پاسخ صحیح،گزینه ۲

نقش‌برجسته آنوبانی‌نی، یکی از مهم‌ترین یادگاری‌هایی است که از تاریخ ایران به جا مانده. نقشی همراه با کتیبه از اقوام لولوبی که روزگاری در کوهستان‌های غرب ایران امروز می‌زیستند.

آنوبانی نی همراه با ایزدبانو ایشتار، روایتی از یک تاریخ فراموش شده.

شرح فیلم👇

شرح فیلم

ریش بلندی دارد و کلاهی بر سر. چیزی شبیه به گرز یا تبر را به دست راست گرفته، و کمانی به دست چپ دارد. او شاه است؛ یکی از شاهان بومی باستان که بر سرزمینی حکم می‌راند که اقوام «لولوبی» در آن زندگی می‌کردند. چیزی حدود ۴۰۰۰ سال پیش و در سرزمین‌های کوهستانی غرب ایران یعنی بخش‌هایی از کرمانشاه، کردستان و آذربایجان‌غربی امروز.

اقوامی که چیز زیادی از آن‌ها نمی‌دانیم جز سنگ‌نگاره‌ای از «نرام‌سین»، پادشاه قدرتمند امپراتوری «اَکد» در عراق کنونی، که لولوبی‌ها را اسیر کرده و فتح خود را به تصویر درآورده.

و البته مهم‌ترین اثر به‌جامانده از این قوم، یعنی سنگ‌نگاره «آنوبانی‌نی»؛ نام همان شاه سلاح به دستی که استوار ایستاده و در برابر او زنی قرار گرفته؛ زنی که ایزدبانویی باستانی است. شاه در کتیبه این سنگ‌نگاره او را «ایشتار» معرفی کرده؛ یعنی همان خدای مهم منطقه بین‌النهرین که برای اَکدی‌ها و آشوری‌ها سرچشمه برکت و پیروزی بود و قبل از آن‌ها هم با نام «اینانا» برای اقوام سومری ایزد جنگ و باروری.

نقش این ایزدبانو در کنار شاه آنوبانی‌نی از قوم لولوبی، داستان نخستین سنگ‌نگاره به جامانده از تاریخ ایران است. سنگ‌نگاره‌ای که چند سال پس از شکست سخت از اَکدی‌ها بر کوه کنده شده و نشان از پیروزی شاه لولوبی در جنگی دارد که نمی‌دانیم چیست.

شاه پای خود را بر شکم اسیری گذاشته و در زیر آن هم شش اسیر دست‌بسته دیگر دیده می‌شود که یکی از آن‌ها کلاهی متفاوت با دیگران دارد که احتمالا نشان‌دهنده قوم اوست.

ایزدبانو هم ریسمان دو اسیر زانو زده را به دست راست گرفته و با دست چپ حلقه‌ای را رو به شاه گرفته که در دست اکثر خدایان باستان می بینیم و احتمال داده‌اند که به معنای فرمانروایی بر زمان است.

شَمَش خدای خورشید و عدل هم ناظر این کار است و نقش او بالای سر شاه و ایزدبانو ترسیم شده با کتیبه‌ای به خط اکدی که در پایین سنگ‌نگاره و زیر پای ایشتار قرار داد: «آنوبانی‌نی پادشاه توانای لولوبی نقش خود و الهه ایشتار را در کوه پاتیر رسم کرده است و آن کس که این لوح را محو کند به نفرین و لعنت آنو، آنوتوم، بَعل، بَلیت، رامان، ایشتار، سین و شَمَش گرفتار باد، و نسل او بر باد رود»

آنوبانی‌نی سال‌های سال است که روی کوهی قرار گرفته که حالا در شهر سرپل‌ذهاب کرمانشاه‌ است. سنگ‌نگاره‌ای که به گفته برخی پژوهشگران، حدود دو هزار سال بعدش، الهام‌بخش داریوش هخامنشی در نقر سنگ‌نگاره بیستون شود. نقشی که گوشه‌ای از تاریخ ایران را در ۴۲۰۰ سال پیش روایت می‌کند و روز به روز نقشش کمرنگ و محو می‌شود.

