💢 شاید به خود بگویید دانشجویان آمریکایی حتما هوش بالایی دارند

💢 ولی سخت در اشتباهید‼️

💢 در بین آنها افرادی سطحی، ساده و احمق نیز وجود دارد.

💢 یک سری از دانشجویان شرکت کننده در تظاهرات ساندیس‌خور هستند، عده‌ای نیز دقیقا مانند این کلیپ، همان افراد ساده و سطحی و احمق هستند که فقط از روی نادانی به تماشای ساندیس‌خورهای کشورشان را رفته‌اند.


@khod2

💢اگر عمر هستی را حدود ۱۴ میلیارد سال تصور کنیم، کل تاریخ تمدن بشری که ما اینقدر در موردش بحث می‌کنیم و حدوداً از 5000 سال پیش شروع شده است، تنها حدود 0.000000036 از کل عمر جهان را شامل می‌شود. تمام شاهان، بزرگان، اندیشمندان، دانشمندان، جباران، ستمگران، مستبدان، دیکتاتورها و شخصیت‌های تاریخی که می‌شناسیم مربوط به همین 0.000000036 بخش از کل عمر هستی می‌شوند! به راستی در مقیاس کیهانی ما هیچ هستیم و آن وقت افتاده‌ایم دنبال پیدا کردن معنایی برای زندگی، یا هر چیزی که بتواند رنج بشری را توجیه کند. البته که معنای مطلقی وجود ندارد و هر کسی باید برای زندگی خودش معنایش را پیدا کند. معنای زندگی برای تو چیست دوست من؟

@khod2

پاسخ صحیح،گزینه ۲

نقش‌برجسته آنوبانی‌نی، یکی از مهم‌ترین یادگاری‌هایی است که از تاریخ ایران به جا مانده. نقشی همراه با کتیبه از اقوام لولوبی که روزگاری در کوهستان‌های غرب ایران امروز می‌زیستند.

آنوبانی نی همراه با ایزدبانو ایشتار، روایتی از یک تاریخ فراموش شده.

شرح فیلم👇

شرح فیلم

ریش بلندی دارد و کلاهی بر سر. چیزی شبیه به گرز یا تبر را به دست راست گرفته، و کمانی به دست چپ دارد. او شاه است؛ یکی از شاهان بومی باستان که بر سرزمینی حکم می‌راند که اقوام «لولوبی» در آن زندگی می‌کردند. چیزی حدود ۴۰۰۰ سال پیش و در سرزمین‌های کوهستانی غرب ایران یعنی بخش‌هایی از کرمانشاه، کردستان و آذربایجان‌غربی امروز.

اقوامی که چیز زیادی از آن‌ها نمی‌دانیم جز سنگ‌نگاره‌ای از «نرام‌سین»، پادشاه قدرتمند امپراتوری «اَکد» در عراق کنونی، که لولوبی‌ها را اسیر کرده و فتح خود را به تصویر درآورده.

و البته مهم‌ترین اثر به‌جامانده از این قوم، یعنی سنگ‌نگاره «آنوبانی‌نی»؛ نام همان شاه سلاح به دستی که استوار ایستاده و در برابر او زنی قرار گرفته؛ زنی که ایزدبانویی باستانی است. شاه در کتیبه این سنگ‌نگاره او را «ایشتار» معرفی کرده؛ یعنی همان خدای مهم منطقه بین‌النهرین که برای اَکدی‌ها و آشوری‌ها سرچشمه برکت و پیروزی بود و قبل از آن‌ها هم با نام «اینانا» برای اقوام سومری ایزد جنگ و باروری.

نقش این ایزدبانو در کنار شاه آنوبانی‌نی از قوم لولوبی، داستان نخستین سنگ‌نگاره به جامانده از تاریخ ایران است. سنگ‌نگاره‌ای که چند سال پس از شکست سخت از اَکدی‌ها بر کوه کنده شده و نشان از پیروزی شاه لولوبی در جنگی دارد که نمی‌دانیم چیست.

شاه پای خود را بر شکم اسیری گذاشته و در زیر آن هم شش اسیر دست‌بسته دیگر دیده می‌شود که یکی از آن‌ها کلاهی متفاوت با دیگران دارد که احتمالا نشان‌دهنده قوم اوست.

