برابر دیدگان دشمنان در آن کوه ناپدید می گردد.
بعدها يک زرتشتی شکارچی در دنبال آهو به آن مقام می رسد.
مردی خوب چهر و فرهمند را به جای آهو در برابر خویش می بیند که به او می گوید که این مكان خوبان و نشيمن من می باشد.
در این جا زیارتگاهی به نام پیر نارستانه بساز و بدان که به آرزو و آرمان خود می رسی و هر کس در آینده در این جا چراغ بیفروزد و نذر و نیاز به جا بیاورد به مراد دل خواهد رسید.
اینک نارستانه زیارتگاه بزرگی است و در آن جا خیله های بسیار برای اقامت زوار به وسیله ی دهشمندان ساخته شده است.
هر ساله از روز دی به آذر ایزد و اسفند ماه بی کبیسه ( : برابر با سپندارمزد امشاسپند و تیرماه در گاه شمار کنونی زرتشتیان ایران) برای مدت پنج روز آداب مخصوص زیارت در آن جا برقرار می شود و زرتشتیان و مشتاقان بدان جا می شتابند و به بندگی و عیش و نوش و نذر و نیاز می پردازند.
---------------------------------
۱ - نیاز به یاد آوری ست که گاه شمار بدون کبیسه متعلق به زرتشتیان ایرانی ساکن در هندوستان می باشد که پس از تازش تازیان به جهت پایبندی به دین زرتشتی به منظور رهایی از جور و ستم حکام پست و پلشت تازی به هندوستان مهاجرت که به پارسیان هند مشهور می باشند و طی ۱۴ سده از مهاجرت شان هنوز بر گاه شماری بدون کبیسه باورمندند که خود جای سوال و تعجب است؟!
۲۲۸
@khashatra

✅ از کرامات این پیر داستان های زیادی ورد زبان مردم است.
از جمله این که چنار بزرگی در نزدیکی اتاق پیر بوده است. مشیرالملک یزد در حدود ۱۲۸۵ ی امر به بریدن آن چنار می دهد.
خادم پیر التماس می کند که این درخت پیر است از بریدن آن صرف نظر کند ، گوش کارکنان مشير به التماس های او بدهکار نمی شود.
القصه با بریدن درخت، دیدگان مشیر در شهر تیره می گردد و هیچ دارو و دوایی به حال او سودمند نمی افتد.
تا آن که یکی از کارکنان زرتشتی در دستگاه او به ارباب خود تذکر می دهد ، هنگام بریدن درخت چنار به این درد مبتلا گردیده است بهتر آن ست که با نذر و نیاز و توبه و پوزش وسایل رضایت صاحب پیر را فراهم آورد تا باشد که از کرم خویش دردش را چاره نمایند مشیر پنهانی به این اندرز تن در می دهد و با نذر و نیاز و خواندن بهرام یشت به وسیله ی موبد یک چشم او روشن می گردد و دیده ی دیگر برای تنبیه به حال تیرگی باقی می ماند.
مشیر کنده ی درخت را متصرف نمی شود بلکه تکه تکه کرده آن را بین در مهر ها
و زیارت گاه های زرتشتیان برای سوخت و لبان تقسیم می نماید.
۲۲۹
@khashatra

✅ بنا به گفته ی کلانتر دیه ی اله آباد يزد به نام رستم سروش در حدود سال ۱۲۸۵ی آتش مقدسی از آسمان به در مهر مریاباد وارد می گردد که بی چوب و عود فروزان بود.
بسیاری از زرتشتیان پس از غسل در منزل دستور و پوشیدن لباس و داشتن اجازه کتبی او در دست ، آتش بند اجازه دیدار آتش مقدس را می داد.
روزی که رستم نامبرده در منزل موبد برای غسل و گرفتن پروانه می رود مشیرالملک مرحوم نیز در آن جا حاضر بوده پس از غسل و پوشیدن لباس سپيد به همراهی او به دیدار آتش مقدس نايل می گردد.
گفته ب مذکور ثبوتی ست از ایمان مشیر نسبت به مقدسات زرتشتیان پس از واقعه ی نامبرده.
آتش مقدس پس از دو سه ماه باز به سوی آسمان بالا رفته و غایب می گردد.

📚 بُن مایه :

پرستشگاه زرتشتیان.

🖋 نویسنده و گردآورنده :
رشید شهمردان.

هشتمین نشریه ی سازمان جوانان ززتشتی بمبئی سال ۱۳۳۶ یزدگردی.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

۲۳۰
@khashatra
ادامه دارد....

#کوروش_بزرگ
حقیقتی است که بوده و هست و تا جهان پابرجاست در قلب همه پارسی زبانان  با  اصالت، خواهد ماند.

