📝 پایان انحراف! | #محمد_کاظم_ارشد

بیش از ده سال است که نام پرحاشیه‌ای در کنار نام محمود احمدی‌نژاد وجود دارد: «اسفندیار رحیم مشایی»!

یک رمالِ مرتدِ منحرف، با سابقه الحاد و التقاط و نفاق، و توأمان بابیگری و حجتیه‌ای!

ساعت‌ها در ذم او و وصف خطر مخوف او در گوشمان خواندند تا اسلام از این «بزرگترین خطرِ تاریخِ خود» مصون بماند. با رسانه های پرطمطراق خود و در مجالس مذهبی تحت تسلط خود، با سوءاستفاده از کاریزمای دینی خود چنان ذهنمان را از خطر انحراف پر کردند و تخم نفرت در دلهایمان کاشتند، تا تبدیل به جوانانی شدیم که بدون شنیدن حتی یک سخنرانی کامل از شخص، براحتی حکم ارتدادش را صادر و قلب و زبان خود را سرشار از کینه و دشنام کردیم. با کلیپ های تقطیع شده‌اش به قضاوت نشستیم و برای مرگش و رفع افسونش دعا کردیم!

لاجرم در چنین جو سنگینی هرگز جرئت نکردیم بگوییم این همه نفرت اساسا چرا؟!؟ جرئت نکردیم حتی در خصوصی ترین جمع ها نیز اسم مشایی را بیاوریم بدون اینکه قبل یا بعدش از او اعلام برائت کرده باشیم.

🔹 اما چه شد که مشایی چنین تصویری پیدا کرد؟
چرا لااقل با یکدهم حجمی که علیه او صحبت شد به او اجازه صحبت داده نشد؟ چرا او حتی در دادگاهش که به اصطلاح علنی بود و شاید آخرین ساعات حضورش در سپهر سیاسی کشور بود هم نتوانست صدای خود را به گوش کسی برساند و آخرین چاره را در این دید که برای پخش صدایش باید صدای خود را روی صدای قاضی بیندازد و همزمان با اعلام ختم رسیدگی از سوی قاضی، آخرین فریادش را به گوش ملت برساند که «مردم! من حرف دارم!!»

🔸 مشایی شاید برای همیشه پایان یافت و صفحه‌ای از تاریخ پر درد انقلاب شد. اما او برای چنین روزی فیلمی ضبط کرده و حقایقی از ریشه های دشمنی‌ها با خودش را بیان کرده است:

می‌شود این حرفها را شنید و با همان ذهنیت مسمومی که برایمان ساخته‌اند آنها را انکار کرد.

اما صرفِ شنیدن این ۴٠ دقیقه، حداقل کار و آخرین کاری است که می‌شود کرد تا برای قضاوت‌هایمان حجت بیشتری در پیشگاه خدا داشته باشیم.