سازمان نظام پرستاری گفته است که کارکنان کادد درمان و پرستاران حاضر به استفاده از اینترنت طبقاتی و یا به اصطلاح «سیم‌کارت پرو» نیستند.

در بیانیه سازمان نظام پرستاری آمده:‌ «تا زمان رفع محدودیت‌های دسترسی مردم به اینترنت بین‌الملل، هیچ امتیاز ویژه‌ای [اینترنت پرو] درخواست نمی‌کنیم.»

در این بیانیه آمده است که سازمان نظام پرستاری بر اساس بررسی جوانب مختلف تا زمان رفع محدودیت‌های دسترسی عموم مردم به اینترنت بین‌الملل، درخواست هیچ امتیاز ویژه‌ای را برای اعضای خود نخواهد داشت.

این همبستگی با مردم چه در کشتار دی‌ماه و زمان اوج جنایات حکومت که پرستاران و کادر درمان بزرگترین حامی مردم بودند و جان‌های بسیاری را با به خطر انداختن جان خود نجات دادند و چه امروز با امتناع از پذیرفتن اینترنت طبقانی باید الگوی همه ما باشد.
تنها راه برای ما ایستادن کنار یکدیگر است.

به این تصویر نگاه کنید؛ به نام‌هایشان. محمد عباسی پدری که قرار است سایه‌اش را از سرِ زندگی بگیرند و فاطمه عباسی دختری که باید شاهد کشتن پدرش باشد و بعد بهترین سال‌های جوانی‌اش را پشت میله‌های زندان بگذراند.
«نیستی» و «حبس» تنها ارمغان جمهوری اسلامی برای مردم ایران است!
قصه‌ی محمد عباسی و دخترش فاطمه، دیگر فقط یک پرونده‌ی قضایی نیست؛ این داستانِ متلاشی کردنِ یک خانواده است.
محمد عباسی و دخترش فاطمه، در پرونده‌ای مشترک بازداشت شدند.
دادرسی پشت درهای بسته و بدون دسترسی آزاد به وکیل انتخابی و فشار و تهدید و شکنجه برای اعتراف اجباری و سپس صدور چنین احکامی جنایت است.
نباید به این حجم از «قساوت» عادت کنیم. صدای محمد و فاطمه باشیم.

این صحبتهای برادر علی لاریجانی‌ست که می‌گوید از برادرش تنها یک دست باقی‌مانده بود. عین همان عقوبتی که قاسم سلیمانی دچارش شد.
این سرنوشت عبرت‌آموز کسانی‌ست که در تمام عمرشان حاصلی جز رنج و فلاکت و مرگ برای مردمان ایران و بسیاری از مردم خاورمیانه نداشتند.
از خامنه‌ای قاتل چه باقی ماند؟ خوب است کسی بیاید وضعیت جسد او را نیز تشریح کند. شنیدن عاقبت این قاتلان و جنایتکاران برای مردمی که زندگی‌شان در حکومت‌شان نابود شده است، لذت‌بخش است. گرچه تاریخ نشان داده که حاکمان ظالم هیچ‌گاه عبرت نمی‌گیرند. تنها سرنگون می‌شوند.

این ویدیو چکیده‌ای از جمهوری اسلامی و هر حکومت توتالیتر و سیستمی‌ست که در آن شایسته سالاری جای خود را به ایدئولوژی و یا کیش شخصیت داده است.
این حجم از بمال بمال اشتباه لفظی نیست. نوعی لغزش فرویدی‌ست. آدم‌هایی جذب چنین حکومتهایی می‌شوند که تملق و چاپلوسی و به بیان عامیانه آن «مالیدن» تنها هنر آنهاست. بعد از مدتی هرچه نگاه کنی اطراف چنین حکومتها و جریان‌هایی که با انبوهی از مشکلات ناشی از فساد و بلاهت و ناکارامدی روبرو هستند، فقط تملق و چاپلوسی می‌بینی!

طنز روزگار اینکه مالنده اول در این ویدیو، محمدرضا طالقانی ست. کشتی‌گیر سابق و راننده خودرویی که خمینی را روز ۱۲ بهمن ۵۷ از فرودگاه مهرآباد به بهشت زهرا رساند!