@khashatra

بزرگترین #غار_دست_ساز_جهان ، بنام اشکنان در #جهرم #فارس

@khashatra

#امروز

به روز، پیروز ‌و فرخ روز رشن ایزد از اَمُرداد ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

برابر با :
سه شنبه ۱۴ اَمُرداد ماه سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۵ آگوست (اوت) سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

 ✔️ رَشَن = دادگری.

✔️ سومین روز دیدار همگانی در پیر نارکی.

@khashatra

#رشن_ایزد

ایزد عدل و داد در دین مزدیسنى. در اوستا رَشْنو Rašnu و در پهلوى رَشْن Rašn به چمار (: معناى) عادل و دادگر است.
رَشْن در اوستا بیشتر با صفت رَزْیشْته Razišta (در پهلوى رَزیستک Razistak) وبه صورت رَشْنو رَزْیشْتَه به چم راست‌تر و درست‌تر آمده است، و در فارسى بیشتر این ایزد با صفتش «رَشْن راست» خوانده مى‌شود.

هجدهمین روز از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام رشن پیوند یافته است.
رَشن (رَشْنو) ـ ایزد دادگرى و آزمایش ایزدى، ایزد درستی و دادگری كه از ایزدان سرای پسین و از داوران روز جزا ست.
یشت رشن، یشتی هست در ستایش رَشن، رَشنو، رشن یشت، یشت دوازدهم اوستا هست.

پورریحان بیرونى در الآثار الباقیة (ص۷۳) در فهرست روزهاى ایرانى، این ایزد را رَشْن خوانده که در زبان سُغدى رَسْن Rasn و در خوارزمى همان رَشْن خوانده مى‌شده است.
در ادبیات فارسى این واژه به صورت «رش» بدون نون به کار رفته است.

فردوسى سترگ می گوید :
چو هور سپهر آورد روز رَش،
ترا زندگى باد پدرام و خَوش.

خسروى مى گوید :
مِى سورى بخواه کامد رَش،
مطربان پیش دار و باده بکَش.


گل نسترن نماد روز رشن ایزد است.

@khashatra

✅ پیر نارکی.

صاحب پیر را نام ناز بانو است ، می گویند عروس فرمان روای پارس بوده است.
پس از تسلط تازیان پست و پلشت بر آن سرزمین و پیمودن راه کوه و صحرا به دیه ی خراشه نزدیک تفت یزد می رسد ، چون دشمن را در دنبال خود می بیند به طرف دره ی زنجیر پیش رفته و بر کوه های بلند آن جا بالا می رود.
ملجاء و پناهی به نظرش نمی رسد و با استغاثه و ناله ها راه نجاتی برایش پیش نمی آید.
از سمت دره ی گیگون پس از نفرین به کوه های بی باد و بی پناه پایین می رود و به کوه مقابل معروف به کوه نازکی می رسد.
با نزدیک شدن دشمنان به واسطه ی پاکی و دل سوزان از توانایی ایزد بی چون و چند ، در دل آن کوه از دیدگان ناپدید می گردد.
بعدها در آن کوه خشک بی آب و علف و بی بار و درخت ، چشمه ی آب زلالی جاری می شود و اطراف آن را سبز و خرم می گرداند بیابانگردی به آن جا می رسد و در کنار چشمه ی آب، خوابش می برد، رؤیایی
دال بر ساختن زیارت گاه در آن محل می بیند و به مورد عمل می گذارد.
امروز پیر نارکی زیارت گاه معروف است.
هر ساله از روز سروش ایزد و فروردین ماه بی کبیسه ( : برابر با مهر ایزد و اَمُرداد ماه در گاه شمار کنونی زرتشتیان ایران) ۱ تا مدت پنج روز تشریفات به خصوص زیارت در آن جا برپاست ، زرتشتیان از راه های دور و دراز به زیارت می شتابند و ببندگی و عیش و نوش می پردازند.
---------------------------------
۱ - نیاز به یاد آوری ست که گاه شمار بدون کبیسه متعلق به زرتشتیان ایرانی ساکن در هندوستان می باشد که پس از تازش تازیان به جهت پایبندی به دین زرتشتی به منظور رهایی از جور و ستم حکام پست و پلشت تازی به هندوستان مهاجرت که به پارسیان هند مشهور می باشند و طی ۱۴ سده از مهاجرت شان هنوز بر گاه شماری بدون کبیسه باورمندند که خود جای سوال و تعجب است؟!
۲۳۱
@khashatra

✅ پیر سبز.

