تانیا عباسی، دانشجوی حسابداری دانشگاه شهید رجایی کرج و عاشق والیبال بود؛ آرزو داشت روزی در مسابقات حرفه‌ای بازی کند. یک ماهه بود که پدرش را برای همیشه از دست داد و از چهار سالگی، فقط او و مادرش، تنهای تنها کنار هم زندگی کردند. اهل مهرشهر کرج، طرفدار گروه BTS بود و همیشه «آرمی» نامیده می‌شد.

شب پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، تانیا همراه مادرش به اعتراضات هفت‌حوض رفت. وقتی مادرش از او خواست خانه بماند، گفت: «مگر خون من از بقیه رنگین‌تر است؟ برویم و حقمان را بگیریم تا فردای آزادی بتوانیم بگوییم ما هم سهمی داشتیم.»

در مسیر بازگشت، در خیابان نیروی دریایی (رسالت) در شرق تهران، یکی از نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی از پشت سر، مستقیم به سرش شلیک کرد. دستش در دست مادرش بود.

بیمارستان‌های «الغدیر» و «شهدای تجریش» از پذیرش او خودداری کردند و وقتی بالاخره رسیدند، دیگر دیر شده بود.

آخرین حرف تانیا به مادرش قبل از گلوله خوردن این بود: «مامان، گشنمه... بریم شام بخوریم.»

ادامه👇

ادامه👆
تانیا در آغوش مادرش جان داد. پیکرش را سه روز در میان صدها پیکر جست‌وجو کردند؛ در فضایی پر از تهدید و فشار، بدون هیچ مراسمی و در سکوت، در بهشت زهرا خاکش کردند و از مادرش تعهد گرفتند که حتی حرف نزند.

مادرش هنوز نمی‌بخشد و می‌گوید: «تنها دلیلی که هنوز هستم، گرفتن انتقام و نابودی بانیان این قتل‌عام است؛ از کسی که دستور داد تا کسی که تو را نشانه گرفت.» و از همه خواسته تا اسم دخترش را زنده نگه دارند: «میخواهم همیشه به یاد تانیای من باشند و اسمش را همه‌جا بیاورند... مطمئنم راهش پرنور است.»

جنایت‌هایتان و قتل‌عام مردم را فراموش نمی‌کنیم

#تانیا_عباسی

این یک فکت است که سگ‌ها تربیت‌پذیرتر و دارای فهم بیشتری از آخوند و دنباله‌روهای آخوند هستند. یک سگ می‌آموزد که حتی اگر گرسنه باشد اگر اجازه نداشته باشد از غذایی بخورد، حتی به آن نزدیک هم نشود.
آنوقت استدلال آخوندی این است که زنان باید از سر تا پا خود را بپوشانند که مومنین تحریک نشوند و اقدام به تجاوز نکنند.
نزدیک پنجاه سال به زنان گفتند خود را بپوشانید تا جامعه به گناه و فساد نیفتد. جامعه منظورشان همان هم‌کیشان نر دائم‌التحریک‌شان بودند که به اندازه یک سگ خانگی هم، توانایی کنترل امیال خود را ندارند.
نه... این شما هستید که باید حداقل اندازه یک سگ خویشتنداری و کنترل غرایز خود را یاد بگیرید.

.
ویدیویی از شیرین سعیدی، استاد اخراجی علوم سیاسی دانشگاه آرکانزاس دست به دست می‌شود که با باورنکردنی‌ترین ادبیات، لادن بازرگان، فعال حقوق بشر را تهدید کرده و می‌گوید به ایران می‌رود و سر قبر برادر اعدام‌شده‌اش می‌رقصد.

​سعیدی همان کسی است که پس از نوشتن نامه‌ی دفاع از حمید نوری (جنایتکار محکوم در سوئد)، ستایش خامنه‌ای و افشای جعل در رساله‌ی دکترایش توسط اتحادیه‌ی AAIRIA، از دانشگاه اخراج شد. او بیژن بازرگان، از قربانیان کشتار سال ۱۳۶۷ را «تروریست» خوانده و این جنایت را توجیه می‌کند.