تنها در دو روز در ایران دلار ۲۳ هزار تومان دیگر گران شده است. البته که دلار گران نشده و این پول ایران است که بی‌ارزش‌تر شده است.
ثمره حکومت آخوند که سالهاست هر روز مردم در ایران بدتر از دیروزشان است.
حالا موشک‌ها را صورتی کنید و یک مشت آدم بی‌مایه را بزک کنید به عنوان مردم عادی کف جامعه بگویید جنگ خوب است و ما تا آخرین نفس می‌جنگیم.
نتیجه این جنگ‌طلبی‌ها و رجز‌خوانی‌ها این است تا چند روز دیگر به دلار ۲۰۰ هزار تومانی هم باید سلام کنید!

پونه روحی‌زادگان، خالۀ عنقا سیاوشی، با انتشار یک ویدیو از نگرانی خود و خانواده‌اش نسبت به وضعیت عنقا سیاوشی می‌گوید. عنقا، جوان ۱۹ سالۀ بهائی، در تاریخ ۱۸ فروردین بدون ارائۀ حکم قضائی در منزل خانوادگی‌اش در شیراز بازداشت شد. پونه به تازگی مطلع شده است که عنقا را به زندان عادل‌آباد منتقل کرده‌اند و حال جسمی‌اش اصلا خوب نیست. عنقا از پیش داروهایی را مصرف می‌کرده که قطع ناگهانی آن عوارض بسیار جدی و خطرناکی برای او ایجاد می‌کند. این موضوع بر نگرانی خانواده بیش از پیش افزوده است.

ماموران پیشتر خود به خانوادۀ عنقا خبر داده بودند که حال روحی و جسمی پسرشان «وخیم» است و حتی آن‌ها را تهدید کرده بودند که «دیگر پسرشان را نخواهند دید».

دوران گشت‌وگذار بی‌دغدغه مهره‌های حکومت در پایتخت‌های جهان به سر آمده است.
مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، که گمان می‌کرد تحت پوشش ورزش می‌تواند سوابق خود را پنهان کند، در بدو ورود به فرودگاه تورنتو توسط آژانس خدمات مرزی کانادا (CBSA) متوقف، ویزایش باطل و با خفت از این کشور اخراج شد!

​این اخراج یک پیام روشن و کوبنده داشت: کانادا رسماً اعلام کرد که وابستگی تاج به سپاه پاسداران و مشارکتش در جنایات حکومت او را به عنصری «غیرقابل‌پذیرش» تبدیل کرده است.

این اخراج تحقیرآمیز ثابت کرد که دیگر نه نفوذ فیفا و نه اتیکت رئیس فدراسیون بودن دد ورزش، هیچ‌کدام نمی‌توانند مهر سرکوب و ترور را از پیشانی این جنایتکاران بپوشانند.

​مهدی تاج نماد نفوذ نظامی‌گری در لایه‌های ورزش ایران است؛ کسی که به جای دفاع از حقوق ورزشکاران و ملت، سال‌ها در خدمت سیستمی بوده که پاسخش به اعتراضات، گلوله و طناب دار است.
این حقارت، نه فقط برای مهدی تاج، بلکه برای کل سیستمی است که گمان می‌کرد می‌تواند همزمان هم در داخل سرکوب کند و هم در خاک کشورهای آزاد، ادای دیپلماسی درآورد.

جمهوری اسلامی یک جان جوان دیگر را هم زیر خاک کرد. ساسان آزادوار فقط ۲۱ سال داشت که به دار آویخته شد. او قهرمان کاراته و جوانی ورزشکار بود. حالا خانواده را تهدید کرده‌ بودند در صورت اطلاعرسانی پیکر عزیزشان را تحویلشان نخواهند داد.
ببینید با چه موجودات شریر و پستی طرف هستیم. جنگ جمهوری اسلامی با مردم ایران ادامه دارد و بذر نفرت و خشمی که دد دلها می‌کارند، روزی عبرت تاریخ‌شان خواهد کرد.