صاحب پیر را نام حیات بانو و از شاه دخت های ساسانی است که از سقوط مداین برای حفظ ناموس و پاک دامنی خویش به اطراف و اکناف ایران آواره گردیده اند.
حیات بانو چون به دامنه ی کوهی پشت هومین و سنجد می رسد ، سیاهی دشمن را از دور می بیند ، نالان و گریان به سمت کوه بلند خشک بالا می رود.
همین که به دسترس دشمن قرار می گیرد ، آهی از دل کشیده و با نگاهی به کوه بلند می گوید :
«مرا چون مادری مهربان در آغوش خودگیر و از دست دشمنانم برهان» همان دم شکافی در کوه پدیدار و حیات بانو در آن ناپدید می گردد. سپاهیان دشمن از مشاهده ی واقعه ی حیران گشته راه خود می گیرند.
پس از مدتی بالای این کوه بلند خشک بایر، قطرات آب مانند چشم یتیمان و دیده ی گریان ستمدیدگان ، چون صاحب آن به زمین می چکد ، به قدری که مسافری را سیراب و شاداب نماید و اگر جمیعت زیاد تر یا گله ی گوسفندان فراوانی بدان جا رسند جریان قطرات آب زیاد تر می شود به طوری که همه را کفایت کند.
این کوه خشک از برکت پیر امروز سبز و خرم می باشد.
می گویند چوپانی به نزدیکی چاه متک گله خود را گم می کند پس از جستجوی زیاد با خستگی و ناکامی، تشنه و گرسنه به آن کوه که قطرات آب از آن به زمین می چکید رسیده، رفع تشنگی و خستگی می نماید.
در ضمن خواب بر او غلبه می کند ، در رؤیا گله ی گم شده ی خود را در پناه بانویی فرهمند می بیند که به او می گوید در این محل اتاقی به نام من بساز و شمع و چراغ بیفروز و به دیگران نیز خبر بده که چنان کنند.
چون بیدار می شود گله را در برابر خود در چرا می بیند.
از شادی در پوست نمی گنجد در اندک وقتی با کمک زرتشتیان آن حدود زیارت گاه پیر سبز درست می شود.
امروز در کمر کوه، خیله های بسیاری برای اقامت زوار برپاشده است.
از روز اشتاد ایزد و بهمن ماه بدون کبیسه
( : برابر با روز اشتاد ایزد و خورداد ماه در گاه شمار کنونی زرتشتیان ایران) ۱ به مدت ۵ روزه مراسم به خصوص زیارت در آن کو دایر است و گروه زرتشتیان بدان جا می شتابند و نذر و نیاز‌ و شادمانی می نمایند.
--------------------------------------
۱ - نیاز به یاد آوری ست که گاه شمار بدون کبیسه متعلق به زرتشتیان ایرانی ساکن در هندوستان می باشد که پس از تازش تازیان به جهت پایبندی به دین زرتشتی به منظور رهایی از جور و ستم حکام پست و پلشت تازی به هندوستان مهاجرت که به پارسیان هند مشهور می باشند و طی ۱۴ سده از مهاجرت شان هنوز بر گاه شماری بدون کبیسه باورمندند که خود جای سوال و تعجب است؟!
۲۳۲
@khashatra

✅ کرامات پیر سبز ورد زبان مردم است و ما از ذکر آن خودداری می کنیم ولی آن چه را در هند صاحب جامع مفیدی در جلد سوم کتاب خويش ص ۸۲۸ آورده است در این جا نقل می کنیم تا مشتاقان بدانند شهرت
این پیر ۳۰۰ سال پیش هم به هند رسیده و یک نویسنده ی مسلمان در کتاب خویش از آن چنین ذکر می کند.
« در أواخر شهر ربيع الآخر سنة خمس و ثمانين و الف (۱۰۸۵ه)
در حیدر آباد بهشت بنیاد مسود اوراق را با ملا محمد اردكانی المستخلص بغدائی اتفاق صحبت افتاد در اثنای حکایت تقریر نمود که در اراضی یزد نزدیک به قريه ی خرانق کوهی ست که عقاب سپهر به قوت طيران به حوالى قله ی آن تواند پرید و نسر طایر با وجود بلند پراوازی به پیرامن آن نتواند رسید.
آن نکوهی بود کو را بر زمین بودی نشان
آسمانی بود گویی بر فراز آسمان.

و در کمر آن کوه پر شکوه صفه ای در نهایت وسعت و ارتفاع به قدرت کامله ی یزدانی ساخته شده و در سقف آن مانند چشم سخت دلان قطره ی آب به سد مضايقه ظاهر گشته به پایان کوه می چکد و اگر کسی بدان جا رسد به قدر كفاف او حاصل می شود و اگر ۱۰۰ کس وارد گردد به دستور و هم چنین گاه باشد که ۵۰۰ تن با مواشی و مراعی بردان مکان عبور نمایند ، به قدرت پادشاه بی انباز چندان آب می آید که همگی سیراب می گردند و پس از رفتن ایشان به دستور مقرر و زمان ماضی گاهی قطره ای در کام تشنه لبان وادی نامرادی می چکد .
و مجاوران خطه ی دلگشای یزد آن کوه را چک چکو می نامند و مجوس آن موضع را تعظیم بسیار نموده ، در سالی یک نوبت به موعدى مقرر با زنان و دختران نیکو روی شیرین گوی بدان جا رفته قربانی کنند و جشن ها و عيش ها کرده ، پس از فراغ به منازل خود مراجعت می نمایند.»