​بیژن بازرگان سال ۱۳۶۱ در ۲۳سالگی برای تحصیل و فعالیت دانشجویی و گرایش به یک گروه چپ در دانشگاه بازداشت و در دادگاهی بدون وکیل به ۱۰ سال زندان محکوم شد؛ اما در تابستان ۶۷ توسط هیئت مرگ در گوهردشت اعدام شد. جمهوری اسلامی حتی پیکرش را تحویل نداد و گفت: «پسرت کافر است و قبر ندارد.»

​خانواده‌ی بازرگان ۳۸ سال است که نشانه‌ای از پیکر او ندارند و حالا زنی در آمریکا تهدید می‌کند که به ایران برمی‌گردد و آدرس مزار را از قاتلان بیژن می‌گیرد و بعد بر سر مزار می‌رقصد.
حامیان جمهوری اسلامی همیشه آدم را در رذالت غافلگیر می‌کنند.

​ادامه👇

ادامه👆
پاسخ لادن بازرگان اما روشن است: «ما با هیاهو و ادبیات چماق‌به‌دست‌ها غریبه نیستیم. این ویدیوها نه ما را می‌ترساند و نه چیزی را تغییر می‌دهد؛ فقط به مستندات قانونی ما می‌افزاید.»

​خانم سعیدی، شما ناخواسته طیف‌های مختلف اپوزیسیون را متحد کردید. این دیگر یک اختلاف سیاسی نیست، توهین به خون اعدامیان ۶۷ و داغ ۴۰‌ساله‌ی خانواده‌های آن‌هاست.

​لادن عزیز، تو تنها نیستی. همان‌طور که تو سی‌وهشت سال برای بیژن برای عدالت و برای دادخواهی ایستادی، ما هم امروز کنار تو هستیم.
و پیام ما به همه‌ی لادن‌هایی که برادر، خواهر یا فرزندشان را در کشتار ۱۳۶۷ گرفته‌اند این است: شما تنها نیستید.

و به آن استاد سابق دانشگاه می‌گویم:

تو می‌توانی بگویی می‌رقصم. اما بدان، روزی می‌آید که هم قاتلان و هم ستایشگران کشتار ۱۳۶۷ باید پاسخ بدهند. آن روز، بیژن و همه‌ی بیژن‌های ایران بالاخره مزاری خواهند داشت؛ تا آن روز مزارشان در دلِ ملتی‌ست که هرگز نبخشیدند و فراموش‌ نکردند.

روز پنجشنبه، چهلمین روز جاودانگی سربدار وطن، عارف خوشکار است. عارف جوانی بود از بازداشت شدگانِ اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، جنبش «زن، زندگی، آزادی»؛ متهم شد به قتل سلمان امیراحمدی، نیروی بسیجی که هفدهم مهر ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات محله فلاح تهران کشته شد. این جوان را حدود یک ماه بعد بازداشت کردند تا مسئولیت این قتل را به گردن او بیاندازند.

اما پرونده‌ای که بهانهٔ اعدامش شد، پر از پرسش‌های بی پاسخ است.

کانون حقوق بشر ایران با بررسی دادنامهٔ هشت صفحه‌ای شعبه ۱۳ دادگاه کیفری یک تهران نشان داد که هویت تیرانداز هرگز به درستی احراز نشده و برخی شاهدان، تیراندازی را به افراد دیگر نسبت داده‌اند. هیچ گزارش شفافی وجود نداشته که ساچمهٔ مرگبار را به سلاحِ منسوب به عارف پیوند بزند؛ و دادگاه در نهایت به «علم قاضی» پناه برده، بی آنکه منشأ آن را توضیح دهد.

ادامه👇

ادامه👆
از آن گذشته، منابع حقوق بشری فاش کردند که عارف در طول بازداشت تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روانی قرار گرفت تا علیه خودش اعتراف کند؛ برادر کوچکترش را بازداشت و تهدید به تعرض جنسی کردند تا عارف مسئولیت قتل را بپذیرد.

