بخش غالب چپِ ایران خواستار سرنگونی‌اش بود اما او هم خودش را یکپا اهل بخیه و بچه‌با‌حال معرفی می‌کرد: «من چپ‌گراتر از چپی‌ها هستم!» بر فراز عنوان روزنامه‌ای که بعید بود نویسنده‌ها و خوانندگان محافظه‌کارش از چنان حرف مهملی احساس رضایت و آرامش کنند: باز هم ویار فصلی و افهٔ نپختهٔ ملوکانه! لابد یعنی کارگرنوازتر از من در جهان کیست؟ به مصداق «کلام‌الملوک، ملوک‌الکلام»، چند سال بعد صادق قطب‌زاده، عامی لافزن، پا جای پای او می‌گذاشت: «اگر چپ را به اعتبار مسائل سياسی و اقتصادی مطرح می‌كنيد ما خودمان از همه چپ‌تريم».