📚 بُن مایه :

پرستشگاه زرتشتیان.

🖋 نویسنده و گردآورنده :
رشید شهمردان.

هشتمین نشریه ی سازمان جوانان ززتشتی بمبئی سال ۱۳۳۶ یزدگردی.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

۲۳۳
@khashatra
ادامه دارد....

#امروز

به روز، پیروز ‌و فرخ روز فروردین ایزد از اَمُرداد ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

برابر با :
چهار شنبه ۱۵ اَمُرداد ماه سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۶ آگوست (اوت) سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

 ✔️ فروردین = فروهر ، پیش برنده.

✔️ چهارمین روز دیدار همگانی در پیر نارکی.

@khashatra

#فروردین_ایزد

نخستین ماه هر سال و نیز نوزدهمین روز هر ماه به نام فروردین (فروهر یا فروشی) است.
بر گرفته از فرَه وَهر fravahr به چم (: معنی) پیش برنده و پیش کشنده است.
«فروردین» به زبان پهلوی «فرورتن»، گرفته شده از پارسی باستان ؛ «افرورتینام» و به چم فروردهای پاکان و فروهرهای پارسایان است.
فروردین همان فروهر است.
فروهر ذره‌ای نور اهورایی ست که در بدن هر کس نهاده شده تا روان را به راه راست راهنمایی کند.
فروهر هیچ گاه آلودگی به خود نمی‌پذیرد.
این ذره در آغاز پاک و بدون آلودگی بوده و همیشه هم پاک خواهد ماند و هرگز هیچ آلودگی و ناپاکی را به خود نخواهد گرفت.
پس از مرگ بدن، فروهر راه بالا را می‌پیماید، به سرچشمه ی خود می‌پیوندد.
چه نیکو است در این  روز جامه ی نو پوشیدن و به یاد درگذشتگان بودن.

زرتشتیان در این روز جامه (: لباس) نو می‌پوشند و از درگذشتگان خود یاد می‌کنند.
بنا بر اندیشه ی زرتشتیان فروهر روان مردگان و نیز روان آنانی است که هنوز زاده نشده‌اند.

جایگاه فروهر نزد خداست و هنگامی که کسی می‌میرد.
روان او به فروهر او می‌پیوندد و هنگامی که کسی زاده می‌شود نیز روان از فروهر جدا و به تن او در جهان مادی می‌پیوندد.

بنابر اوستا انسان دارنده‌ی پنج نیروی ست که بخشی از آن ها میرا و بخشی دیگر نامیرا هستند این نیروها چنین‌اند :

۱- نیروی اَهو : در فارسی این واژه را می‌توان به جان معنی کرد که نیروی پویایی، جنبش و زندگی است.
این نیرو با جسم انسان پدید آمده و با مرگ تن، نابود می‌شود.

۲- نیروی دَئِنا : در فارسی می‌توان این واژه را به دین یا وجدان، معنی کرده‌اند. وارون(: برخلاف) «اهو»، این نیرو را آغاز و پایانی نیست.
این نیرو با زاده شدن انسان، در او، دمیده می‌شود و با مرگ به جهان مینوی می‌رود.
وجدان نهاد آگاه و خدایی انسان است و انسان را از کار‌های ناروا، باز‌می‌دارد.

۳- نیروی بئوذ : نیروی ادراک، فهم و هوش است.
این نیرو قوه‌ی تشخیص نیک از بد است.

۴- نیروی اورون : این نیرو در فارسی، به روان معنی شده است.
بر روان است تا به یاری نیروی بئوذ، راه نیک را بپذیرد و از بدی پرهیز کند چراکه در جهان واپسین، روان است که بازخواست می‌شود.
در پی نیکی، فرجامی نیک و در پی بدی، سرانجامی بد خواهد داشت.

سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :

فروردین است و روز فروردین،
شادی و طرب را کند تلقین.

ای دو لب تو چو می، مرا مِی ‌ده،
کان باشد رسم روز فروردین.


اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

سوگند مخور و آن روز، یزش فروهر،
پارسایان کن تا خشنودتر باشد.


اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

مخور هیچ سوگند در (فروردین)،
که زشت است، ویژه به روزی چنین.


گل تاج خروس نماد فروردین ایزد است.

@khashatra

#پرسش

زرتشت باستانی چه امتیازی در میان پیامبران بعدی دارد که از او پیروی می کنید؟

پاسخ :

برتری بینش اشوزرتشت در ویژگی هایی است که در فلسفه ی زندگی سفارش شده ی وی، می توان از آن یاد کرد.

