📝 جهان پساکرونا: سناریوهای پیش رو | #ناصرفکوهی (استاد انسان شناسی دانشگاه تهران)
🔹تصویر و نام نشان این یا آن رئیس جمهور، هنرپیشه معروف، شاهزاده، سرمایهدار بزرگ وسلبریتی که به بیماری کرونا ویروس گرفتار شده و این خود به موضوعی برای به نمایش گذاشته شدن بیسشتر او بوده، از یک لحاظ، میتواند به مثابه تصویر درختی باشد که جنگلی را پنهان میکند: ایجاد احساس نوعی «برابری» در مقابل این بیماری و خطر که گونهای دستکاری اطلاعاتی به شمار میآید.
🔸درهیچ کجای وضعیت تراژیکی که جهان امروز دارد و با تمام جنگها، فساد و دیکتاتوری، ظلم و ستم و سلطه جویی ِ سیریناپذیر سرمایهداری نولیبرال و همه خدمتگزاران نظری آن، نمیتوان از برابری در مقابل این بیماری سخن گفت: تصاویری که شبکههای خبری هم اکنون در حال مخابره کردن از برخوردهای خشن نیروهای انتظامی با مردم در پهنههای فقیر و دیکتاتوری هستند، گویای این امرند.
🔹اجسادی که در خیابان ها درحال پوسیدنند(از جمله در اکوادور) و گاه چندین روز طول میکشد تا کسی به سراغشان بیاید، درد و رنج جانکاهی که فقرا حتی در قلب ثروتمندترین کشورهای جهان باید متحمل شوند، مُردن در تنهایی و خاکسپاری به دور از همه چشمان؛ در انی حال، گاه شعار «در خانه بمانیم» برغم درستی و مشورعیت بی شک و تردیدی که در آن برای مبارزه با بیماری هست، به ضرب درد و فقر و نابرابری برای بسیاری بیمعنا میشود.
🔸براستی در برابر کسانی که نانی برای خوردن ندارد و «خانه»شان زاغهای بیش در پهنهای آلوده از شهری کثیفتر و آلودهتر و سراسر آکنده از میکروب و ویروسهای گوناگون نیست، چگونه میتوان از «خطر بیرون آمدن» جز برای «دیگران» سخن گفت و صادق بود؟
🔸ما اکنون سه سناریو در برابر کرونا در پیش روی خود داریم 1-سناریوی اول اینکه شاهد تداوم تحمیق نولیبرالیسم در جهان و در روند پنجاه سال اخیر خواهیم بود 2-سناریوی دوم (احتمال بینابینی): تداوم وضع موجود با گسترش نولیبرالی و وخامت نسبی اندک و تدریجی. در این سناریو شاهد پایان نسبتا سریع و بازگشت به موقعیت پیشین با ادعای دروغین ظاهر شدن «جهان پسا کرونا» خواهیم بود. 3-بهترین سناریو، را میتوان حاصل بالاترین درجه دخالت و فعال شدن جامعه مدنی با فاصله گرفتن از نولیبرالیسم و حرکت به سوی نوعی سوسیالدموکراسی و بازاندیشی جدی بر نظام جهانی و رابطه ما با طبیعت به ویژه در تولید، مصرف، انباشت و توزیع محصولات مادی و غیرمادی و میزان کالایی شدن/بودن ِ جهان پیش رو است.
🔸 جهان در قالب سناریوی اول به معنی آن است که راننده مست دیگر اما خشنتر و قلدرمنشتری را با رانننده اول عوض کنیم؛ تداوم جهان در سناریوی سوم به معنای آنکه همان راننده مست اول را که حالا کمی زخمی شده اما مستی هم بیآنکه از بین برود از سرش اندکی پریده، دوباره بر سر جایش بنشانیم و با همان سرعت به راهش ادامه دهد، ولی با این خطر (در هر دو مورد) که این بار ماشین با همه سرنشینانش به ته دره واژگون شود.