تمام


@khod2

🔘آیا فقط با مطالعه تاریخ میشود درک دقیق و متناسبی نسبت به وضعیت کنونی کشور پیدا کرد ؟


💢با مطالعه تاریخ پیشینیان نمیشه بینش درستی به وضعیت امروز ایران پیدا کرد. البته هیچ دانستنی، اگه واقعا دانستن باشه، ضرر نداره؛ حتی تعمق در تاریخ بنی‌اسرائیل هم برای تک تک ایرانیان از ضروریاته ‌
چی میگم؟ مگه به همین‌ها خلاصه میشه؟ خیلی چیزها هست که باید بخونیم (همینکه زیاد می‌شنوید میگن «این مسائل همیشه بوده»
یکی از علائم بیسوادی در زمینه تاریخه. دقیقا همونی که فکر می‌کنه هرچی که داره اتفاق میفته تکراریه، درک درستی از اتفاقی که داره میفته نداره. تاریخ رو باید بخونی تا بترسی، نه اینکه تسکین پیدا کنی)
اما همه این‌ محتویات، که زیادند، و لازمند، برای حال و روز فعلی ما کافی نیست.

💢به این دلیل عجیب که ما تنها کشوری در جهان هستیم که مردم و حکومت در دو زمان و دو سطح متفاوت در حال زیست هستند. آلمانی‌های نازی، و دولت نازی، و آلمانی‌های مخالف نازیسم، همه متعلق به یک زمان بودند. حتی حکومت آدم‌کش کوبا، با کوبایی‌ها همزمانه. دولت کمونیست چین، برای مردم چین حق انتخاب سرنوشت قائل نیست، اما باشون همزمانه‌. این فقط ماییم که خودمون در قرن بیست و یکم میلادی هستیم، و حکومت در قرن نهم قمری!
پوتین سر مخالف رو زیر آب می‌کنه، اما جهت مردم روسیه زاویه چندانی با پوتین نداره. مردم فرانسه میریزن خیابون و گاز اشک‌آور می‌بلعند، اما زاویه چندانی با دولت‌شون ندارند. همشون از یک قافله‌اند. این فقط ماییم که خودمون یک قافله‌ایم، و به مغرب میریم، و حکومت یک قافله دیگه‌ست که داره به جنوب میره!

💢مردم ما با همه عقب‌افتادگی‌های فرهنگی و تمدنی، با سرعت و به شدت، و شاید با تحمل حقارت، در حال شهری شدن هستند. شهری به معنای «سیتیزن امروز». آدم دولت‌پرستی که فقط تشکیلاتی رو صالح میدونه، که در مدیریت همه شئونات زندگی کارآمد باشه. اما حکومت همچنان دهاتی باقی مونده، و نمیتونه از قالب دهاتی خودش خارج بشه. ما تنها کشوری هستیم که حکومتش دهاتیه، و همزمان مردمش نمیخوان دهاتی باشند. به هر کدوم از افعال و رفتار حکومت نگاه کنید آثار دهاتی بودن رو می‌تونید پیدا کنید. چه در مسائل اجتماعی، چه در اقتصاد، چه در سیاست خارجی، و چه در جنگ.

💢این حکومت نماینده‌ای بدقواره از گذشته تلخ ماست، که به شکل شبح دراومده و ما رو در دوران مدرن احاطه کرده. اگه یه روز بخوایم بکشیمش، قسمت بزرگی از گذشته‌مون رو خواهیم کشت. برای همین کتاب‌ها و داستان‌ها، از فکت تا فیکشن، راهنمایی چندانی برامون ندارند. این گذشته‌کشی اگه اتفاق نیفته، این ایران خواهد بود که خواهد مرد، که در تاریخ ثبت خواهد شد. و اگه اتفاق بیفته، قتلی صورت گرفته که قبلا مشابه نداشته، و در تاریخ ثبت خواهد شد. ما در گردابی قرار گرفتیم که چه کاری بکنیم، و چه کاری نکنیم، فصل جدیدی از عبرت برای آیندگان رو به تاریخ اضافه خواهیم کرد.

@khod2

💢تمام تمهیدات لازم برای تشکیل دو جمهوری خودمختار آذربایجان و کردستان در ایران توسط باقروف انجام شده بود. تنها برتری نظامی و استراتژیک آمریکا و اولتیماتوم مشهور ترومن این پروژه را با شکست مواجه کرد.