زرتشت؛ پیام رسانی ساختار شکن بوده که مَرتوگان(:بشر) را از پندارهای نادرست و خرافه نگری رهایی بخشیده و از دیویسنایی(پرستندگان دیو: خدایان پنداری) به مزدیسنایی(ستایندگان مزدا: دانش وآگاهی) فراخوانده است.

زرتشت؛ خدایان آسمانی را نپذیرفته و ستایش اهورامزدا، دانایی وآگاهی شکوهمند هستی را به مرتوگان سفارش کرده که این خدا در سرودهایش گات ها، سرآغاز وسرانجام هستی نامیده شده است.

زرتشت؛ شایستگی هر گزینشی را بهره مندی از "خرد" دانسته است.
بدین‌روی گزینش های زندگی برای همه به ویژه گزینشِ دین، جای زندگی، همسر، پوشش وخوراک و هرگزینه دیگری در پرتو خرد و در راستای آزادی روی خواهد داد.

زرتشت؛ خداوند را پدید آورنده ی اهریمن ( : ابلیس) نمی داند بلکه اَنگرَه مینو(: مَنش ویران ساز) را که در گویش پارسی اهریمن نام گرفت برگرفته از تراوش اندیشه مَرتوی(انسان) کژاندیش ونادان می داند.

زرتشت؛ دین‌ را از واژه "دَاِنَه" برگرفته است که به چمار(معنی) وژدان بیدار وآگاه، بینش درونی است تا هر کسی نیکی ها را از بدی درک کرده و گزینش کند. دیندار راستین کسی است که با وژدان آگاه نیکی وشادی را برای خوشبختی خود و خرسندی دیگران برگزیند.

زرتشت؛ خدای اندیشه خویش، اهورامزدا را تماشاگرِ رفتارِ مَرتوگان از بالا(عرش) نمی داند تا چنانچه گناهکار باشند، پس از مرگ آنان را به دوزخ(جَهنم) گسیل دارد و اگر فرمانبرداری از دستورهای خداوندی داشته باشد، او را به داشته های نیک(:نعمت) های مادی بهشت(جَنت) برساند. در بینش زرتشت، اندیشه و گفتار وکردار هر کسی"بهشت و دوزخ" را پدید خواهد آورد که در همین جهان روی خواهد داد نه اینکه خداوند سازنده جایگاهی به نام بهشت و دوزخ از آغاز آفرینش باشد.

زرتشت؛ از "اَشا" یاد می کند که هنجار و داد(قانون) هستی است. ذره ذره های جهان برپایه این هنجار به گردش درآمده و زندگی مرتوگان تا بزرگترین کهکشان ها را اداره می کند و به پیش می برد. سفارش زرتشت به جهانیان این است که برپایه "خرد" به بهترین گونه اشا که"اشا وَهیشتا" نام دارد دست یابند. تا شایستگی هویتِ مرتوگانی به دست آورند. او پیروان راستی را "اشَوَن" و آنکه از دروغ یاری بگیرد را "دُروَند" می داند. راستکار تنها به راستی اندیشه دارد و از بیان "دروغ مصلحتی" نیز پرهیز می کند.

زرتشت؛ دستورها(:احکامی) را از دینِ خود به مرتوگان سفارش نکرده است. بِکن ها و نَکن ها(امر به معروف ونهی از منکر) درپیام زرتشت نیست بلکه در بینش وی چگونگی بهره مندی وگزینش هرگونه خوراکی و نوشیدنی و پوشاک و شستشوی دست و بدن و گام نهادن به هر جایی را به دانش وخرد همگانی واگذار کرده است.

زرتشت؛ با واژه" فرَشگَرد" مرتوگان را به تازه شدن در هر بخش از زندگی فرا می خواند. بدین روی کهنگی، پوسیدگی، ایستایی و پیروی کورکورانه از باور گذشتگان را ناشایست می داند.

زرتشت؛ پرستش سو(قبله) را برای نیایش کردن، "روشنایی وفروغ" می داند. پدیده ای که ریشه مادی و جهانی ندارد و نمی توان آن را نابود کرد. سفارش زرتشت بیشتر در فروزان شدن روشنایی درونی(اشغ) است.
آنکه حافظ اشاره می کند:
از آن به دیر مُغانم عزیز می دارند،
که آتشی که نمیرد همیشه، در دلِ ماست.

زرتشت؛ مرتوگان را از هر نژاد و تیره ای یکسان می داند به ویژه دراین نگرش "زن ومرد" هیچیک بر دیگری برتری ندارند. چون گزینش های زندگی در پرتو آزادی و خرد روی خواهد داد. گسترش دین در گذرِ گاهداد(:تاریخ) زندگی زرتشت و پیروانش، هیچگاه با زور و استفاده از شمشیر روی نداده است.

