در مقاله‌ی جدیدم برای The Free Press نوشتم:

عرفان اسفندیاری ۱۸ ساله بود. تنها فرزند پدر و مادرش.
گل‌محمد محمدی ۲۳ ساله بود. پناهنده‌ای افغان که برای امنیت به ایران گریخته بود.

جرم اعتراض و اینکه در خانه‌شان را باز کردند تا معترضین ترسیده از دست نیروهای امنیتی پناه بگیرند.
هر دو را در یک صبح، پشت سر هم، اعدام کردند.

اما این داستان تمام نشده.

از ۵۹ نفری که در میدان علیخانی در جریان قیام ژانویه دستگیر شدند، ۱۲ نفر حکم اعدام گرفتند. دو نفرشان رفتند. ۱۰ نفر هنوز زنده‌اند. همین هفته همه را به انفرادی منتقل کردند.

در ایران، این یک پیام است. پیامی که ما یاد گرفته‌ایم بشناسیم.

جمهوری اسلامی دارد از غفلت جهان استفاده می‌کند. در حالی که چشم‌ها به مذاکرات و جنگ و آتش‌بس‌ است، ماشین اعدام بی‌ سر و صدا کار می‌کند.
جهان آزاد باید واکنش نشان بدهد و نباید این کشتار در زندان‌ها را عادی بداند.

لینک مقاله :
https://www.thefp.com/p/irans-killing-machine-is-operating?taid=6a5ed30a6f830000013a8ed8&utm_campaign=trueanthem&utm_medium=social&utm_source=twitter

این صدای جاویدنام غزل جان‌قربان است. دختر نوجوان ۱۵ ساله‌ای که روز ۱۹ دی‌ماه در اصفهان توسط جنایتکاران جمهوری اسلامی به قتل رسید.
سه گلوله جنگی به سینه و پهلو و پایش شلیک کردند و او در حالی جانش را در آغوش پدرش از دست داد که فقط فرصت کرد بگوید «آخ بابا...».

این صدایش است که مادرش در صفحه اینستاگرامی که حالا یاد دخترش را آنجا زندخ نگه می‌دارد منتشر کرده است. صدای این دختر و آرزوهای کوچکش قلبم را مچاله کرد.
ببینید چقدر معصومانه از حسرت‌هایش در زندگی می‌گوید.
او آرزو می‌کند که کاش زودتر دنیا آمده بود و یک‌سال قبل از آنکه آخوندها قدرت را در ایران به دست بگیرند، از دنیا می‌رفت.
او از تصور زندگی در روزگاری که بتواند آزادانه دامن قشنگش را بپوشد و مدرسه برود ذوق می‌کرد و می‌گفت حالا در این گرما باید مقنعه سرش کند.

جمهوری اسلامی او را کشت. با سه گلوله جنگی. در آغوش پدرش...
لعنت به شما... غزل جان‌قربان فقط ۱۵ سال داشت.

جنایاتی که در حق این مردم کردید، نه بخشیده و نه فراموش خواهد شد.

ندا دده‌جانی، هنرمند، عروسک‌گردان و بازیگر تئاتر اهل قروه، و ستایش (بهنوش) سرابی، هر دو در ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت شدند. بازداشت ستایش سرابی با خشونت بوده است.

حالا دستگاه قضایی جمهوری اسلامی برای هر یک از این دو زن دو حکم جداگانه صادر کرده است. شعبه ۱۰۲ دادگاه کیفری قروه به اتهام «اخلال در آسایش و نظم عمومی» هر کدام را به یک سال حبس، ۳۱ ضربه شلاق و دو سال تبعید به نیک‌شهر در سیستان و بلوچستان محکوم کرده، و شعبه نخست دادگاه انقلاب قروه نیز به اتهام «اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی» هر کدام را به دو سال حبس محکوم کرده است. حکم نهایی برای هر یک سه سال حبس، ۳۱ ضربه شلاق و دو سال تبعید به نیک‌شهر است.

