پدر آراد زارعی از جان‌باختگان پرواز اوکراین، با انتشار ویدیویی از کشته شدن برادرش در ایست بازرسی سپاه و بسیج خبر داد.
مهرزاد زارعی با انتشار این ویدئو در حساب کاربری خود در شبکه‌های اجتماعی گفت که برادرش، صادق زارعی روز ۱۰ فروردین ۱۴۰۵ در ایست بازرسی در شیراز، با شلیک نیروهای بسیج و سپاه کشته شده است».
آقای زارعی می‌گوید با وجود گذشت هفت روز از این حادثه، پیکر برادرش همچنان به خانواده تحویل داده نشده و وضعیت آن نامشخص است.
او همچنین از فشار بر خانواده برای تغییر علت مرگ در گواهی فوت خبر داده و گفته است که از آنان خواسته شده به‌جای اصابت گلوله، علت مرگ را بیماری اعلام کنند. مهرزاد زارعی که پیش‌تر فرزند خود را در جریان شلیک به هواپیمای اوکراین از دست داده بود و حالا جمهوری اسلامی برای بار دوم خانواده او را اینچنین داغدار و دادخواه می‌کند.
تا زمانی که این حکومت برپاست ثمره‌اش برای ایرانیان مرگ و داغ و تباهی خواهد بود.

با گذشت چهار روز از قتل حکومتی امیرحسین حاتمی، پیکر این معترض ۱۸ ساله که روز ۱۳ فروردین اعدام شد، همچنان به خانواده او تحویل داده نشده است.
جمهوری اسلامی این پیکر را برای اذیت و آزار بیشتر خانواده او گروگان گرفته است. امیرحسین حاتمی از متهمان پرونده آتش‌سوزی پایگاه بسیج در تهران بود. او تنها ۸۴ روز پس از بازداشت، بدون طی شدن روند دادرسی عادلانه، اعدام شد.

«برنا نعیمی»، شهروند بهایی زندانی در کرمان، پس از بازداشت خشونت‌آمیز توسط نیروهای امنیتی، تحت فشار شدید جسمی و روانی قرار گرفته است.
او در روز ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ در محل کارش بازداشت شد، در جریان بازجویی‌ها به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و با تهدید علیه خانواده‌اش، از جمله فرزند و همسرش، مجبور به اعترافات اجباری و خلاف واقع شده است.
گزارش‌ها حاکی از وضعیت نامناسب جسمی و روانی او در زندان است؛ از جمله اختلال خواب، کابوس‌های مکرر و انتقال‌های مکرر به بهداری.
اعترافات تحت شکنجه فاقد اعتبار است و فشار بر خانواده‌ها، نقض آشکار حقوق بشر است.

در گفتگویم با شبکه خبری فاکس نیوز به اعدامهای هر روزه جمهوری اسلامی اشاره کردم و از کسانی گفتم که این روزها در خطر اعدام هستند. جنگ اصلی جمهوری اسلامی با مردم ایران است. آنها هرچقدر از مقابله با ارتش آمریکا و اسرائیل عاجزند، به جایش با کشتن مردم ایران و زندانیان قدرتنمایی می‌کنند.
هیچ زندانی جمهوری اسلامی که در خطر اعدام است نباید بی‌صدا بماند. جهان باید جنایات هر روزه جمهوری اسلامی در زندان‌ها و این قتل‌های حکومتی را محکوم کند.

این چند ثانیه از ویدیویی که از صداوسیمای جمهوری اسلامی منتشر شد، سندی روشن از استفاده از کودکان به عنوان سپر انسانی‌ست.
حسین یکتا عضو شورای مرکزی قرارگاه عمار به صورت علنی از حامیان حکومت می‌خواهد که کودکانشان را همراه خود به ایست‌های بازرسی ببرند. جایی که بارها و بارها هدف حملات پهپادی قرار گرفته است. آنها می‌خواهند از کودکان به عنوان سپر انسانی استفاده کنند. اقدامی جنایتکارانه که تنها از تروریست‌های جمهوری اسلامی برمیاید.
زندگی و جان کودکان ذره‌ای برای این تروریستها اهمیتی ندارد.

غلامحسین محسنی اژه‌ای وسط جنگ نگران کم بودن و کند بودن روند اعدامهاست. او به مجموعه قوه قضاییه انتقاد می‌کند که چرا صدور احکام مصادره اموال و همینطور اجرای احکام اعدام سرعت نمی‌گیرد.
چنین جانورانی مجموعه جمهوری اسلامی را تشکیل داده‌اند که درست در میانه جنگ نگرانی‌شان این است که چرا شهروندان با سرعت کم اعدام می‌شوند و اموالشان مصادره نمی‌شود.
حالا شما بگویید دشمن مردم ایران چه کسی‌ست.