زرتشت؛ زندگی در این دنیا را برتر از جهان پس از مرگ می داند. پس تن که جایگاه روان است نباید آزرده شود. نخوردن خوراک وروزه داری در دین نیامده است.

زرتشت؛ خواهان زندگی سرشار از راستی وشادی برای همگان است. با چنین نگرشی سوگواری و غمگساری نکوهیده دانسته شده، برای شادمانی خود و زیستگاه همگانی، آلوده کردن آب، خاک، هوا وآتش‌از کارهای زیان آور و ناشایست است. آزردنِ جانوران وکشتار دینی(قربانی) کردن آنها را نکوهش کرده است.

زرتشت؛ مرتوگان را به سازندگی جهان هستی فراخوانده تا هریک سهمی در خشنودی"گِئوش اوروان"( روان هستی) داشته باشند.بدین روی کار وکوشش از جایگاه ارزشمندی برخوردار بوده و دگرگون آن، تنبلی، بیکاری وگوشه نشینی، کرداری ناشایست خواهد بود.

زرتشت ؛ مرتوگان‌ را بنده و بَرده اهورامزدا نمی داند تا به هر شَوندی چنانچه از دارنده(مالک) و فرمانده خویش سَرپیچی کند، گناهکار شده وکیفر بد به وی برسد.

بینش زرتشت با این ویژگی ها گزینش خواهد شد.

📚 بُن مایه :

برگرفته از تارنمای روانشاد موبدکورش نیکنام.

✍ رونوشت : بردیابزرگمهر.

@khashatra

# پرسش :

دوگانگی انگره مینو و سپنته مینو، باعث محدود شدن قدرت اهوره مزدا و متعاقب آن قدرت فلسفی بهدینی شده است.
هم چنین وجود ایزدان مختلف، فروشی ها و عقاید آیین های پیش از ظهور اشوزرتشت سیمای این دین را بسیار باستانی و کهنه کرده است.
با توجه به وضعیت فعلی سیاسی- اجتماعی و دوری روزافزون جوانان از هر دین و هر ساختار مشابه با دین، آیا زمان انقلابی فلسفی و همراه با اصلاحات در این دین نیک نرسیده؟
آیا نباید سوشیانتی بیاید و دین بهی را از تباهی نجات دهد؟
چه کسی این چنین تعهدی را می پذیرد؟
آیا این وظیفه ی شما موبدان نیست؟


پاسخ : 

درود برشما، ویژگی های فلسفی دین زرتشت نه تنها توانایی اهورامزدا را کاهش نداده است بلکه هر یک سبب درک بیشتر آموزش های فرهنگ باستانی ایران نیز می باشد.
اگر به چند و چون این ویژگی ها به ژرفی بنگریم و آن را هریک را بیشتر پژوهش کرده و به کار گیریم، خودمان سوشیانت هایی خواهیم بود که به دیگران نیز نیکوترین ها را سفارش خواهیم کرد.

آنچه باید بپذیریم اینکه هر آموزشی به ویژه دینی و فلسفی درگذر زمان دستخوش دگرگونی هایی خواهد شد و بیگمان چهره آموزه های درست در پیام زرتشت نیز هربار با فرهنگ و باورهای مردم روزگاران گذشته به ریخت(:شکل) های دیگری جلوه گر شده است به ریختی که اکنون اگر به همه نوشته های اوستا و پهلوی از نگاه آموزه های زرتشتی بنگریم به بسیاری از ناهمگونی ها بر می خوریم که برخی نه تنها از آنِ بینش دینی زرتشت نیست بلکه با فلسفه زرتشت، دگرگون(مخالف)  نیز می باشد.

 چند نمونه که گاهی دست آویز بداندیشان درباره آیین و کیش زرتشت است، چنین است.: ازدواج با محارم، (درمقاله ای از تارنما پاسخ داده شده). برخورد با جسد مردگان، (شیوه های از بین بردن پلیدی ها در ایران باستان بوده است) بیرون بردن زنان در دوران دشتان، (:قاعدگی) (در فرهنگ زرتشتی نبوده و نیست) آتش پرستی، ( پاسداشت چهار آخشیج(عنصر) آب، آتش، باد و خاک؛ آتش پرستی نیست) دوگانه پرستی، (دونیروی ناهمگون که در هستی نقش دارد، ولی  پدیده ای در برابر اهورامزدا قرار ندارد)و... اگر به فلسفه وجودی و جایگاه اهورامزدا که چَمار(:معنی) آن «دانش بیکران هستی مند » است بنگریم، از این پس خدایمان را تنها در آسمان جستجو نخواهیم کرد بلکه در ذره ذره های هستی خواهیم دید. اگر تاثیر دو نیروی«سپنتامینو وانگره مینو» را بر اندیشه، گفتار و کردار خویش دریابیم آنگاه به پدیدار شدن بدی ها از سوی انسان پی خواهیم برد و آفریدگار بدی را خداوند نخواهیم پنداشت! اگر به چمار(معنای) واژه « دَاِنا» (:دین) در اوستا بنگریم که «وجدان بیدار و آگاه» است، در می یابیم که دین دار کسی خواهد بود که بینش درونی او آگاه و گزینش او برپایه خردمندی استوار شده است و... به همین روی چنانچه تمام گزینه های فلسفی در پیام زرتشت را کنکاش کنیم . چشم به راه سوشیانت نخواهیم بود.