ایزدبانو هم ریسمان دو اسیر زانو زده را به دست راست گرفته و با دست چپ حلقه‌ای را رو به شاه گرفته که در دست اکثر خدایان باستان می بینیم و احتمال داده‌اند که به معنای فرمانروایی بر زمان است.

شَمَش خدای خورشید و عدل هم ناظر این کار است و نقش او بالای سر شاه و ایزدبانو ترسیم شده با کتیبه‌ای به خط اکدی که در پایین سنگ‌نگاره و زیر پای ایشتار قرار داد: «آنوبانی‌نی پادشاه توانای لولوبی نقش خود و الهه ایشتار را در کوه پاتیر رسم کرده است و آن کس که این لوح را محو کند به نفرین و لعنت آنو، آنوتوم، بَعل، بَلیت، رامان، ایشتار، سین و شَمَش گرفتار باد، و نسل او بر باد رود»

آنوبانی‌نی سال‌های سال است که روی کوهی قرار گرفته که حالا در شهر سرپل‌ذهاب کرمانشاه‌ است. سنگ‌نگاره‌ای که به گفته برخی پژوهشگران، حدود دو هزار سال بعدش، الهام‌بخش داریوش هخامنشی در نقر سنگ‌نگاره بیستون شود. نقشی که گوشه‌ای از تاریخ ایران را در ۴۲۰۰ سال پیش روایت می‌کند و روز به روز نقشش کمرنگ و محو می‌شود.

تمام


@khod2

🔘آیا فقط با مطالعه تاریخ میشود درک دقیق و متناسبی نسبت به وضعیت کنونی کشور پیدا کرد ؟


💢با مطالعه تاریخ پیشینیان نمیشه بینش درستی به وضعیت امروز ایران پیدا کرد. البته هیچ دانستنی، اگه واقعا دانستن باشه، ضرر نداره؛ حتی تعمق در تاریخ بنی‌اسرائیل هم برای تک تک ایرانیان از ضروریاته ‌
چی میگم؟ مگه به همین‌ها خلاصه میشه؟ خیلی چیزها هست که باید بخونیم (همینکه زیاد می‌شنوید میگن «این مسائل همیشه بوده»
یکی از علائم بیسوادی در زمینه تاریخه. دقیقا همونی که فکر می‌کنه هرچی که داره اتفاق میفته تکراریه، درک درستی از اتفاقی که داره میفته نداره. تاریخ رو باید بخونی تا بترسی، نه اینکه تسکین پیدا کنی)
اما همه این‌ محتویات، که زیادند، و لازمند، برای حال و روز فعلی ما کافی نیست.

💢به این دلیل عجیب که ما تنها کشوری در جهان هستیم که مردم و حکومت در دو زمان و دو سطح متفاوت در حال زیست هستند. آلمانی‌های نازی، و دولت نازی، و آلمانی‌های مخالف نازیسم، همه متعلق به یک زمان بودند. حتی حکومت آدم‌کش کوبا، با کوبایی‌ها همزمانه. دولت کمونیست چین، برای مردم چین حق انتخاب سرنوشت قائل نیست، اما باشون همزمانه‌. این فقط ماییم که خودمون در قرن بیست و یکم میلادی هستیم، و حکومت در قرن نهم قمری!
پوتین سر مخالف رو زیر آب می‌کنه، اما جهت مردم روسیه زاویه چندانی با پوتین نداره. مردم فرانسه میریزن خیابون و گاز اشک‌آور می‌بلعند، اما زاویه چندانی با دولت‌شون ندارند. همشون از یک قافله‌اند. این فقط ماییم که خودمون یک قافله‌ایم، و به مغرب میریم، و حکومت یک قافله دیگه‌ست که داره به جنوب میره!

💢مردم ما با همه عقب‌افتادگی‌های فرهنگی و تمدنی، با سرعت و به شدت، و شاید با تحمل حقارت، در حال شهری شدن هستند. شهری به معنای «سیتیزن امروز». آدم دولت‌پرستی که فقط تشکیلاتی رو صالح میدونه، که در مدیریت همه شئونات زندگی کارآمد باشه. اما حکومت همچنان دهاتی باقی مونده، و نمیتونه از قالب دهاتی خودش خارج بشه. ما تنها کشوری هستیم که حکومتش دهاتیه، و همزمان مردمش نمیخوان دهاتی باشند. به هر کدوم از افعال و رفتار حکومت نگاه کنید آثار دهاتی بودن رو می‌تونید پیدا کنید. چه در مسائل اجتماعی، چه در اقتصاد، چه در سیاست خارجی، و چه در جنگ.