علاوه بر زندان و حکم بدوی و ناقض کرامت انسانی یعنی شلاق آن دو محکوم به تبعید نیز شده‌اند.
تبعید به نیک‌شهر یعنی دورترین نقطه نسبت به کردستان ابزاری است که جمهوری اسلامی هم برای آزار و شکنجه این دو زن و هم برای ایجاد فاصله و دور کردن آنها از خانواده و جامعه‌شان به کار می‌گیرد.
صدای آن‌ها و همه زندانیان سیاسی باشیم.

نگار جهانتاب، فیلمساز و بازیگر تئاتر، با در دست گرفتن پلاکاردی مقابل خانه هنرمندان و همچنین در میدان آزادی تهران خواستار اعتراض جامعه هنری ایران به اعدام‌ها شد.
او که در اعتراضات ۱۴۰۱ خودش از آسیب‌دیدگان بود، بار دیگر احساس مسئولیت خود را با شجاعت آمیخت و از جامعه هنری خواست که سکوت خود را بشکنند.

او نوشته بود: «بچه‌ها رو دارن هر روز اعدام می‌کنن، باید همه با هم صداشون باشیم. اینقدر تنهان که خود زندانیان داخل زندان دست می‌زنن به اعتصاب غذا که ما بیرون متوجه بشیم و سکوت نکنیم. به چه جرمی و تا کی همه رو قراره اعدام کنید؟»

ساعتی پس از انتشار این پست صفحه او در اینستاگرام از دسترس خارج شد. فقط چند روز پیش، عرفان اسفندیاری ۱۹ ساله و گل‌محمد محمدی ۲۳ ساله را در اصفهان دار زدند. ده نفر دیگر از همان پرونده در خطر فوری اعدامند. این به جز اعدام یا بهتر بگویم کشتار زندانیان جرائم عادی و عمدتا مرتبط با مواد مخدر است.

نگار جهانتاب این فراخوان و دعوت را با وجود همه خطرات و هزینه‌هایی که برایش دارد، از کف تهران انجام داد. جامعه هنری ایران باید سکوت خود را بشکند و کنار این زن هنرمند و شجاع و علیه اعدام و آدم‌کشی بایستد.

مهدی خانکی ۲۶ ساله بود. حقوق خوانده بود. او را در جریان خیزش دی‌ماه دستگیر کرده بودند. جمهوری اسلامی ویدیویی منتشر کرد که مثلا لحظه حمله به مخفیگاه او بود. در این ویدیو موهای او را از ته تراشیده بودند و مشخص بود که ویدیویی‌ست که پس از دستگیری و برای پرونده‌سازی تهیه شده است.
اتهامش همکاری با سازمان مجاهدین خلق بود.

سحرگاه امروز در زندان کرج او را اعدام کردند.

رژیمی که از ترس این مردم دیوانه شده است و هر روز اعدام می‌کند بلکه بقایش را تضپین کند.
.
مهدی خانکی، نامش حالا به لیست طولانی آدم‌کشی‌های جمهوری اسلامی در زندان‌ها اضافه شده است.

#مهدی_خانکی
#نه_به_اعدام

شعبه سوم دادگاه انقلاب بندرعباس فروزان انصاری بازیگر تتاتر را به یک سال حبس محکوم کرده است.
او را روز ۲۲ دی‌ماه در حالی مشغول رانندگی بود در خیابان دستگیر کردند.

جرمش چه بود؟ تلفنش را شنود کرده بودند که از دوستانش درباره تعداد کشته‌شدگان بندرعباس پرسیده بود. به خاطر فعالیتهایش از قبل زیر نظر بود. ماموران اطلاعات فکر می‌کردند حتما می‌خواهد اطلاعات تعداد کشته شدگان را با استارلینک به خارج بفرستد. همان روز به خانه‌اش رفتند و آنجا را زیر و رو کردند اما استارلینکی درکار نبود، چون اصلاً وجود نداشت.

در نهایت با چک کردن گوشی دیدند چند استوری اعتراضی گذاشته است. همین شد که برایش پرونده ساختند و اتهامش شد «تبلیغ علیه نظام»!

