💢ایرانیان و توهم دائمی توطئه
#قسمت_اول

این داستان توهم توطئه خوشبختانه از آن مقوله هایی است که این اواخر، اگر نه به اندازه ی کافی، ولی به هر حال درباره اش سخن هایی گفته شده است و هیچ ربطی هم به وجود و یا عدم وجود توطئه ندارد. بحث بر سر توهم آن است. توهم وجود دائمی آن اعم از شخصی، اجتماعی، کشوری، حکومتی والا تا دنیا دنیا بوده، هم برای آدم ها و هم برای جوامع و هم برای کشورها توطئه های تهدید کننده وجود داشته و پدیده ی ناشناخته و جدیدی نیست.

از توطئه و توطئه گر هم كم ضربه نخورده ایم منتها من منظورم این است که من ایرانی به دلایل خیلی زیاد از جمله ترس، احتیاط
و یا کم کاری و به هر حال در نتیجه ی ترس از عدم موفقیت علاقه مندم آن چنان دشمن بزرگی برای خودم فرض کنم، و آن چنان خودم را در مقابلش زبون و ناچیز جلوه بدهم که این عدم موفقیتم، توجیه قانع کننده ای داشته باشد، که اگر من موفق نشدم از ضعف من نبوده بلکه از قدرت بیش از اندازهی طرف مقابل بوده است.

داستان فراموش نشدنی دایی جان ناپلئون ایرج پزشکزاد، که شاید برای شروع این بحث در جامعه ی آن روزها از ظریف ترین راه ها هم بود، را که اکثرا یاد دارید و یا شنیده اید. «کار کار انگلیسی هاست!» حالا به مقتضای روز، این انگلیسی ها که ابر قدرتی اش یک روز کارساز دوره قاجاریه بود، جایش را می دهد به آمریکا، یک دوره ای هم داده بود به شوروی.

ادامه دارد...‌

📗#چرا_درمانده_ایم؟
نویسنده :#حسن_نراقی

@KHOD2