اژه‌ای می‌گوید: «تو غلط می‌کنی که می‌گویی اعدام نکنید!»
این منطقِ کسی است که در تمام عمرش، قانون را با طناب دار و عدالت را با وحشی‌گری و کشتار اشتباه گرفته است!
غلط را تو می‌کنی که فکر می‌کنی با کشتن، می‌توانی مانع فروپاشی حکومتی شوی که زندگی میلیونها ایرانی را تباه کرده است.

تو غلط می‌کنی که تصور کرده‌ای تکیه زدن بر صندلی قدرت و در اختیار داشتن اسلحه، به تو حق سلب حیاتِ جوانانی را می‌دهد که فقط می‌خواهند مثل میلیاردها انسان دیگر با کرامت انسانی زندگی کنند.

این فریادهای «غلط کردید»، نه از سر قدرت، که صدای لرزان حکومتی است که جز چوبه دار، هیچ پاسخ دیگری برای مطالبات این جامعه ندارد. اما تاریخ ثابت کرده که خون‌ریختن باعث دوام ظلم نمی‌شود. اراده ما از طناب دار شما قوی‌تر است.

#نه_به_اعدام

ویدیوی دریافتی:

این شهروند با ارسال این ویدیو از قفسه‌های خالی فروشگاه می‌گوید که این نتیجه اقدامات و رجز‌خوانی‌های سپاه است. او می‌گوید کالا هم باشد کسی قدرت خرید ندارد و با تمسخر از سپاه تشکر می‌کند!

شما قدرت اول کدام منطقه هستید که در کشور خودتان مردم دچار این وضعیت هستند و توان تامین مایحتاج اولیه و ضروری خود را نیز ندارند؟ انقلاب فلاکت‌تان را به کجا می‌خواهید صادر کنید؟

جنایتی دیگر از جمهوری اسلامی و این بار قربانی یکی از بستگان مالک پاساژ علاءالدین است که ماموران حکومت او را در خانه اش به خاطر داشتن استارلینک به شکلی مورد ضرب و شتم قرار دادند که جانش را از دست داد.
حسام‌علاء‌الدین هنگام کشته شدن پدر دو دختر دو قلوی خردسال بود.
جمهوری اسلامی با تمام قوایش مشغول کشتار مردم ایران است و صدایی از بسیاری از آنان که خود را ضد جنگ می‌دانند، در نمی‌آید.
جنگ اصلی و بزرگ، همین جنگی‌ست که سالهاست علیه مردم ایران ادامه داشته است و روزی نیست که از خون ریختن غافل شده باشند.

روز جهانی کارگر برای ما یعنی شجاعت ستار، مظلومیت محمد و دستهای پینه بسته محسن. یعنی تمام آن نام‌هایی که نان را نه فقط با عرق جبین، که با خونِ دل به خانه می‌بردند و سرانجام جانشان را فدای حق‌طلبی و آزادی کردند.

ما برای روز کارگر هم که همه دنیا جشن می‌گیرند می‌توانیم بنشینیم و گریه کنیم.

​امروز، در میانه‌ی این فشار اقتصادی خردکننده، کارگر بودن رنج مضاعف است. کارگر بودن یعنی ایستادن در لبه‌ی پرتگاه. یعنی دویدن و هرگز نرسیدن.
یعنی دیدنِ سفره‌ای که زیر سایه‌ی تورم، هر روز کوچک‌تر می‌شود.
روز کارگر برای ما، روزِ مطالبه نانی است که به خون آغشته شد و سفره‌ای است که به یغما رفت.
​یاد همه جاویدنامان راه آزادی و به خصوص کارگران کشته شده گرامی.

مهدی تاج پس از آنکه با اردنگی از کانادا بیرون انداخته شد حالا از حماسه آفرینی خود در فرودگاه کانادا می‌گوید. او گفته است «وقتی ماموران از من سوال کردند که آیا شما سپاهی هستید؛ به آنها گفتم که ما در ایران ۹۰ میلیون سپاهی هستیم!»
حالا سوال اینجاست این ۹۰ میلیون سپاهی چرا دو ماه است اینترنت را به روی خودشان را قطع کرده‌اند؟
ظاهرا چند دقیقه بعد از این عبارت احمقانه برگه اخراجش را در همان فرودگاه دستش دادند و راهی ایرانش کردند!