او روز ۲۲ دی ۱۴۰۴ دستگیر شد و ۱۱ روز در بازداشتگاه وزارت اطلاعات بندرعباس بود.
حالا شعبه سوم دادگاه انقلاب بندرعباس حکم یک سال حبس برای او صادر کرده است.

فروزان قبل از اعتراضات هم چندین بار احضار شده بود.

جمهوری اسلامی از یک زن، از یک بازیگر تئاتر که فقط به دنبال این بود که بداند چند نفر را در شهرشان کشته‌اند، چنان هراس دارد که برایش پرونده‌سازی می‌کند.
صدای زندانیان سیاسی باشیم.

بنیانگذار جمهوری اسلامی یا همان خمینی قاتل جملات زیادی در مدح و ثنای جنگ دارد. او کسی بود که علنا می‌گفت که ما باید جوانها را از میکده‌ها بیرون بکشیم و به جنگ بفرستیم.
او می‌گفت و درست هم می‌گفت که اسلام روی جنگ بنا شده است.

حالا این میمون ولایی به نظرتان شهامت دارد که بگوید خمینی غلط کرد و ما طالب جنگ نیستیم؟ شهامت دارد بگوید همین‌هایی که هر روز در میدان‌ها عربده می‌کشند و خواهان موشک‌زدن و برهم زدن مذاکرات هستند، یک مشت جنگ‌طلب کثیف هستند؟

نه... او هم مثل رهبر و مقتدایش ترسو و دروغگوست. اما دوران این دروغ‌ها و نمایش‌ها به سر آمده است. جنگ چیزی بود که همیشه خواستار آن بودید و حالا باید بروید جنوب ایران و خودتان بجنگید. دیگر به قول رهبر یخچالی‌تان نه زمین بسته است و نه آسمان!

​از دیروز مردم مرتباً یک سؤال مشابه را از من می‌پرسند: چطور ممکن است کسی فقط برای باز کردن یک در به دار آویخته شود؟

​می‌خواهم جواب را با چشمان خودتان ببینید.
​دو معترض ایرانی. هر دو جلوِ دوربین‌ها، فقط به جرمِ داشتنِ شفقت و دلسوزی کشته شدند.

​یکی از آن‌ها وقتی معترضان در حال فرار بودند و نیروهای امنیتیِ مسلح درست پشت سرشان می‌دویدند، در را باز کرد. او معترضان را به داخل راه داد. سپس با تمام توانش به همان در فشار آورد تا جلوی ورود نیروهای امنیتی را بگیرد. آن‌ها در را با زور باز کردند و همان‌جا او را کشتند.
​دیگری، آتش‌نشانی بود که معترضِ زخمی‌ای را روی شانه‌هایش گذاشته بود و او را در خیابان‌ها به سمت جای امنی می‌برد. همین کافی بود تا او را هم بکشند.

​دست‌های خالی. بدون هیچ سلاحی. فقط انسان‌هایی که کاری را می‌کردند که هر انسانی انجام می‌دهد: محافظت از یکدیگر.
​جمهوری اسلامی این را جنایتی شایستهٔ مرگ می‌داند.
​این همان ایرانی است که جهان باید ببیند. جمهوری اسلامی تروریست است، نه مردم ایران.

احد شکوهیان، ۳۸ ساله، روز ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴ در پاکدشت دستگیر شد. در همان روزهایی که خیابان‌های ایران با خون دهها هزار شهروند رنگین شده بود.

جمهوری اسلامی او را به مشارکت در دو فقره قتل عمد از طریق تحریق متهم کرد. نه مدرک معتبری ارائه شد. نه دفاع او شنیده شد.

فقط یک جلسه دادگاه برگزار شد و حالا قاضی عموزاد از قضات بدنام جمهوری اسلامی او را به  سه بار اعدام محکوم کرده است.

پزشکی قانونی تأیید کرده که او به آسم شدید مبتلاست و توان فعالیت بدنی سنگین ندارد. دیوان عالی پرونده را برای رفع نواقص پس فرستاد اما حکم بدون هیچ تغییری تأیید شد.