💢باقروف کارش را از چکا نخستین سازمان امنیتی شوروی آغاز کرده بود و در سنت مخصوص آدم‌کشی بلشویکی، به قول کمونیست‌ها همچون فولاد آبدیده شده بود. تصور وحشت سرخ در شوروی در آن‌سال‌ها به این آسانی‌ها ممکن نیست و توضیحات دقیق، مفصل و چند بعدی می‌طلبد. فقط این مقایسه را در ذهن داشته باشید: باقروف فقط بین سال‌های هزار و نهصد و سی و هشت تا چهل مطابق محتاطانه‌ترین برآورد‌ها هفتاد هزار نفر را در جمهوری آذربایجان اعدام کرد. رقم را دوباره مرور کنید: هفتاد هزار نفر فقط در یک استان کوچک شوروی در حالیکه در تمام دوران دیکتاتوری پینوشه در شیلی سه هزار و پانصد نفر اعدام یا کشته شدند.
تفاوت مهم وحشت بلشویکی با دیکتاتوری‌های معمولی غیر کمونیست در آن بود که در شوروی آن دوران، فرد هیچ راهی برای ایمن ماندن از شکنجه، زندان و اعدام نداشت. در دیکتاتوری معمولی فرد می‌تواند کاری به سیاست نداشته و در امان باشد. در شوروی دوران استالین بدون هیچ دلیلی ممکن بود فرد بازداشت و شکنجه شده و به اردوگاه کار اجباری فرستاده شود تا نیاز حکومت به نیروی کار رایگان برآورده شود و یا حتی ممکن بود به دلایل خاصی که ربطی به اعمال او نداشت اعدام شود.

💢بسیاری فقط به دلیل داشتن مقام‌های دولتی در خود سیستم شوروی یا همکاری شغلی با برخی رهبران حزب که بنا بود تصفیه شوند اعدام شدند. عده‌ای فقط به دلیل دانستن برخی چیزها که که زمانی بسیار پیش‌پا افتاده بود، اعدام شده یا به قتل رسیدند. تقریبا تمام دوستان و آشنایان استالین در گرجستان که ممکن بود برخی مسائل را درباره دوران جوانی او بدانند اعدام شده یا به قتل رسیدند. باقروف که از دوستان نزدیک لاورنتی بریا آخرین رئیس دستگاه امنیتی شوروی در دوران استالین به شمار می‌رفت، از قصابان درجه یک و خوش خدمت استالین بود که هیچ ترحمی به "دشمنان خلق" روا نمی‌داشت. در صورت پیروزی پیشه‌وری و قاضی‌محمد هم‌میهنان ما قرار بود به چنین سلاخ‌خانه‌ای روانه شوند.

💢باقروف بعد از مرگ استالین و اعدام دوست و حامی بزرگ خود لاورنتی بریا که در جنگ جانشینی شکست خورده بود، در آغاز دوران استالین زدایی به اتهام قتل عام ده‌ها هزار نفر از شهروندان شوروی محاکمه و در ۲۶ می ۱۹۵۶ اعدام شد.

@khod2

💢 دستکاری آمار با تغییر تعریف شاخص‌ها

🔘 با این تعریف از اشتغال، عملا هیچکس بی‌کار نیست.

@khod2

💢 افغان‌ها، مهمان‌های ناخوانده خطرناک


🔘 از قتل داریوش مهرجویی و همسرش تا کمک به حکومت اسلامی برای سرکوب ایرانیان و دستکاری انتخابات و … پای افغان‌ها در میان بوده است.


🔘 در حالی که جوانان تحصیل‌کرده و باسواد ایرانی، در حال فرار به کشورهای دیگر هستند، افغان‌هایی که نمی‌توانند از کشورهای مدرن و پیشرفته اقامت بگیرند، به ایران سرازیر شده‌اند. افرادی که آورده‌ای برای جامعه ندارند و باید منتظر عواقب حضور آنها باشیم

@khod2

💢وزیر دولت پیشین میگوید میزان چاپ پول در ۲/۵ سال گذشته از کل پول چاپ شده در تاریخ ایران از عصر باستان تا سال ۱۴۰۰ بیشتر بوده است
محاسبه کنند از سال ۵۷ تاکنون میزان صدمه ای که به فرهنگ تمدن ایران و اخلاق ایرانی و به زیر ساخت های اقتصادی و سیاسی کشور وارد کرده اند چه اندازه بیشتر از آسیب و آفتی است که از یورش عربها به این سو وارد شده است؟