💢این حکومت نماینده‌ای بدقواره از گذشته تلخ ماست، که به شکل شبح دراومده و ما رو در دوران مدرن احاطه کرده. اگه یه روز بخوایم بکشیمش، قسمت بزرگی از گذشته‌مون رو خواهیم کشت. برای همین کتاب‌ها و داستان‌ها، از فکت تا فیکشن، راهنمایی چندانی برامون ندارند. این گذشته‌کشی اگه اتفاق نیفته، این ایران خواهد بود که خواهد مرد، که در تاریخ ثبت خواهد شد. و اگه اتفاق بیفته، قتلی صورت گرفته که قبلا مشابه نداشته، و در تاریخ ثبت خواهد شد. ما در گردابی قرار گرفتیم که چه کاری بکنیم، و چه کاری نکنیم، فصل جدیدی از عبرت برای آیندگان رو به تاریخ اضافه خواهیم کرد.

@khod2

💢تمام تمهیدات لازم برای تشکیل دو جمهوری خودمختار آذربایجان و کردستان در ایران توسط باقروف انجام شده بود. تنها برتری نظامی و استراتژیک آمریکا و اولتیماتوم مشهور ترومن این پروژه را با شکست مواجه کرد.

💢باقروف کارش را از چکا نخستین سازمان امنیتی شوروی آغاز کرده بود و در سنت مخصوص آدم‌کشی بلشویکی، به قول کمونیست‌ها همچون فولاد آبدیده شده بود. تصور وحشت سرخ در شوروی در آن‌سال‌ها به این آسانی‌ها ممکن نیست و توضیحات دقیق، مفصل و چند بعدی می‌طلبد. فقط این مقایسه را در ذهن داشته باشید: باقروف فقط بین سال‌های هزار و نهصد و سی و هشت تا چهل مطابق محتاطانه‌ترین برآورد‌ها هفتاد هزار نفر را در جمهوری آذربایجان اعدام کرد. رقم را دوباره مرور کنید: هفتاد هزار نفر فقط در یک استان کوچک شوروی در حالیکه در تمام دوران دیکتاتوری پینوشه در شیلی سه هزار و پانصد نفر اعدام یا کشته شدند.
تفاوت مهم وحشت بلشویکی با دیکتاتوری‌های معمولی غیر کمونیست در آن بود که در شوروی آن دوران، فرد هیچ راهی برای ایمن ماندن از شکنجه، زندان و اعدام نداشت. در دیکتاتوری معمولی فرد می‌تواند کاری به سیاست نداشته و در امان باشد. در شوروی دوران استالین بدون هیچ دلیلی ممکن بود فرد بازداشت و شکنجه شده و به اردوگاه کار اجباری فرستاده شود تا نیاز حکومت به نیروی کار رایگان برآورده شود و یا حتی ممکن بود به دلایل خاصی که ربطی به اعمال او نداشت اعدام شود.

💢بسیاری فقط به دلیل داشتن مقام‌های دولتی در خود سیستم شوروی یا همکاری شغلی با برخی رهبران حزب که بنا بود تصفیه شوند اعدام شدند. عده‌ای فقط به دلیل دانستن برخی چیزها که که زمانی بسیار پیش‌پا افتاده بود، اعدام شده یا به قتل رسیدند. تقریبا تمام دوستان و آشنایان استالین در گرجستان که ممکن بود برخی مسائل را درباره دوران جوانی او بدانند اعدام شده یا به قتل رسیدند. باقروف که از دوستان نزدیک لاورنتی بریا آخرین رئیس دستگاه امنیتی شوروی در دوران استالین به شمار می‌رفت، از قصابان درجه یک و خوش خدمت استالین بود که هیچ ترحمی به "دشمنان خلق" روا نمی‌داشت. در صورت پیروزی پیشه‌وری و قاضی‌محمد هم‌میهنان ما قرار بود به چنین سلاخ‌خانه‌ای روانه شوند.

💢باقروف بعد از مرگ استالین و اعدام دوست و حامی بزرگ خود لاورنتی بریا که در جنگ جانشینی شکست خورده بود، در آغاز دوران استالین زدایی به اتهام قتل عام ده‌ها هزار نفر از شهروندان شوروی محاکمه و در ۲۶ می ۱۹۵۶ اعدام شد.

@khod2