حالا احد را از زندان ورامین به زندان قزل‌حصار کرج منتقل کرده‌اند. همان جایی که احکام اعدام اجرا می‌شود.
خودش در آخرین تماس‌هایش گفته: «هر روز زندانیانی را از بند می‌برند. خودم هم در انتظارم.»

احد شکوهیان نباید قربانی بعدی باشد. صدایش باشیم.

#احد_شکوهیان #نه_به_اعدام

نگاه کنید به این بخش از یک مناظره که در تلویزیون اینترنتی همشهری تحت مدیریت زاکانی منتشر شده است. این شخص محمدمهدی شهریاری نماینده مجلس است. او در پاسخ دیگر طرف مقابل خود می‌گوید: «مگه تنگه مال ننه‌ت هست که بدیمش بره؟»
حرفی که باعث حیرت و شوکه شدن طرف دیگر گفتگو که خود از چهره‌های تندروی طرفدار حکومت است می‌شود.

این لمپن‌ها با همین ذهن مریض و ادبیات چاله‌میدانی و جنسیت‌زده شده‌اند وزیر و وکیل و همه کاره مملکت و اصلا جای تعجب ندارد که تا زمانی که سرنوشت ایرانیان دست اینها باشد، هر روز شاهد سقوط بیشتر در همه عرصه‌ها خواهیم بود.

۳۱ تیرماه سالروز تولد نوید افکاری بود.
اگر او را به قتل نمی‌رساندند، امروز ۳۲ ساله می‌شد.
این ویدیو آخرین جشن تولد نوید است.

جوان کشتی‌گیری از شهر شیراز که تا لحظه آخر در جستجوی عدالت بود. مگر می‌شود در قرن بیست و یکم انسان بی‌گناهی اینطور سرش بالای دار برود؟ اما اینجا و در حکومت قاتلان و آدم‌کشان همیشه برای طناب‌های دار به دنبال گردن می‌گردند.

او می‌دانست. اما جنگید. صدایش را به دنیا رساند و نترسید.

جمهوری اسلامی صبح ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ او را اعدام کرد.
بدون اطلاع خانواده و بدون وداع آخر.

اما نوید افکاری جاودانه شد. نام و یادش حالا در ذهن و قلب میلیونها ایرانی ثبت شده است.
فراموش نخواهد شد.
تولدت مبارک، نوید جان.
ما فراموشت نمی‌کنیم.

#نوید_افکاری

صاحبان ماشین آلات تنظیف شهرداری شهر بهبهان به دلیل اتمام قرارداد، دستمزد پایین، نداشتن بیمه و دیگر مطالبات خود جنب پارک قائم اعتصاب کرده‌اند.

از رانندگان خواسته شده که بدون قرارداد مشغول به کار شوند.
این نیروها تاکنون از بیمه برخوردار نشده و هر وقت پیگیر شده اند از سوی پیمانکار تهدید به اخراج شده اند.

جمهوری اسلامی یک هنرمند و رپر ۲۲ ساله را به خاطر شرکت در خیزش دی‌ماه به اعدام محکوم کرد.

مهنام نواب‌صفوی، خواننده رپ فارسی و ساکن اصفهان، در ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محله شیخ‌صدوق اصفهان بازداشت شد. حالا شعبه ۵ دادگاه انقلاب اصفهان به ریاست قاضی همتی‌نژاد، حکم اعدام او را صادر کرده است.

اتهامات او محاربه از طریق مشارکت در تخریب اموال عمومی، تبلیغ علیه نظام، تشویق مردم به «کشتار یکدیگر»، و... شعارنویسی.

جلسه رسیدگی به پرونده‌ او غیرحضوری بوده و از او اعترافات اجباری اخذ شده است.
مهنام هم‌اکنون در زندان دستگرد اصفهان محبوس است و در خطر اعدام قرار دارد.

در دو هفته گذشته، جمهوری اسلامی حکم اعدام دست‌کم ۵۰ نفر از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه را صادر، تأیید و یا اجرا کرده است.
همگی علیه اعدام اعتراض کنیم و صدایشان باشیم.