همچنین وکیل او از نوع تسخیری بود، خانواده‌اش از اطلاعرسانی دربارهٔ پرونده منع می‌شدند و در نهایت بدون امکان دفاع مؤثر، بدون دسترسی آزاد به وکیل منتخب و بدون دادگاه علنی و شفاف به اعدام محکوم شد.

بامداد ۲۴ تیر، جمهوری اسلامی او را در قزلحصار اعدام کرد تا در دل مردم ترس بیاندازد؛ اما امروز بسیاری کنار مزارش جمع شدند تا درس دیگری بدهند: این خون‌ها هرگز فراموش نمی‌شود و اعدام، جز دادخواهی و یادبودهای بیشتر هیچ نیافریده است.
نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم.

#عارف_خوشکار

این خواهر جاویدنام سپهر ابراهیمی‌ست که کنار مزار او نشسته و با صدایی پر بغص خطاب به برادرش می‌گوید: «نمی‌دونم صدای منو می‌شنوی یا نه… ولی اگه می‌شنوی، توی دنیای بعدی، حتی اگه گلوله‌ای توی تفنگ بودی، بازم به سمت من بیا…»

سپهر ابراهیمی فقط ۱۹ سال داشت؛ بوکسور آماتوری بود از شهرک اندیشه‌ی تهران که برای اینکه مادرش نگران نشود به او گفت می‌خواهد به باشگاه برود، اما به صف معترضان پیوست.

هجدهم دی ۱۴۰۴ در جریان خیزش سراسری، گلوله نیروهای تروریست جمهوری اسلامی به جانش نشست و خانواده‌اش یک هفته بی‌خبر از او، سرانجام پیکرش را پیدا کردند.
او همان پسری بود که در بیوی اینستاگرامش نوشته بود: «آدمی که نمی‌جنگه، حق نداره آرزو کنه.» او جنگید چرا که آرزوی آزادی ایران را داشت.

حکومت که نتوانست جنایتش را پنهان کند، سراغ خانواده رفت و پدر سپهر را جلوی دوربین صداوسیما نشاند تا بگوید پسرش را «منافقین» کشته‌اند. اما واقعیت را همه می‌دانند.

جمهوری اسلامی می‌تواند گلوله شلیک کند و پیکرها را به گروگان بگیرد، اما داغِ خانواده را نه.

«اصل ۴۹» قانون اساسی ایران برای مصادره ثروتهای نامشروع نوشته شده؛ حالا شعبه ویژه اصل ۴۹ مشهد پرونده‌ای برای توقیف و مصادره اموال جواد علیکردی، وکیل دادگستری و زندانی زندان وکیل‌آباد، گشوده است.

جواد علیکردی از شب ۲۱ آذر ۱۴۰۴ در زندان است؛ همان شبی که ویدیویی منتشر کرد و روایت رسمی از مرگ مشکوک برادرش خسرو علیکردی، وکیل حقوق بشر، را زیر سؤال برد و گفت اسناد محرمانه‌ای درباره این پرونده در اختیار دارد.

«جرم» او دادخواهی برای برادرش و سالها دفاع از زندانیان سیاسی بود؛ به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی و فعالیت تبلیغی، در خرداد ۱۴۰۵ به ۱۸ سال حبس، انفصال دائم از وکالت، دو سال تبعید به سراوان و دو سال ممنوعیت خروج محکوم شد. و حالا نوبت اموالش رسیده است.

در همین حال، همسر او سمیه زندی با وجود قبولی در آزمون وکالت، سالهاست از دریافت پروانه محروم است و شنیده میشود برای طلاق تحت فشار قرار گرفته است.

وقتی قانون در خدمت چپاول اموال مردم و انتقام از یک خانواده دادخواه باشد، تنها سلاح باقیمانده صدای ماست. صدای جواد علیکردی باشیم.

#جواد_علیکردی

مریم و مجید صالحی سیاوشانی، زوج جوانی که روز ۱۸ دی هر دو در منطقه تهرانپارس گلوله خوردند و شعله زندگی‌شان خاموش شد.

