من خدا هستم

🔘 خفگی در تهران، توهم در پاستور: چرا رژیم ایران برای بقای خود به «جنگ دوم» نیاز دارد؟ ▪️ در حالی که آسمان تهران و شش کلان‌شهر دیگر زیر لایه‌ای ضخیم از دود مازوت و آلاینده‌ها مدفون شده و طبق گزارش‌ها، روزانه ۱۶۱ ایرانی قربانی این «اتاق گاز» عمومی می‌شوند،…

🔘 فرار به جلو با جیب‌های پر: چرا جمهوری اسلامی به «بحران» معتاد است و نمی‌تواند «عادی» باشد؟

▪️ در روزهایی که ویدئوی عروسی اشرافی دختر علی شمخانی در هتل اسپیناس پالاس با لباس‌های غربی و تجملات خیره‌کننده دست‌به‌دست می‌شود، نعیم قاسم، رهبر حزب‌الله لبنان، رسماً اعلام می‌کند که جمهوری اسلامی هزینه بازسازی خانه‌های نیروهایش را (تا ۱۴ هزار دلار برای هر واحد) نقداً پرداخت می‌کند. این دو تصویر، وقتی در کنار فقر مطلق کارگران، جیره‌بندی آب در تهران و بازداشت زنان به خاطر حجاب قرار می‌گیرند، پرده از حقیقتی هولناک برمی‌دارند: ما در یک کشور زندگی نمی‌کنیم؛ ما در یک «نظام آپارتاید» زندگی می‌کنیم.

▪️ «سیم‌کارت سفید» و «شوکر قانونی»؛ نمادهای طبقه برتر
افشای لیست دارندگان «سیم‌کارت‌های سفید» (اینترنت بدون فیلتر) نشان داد که دیوار فیلترینگ، تنها برای مردم کشیده شده است. مسئولان، خبرنگاران خودی و آقازاده‌ها، آزادانه در دهکده جهانی قدم می‌زنند، در حالی که مردم عادی پشت دیوار دیجیتال حبس شده‌اند. همزمان، خبر توزیع قانونی «شوکر و اسپری» بین اقشار خاص (مانند بازیگران) در حالی که شهروندان عادی در برابر ناامنی بی‌پناهند، ثابت می‌کند که در جمهوری اسلامی، حتی «امنیت» هم کوپنی و رانتی است.

▫️ تحلیل: چرا رژیم به «بحران» معتاد است؟

۱. «جرم اولیه» و ترس ابدی از قانون
جمهوری اسلامی مانند مجرمی است که با یک جنایت بزرگ (مصادره انقلاب، اعدام‌های فراقانونی دهه ۶۰، کشتار ۶۷ و حذف سیستماتیک دگراندیشان) وارد خانه شده است. دیواری که با «خون» و «بی‌قانونی» کج چیده شده، دیگر راست نمی‌شود. سران رژیم می‌دانند که «عادی‌سازی» شرایط، مساوی با «پاسخگویی» است. اگر شرایط آرام شود، جامعه خواهد پرسید: «آن خون‌ها چه شد؟» و «این پول‌ها کجاست؟».
بنابراین، رژیم دائم فریاد می‌زند، دشمن‌تراشی می‌کند و بحران می‌سازد (از هسته‌ای تا جنگ با اسرائیل) تا صدای پای قانون و عدالت در هیاهوی جنگ گم شود. آنها از «صلح» بیشتر از «جنگ» می‌ترسند، زیرا صلح یعنی بازگشت به قانون، و قانون یعنی زندان برای آنها.

۲. چرا تورم پایین نمی‌آید؟ (هزینه سکوت)
روزنامه جمهوری اسلامی نوشته «سازمان‌های بی‌خاصیت بودجه می‌گیرند تا برای مردم مشکل بیافرینند». این سازمان‌های بی‌خاصیت (نهادهای ایدئولوژیک، تبلیغاتی و سرکوبگر)، ارتش خصوصی نظام هستند. رژیم نمی‌تواند تورم را کنترل کند، چون برای راضی نگه داشتن این ارتش وفادار و شبکه آقازاده‌ها (مانند خاندان شمخانی)، نیاز به پول‌پاشی دارد.
تورم در ایران، یک پدیده اقتصادی نیست؛ یک «باج سیاسی» است که حکومت از جیب ملت برمی‌دارد تا خرج بقای خود و اقمارش کند. پایین آوردن تورم یعنی قطع بودجه این انگل‌های سیستماتیک، و قطع بودجه یعنی ریزش وفاداران.

۳. بازگشت به دوران «ارباب و رعیتی»:
۱۲۰ سال پس از آنکه انقلاب مشروطه با شعار «برابری شاه و گدا در برابر قانون» پیروز شد، جمهوری اسلامی ایران را به دوران قاجار بازگردانده است. امروز ما دوباره دو طبقه داریم:
* طبقه "خودی" (اشرافیت ایدئولوژیک): که از قانون، حجاب اجباری، تحریم و فیلترینگ معاف‌اند. آنها نفت می‌فروشند، پورشه سوار می‌شوند و با «سیم‌کارت سفید» به ریش ملت می‌خندند.
* طبقه "رعیت" (اکثریت ملت): که باید هزینه جنگ‌های نیابتی را بدهند، در صف گوشت یخ‌زده بایستند، و اگر اعتراض کنند، «محارب» خوانده می‌شوند.

۴. منطق اقتصادی نابرابری:
وقتی رهبر حزب‌الله از کمک‌های میلیاردی ایران تشکر می‌کند، در واقع دارد از جیب کارگر ایرانی که حقوقش به ۱۵۰ دلار در ماه نمی‌رسد، تشکر می‌کند. این انتقال ثروت، یک سیاست اشتباه نیست؛ یک «غارت سازمان‌یافته» است. رژیم منابع ایران را می‌مکد تا وفاداری شبکه نیابتی‌اش (در لبنان، عراق و داخل کشور) را بخرد، زیرا می‌داند هیچ پایگاه مردمی واقعی در داخل ندارد.

۵. اولویت «تشدید» بر «تنش‌زدایی»
چرا در حالی که کشور زیر فشار تحریم له شده، رژیم به جای تعامل، به دنبال ماجراجویی جدید و درگیری با اسرائیل است؟ چون «وضعیت اضطراری» بهترین پوشش برای غارت است. در شرایط جنگی، پرسشگری متوقف می‌شود. در شرایط جنگی، فسادهای میلیارد دلاری (مثل چای دبش) زیر سایه «دور زدن تحریم» گم می‌شود.
آنها دائم فریاد می‌زنند «آی دزد» و «آی دشمن»، تا کسی متوجه نشود که دزد اصلی در خانه نشسته و دشمن اصلی، همان تفکری است که آب، هوا و نان مردم را گروگان گرفته است.

🔸 ما با یک دولت مواجه نیستیم که سیاست‌های اشتباه دارد؛ ما با یک «ساختار گروگان‌گیر» مواجهیم که در تله جنایات خودش گیر افتاده است. آنها نمی‌توانند به عقب برگردند و اصلاح کنند، چون عقب‌گرد به معنای رویارویی با کوهی از پرونده‌های جنایت و فساد است. پس تنها راهشان، «فرار به جلو» است: تولید بحران‌های بزرگتر، سرکوب شدیدتر و غارت سریع‌تر، پیش از آنکه این ماشین جهنمی متوقف شود.

#AT
@khod2

👍39❤13👎2

4.04K viewsedited 20:25