#نه_به_اعدام
#مهنام_نواب_صفوی

مشکل من با شهردار نیویورک این نیست که می‌خواهد نتانیاهو را در بدو ورود به نیویورک بازداشت کند. مشکل من با او این است که اگر واقعاً نگران کودکان و کشته‌شدن شهروندان غیرنظامی در خاورمیانه است، چرا خاورمیانه‌ی او پشت مرزهای غزه تمام می‌شود؟

​جمهوری اسلامی تنها در دو روز، ده‌ها هزار ایرانی غیرنظامی، از جمله زنان و کودکان را به خاک و خون کشید. چرا حالا که قرار است برخی مقامات جمهوری اسلامی به نیویورک بیایند، او برای دستگیری آن‌ها بیانیه‌ای نمی‌دهد؟

​آیا کشته‌شدن زنان، کودکان و شهروندان غیرنظامی ایران از نظر او اهمیتی ندارد یا آن را یک «مسئله داخلی» می‌داند؟ چرا فقط کشته‌شدن غیرنظامیان در غزه احساسات بشردوستانه‌اش را تحریک می‌کند؟

​اگر این دورویی و استاندارد دوگانه را نمی‌بینید، شما هم از خون کودکان و مردم خاورمیانه صرفاً ابزاری برای پیش‌بردن اهداف سیاسی‌تان ساخته‌اید.
​من حامی هیچ سیاستمداری نیستم؛ من حامی مردمم و علیه ریاکاری و استانداردهای دوگانه.

جمهوری اسلامی یک هنرمند و رپر ۲۲ ساله را به خاطر شرکت در خیزش دی‌ماه به اعدام محکوم کرد.

مهنام نواب‌صفوی، خواننده رپ فارسی و ساکن اصفهان، در ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محله شیخ‌صدوق اصفهان بازداشت شد. حالا شعبه ۵ دادگاه انقلاب اصفهان به ریاست قاضی همتی‌نژاد، حکم اعدام او را صادر کرده است.

اتهامات او محاربه از طریق مشارکت در تخریب اموال عمومی، تبلیغ علیه نظام، تشویق مردم به «کشتار یکدیگر»، و... شعارنویسی.

جلسه رسیدگی به پرونده‌ او غیرحضوری بوده و از او اعترافات اجباری اخذ شده است.
مهنام هم‌اکنون در زندان دستگرد اصفهان محبوس است و در خطر اعدام قرار دارد.

در دو هفته گذشته، جمهوری اسلامی حکم اعدام دست‌کم ۵۰ نفر از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه را صادر، تأیید و یا اجرا کرده است.
همگی علیه اعدام اعتراض کنیم و صدایشان باشیم.

#نه_به_اعدام
#مهنام_نواب_صفوی

از ۲۲ تیرماه، حدود ۱۵۰۰ زندانی واحد ۲ زندان قزل‌حصار کرج که اکثرشان در پرونده‌های مواد مخدر به اعدام محکوم شده‌اند دست به اعتصاب غذا و تحصن زده‌اند.

جرقه این اعتراض انتقال شش زندانی محکوم به اعدام به سلول انفرادی بود؛ اقدامی که معمولاً پیش‌درآمد اجرای حکم است.

اعتصاب‌کنندگان هنوز کوتاه نیامده‌اند. شماری از زندانیان لب‌هایشان را دوخته‌اند و برخی اعتصاب خشک کرده‌اند. نه غذا، نه آب.
وضعیت جسمانی‌شان روز به روز وخیم‌تر می‌شود؛ افت شدید فشار خون و ضعف جسمانی گزارش شده. با این حال مسئولان زندان نه به مطالباتشان پاسخ و نه اجازه رسیدگی پزشکی داده‌اند.

خانواده‌های زندانیان مقابل زندان تجمع کرده‌اند. کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که این هفته هم در ۵۹ زندان ایران ادامه داشت از این اعتصاب حمایت کرده و هشدار داده جمهوری اسلامی می‌کوشد با اجرای احکام اعدام در پرونده‌های مواد مخدر، مسئولیت خود در گسترش این بحران را پنهان کند.