یازده سال انتظار کشیدند تا به هم برسند. چند ماه از عروسیشان نگذشته بود که ویدیوی مراسم ازدواجشان به سوگی ملی تبدیل شد.

شب پنجشنبه ۱۸ دی، مریم و مجید دست در دست هم برای ایران به خیابان آمدند. نیروهای جمهوری اسلامی اول به سینه‌ی مریم شلیک کردند. مریم روی زمین افتاد و مجید خودش را روی بدن زنی که دوستش داشت انداخت تا او را از گلوله‌ها حفظ کند. مریم همان لحظه جان داده بود. مجید که بدنش را سپر همسرش کرده بود گلوله خورد و او هم روز بعد در بیمارستان به همسر جوانش پیوست.

. مریم و مجید دخترعمو پسرعمو بودند. از یک خانواده، از یک خون، و در راه ایران کنار هم ماندند تا آخرین نفس.

پیکرشان را یکشنبه ۲۱ دی در بهشت زهرا کنار هم به خاک سپردند. زنان ایرانی برایشان کل کشیدند و فریاد زدند «مرگ بر خامنه‌ای». قاتلان بدانند این عشق نمرده است و این ملت هیچکس را فراموش نمیکند.

تا آزادی، یادشان گرامی.

جاویدنام دانیال زمانی، ۲۲ ساله، دانشجوی رشته تأسیسات اهل اصفهان بود. شب ۱۸ دی وقتی تیراندازی در سه‌راه سیمین شروع شد، به یک کوچه بن‌بست پناه برد؛ اما مأموران تعقیبش کردند و با شلیک مستقیم گلوله جنگی به سرش، او را کشتند.

پیکرش را یک هفته به خانواده ندادند و برای تحویلش شرط گذاشتند: «بگویید بسیجی بوده» یا ۱.۵ میلیارد تومان بپردازید. خانواده نپذیرفتند. پیکر را هم فقط با شرط دفن مخفیانه و بدون مراسم تحویل گرفتند. حتی عکسهایش را سوزاندند تا چهره‌اش را از یادها پاک کنند.

اما دانیال را نمی‌شود پاک کرد. رژیمی که از خاکسپاری یک جوان ۲۲ ساله می‌ترسد و برای خاموش کردن خانواده‌اش قیمت می‌گذارد، محکوم به نابودی است.
دانیال، ما فراموشت نمی‌کنیم.

قاتلان عارف میرموسوی می‌خواستند جلوی برگزاری مراسم تولد او را بگیرند، اما خانواده‌ش کوتاه نیامد.

چهارشنبه ۴ شهریور، قرار بود مراسم زادروز سید عارف میرموسوی، جوان ۳۳ ساله اهل دهشالِ لاهیجان، بر سر مزارش برگزار بشه. رژیم از چند روز قبل خانواده رو زیر فشار گذاشت، مجبورشون کرد اعلام کنن مراسم لغو شده، خونه‌شون رو محاصره کرد و حتی از مادر، پدر و خواهر عارف تعهد کتبی گرفت که در مراسم حاضر نشن.

چهارم شهریور هم نیروهای مسلح با بستن مسیرهای منتهی به مسجد و آرامگاه، جلوی مردمي رو که از شهرهای مختلف راهی شده بودن گرفت.

اما خانواده عارف کوتاه نیومد. ساعتی پیش ویدیوهایی منتشر کردند که نشون میده مراسم زادروزش در نهایت برگزار شد. خواهر عارف برسر مزار برادرش گفت:

«فقط یه آرزو مونده که می‌تونم به جات آرزو کنم؛ آرزویی که به خاطرش جونت رو دادی؛ اینکه یک روز خوب بیاد و ایران‌مون آزاد شه.»

عارف شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در تهران بر اثر اصابت گلوله جنگی و ضربات باتوم و قمه مجروح شد و ۲۴ دی، پس از روزها تحمل درد، جان باخت.

عارف جان، تولدت مبارک. مطمئن باش آرزوت که حالا آرزوی خواهرت و آرزوی همه ماست، محقق می‌شه.