🔹اما در سناریوی سوم بحث بر سر آن است که راننده، ماشین و شرایط را با هر وسیلهای میتوانیم تغییر دهیم. یعنی دست به تغییراتی رادیکال در شیوه زندگیمان و نحوه رابطه مان با محیط زیست و با زندگی به طور کلی بزنیم. این سناریو، یک سناریوی اتوپیایی به معنای خیالین نیست. اما نیاز به اراده قدتمندی دارد که باید از یک جنبش جهانی مدنی برای دگرکونی حاصل شود.
https://b2n.ir/380607
@maktubaat
🔹تصویر و نام نشان این یا آن رئیس جمهور، هنرپیشه معروف، شاهزاده، سرمایهدار بزرگ وسلبریتی که به بیماری کرونا ویروس گرفتار شده و این خود به موضوعی برای به نمایش گذاشته شدن بیسشتر او بوده، از یک لحاظ، میتواند به مثابه تصویر درختی باشد که جنگلی را پنهان میکند: ایجاد احساس نوعی «برابری» در مقابل این بیماری و خطر که گونهای دستکاری اطلاعاتی به شمار میآید.
🔸درهیچ کجای وضعیت تراژیکی که جهان امروز دارد و با تمام جنگها، فساد و دیکتاتوری، ظلم و ستم و سلطه جویی ِ سیریناپذیر سرمایهداری نولیبرال و همه خدمتگزاران نظری آن، نمیتوان از برابری در مقابل این بیماری سخن گفت: تصاویری که شبکههای خبری هم اکنون در حال مخابره کردن از برخوردهای خشن نیروهای انتظامی با مردم در پهنههای فقیر و دیکتاتوری هستند، گویای این امرند.
🔹اجسادی که در خیابان ها درحال پوسیدنند(از جمله در اکوادور) و گاه چندین روز طول میکشد تا کسی به سراغشان بیاید، درد و رنج جانکاهی که فقرا حتی در قلب ثروتمندترین کشورهای جهان باید متحمل شوند، مُردن در تنهایی و خاکسپاری به دور از همه چشمان؛ در انی حال، گاه شعار «در خانه بمانیم» برغم درستی و مشورعیت بی شک و تردیدی که در آن برای مبارزه با بیماری هست، به ضرب درد و فقر و نابرابری برای بسیاری بیمعنا میشود.
🔸براستی در برابر کسانی که نانی برای خوردن ندارد و «خانه»شان زاغهای بیش در پهنهای آلوده از شهری کثیفتر و آلودهتر و سراسر آکنده از میکروب و ویروسهای گوناگون نیست، چگونه میتوان از «خطر بیرون آمدن» جز برای «دیگران» سخن گفت و صادق بود؟
🔸ما اکنون سه سناریو در برابر کرونا در پیش روی خود داریم 1-سناریوی اول اینکه شاهد تداوم تحمیق نولیبرالیسم در جهان و در روند پنجاه سال اخیر خواهیم بود 2-سناریوی دوم (احتمال بینابینی): تداوم وضع موجود با گسترش نولیبرالی و وخامت نسبی اندک و تدریجی. در این سناریو شاهد پایان نسبتا سریع و بازگشت به موقعیت پیشین با ادعای دروغین ظاهر شدن «جهان پسا کرونا» خواهیم بود. 3-بهترین سناریو، را میتوان حاصل بالاترین درجه دخالت و فعال شدن جامعه مدنی با فاصله گرفتن از نولیبرالیسم و حرکت به سوی نوعی سوسیالدموکراسی و بازاندیشی جدی بر نظام جهانی و رابطه ما با طبیعت به ویژه در تولید، مصرف، انباشت و توزیع محصولات مادی و غیرمادی و میزان کالایی شدن/بودن ِ جهان پیش رو است.
🔸 جهان در قالب سناریوی اول به معنی آن است که راننده مست دیگر اما خشنتر و قلدرمنشتری را با رانننده اول عوض کنیم؛ تداوم جهان در سناریوی سوم به معنای آنکه همان راننده مست اول را که حالا کمی زخمی شده اما مستی هم بیآنکه از بین برود از سرش اندکی پریده، دوباره بر سر جایش بنشانیم و با همان سرعت به راهش ادامه دهد، ولی با این خطر (در هر دو مورد) که این بار ماشین با همه سرنشینانش به ته دره واژگون شود.
🔹اما در سناریوی سوم بحث بر سر آن است که راننده، ماشین و شرایط را با هر وسیلهای میتوانیم تغییر دهیم. یعنی دست به تغییراتی رادیکال در شیوه زندگیمان و نحوه رابطه مان با محیط زیست و با زندگی به طور کلی بزنیم. این سناریو، یک سناریوی اتوپیایی به معنای خیالین نیست. اما نیاز به اراده قدتمندی دارد که باید از یک جنبش جهانی مدنی برای دگرکونی حاصل شود.
https://b2n.ir/380607
@maktubaat