امشب در حالی که جهان با نفس‌هایی حبس شده به تحولات ایران می‌نگرد، باید یک حقیقت تاریخی را به صدای بلند فریاد زد:
نظام‌ها می‌روند، اما ملت‌ها می‌مانند.

​آنچه امشب در آستانه مرگ است، نه یک «تمدن»، بلکه کابوس ۴۷ ساله‌ای است که این تمدن کهن را به گروگان گرفته بود. تمدنی که هزاران سال از پسِ هجوم‌ها، اشغال‌ها و ویرانی‌ها سربلند بیرون آمده، برای بیرون راندن یک فرقه تبهکار از میان نخواهد رفت.
جمهوری اسلامی هرگز «ایران» نبود و نسبتی با ایرانیان نداشت. این حکومت ضدیت مطلق با نام، فرهنگ و هویت ایرانی بود.

​به عنوان کسی که همواره بر لزوم برخورد نظامی قاطع با این کانون ترور و سرکوب تأکید داشته‌ام، معتقدم:
فروپاشی این ساختار فاسد، نه مرگ یک تمدن، بلکه رها شدن پتانسیل عظیم ملتی است که دهه‌ها زیر چکمه‌های جهل و فساد سرکوب لگد شده بود.
خطاب به ناظران جهانی و سیاست‌مداران و به خصوص رئیس‌جمهوری آمریکا می‌گویم که قدرت اصلی ایران در ریشه‌های عمیق فرهنگی و اراده مردمی است که برای آزادی می‌جنگند.

ادامه👇

ادامه👆
ما خواهان جهانی هستیم که در آن ایران، نه به عنوان یک تهدید، بلکه به عنوان گهواره دانش و تمدن و صلح به جایگاه واقعی خود بازگردد. پایان ۴۷ سال باج‌خواهی و فساد، فرصتی است تا «خرد» جایگزین «رادیکالیسم» شود.

​ایران نخواهد مرد. ایران ققنوسی‌ست که از میان شعله‌های هر جنگی، دوباره متولد شده و بالیده است. ما نه برای ویرانی، بلکه برای بازپس‌گیری خانه‌مان ایستاده‌ایم.
جمهوری اسلامی از ویرانی و خرابی ایران نمی‌ترسد. آنها ایدئولوژی آخرالزمانی و موهوم خود را دارند که اتفاقا این کشور ثروتمند و غنی از منابع طبیعی و استعدادهای انسانی را تبدیل به ویرانه کرده است.
ایران را ویرانه‌تر نکنید.

تحمیل هزینه‌های سنگین و نابود کردن زیرساختهای حیاتی این سرزمین، تنها کار را برای بازسازی این سرزمین سخت‌تر خواهد کرد. برای دفع سرطان باید تنها به سلولهای سرطانی حمله کرد. نه به زیرساخت‌ها و نه به منافع و منابع حیاتی مردمی که خود به دنبال رفع این سرطان هستند.
در ساعات آینده هر اتفاقی که بیفتد با اطمینان می‌گویم که ایران و تمدن ایران زنده خواهد ماند. ریشه‌ها را نمی‌شود قطع کرد و سوزاند.
از هرجا که این درخت را ببرید از همانجا دوباره جوانه خواهد زد.

این روزها نباید اجازه بدهیم که صدای زندانیان در خطر اعدام در هیاهوی جنگ و اخبار آتش‌بس و مذاکرات گم بشود. جنگ جمهوری اسلامی با مردم ایران انتهایی ندارد و در روزهای گذشته تعداد زیادی حکم اعدام بدون دسترسی محکومین به حقوق متهم اجرا شده است و تعداد بیشتری نیز در خطر اجرای حکم اعدام هستند.
تلاش من این است که در رسانه‌های جهان صدای این قربانیان و یا بهتر بگویم گروگان‌های خاموش جمهوری اسلامی بازتاب داشته باشد.

شامگاه روز هجدهم فروردین،، نیروهای وزارت اطلاعات در شیراز به منزل خانواده سیاوشی، یورش بردند و بدون ارائه هیچ‌گونه حکم قضایی، عنقا سیاوشی، پسر ۱۹ ساله این خانواده را بازداشت کردند.

در جریان این یورش، تمامی وسایل شخصی خانواده، از جمله آلبوم‌های عکس، اسباب‌بازی‌ها، کتاب‌ها و تصاویر مذهبی، طلاها و سایر اموال موجود در منزل ضبط شد. همچنین کلیه وسایل الکترونیکی، از جمله مودم، کامپیوتر، لپ‌تاپ و تلفن‌های همراه نیز مصادره گردید.