💢نکته دیگر اینجاست که حتی شاه قاجار رفته از آقاعلی آشتیانی (که بش امین حضور می‌گفتن، و الان اون محله تهران که باغش اونجا بود هنوز به همین اسم مشهوره) صدتومن دستی قرض گرفته. که البته این خیلی بهتره که شاه مجبور باشه از تاجر قرض بگیره، تا اینکه مثل الان هرچقدر دلش بخواد پول چاپ کنه و خدا رو بنده نباشه.

@khod2

💢شرح نامه فروغی به برادرش درباره حملات مصدق :چندی در دهات فرهنگستان به خیال دوری از آشوب خوش بودم که ناگهان روزنامه‌های تهران رسید و معلوم شد آقای مصدق لازم دانستند بنده را به خیانت کاری منتسب نمایند و این معنی را یکی از دلایل مخالفت خود با کابینه آقای مستوفی الممالک قرار دهند. من قبلاً هم دیده بودم که ایشان به آقای میرزا حسین خان پیرنیا که رئیس مجلس بودند حمله می‌کردند و آن مرد محترم را با لحن شدید مورد تنقید قرار می‌دادند. تعجب می‌کردم و پیش خودم می‌گفتم فرضاً آقای پیرنیا خبط و خطایی بکند با آنکه همه کس تصدیق دارد که ایشان در وظایف ریاست مجلس  با متانت و بی طرفی رفتار کرده و همیشه وجود ایشان یکی از موجبات عظمت مجلس بوده چرا آقای مصدق این اندازه و به این حرارت از ایشان نفرت دارد. در این موقع هم از حملات آقای مصدق نسبت به خودم با اینکه خیانتی نکرده‌ام بر تعجبم افزود. چون بیانات ایشان را تا آخر خواندم دیدم درد شدیدی در دل دارند از اینکه بنده مدت زیادی در کابینه‌های متوالی وزیر و اخیراً رئیس الوزرا بوده ام...پس مشکلم راجع به حرکات آقای مصدق حل شد و دانستم اقتضای طبیعتش این است. هر کس برای پیشرفت کار خود بر حسب فطرت خویش راهی را اختیار می‌کند، مصدق هم این راه را اختیار کرده است که بی‌جهت یا با جهت به اشخاص حمله کند و در راه دلسوزی وطن اظهار شجاعت نماید. او جوان است و جویای نام و متاسفانه نام خود را در بدنامی دیگران می‌طلبد و کیست که بتواند در مسلمانی و وطن دوستی مصدق شک نماید! اما روش من غیر از این است و تو می‌دانی که از اول عمر خود تاکنون نه شارلاتانی کرده‌ام نه خودستایی، نه هوچی بودم، نه انتریک باز.


💢منبع: نامه‌های محمدعلی فروغی، به کوشش محمد افشین وفایی و مهدی فیروزیان، نشر بنیاد محمود افشار، چاپ ۱۴۰۱.

پی‌نوشت: مستوفی‌الممالک و حسین پیرنیا هم که طبق این نامه مورد حمله‌ی مصدق قرار گرفته بودند، آدم‌های باسواد و وطن‌پرستی بودند. به‌طور کلی یکی از بارزترین ویژگی‌های زندگی سیاسی مصدق، حمله به آدم‌ حسابی‌های مملکت بود.

@khod2

📎 اندومتریوز؛ دردی که نامرئی است.

🔷 درمورد بیماری اندومتریوز چه می‎دانیم؟  

🔴 علی‌رغم تمام پیشرفت‏‌های خیره‌‎کنندهٔ پزشکی در دهه‌های اخیر، وقتی پای بیماری‌ها و مشکلات مخصوص زنان به میان می‌آید، علم پزشکی همچنان با کمبود اطلاعات و تحقیقات مرتبط مواجه است. «اندومتریوز» یکی از بیماری‌هایی ا‌ست که اگرچه در سال‏‌های اخیر بیشتر درمورد آن حرف زده می‌شود و حالا دیگر به عنوان یک بیماری به رسمیت شناخته شده، تا جایی که در سال ۲۰۲۲ امانوئل مکرون، رئیس‌‌جمهوری فرانسه با اعلام اینکه «این مشکل زنان نیست، مشکل جامعه است» از ایجاد یک راهبرد ملی برای مبارزه با این بیماری خبر داد، با این حال هنوز هم تشخیص آن ممکن است سال‌ها طول بکشد.

