📌 «سوالت» را نمی‌خواهند پاسخ گفت؛ سرها در گریبان است!
#مجید_طیبی

◀️ بدون‌تردید یکی از چالش‌های جدی دوران اخیر جمهوری اسلامی، عدم دسترسی به رهبری و نبود امکان گفت‌وگو با ایشان است.

🔸 هیچ‌ساز و کار واقعی‌ای برای این امر طراحی و تدبیر نشده(۱).

▫️ رهبری با هیچ رسانه‌ی داخلی یا خارجی‌ای گفت‌وگو نمی‌کنند.

▫️ هیچ کنفرانس خبری‌ای با حضور ایشان برگزار نمی‌شود.

▫️ ایشان سخنگویی هم ندارند که -به نمایندگی از ایشان- به پاره‌ای از مسائل و سوالات پاسخ دهد.

▫️ در باب تطابق مواضع بیت (و رسانه‌های پر تعدادش) با ایشان هم تردیدهای جدی وجود دارد.

🔹 و بنابراین، شما با تعدادی از علاقه‌مندان به ایشان مواجهید که وظیفه‌ی خود را دفاع از ایشان می‌دانند. مدافعان، به هر سوال یا نقدی، به‌سرعت و با آشفتگی، پاسخ می‌دهند و بعد، تازه به دنبال پاسخ‌های مدون‌تری می‌روند؛ چون معتقدند «رهبری اشتباه نمی‌کند»(۲) و «نقدها به ایشان وارد نیست» و این منتقدان (و بعضاً خودشان) هستند که بی اطلاع‌اند و حکمت بیانات و افعال ایشان را متوجه نمی‌شوند.

🔸 معدود پاسخ‌های رهبری، به انگشت‌شمار پرسش‌های اینچنینی هم البته اغلب موید همین نگاه است؛

پاسخ معروف ایشان به نماینده‌ی جنبش عدالتخواه، که منتقد قراردادهای جدید نفتی(IPC) بود، هنوز در اذهان فعالین زنده است که اشاره به بی‌اطلاعی منتقدِ مورد نظر داشت.

▫️ انتقاد به نهادهای زیر مجموعه‌ی رهبری هم با این پاسخ از سوی ایشان مواجه شد که باید یک تور بازدید از دستاوردهای این نهادها برای دانشجویان ترتیب داده شود [و آن‌ها را از بی‌اطلاعی، برهاند!].

▫️ در آخرین مورد هم ایشان، پاسخ به بسیاری از پرسش‌ها را -به دلیل کمبود وقت- امکان‌پذیر ندانستند.

🔹 دقت کنید که امروز، مسئله، طرح پرسش‌های پیچیده و سوال از مشکلات جزئی نیست! صورت مسائل بسیار شفاف، ساده و خیلی عیانی وجود دارد که بی‌پاسخ می‌ماند و با حمله به پرسش‌گر، مسئله خاتمه می‌یابد...

▫️ در همین ماه‌های اخیر، موضع رهبری درباره اعتراضات مردم در آبان‌ماه، تعریف و تمجید ایشان از علی لاریجانی و انتصاب مجدد او، و بالاخره دفاع اخیر ایشان از رئیس سابق قوه قضائیه، بخش قابل توجهی از دلبستگان به ایشان را بهت زده کرد و با انبوهی از سوالات مواجه نمود اما هرگز پاسخی دریافت نشد...

🔴 در نبود مسیری مشخص برای گفت‌وگو و طرح سوال از مسئول‌ترین مسئولِ نظام، اصل پرسشگری و روحیه‌ی مطالبه‌گری به محاق می‌رود و جایش را به اصل ولایتمداری و روحیه‌ی بندگی و تعبد می‌دهد...

آیا این واقعاً همان چیزی بود مردم و انقلابیون بابتش خون‌دل‌ها خوردند و رنجِ دوران بردند؟ آیا این همانی‌ست که رهبری مد نظر دارند؟ آیا این، انحرافی‌ست که بشود در قبالش سکوت کرد؟



🖇 پی‌نوشت‌ها:

۱. طبیعتاً منظور از ساز و کار واقعی، شوخی‌های مثل دیدارهای رهبری با دانشجویان، اساتید، طلاب و امثالهم نیست. کما اینکه همان‌ها هم به صورت پیشینی و پسینی، به شدت کنترل می‌شوند؛ به عنوان نمونه، نگاه کنید به برخودرهای سال‌ها اخیر با جنبش عدالتخواه و تصفیه‌های بلدوزری در این تشکیلات، یا ماجرای معروفِ تلاش‌ها برای مدیریت دیدار طلاب با رهبری که با کلیدواژه‌ی آقا خوششان بیاید شناخته می‌شود.

@Border_Logic
@maktubaat