در زمان وقوع این حادثه، خانواده سیاوشی مهمان داشتند که نیروهای حکومتی تمام مهمانان را نیز مورد تفتیش قرار داده و حتی وسایل شخصی آنان، از جمله تلفن‌ها و زیورآلات، را نیز ضبط کردند.

جنگ جمهوری اسلامی با مردم و شهروندان ایران انگار هیچ آتش‌بسی ندارد.

نگرانی‌های جدی درباره احتمال اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام بنیامین نقدی جوان ورزشکاری که به اتهام محاربه در بازداشت به‌سر می‌برد وجود دارد.

مادر بنیامین نقدی امروز برای تحویل گرفتن برخی لوازم شخصی فرزندش به زندان محل نگهداری او مراجعه کرده، اما اجازه ملاقات و هیچ تماسی به او داده نشده است.

رسانه‌های حکومتی ویدیویی از اعترافات اجباری او را منتشر کرده‌اند که بر اساس آن، او همان جوانی است که در شیراز، با استفاده از یک کپسول حاوی مایع قابل اشتعال، به سمت ماموران موتورسوار حکومتی شعله‌های آتش پرتاب کرده است.

بنیامین نقدی در رشته‌های کیک‌بوکس و موی‌تای چندین عنوان قهرمانی دارد و ورزشکار است.
با توجه به شرایط او و صحبتهای محسنی اژه‌ای که خواستار تسریع در اعدام‌ها شده بود حالا نگرانی درباره احتمال اجرای حکم اعدام او شدت گرفته است.

جمهوری اسلامی به خاطر آتش‌بس دو هفته‌ای خود در شرایطی اعلام پیروزی کرده است که ترامپ ساعتی پیش در متنی سراسر تحقیر‌آمیز که در شبکه تروث سوشیال منتشر کرد نوشت که در ایران هیچ‌گونه غنی‌سازی اورانیوم انجام نخواهد شد و آیالات متحده تمامی غبار هسته‌ای دفن شده در اعماق زمین را نیز حفاری کرده و با خود خواهد برد.
ترامپ همراه با اسرائیل خامنه‌ای و سران حکومتی را کشت و حالا اینچنین تحقیرشان می‌کند. اما این حکومت مستاصل درست در همین شرایط باز هم رجز می‌خواند و همین آتش‌بس را هم پیروزی برای خود قلمداد می‌کند.
حکومتی تحقیر شده که حالا قدرت‌نمایی‌اش تنها اعدام زندانیان و افزایش اذیت و آزار مردم ایران است.

ساعاتی پیش مریم اکبری‌منفرد، زندانی سیاسی که مجموعا ۱۷ سال از عمر خود را بدون حتی یک روز مرخصی پشت میله‌های زندان گذرانده بود با اتمام دوران محکومیتش از زندان قرچک ورامین آزاد شد.
آزادی او در شرایطی‌ست که وقتی در دیماه سال ۸۸ او به زندان رفت سه دختر خردسال داشت و امروز دختران جوانش چشم انتظار او هستند.
تبریک به او و عزیزانش که به خاطر ظلم این حکومت، در تمام این سالهای طولانی از بودن کنار هم محروم بودند.

‏آتش‌بس با آمریکایی که آمد در قلب بیت، رهبرتان را کشت و حتی اجازه نداد جنازه‌اش را دفن کنید. و حالا لابد خوشحالید که شاید بالاخره بعد از چهل روز بتوانید آنچه از خامنه‌ای باقیمانده است را دفن کنید!
این اسمش پیروزی نیست، فروپاشی اقتدار پوشالی شماست.

مجری یک برنامه تلویزیونی از یک آخوند که مثلا کارشناس است می‌پرسد که چرا ما زمان حملات هوایی آژیر خطر نداریم؟ پاسخ این آخوند به روشنی بیانگر نوع نگاه حکومت به جان شهروندان ایرانی‌ست. او می‌گوید من خودم از صدای آژیر بیشتر می‌ترسم و سپس در جواب این سوال که چرا پس اسرائیلی‌ها آژیر خطر دارند می‌گوید آنها سبک زندگی‌شان اینچنین است.
بله... سبک زندگی آنها این است که برای جان مردم خود ارزش قائلند. سبک زندگی‌شان این است که در میانه جنگ دسترسی مردم خود را به اینترنت نمی‌بندند. سبک زندگی‌شان این است که اولویت اولشان حفظ جان شهروندانشان باشد نه مثل شما که از مدرسه و بیمارستان به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کنید.
جواب درستی دادید. سبک زندگی مردم چنین نیست. سبک حکومت کردن شما چنین است که امروز مردم ایران شما را بزرگترین دشمن و عامل درد و رنج خود می‌دانند.