🔹 سارا که در ۱۵‌ سالگی پریود شده است می‌گوید: «هر ماه انگار هزاران سوزن را در شکمم فرو کرده‌‏اند. گاهی از شدت درد یا گرفتگی عضلات بیهوش می‌شدم. معمولا حالت تهوع و یبوست داشتم و خسته بودم.» او می‏‌گوید که طی این سال‌‏ها به ۲۲ پزشک مراجعه کرده اما هیچوقت دردش جدی گرفته نشده است؛ «می‌‏گفتند این بخشی از فرایند زن شدن است و کاری نمی‌توانند بکنند.» درنهایت در ۲۱ سالگی و با انجام لاپاراسکوپی، دکتر برای او تشخیص اندومتریوز پیشرفته داد.

🔹 زن دیگری می‏‌گوید: «یکی از بدترین بخش‌‎های این بیماری، نامرئی بودن آن است. مردم نگاهت می‌کنند و فکر می‌کنند داری ادا درمی‌آوری چون ظاهرت به نظر عادی است. از اینکه انقدر اطلاعات کمی درمورد این بیماری وجود دارد متنفرم. از جوک‏‌هایی که در دنیای مدرن درمورد مودی بودن زنان به دلیل پریود گفته می‌شود متنفرم. اندومتریوز اینطوری است که انگار هر روز پریود هستم. گاهی احساس می‌کنم توی جهنم هستم. گاهی توی حمام از شدت درد گریه می‌کنم. این بیماری تمام برنامهٔ آیندهٔ زندگی‌ام برای فارغ‌التحصیل شدن، کار، رابطهٔ عاطفی و ... را از بین برده است. می‌ترسم یک روز آنقدر این درد بهم فشار بیاورد که بلایی سر خودم بیاورم.»

🔹 زن جوانی که در مردادماه ۱۴۰۱ تجربه‌‎اش از مواجهه با اندومتریوز را در اختیار زاگاه قرار داده بود، در مورد مراجعات مکررش به پزشکان گوناگون و زنانی که با بیماری مشابه طی این مدت در مطب پزشکان دیده بود، نوشت: «من در طول این چند ماه با زنان زیادی برخورد کردم که درگیر این بیماری بودند. تصاویری که هرگز از ذهنم پاک نمی‌شوند. دختر جوان ۲۷ ساله‌ای که عمل کرده بود و یائسه شده بود و چون هنوز ازدواج نکرده بود طبق «قانون» و «عرف» باید از طریق روده و نه واژن، سونوی داخلی می‌شد و به گواه حرف خودش هر سال با دست ‌و پایی لرزان برای چکاپ به شیراز می‌آمد. زن ۳۷ ساله‌ای که ۸ سال پیش عمل کرده بود و چون اورژانسی جراحی شده بود فرصتی برای IVF هم نداشت. به قول خودش تا ابد در آرزوی فرزند می‌سوخت. زنی حدوداً ۴۰ ساله که تازه جراحی کرده بود و بخشی از روده‌هایش را طی جراحی خارج کرده بودند و زیر لباس‌هایش کیسه‌ای برای مدفوع داشت. رنج این زن‌ها هرگز از خاطرم نمی‌رود. چهره‌هایی زرد و رنگ‌پریده، چهره‌هایی که از سال‌ها درد پریود، درد هنگام دفع، درد هنگام رابطه‌ی جنسی و درد و درد و درد شکسته شده بودند. زن‌هایی که باید یک ‌بار در پشت در مطب‌ها و سونوگرافی‌ها و تشخیص‌ها و معاینه‌های جان‌فرسا مقاومت می‌کردند و یک ‌بار هم در برابر رنج نازایی، ناباروری و نقصان. چهره‌ٔ تمام این زن‌ها تا ابد در خاطر من می‌ماند.»  


🔻نسخهٔ کامل مقاله:
https://zaagaah.com/5thy

#سلامت

@khod2