زندانیان می‌گویند تا زمانی که حق حیات به رسمیت شناخته نشود و احکام اعدام لغو نگردد، دست از اعتصاب و اعتراض نمی‌کشند.
صدایشان را بشنوید و کمک کنید صدایشان شنیده شود.

#نه_به_اعدام

«این پسر منه.»
نه.
«پسر شماست.»
«این پسر ایران‌زمینه.»

این کلمات را مجید ذات‌پرور پدر و قهرمان پیشکسوت بدنسازی سر مزار پسرش گفت.

مسعود ذات‌پرور، ۳۹ ساله، قهرمان بدنسازی و مربی بدنسازی محبوب رشت، ۱۸ دی ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی در جریان اعتراضات کشته شد.

او را نشان کرده بودند. تمام جوانان رشید و برومند را در خیابان نشان می‌کردند که ناجوانمردانه به آنها شلیک کنند.
چطور می‌شود فراموش کرد.
.
مادامی که قاتلانت بر سر کار و تصمیم‌گیرنده برای زندگی مردم هستند، ما متعهد به ادامه دادنیم.
یادش زنده و گرامی.

#مسعود_ذات_پرور

این نمایش مضحک از رژه مقواها در نجف را ببینید. این همه آن چیزی‌ست که از جمهوری اسلامی باقی مانده است.

حکومتی که زمانی خود را قدرت برتر منطقه می‌دانست و برای تمام کشورهای دنیا رجز می‌خواند و مدعی بود که عمق استراتژیکش از سوریه و لبنان نیز فراتر رفته است، الان اوج قدرتنمایی‌اش برگزاری این رژه مقوایی در میان حشدالشعبی در نجف شده است.
می‌توان گفت حالا تقریبا کل نظام و عمق استراتژیکش تبدیل به مقوا شده است.

با صدای بلند حمله تروریستی در آلمان را محکوم کنیم! برلین همیشه چراغ آزادی بوده. شهری که از زخم‌های تقسیم برخاست و به نمادی از دموکراسی، کرامت انسانی، و حق زندگی آزاد تبدیل شد. به همین دلیل است که خشونت علیه جشن پراید در برلین، این‌قدر دردناک است. فکرم پیش تمام کسانی است که آسیب دیدند، ترسیدند، یا آسیب روحی دیدند، فقط به خاطر اینکه می‌خواستند آنچه هستند را جشن بگیرند.

نمی‌توانیم و‌ نباید تهدید روزافزون اسلام‌گرایی و اسلام سیاسی را نادیده بگیریم، این ایدئولوژی‌، آزادی‌ و حقوق بشر را هدف گرفته. ایدئولوژی‌ای که می‌خواهد قوانین مذهبی را بر ارزش‌های دموکراتیک تحمیل کند، برابری زن و مرد را انکار می‌کند، افراد LGBTQ+ را آزار می‌دهد، و آزادی بیان را سرکوب می‌کند، چنین ایدئولوژی خطرناکی نباید هیچ جایی در یک جامعه آزاد داشته باشد.

ادامه👇

ادامه👆
اگر واقعاً به آزادی باور داریم، باید تمام قد از آزادی دفاع کنیم، بدون استثنا. باید در کنار کسانی بایستیم که هدف نفرت قرار می‌گیرند، با افراط‌گرایی اسلامی بدون هیچگونه مماشات و‌ مدارا مبارزه کنیم و اجازه ندهیم که ارزش‌های دموکراتیک اروپا در برابر ترس و ارعاب از بین بروند.
به نام اسلام‌هراسی، نقد به اسلام‌گرایی را خفه نکنیم.
برلین باید همان بماند که همیشه نمایندگی‌اش کرده: شهری که در آن همه، فارغ از دین، جنسیت، گرایش جنسی، یا پیشینه، بتوانند در امنیت زندگی کنند، آزادانه حرف بزنند، و بدون ترس عشق بورزند.

آزادی هرگز تضمین‌شده نیست. تنها زمانی باقی می‌ماند که شجاعت دفاع از آن را در برابر ائدولوژی خطرناکی که آزادی را تهدید می‌کند، داشته باشیم.