شعبه یک دادگاه انقلاب اصفهان در پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان» برای ۱۶ معترض بازداشتی دی‌ماه، ۱۰ حکم اعدام و در مجموع ۲۵۶ سال حبس صادر کرده است.

دو خواهر دوقلوی ۲۰ ساله، ترانه و رومینا رحیمی در این پرونده هستند: ترانه به اعدام محکوم شد، رومینا به ۲۵ سال زندان!

علاوه بر این سه برادر کفاش شاغل در میدان شهدا، میلاد، مهرداد و علی بویری هم حکم گرفته‌اند: مهرداد اعدام، میلاد ۲۵ سال، علی ۵ سال. مغازه‌هایشان هم پلمب شد.

در کیفرخواست حتی یک اتهام درباره جان‌باختن دو نفر در جریان وقایع میدان شهداء مطرح نشده است. یعنی بدون آنکه هیچ اتهام قتلی در کیفرخواست باشد، ده نفر به اعدام محکوم شده‌اند. جالب آنکه ویدئویی در پرونده هست که نشان می‌دهد ترانه رحیمی خودش دارد تلاش می‌کند از ضرب و شتم یک نفر که در جریان حوادث آن روز کشته شده است، جلوگیری کند.

محاکمه در محوطه زندان دستگرد برگزار شد. وکلا تا لحظه جلسه اجازه خواندن پرونده را نداشتند. احمدرضا سعیدی در حضور قضات گفت بازپرس با شوکر برقی او را شکنجه کرده. نه رسیدگی شد، نه پرونده‌ای تشکیل شد.

ادامه👇

ادامه👆
محکومان به اعدام:
ترانه رحیمی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، احمدرضا سعیدی، مهرداد بویری، محمدمهدی اسدی، آرمین غلامی، پارسا جعفری، مهدی جعفری.

فاجعه اینجاست که ترانه رحیمی مدتهاست از آسیبی که به پایش وارد کرده‌اند رنج می‌برد. وقتی درخواست مداوا کرده است یکی از مسئولان بخش درمان زندان دولت‌آباد به او گفته است: «تو که قراره اعدام بشی؛ حالا از درد پا بمیری یا اصلا فلج بمیری»

نامشان را تکرار کنید. هزینه جنایت و این قتل‌های برنامه‌ریزی شده حکومتی هرچه برایشان زیادتر شود، شانس نجات این قربانیان بی‌گناه نیز بیشتر خواهد بود.

#میدان_شهدای_اصفهان #ترانه_رحیمی #رومینا_رحیمی

ویدیوی دریافتی:

این ویدیو را راننده یک کامیون برایم فرستاده که خود شاهد قاچاق سوخت از جایگاه پخش است. او می‌گوید برای ۲۰ لیتر بنزین به این جایگاه آمده و به او سوخت نداده‌اند و از این سو به این شکل همان جایگاه‌دار سوخت را به قاچاقچی سوخت می‌فروشد.

نبود نظارت و ساماندهی باعث هرکس از هرجا بتواند تلاش کند منافعی عاید خود کند. کشوری که رها شده به حال خودش و حکومتداری برای حاکمان خلاصه شده در سرکوب و اعدام و کشتار مردمی که به دنبال یک زندگی عادی هستند.

دیدن این ویدیو قلبم را به درد آورد. این مادر جاویدنام مانی‌صفرپور است که هر روز اینچنین سر صبر و حوصله اتاق خالی پسرش را مرتب می‌کند، لباس‌هایش را تا می‌کند. کفش‌های پسرش را در آغوش می‌گیرد و گریه می‌کند و آنها را پس از آن مرتب و تمیز می‌کند.

چطور می‌توانید با اینهمه ظلم دوام بیاورید؟ چنان جامعه را در سوگ و خشم فرو برده‌اید که روز نابودی و محو شدنتان از تاریخ این سرزمین درس عبرتی برای تاریخ خواهد بود.

مانی صفرپور جوان ۱۸ ساله‌ای اهل لاهیجان و ساکن تهران بود که در جریان اعتراضات مردمی با شلیک مستقیم گلوله جنگی سرکوبگران در منطقه سلسبیل تهران جان عزیزش را از دست داد.