آشکار است که پیشنهاد شما نیز مفید می باشد و موبدانی بینشور نیاز است تا دست به پالودگی فرهنگ و تراداد(سنت) های بیگانه داشته باشند که در بینش ارزشمند زرتشت وارد شده است.  

📚 بُن مایه :

برگرفته از تارنمای روانشاد موبدکورش نیکنام.

✍ رونوشت : بردیابزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز، پیروز ‌و فرخ روز ورهرام ایزد از اَمُرداد ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

برابر با :
پنج شنبه ۱۶ اَمُرداد ماه سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۷ آگوست (اوت) سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

 ✔️ ورهرام = پیروزی ، سرافرازی.

✔️ دیدار در شاورهرام ایزد.

✔️ آخرین روز دیدار همگانی در پیر نارکی.

@khashatra

#ورهرام_ایزد

ورهرام، ایزد پیروزی و سرافرازی ست. در ادب مزدیسنا و آریایی کهن، بهرام ایزد در پیکره‌های بسیار زیبا، نیرومند، تیزرو، برنا، شاداب، شاهین تیز پرواز، مرد رایومند و …. دادگری و درستی و خوشی و یک رنگی مى‌دارد و اهریمن زدایی مى‌کند، به نیکان و ستایندگان نیرو مى‌دهد و بر دشمنان خشم مرگ مى‌آورد و در کار آشتی هم کوشاست. آشتی که از راه درست اشوزرتشت سپنتمان آن را ستود و همواره در آرزوی برپایی‌اش بود و از برای پیروزی خود و پیش بردن آواژگان بهرام ایزد را ستایش کرد.

بیستمین روز از هر ماه در گاه شماری ایرانی «وَرَهرام» نامیده می‌شود، در اوستا ورترغن آمده و در پهلوی ورهران و درپارسی بهرام آمده، ورهرام به چم پیروزی و کامیابی قابل ستایش است. فروزه‌ی پیروزی است. ورهرام ایزد به چم (:معنی) پیروزی قابل ستایش است و به سبب جایگاه پر اهمیتش «شاه ورهرام ایزد» نامیده می‌شود.

در باور ایرانیان پیروزی همواره با ارزش و قابل ستایش بوده است به همین دلیل در اوستا سرود‌های زیبایی در ستایش پیروزی آمده است.

ایرانیان باستان پیش از آغاز هر کار گروه، در نیایش‌گاه ویژه‌ای گردهم می‌آمدند و سرود‌های ستایش پیروزی را با هم می‌خواندند و با روانی نیرومند و اراده‌ای استوار، برای پیروزی، پای به میدان مبارزه‌ی زندگی می‌گذاشتند.

این مکان‌ها به تدریج به نیایش‌گاه ورهرام ایزد شناخته شد.
اکنون زرتشتیان دست‌کم ماهی یک بار، در روز ورهرام، در نیایشگاه شاه ورهرام ایزد گردهم می‌آیند و اهورا مزدا را نیایش می‌کنند و از او می‌خواهند که پیروزی را در زندگی، بهره‌ی آنان گرداند و نیز همه‌ی کسانی را که به پیروی از پیام اشو زرتشت در«تازه گردانیدن ِ زندگانی‌»، «پیش بردن جهان هستی» و «گسترش آیین راستی» می‌کوشند، پیروز و سر افراز گرداند.

در بهرام‌یشت آمده‌است که بهرام آفریده ی اهورا نیرومند و فرهمند است و نیروی بینایی شگفت‌انگیزی دارد.
او یورش همه ی دشمنان را، چه جادوان و پریان، و چه کَوی‌ها و کَرَپان‌های «ستمگر» را در هم می‌شکند، جهان را تازگی و آشتی می‌بخشد و به خوبی آرمان‌ها را بر آورده می‌کند.
بهرام هم‌چنین توانایی فرزندآوری و بازوان نیرومند و تندرستی و دلیری می‌بخشد.

آذر بهرام همان سومین آتشکده‌ی بررگ ایران هست آذر برزین مهر در ریوند خوراسان، در آتش بهرام نیایش، بند شش آن، کوه نام برده شده است.

