🔹در ایام شهادت #امام_علی(ع)، تقریباً در هیچ مجلسی، کسی از #عدالت او و شیوۀ زمامداری‌اش نگفت. این بی‌اعتنایی نشان از دو اتفاق دارد؛

🔸یا واقعاّ اندوختۀ معرفتی سخنوران و واعظان و خطبای زمانۀ ما ته کشیده، که در اغلبشان ته کشیده؛ یا اینکه جسارت اشارتی حتی کوتاه به مفهوم عدالت علوی نیز در کار نیست! جسارتش نیست چرا که می‌دانیم کجا ایستاده‌ایم و چه نسبتی با آن نقطۀ طلایی داریم.

🔹روزگاری، محفلی که به نام علی(ع) برپا می‌شد، جز با روایت عدالت علوی سر نمی‌شد. حالا اما ترجیح می‌دهیم در شب شهادت مولا، قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب تعریف کنیم.

#روح‌الله_رشیدی

@maktubmed

⭕️ کمک به فقرا راحت‌تر است یا مبارزه با تکاثر؟

#روح‌الله_رشیدی

🔹به طرز محسوسی، درخواست کمک‌های مالی به نیت‌های مختلف، در فضای مجازی زیاد شده. هر کدام از ما، هر روز با چند درخواست مشارکت در تأمین نیاز نیازمندان روبرو می‌شویم. اگرچه همۀ ما نوعاً واکنش‌های همدلانه‌ای به این درخواست‌ها داریم و چنین کمک‌هایی را در شرایط وخیم اقتصادی امروز اجتناب‌ناپذیر می‌دانیم، اما این دلیل نمی‌شود که در ریشه‌ها و جوانب این پدیده تامل نکنیم.


🔸فضای غالب به ما می‌گوید «کاری به کار ریشه‌های فقر نداشته باش و فقط پول بده... فعلاً حل مشکل فقرا اولویت دارد... الان زمان فلسفه‌بافی نیست...»! اما سئوال اینجاست که این نحو مواجهه با فقر، تا کجا می‌تواند ادامه داشته باشد؟ و کمک‌های مردمی برای تسکین آلام و تامین نیازهای نیازمندان، تا کی می‌تواند برقرار باشد؟


🔹باید توجه داشت که ما با یکی دیگر از نشانه‌های فراگیر شدن #رویکرد_خیریه_ای_به_فقر روبروییم و نخستین نتیجۀ سیطرۀ چنین رویکردی، #عادی‌سازی_فقر در جامعه است. این در حالی‌ست که وجود فقر، لااقل در نگاه اسلامی، به هیچ وجه تحمل پذیر نیست. اینجا دیگر «کاد الفقر أن یکون الکفر» رنگ می‌بازد و همزیستی اجتناب‌ناپذیر با این پدیدۀ ظالمانه، جا می‌افتد.


🔸دستگیری مردم از فقرا، هیچ‌گاه تعطیل‌پذیر نیست، اما ما شاهد سوءاستفادۀ دولت‌ها از این اصل اساسی و فرافکنی آنها در قبال تکلیف ساقط‌ناشدنی #مبارزه_با_فقر هستیم.


🔹آنچه دارد نهادینه می‌شود «جانشین‌سازی خیریه‌ها به جای دولت» است، اما چنین جانشین‌سازی‌ای را به هیچ‌وجه نمی‌توان در جهت مردمی‌سازی امور جامعه تفسیر کرد. رویکرد خیریه‌ای، پیش از آنکه مردمی‌سازی رفع فقر باشد، #دولت‌زدایی از این عرصه است.


🔸همزمان با اینکه دست‌به‌جیب می‌شویم برای کمک به نیازمندان، باید در اندیشۀ فروپاشاندن مناسبات ظالمانۀ فقرآفرین نیز باشیم. همین امروز بود که فهرست وحشتناک نجومی‌بگیران صندوق‌های بازنشستگی منتشر شد. رویکرد خیریه‌ای، کاری به کار این ظلم‌ها ندارد و فقط می‌گوید دست‌به‌جیب شوید و اعانه بدهید. در رویکرد خیریه‌ای، کمک به فقرا، بی‌دردسرتر از #مبارزه_با_تکاثر است.

@maktubat | @ebteda_ir

ما و تمجیدهای پروفسور مرشایمر!

با دیدگاه‌های مخالف/ منتقد جنگ در میان چهره‌های آمریکایی‌ چگونه برخورد کنیم؟

بعضی معتقدند این مواضع را هم باید در پروژهٔ بزرگ فریب ببینیم.

مثلاً اگر امثال پروفسور مرشایمر و جان بولتون و نمایندگان کنگره و دموکرات‌ها و مقامات سابق نظامی و سیاسی آمریکا، به‌صورت پیوسته، از قدرت ایران و ضعف آمریکا حرف می‌زنند، می‌خواهند ما را مغرور کنند تا غفلت کنیم و ضربه بخوریم.

گروه دیگری هم این مواضع را نشان از واقع‌بینی این چهره‌ها می‌دانند و روایتگر قدرت واقعی ایران، که باید مبنای محاسبات ما قرار گیرد.

چه کنیم با این موضع‌گیری‌ها، که تعدادشان هم کم نیست؟

آیا همه‌اش طراحی است و باید به همه‌شان بدبین باشیم؟

ذوق‌زده شویم و این مواضع را حمل بر طرفداری نخبگان آمریکایی از ایران کنیم؟

آمریکا و آمریکایی‌ها را به خوب و بد تفکیک کنیم و با خوبشان همدل شویم؟ (آمریکای خوب و بد؟!)

مهارتِ مواجههٔ انتقادی (پرسشگرانه) اینجا بکار می‌آید:
نه رد مطلق و نه تأیید مطلق. نه ذوق‌زدگی و نه بدبینی و توطئه‌انگاری.  

در مقامِ تصمیم‌گیری و اقدام، همهٔ این مواضع را صرفاً به‌عنوان داده در نظر بگیریم و تحلیل کنیم.

در جنگ رسانه‌ای، برجسته کنیم آنها را و بزنیم توی سر دشمن (همچنان‌که دشمن با ما می‌کند)، اما در نهایت، خودمان طرح خودمان را پیش ببریم.

فارغ از این تمجیدها/ تاییدها، کار خودمان را بکنیم.

سرِ حرف‌های این آدم‌ها، باهم منازعه نکنیم. وقتمان را با رد و تایید آنها تلف نکنیم. فکرمان به طرح خودمان باشد. زیرچشمی‌ هم آنها را بپاییم.

آنها دلشان به حال ما نمی‌سوزد. دعوای خودشان را دارند در نهایت.

#روح‌الله_رشیدی