ناصر بکرزاده از زندان نوشته بود: «از کلمه اعدام ساده نگذرید؛ امروز نوبت من است، فردا نوبت دیگری.»
امروز قوه قضاییه از اعدام او به همراه یعقوب کریم‌پور دیگر زندانی سیاسی به اتهام واهی جاسوسی برای اسرائیل خبر داد.
امیر رئیسیان، وکیل پرونده ناصر بکرزاده، در رابطه با اجرای این حکم نوشت: «صبحِ زود آمدم دیوان عالی کشور، مطلع شدم که اعاده دادرسی رد شده، یکی‌دو روز بعد از ثبت، با عجله آمد‌م بیرون که اعاده دوم را ثبت کنم که دیدم خبرگزاری میزان، «پیروز‌مست شیپور عزا را دمیده است» حکم اجرا شد.»

جنایتی دیگر از ماشین کشتار جمهوری اسلامی!

باز هم طنابِ دار سهم آرزوهای جوانی شد که جرمش چیزی جز خواستن زندگی و بیزاری از تباهی نبود. محراب عبدالله‌زاده، آرایشگر ۲۷ ساله ارومیه‌ای، از بازداشتی‌های خیزش زن زندگی آزادی در ارومیه بود.
​او بیش از ۴۰ روز زیر شدیدترین شکنجه‌های جسمی و روانی بود و بازجویان با بازداشتِ دوست‌دخترش و تهدیدِ خانواده‌اش، او را به اعترافِ اجباری علیه خودش واداشتند.
محراب در دادگاه، با شجاعت تمام، از بی‌گناهی‌اش گفت و بارها درخواست کرد که موقعیت مکانی تلفن همراهش را برای اثباتِ عدم حضور در صحنه بررسی کنند؛ اما پاسخِ سیستم کثیف قضایی، تنها پوزخندِ قاضی و نادیده گرفتنِ مدارکِ بی‌گناهی‌اش بود. قاضی به او که در دادگاه گفته بود اعترافاتش زیر شکنجه بوده است، گفت: «خوب همه‌تان یاد گرقته‌اید که بگویید زیر شکنجه اعتراف کرده‌اید.»
او بدون دسترسی به وکیل انتخابی و در فرآیندی کاملاً غیرانسانی، قربانیِ سناریویی شد که از پیش برایش نوشته بودند.

​محراب را کشتند، اما فریادهای بی‌صدای او پشت دیوارهای زندان، بخشی از جنبش بزرگ دادخواهی ماست.
ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم که برای رویای آزادی، چه جوان‌هایی در پای این شیفتگان قدرت قربانی شدند.

خب جمهوری اسلامی باز فکر کرده کمی زیر پایش سفت شده است و این عربده‌کشی‌های امام جمعه رشت خطاب به زنانی‌ست که در این روزها در کارناوال‌های حکومتی جمهوری اسلامی شرکت کرده بودند.
او می‌گوید نیازی به سیاهی‌لشکر نیست و مردم تصمیم بگیرند دمار از روزگار این زنان درمی‌آورند.
منظورش از مردم البته همان‌ نهادهای حاکمیتی‌ست که تا دیروز تصمیمشان به استفاده حداکثری از زنان بی‌حجاب در تجمع‌های حکومتی بود. بله همه می‌دانیم که شما برای بقای خود به هر حیله و روشی متوسل می‌شوید حتی اگر به قول همین امام جمعه زیرپا گذاشتن حکم خدایتان باشد و حالا فکر می‌کنید خرتان از پل گذشته است.
این واقعیت جمهوری اسلامی‌ست. تا دیروز زنان بی‌حجاب در تجمعات حکومتی، جایشان در صفحه اول صفحات ولایتمداران بود، حالا امام جمعه رشت همین زنان بی‌حجاب را تهدید می‌کند که به زودی دیگر حتی نمی‌توانید از خانه‌هایتان خارج شوید!

اما همه می‌دانیم در عمل چیزی که به زودی اتفاق می‌افتد دفن شما و حکومت داعشی‌تان و همه حیله‌ها و نیرنگ‌هایتان در زباله‌دان تاریخ است.