سعید طوسی که پس از رسوایی آزارجنسی و تعرض به نوجوانان قاری قرآن مدتی در اماکن عمومی کمتر دیده می‌شد و مدتی هم به عراق رفته بود، حالا ظاهرا دوباره در تجمعات حکومتی شرکت می‌کند.
بسیاری از حامیان این حکومت و طرفداران خامنه‌ای کسانی از جنس او هستند که تا خرخره در فساد و تباهی غرق هستند و با این حال با شعار دفاع از ارزش‌ها و ارمانهای انقلاب تلاش می‌کنند این حکومت را حفظ کنند.
چون می‌دانند که در هیچ حکومتی به اندازه جمهوری اسلامی برای فساد و تبهکاری خود حاشیه امنیت نخواهند داشت.

در آستانه سفر قالیباف و عراقچی به عراق برای مذاکره با آمریکا، بخشی از حامیان حکومت با برگزاری تجمعاتی به قبول آتش‌بس و مذاکره انتقاد کردند. در یکی از این تجمعات، سخنران مذاکره با آمریکا را معادل پایمال کردن خون خامنه‌ای دانست و به قالیباف گفت تو صدقه‌خور خامنه‌ای بود و لعنت به تو اگر بخواهی خون او را پایمال کنی.
شرایط جمهوری اسلامی به قدری خفت‌بار است که حالا باید با کسی مذاکره کنند که رهبرشان را کشت و تاسیسات اتمی‌شان را بمباران کرد.
آن هم مذاکره‌ای که محور اصلی آن برچیدن برنامه هسته‌ای و موشکی و باز کردن تنگه هرمز است. مذاکره‌ای که در واقع امضای تسلیم‌نامه و شکستی حقارت آمیز برای حکومتی‌ست که جز رجز و شعار چیزی در چنته نداشت.

چهل روز از کشته شدن خامنه‌ای گذشت و در حالی که جسدش را جایی مخفی کرده‌اند و جرئت برگزاری مراسم خاکسپاری برای او را ندارند، امروز چهلمش را هم در کلیسا گرفتند. این وضعیت خامنه‌ای ست که وقتی زنده بود لقبش درمانده بود و چهل روز بعد از مرگش جسدش روی دست حامیانش مانده و برایش در کلیسا مراسم می‌گیرند.
دوران حکومت خامنه‌ای تمام شد و سرنوشتش عبرت تاریخ خواهد شد.

گاه کلمات در برابر بزرگی یک فاجعه تلخ کم می‌آورند، مخصوصاً وقتی پای مرگ کودکانی در میان باشد که جرمشان تنها «بودن» در جغرافیایی است که سایه جنگ و سیاست‌های ویرانگر بر آن سنگینی می‌کند.

​صبح آن جمعه‌ی شوم، پانزدهم اسفندماه، زمان برای ۱۵۶ فرشته زمینی از حرکت ایستاد.
این کودکان قربانی جنگی شدند که جمهوری اسلامی با ماجراجویی‌های بی‌پایانش به این سرزمین تحمیل کرد.

​داغِ میناب تنها داغ یک شهر نیست، بلکه جراحتِ عمیقی بر پیکره‌ی زخمیِ تمام ایران است. ما ایستاده‌ایم تا در میانه‌ی این آوار، یادشان را چون چراغی روشن نگه داریم و فراموش نکنیم که چه کسانی با کشاندن پای جنگ به این سرزمین، رویاهای یک نسل را زیر آوارِ زیاده‌خواهی‌های خود دفن کردند.
نام و یادتان تا ابد گواه این بی‌عدالتی عریان خواهد بود.

پیامم به دولت ایالات متحده در شبکه CBS:
از صحبت کردن درباره «تغییر رژیم»ِ ساختگی در ایران دست بردارید.

هر مذاکره‌ای که درباره اعدام‌ها، زندانیان سیاسی، سرکوب گسترده و قطع اینترنت چیزی نگوید، درباره مردم ایران نیست؛ درباره نجات رژیمی است که در حال کشتن آنهاست.

شما آنها را «معقول» و «کم‌تر رادیکال» می‌نامید.
ما آنها را همان چیزی می‌نامیم که هستند: قاتل.

My message to the U.S. government on CBS: stop talking about a fake “regime change” in Iran.

Any negotiation that says nothing about executions, political prisoners, mass repression, and internet blackouts is not about the Iranian people. It’s about saving a regime that is killing them.

You call them “reasonable” and “less radical.”
We call them what they are: killers.