«خیلی دلم برایت تنگ شده، برای اینکه سرم را بگذارم روی پایت و بخوابم.»

این آخرین حرف‌های مجید آدینه با مادرش، چند ساعت پیش از اعدامش است.
مجید آدینه نظامی بازنشسته بود، حامی کودکان بی‌سرپرست.
۱۹ دی در اعتراضات بازداشت شد.
اول شهریور، جمهوری اسلامی او را با اتهام «محاربه» و «همکاری با اسرائیل و آمریکا» اعدام کرد.

رژیم «اعتراف» اجباری‌اش را از تلویزیون پخش کرد.
مجید در همین آخرین تماس، همه‌اش را باطل کرد:
«من آزارم به هیچ‌کسی نرسید. هرچه از من نشان دادند را باور نکنید»
صدایش را بشنوید و تکثیر کنید.

#مجید_آدینه

دوباره گشت ارشاد و زنان چادری با بی‌سیم در معابر و خیابان‌ها شروع به ایجاد مزاحمت برای زنان کرده‌اند. این ویدئو مربوط به یکی از ورودی‌های بازار تهران است که به زنی به خاطر نداشتن روسری اجازه ورود به بازار را نمی‌دهند.
در این ویدئو مرد حدودا شصت ساله‌ای در دفاع از زنی که حجاب نداشته با این آزارگران چادری درگیری لفظی پیدا می‌کند و می‌گوید: «شما گفتی زر نزن؛ تربیت داشته باش»

جمهوری اسلامی همچنان سعی دارد که بگوید بر تن و بدن زنان کنترل دارد در حالی که خیابان‌های شهر گواهی می‌دهند که جمهوری اسلامی فروپاشیده است. آنچه باقی‌مانده مشتی تروریست مسلح و منزوی از مردم هستند که حتی حکومت‌داری هم نمی‌کنند. صرفا نابودی خود را با اسلحه و با کشت و کشتار و ایجاد فضای رعب و وحشت، سعی دارند به عقب بیاندازند.

علی‌اصغر پیغمبری فقط ۲۶ سال دارد.
حکم اعدامش در دیوان عالی کشور تأیید شد و همین حالا او را به قزلحصار منتقل کرده‌اند. زندانی که چوبه‌دارش آماده است.

وکیلش پیام درفشان با تأیید این خبر گفته: هیچ ارتباطی با هیچ گروهی نداشته. تنها اقدام منتسب به او حضور در یکی از اعتراضات دی‌ماه بوده.

یعنی یک جوان ۲۶ ساله به جرم شرکت در اعتراض، با قانون «جاسوسی و همکاری با اسرائیل» قرار است اعدام شود. قانونی که برای بریدن زبان هر معترضی نوشته شده. قانونی که هر شهروند ایرانی را می‌تواند جاسوس اعلام کند.

جمهوری اسلامی با دست خالی نمانده. در ماه‌های اخیر ده‌ها معترض را اعدام کرده و حالا نوبت علی‌اصغر است.

من از خانواده‌اش می‌خواهم بدانند که تنها نیستند. و از جهان: اگر اکنون سکوت کنید، یکی از همین صبح‌ها خبر اعدام او را خواهید شنید.

برای علی‌اصغر صدای ما آخرین امید اوست. صدایتان را بلند کنید.

#علی‌اصغر_پیغمبری

مادر پارسا داره باهاش شوخی می‌کنه. می‌خندن. سر به سر پسر نوجوان خودش می‌گذاره. پسری که از تیپ و قیافه خودش راضی نیست. مثل همه پسرهای که توی سن بلوغ خودشون هستن.
محمد‌پارسا امینی فقط ۱۷ سال داشت.
آخرِ همین ویدیو، همون مادر داره غبار رو از سنگ مزار پسرش پاک می‌کنه و براش اشک می‌ریزه.

محمدپارسا امینی، اهل فردیس کرج.
۱۸ دی ۱۴۰۴، گلوله جنگی مأموران خامنه‌ای نقطه پایان زندگی کوتاهش رو گذاشت.