دو قتل حکومتی دیگر و این بار محمدرضا میری کارگر ۲۱ ساله و مهدی رسولی که او نیز کارگری ۲۵ ساله بود، اعدام شدند. خانواده آنها را فریب داده بودند که پرونده در کمیسیون عفو است و عزیزان آنها به شرط عدم اطلاعرسانی درباره پرونده‌شان اعدام نخواهند شد. به همین دلیل تا امروز هیچ اسمی از این دو نفر رسانه‌ای نشده بود.
اما جنایتکاران جمهوری اسلامی، هر دو را کشتند و به خانواده‌ها آدرس مزارشان را دادند.
تا می‌توانند آدم می‌کشند و این جنگی‌ست که تا امروز علیه مردم ایران ادامه داشته است.

این تصویر، تمامِ معنای زندگی در سایه جمهوری اسلامی است: خواهری که با لباس فارغ‌التحصیلی، به جای تالار دانشگاه، در میان سنگ‌های سردِ گورستان ایستاده تا پایان تحصیلش را به برادری خبر بدهد که قرار بود کلاه فارغ‌التحصیلی را بر سرش بگذارد، اما حالا زیر خروارها خاک آرمیده است.

​پرهام آقامحمدی؛ جوانی ۳۲ ساله که نه در میدان جنگ بود و نه سلاحی داشت. مزدوران رژیم در ۱۹ دی‌ماه، در محله کاشانی تهران، ابتدا با ساچمه بدن جوانش را نشانه رفتند و وقتی از موتور سقوط کرد، در کمال بی‌رحمی از پشت به او تیر جنگی شلیک کردند. جنایت آن‌ها به اینجا ختم نشد؛ آن‌ها حتی از درمان او در بیمارستان جلوگیری کردند تا مطمئن شوند قلبی که برای زندگی می‌تپید، از حرکت بازمی‌ایستد.

​حالا خواهرش در کنار مزار او ایستاده و زخمی عمیق‌تر از گلوله را فریاد می‌زند. او نوشته است: «آرزوم بود تو جلسه دفاع‌ام باشی.
آرزوم بود کلاه فارغ التحصیلی رو تو روی سرم بذاری. الان آرزوم نابودی هرکسی هست که تورو از من گرفت.»

​این عکس، برشی از واقعیتِ امروز ایران است. ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم که چگونه زیباترین آرزوهای یک نسل را در شهرهای ایران به رگبار بستید.

امیرمحمد کریمی، دانشجوی رشته مهندسی پلیمر دانشگاه تهران حدود ۱۰ روز است که توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و از محل نگهداری وی اطلاعی حاصل نشده است.
در جریان اعتراضات دانشگاه صفحات حامی حکومت او را یکی از عوامل سوزاندن پرچم جمهوری اسلامی معرفی کرده بودند.

گفته شده است حدود ده روز است که او بازداشت شده و همزمان با بازداشت این دانشجو، جلسه کمیته انضباطی او نیز به‌صورت غیابی و بدون طی شدن روند قانونی برگزار شده و او به دو ترم محرومیت از تحصیل محکوم شده است.
صدای دانشجو و دانشگاه با بگیر و ببند و فشار و تهدید خاموش نخواهد شد.

آستاره انصاری و الهام زراعت‌پیشه، دو تن از وکلای دادگستری و مدافعان سرسخت حقوق بشر، این روزها خود قربانی سرکوب شده‌اند.
آستاره شامگاه ۱۳ اردیبهشت در منزل شخصی‌اش و الهام روز ۱۴ اردیبهشت در مقابل دادسرای شیراز بازداشت و به مکان نامعلومی برده شدند. دلیل بازداشت و محل نگهداری‌شان همچنان نامشخص است.
این دو وکیل سال‌ها در پرونده‌های سیاسی و امنیتی، صدای زندانیان سیاسی و قربانیان نقض حقوق بشر بوده‌اند. حالا رژیم با بازداشت آن‌ها می‌خواهد چشمان عدالت را بیش از پیش ببندد تا با خیال راحت‌تر در بیدادگاه‌های خود شهروندان این سرزمین را قربانی کند.
این وکلای شجاع را تنها نمی‌گذاریم!
جمهوری اسلامی بداند که هر وکیلی را که بازداشت کنید، هزاران صدای بلندتر از آنها پژواک صدای زندانیان بی‌گناه و قربانیان خواهد شد.