نیایشگاه‌های شاه ورهرام ایزد در خرمشاه یزد، زین‌آباد یزد، شریف‌آباد اردکان، امیریه‌ی تهران، تهران پارس، کرج، کرمان و اهواز وجود دارد.
از آیین‌های این روز پختن آش، سیروگ و پخش شیرینی و نخود مشکل‌گشا است.


گل قاسدک نماد ورهرام ایزد است.

@khashatra

#ورهرام_یشت

با آوای روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

✅ پیر بانوی پارس.

صاحب پیر را شه بانوی پارس می دانند که هنگام قتل و غارت اعراب آن شهر به سوی یزد فراری می گردد و دشمن هم برای دستگیریش او را دنبال می کنند.
شه با تو تشته و کوفته به کوه های اطراف عقدا نزدیک می گردد.
از کشاورزی در آن حدود آب می طلبد کشاورز آب با خود نداشته باشد ولی برای او از گاو در چراگاه شیر می دوشد همین که ظرف شیر پر می شود گاو لگد می زند و شیر می ریزد.
در آن وقت دشمن هم از دور می رسند. بانوی پاکدامن با نفرینی و لبان خشک و تشنه به سمت کوه فراری می شود.
در آن جا پناه گاهی نمی بیند به کوه دیگر نزدیک ارجون روی می آورد سپاهیان دشمن نزدیک می گردند و در دسترس آن ها قرار می گیرد.
به دادار توانا می نالد که او را در دل کوه فرو برده از دشمنان برهاند.
استغاثه اش قبول و شکافی در کوه پیدا و بانوی پاکدامن و صاحبدل خود را در آن پرت می کند.
و فی الفور شکاف کوه به هم وصل می گردد.
در حالی که می گویند گوشه ی مقنعه را که دشمن دست زده گرفته بود بیرون شکاف می ماند.
۲۳۴
@khashatra

✅ در سنت است پس سالیان دراز نابینایی را گذر بدان سمت می افتد و در محلی که گوشه ی مقنع بیرون باشد، برای استرحت می نشیند ، به خواب می رود و در خواب بانوی نورمندی به او می گوید بلند شود که از اثر کرامت محل خوبان ، دیدگان نابینایش بینا گردیده است و چون به کام دل رسیده زیارت گاهی به نام پیر بانوی پارس در همان محل بسازد و نذر و نیاز به جا آورد.
آن مرد چون خود را بینا می بیند برابر دستور رفتار و مردم را از پیش آمد خود آگاه می کند آن ها هم به نذر و نیاز می پردازند و به کام دل می رسند.
پیربانوی پارس زیارت گاه بزرگی است. از روز شاه مهر ایزد و اسفند ماه بدون کبیسه ( : برابر باروز مهر ایزد و تیر ماه در گاه شمار کنونی زرتشتیان ایران) ۱ به مدت پنج روز تشریفات به خصوص زیارت آن جا برگزار می گردد و پارسیان از راه های دور و دراز به زیارت می شتابند و شمع و چراغ می افروزند و قربانی و نیاز به عمل می آورند و به عبادت و شادی و خرمی می پردازند.
در روزگاران پیش قربانی گاو در آن جا معمول بود که چرا گاوی در گذشته نگذاشته شیر او لب تشنه و خشک بانوی پاک دامن ستم دیده را تر نماید.
این رسم ننگین در حدود ۱۰۰ سال پیش به وسیله ی روانشاد مانکجی لیمجی هاتریا برانداخته شد ، آن روانشاد که برای سرپرستی و حمایت گروه زرتشتیان از هند به ایران آمده بود در زیارت گاه بانو پارس با سخنرانی و اندرزهای خویش به مردم فهمانید که كليه ی قربانی در آبین زرتشت ناروا و به خصوص کشتن گاو بسیار مذموم و ناپسندیده است.
بایستی آن حیوان قوی و سودمند را برای شیار و آبادنی زمین به کار برد.
زرتشتیان وقت پند او را از دل و جان پذیدفتند و از قربانی گاو دست کشیدند.
زیرا آن روان شاد مردی بود که زندگانی خود را وقف پیش رفت و بهبودی اوضاع و احوال خراب آن ها نموده بود که به راه نیستی و زوال رهسپار بودند.
-----------------------------------------
۱ - نیاز به یاد آوری ست که گاه شمار بدون کبیسه متعلق به زرتشتیان ایرانی ساکن در هندوستان می باشد که پس از تازش تازیان به جهت پایبندی به دین زرتشتی به منظور رهایی از جور و ستم حکام پست و پلشت تازی به هندوستان مهاجرت که به پارسیان هند مشهور می باشند و طی ۱۴ سده از مهاجرت شان هنوز بر گاه شماری بدون کبیسه باورمندند که خود جای سوال و تعجب است؟!
۲۳۵
@khashatra