این ویدیو را علی اصغر پیغمبری در جریان اعتصاب بازاریان به شرایط اقتصادی در روز دهم دی‌ماه سال گذشته در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده بود. صفحه او تماما مرتبط با کسب و کار و فروش پرده بود.
حالا جمهوری اسلامی برای او حکم اعدام صادر کرده است چرا که از جوانان مصمم و شجاع که از سر ترس و منافع خود رنگ عوض نمی‌کنند، هراس دارد.
همین ویدیو کافی‌ست تا بدانیم چرا جمهوری اسلامی قصد کشتن او را دارد. صدایش باشیم.

#علی‌اصغر_پیغمبری

این تصویرِ بدون رتوش این روزهای ایران است؛ مردمی که با انتشار ویدیوهایی از قیمت‌های سرسام‌آورِ ابتدایی‌ترین اقلام خوراکی، اعتراض خود را به فروپاشی اقتصادی حاصل از سیاست‌های جمهوری اسلامی فریاد می‌زنند.

​قیمت‌هایی که حتی تصورشان تا همین یک سال پیش ممکن نبود، حالا زندگی روزمره را غیرممکن کرده‌ است. در این ویدیوها، مردم با طنزی تلخ و کنایه‌آمیز از «خوشحالی» خود می‌گویند؛ طنزی که پشت آن یک حقیقت عریان نهفته است: «اگر ابراز شادی نکنیم، سرکوب یا اعدام می‌شویم.»

​این اعتراض‌ها درست زمانی اوج گرفته که محسنی اژه‌ای مردم را تهدید کرده که در صورت اعتراض، با سرکوبی شدیدتر از دی‌ماه روبرو خواهند شد. اما سوال اینجاست: «شدیدتر» یعنی چه؟ یعنی این بار قرار است چند صد هزار نفر را به خاک و خون بکشید؟ یا چند میلیون نفر؟

​ننگ بر حکومتی که کشوری غنی را به این روز انداخته و همچنان تنها راهکارش برای مدیریت بحران‌ها، کشتار، اعدام و سرکوب است.
#گرانی

این دختر را نگاه کنید.
دختری که با اسب‌ها مهربان بود. آن‌ها را نوازش می‌کرد، تیمار می‌کرد، عاشق زندگی بود. در یکی از پست‌هایش نوشته بود: «پناه می‌برم به اسبها، طبیعت و حیوانات از شر آدم‌ها، آدم‌ها، آدم‌ها»

و حالا این آدم‌ها او را از اسبها و حیواناتش جدا کرده‌اند و می‌خواهند اعدامش کنند. اسمش ترانه رحیمی است. ۲۰ ساله از اصفهان، مربی سوارکاری. شب ۱۸ دی در اعتراضات بازداشت شد و حالا شعبه یک دادگاه انقلاب اصفهان او را به اعدام محکوم کرده.

خواهر دوقلویش رومینا هم ۲۵ سال زندان گرفته است.

این دختران با شوکر و تهدید به تعرض جنسی بازجویی شدند. وکیل‌هایشان به پرونده دسترسی نداشتند و دادگاه حتی بدون رسیدگی به شکایت تعرض یکی از متهمان زن، حکم صادر کرد.
آن‌ها فقط در خیابان بودند.

اسامی ده محکوم به اعدام:
ترانه رحیمی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، احمدرضا سعیدی، مهرداد بوئری، محمدمهدی اسدی، آرمین غلامی، پارسا جعفری، مهدی جعفری (خسروی)

احکام سایر متهمان:
رومینا رحیمی ۲۵ سال، میلاد بوئری ۲۵ سال، حامد مهرعلیان ۱۵ سال، ستایش ساعدی ۵ سال، سجاد عابدی ۵ سال، علی بوئری ۵ سال زندان

جاویدنام پویا بختیاری در آبان ۹۸ با گلوله به جمجمه کشته شد. امروز دادگاه انقلاب بندرعباس، پدرش منوچهر بختیاری را به ۱۰ سال حبس دیگر محکوم کرد. حکم را شفاهی در زندان ابلاغ کرده‌اند.

جرم این پدر چه بود؟ هم‌سویی رسانه‌ای با معاندین، ارسال فیلم به شبکه‌های مجازی و تحریک مردم.

این پدر بیش از ۴ سال از عمرش را در زندان چوبیندر قزوین گذرانده، آزاد شده و به تبعید بندرعباس رفته بود. دوباره بازداشت شد. دوباره محاکمه شد. حالا ده سال دیگر!

رژیمی که قاتل را آزاد می‌گذارد اما پدر سوگوار را زندانی می‌کند، یک رژیم تروریستی‌ست.
منوچهر بختیاری باید آزاد شود.

#منوچهر_بختیاری

شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران علی زارعی آسیب‌دیده دیده چشمی خیزش زن زندگی آزادی را به اتهام «افساد فی‌الارض» محکوم به اعدام کرده است. حکم روزهای گذشته به او ابلاغ شده و او حالا در زندان قزل‌حصار است.

او همان جوانی است که ۱۵ مهر ۱۴۰۱ مأموران جمهوری اسلامی به چشم راستش شلیک کردند و با به تعویق انداختن درمان، بینایی‌اش را کامل از او گرفتند. بیوی صفحه‌اش این بود: «چشمم فدای آزادی کشورم»

دی ۱۴۰۲ سر مزار دوستان کشته‌شده‌اش در بهشت‌زهرا دستگیرش کردند. ۳۳ روز انفرادی در اوین. بازجو به او گفته بود: «ما به چشمت شلیک کردیم و خوشحالیم.»

بهمن ۱۴۰۳ از مسیر کوهستان، پیاده و بدون پاسپورت به ترکیه و از آنجا به آلمان رسید. اما ساکت نماند؛ در همایش‌ها و تجمعات صدای ایران بود.

بعد به دلایل نامعلوم و احتمالا شخصی به ایران برگشت و وزارت اطلاعات از همان لحظه ورود دستگیرش کرد. حالا بعد از ماه‌ها فشار، حکم اعدام برای او صادر شده است.

جمهوری اسلامی چشمش را گرفت و حالا می‌خواهد با طناب دار جانش را نیز بگیرد.
صدایش باشیم.

#علی_زارعی

مجید جلیلیان، ۳۹ ساله. ورزشکار در رشته بدنسازی و کراس‌فیت. پدر یک پسربچه ۷ ساله بود.

آخرین پست اینستاگرامش را روز ۱۸ دی گذاشت، نخستین روز فراخوان، با ایموجی پیروزی. عکس پروفایلش پرچم شیر و خورشید بود.

فردای آن روز، ۱۹ دی، در بلوار اشرفی اصفهانی تهران، ماموران حکومتی از فاصله بسیار نزدیک به او شلیک کردند. مجید همان‌جا جان داد.
نام او تا امروز کمتر شنیده شده است.

برای تحویل پیکر به خانواده، ماموران آنها را به توقیف اموال تهدید کردند و تعهد گرفتند.

نام او مجید جلیلیان است. این نام را فراموش نمی‌کنیم.

#مجید_جلیلیان

یک مراسم عروسی در سیریک به خون کشیده شد.
ترکش‌های موشکی که برای نابودی یک دکل مخابراتی شلیک شده بود به خانه‌ای خورد که در آن مراسم عروسی در جریان بود و کلی مهمان داشت. چند نفر از جمله یک کودک کشته شدند و ده‌ها نفر زخمی گزارش شده است.

دل هر انسانی از این صحنه به درد می‌آید. کشته شدن غیرنظامیان در هر جنگی و به دست هر کسی محکوم است.

حکومتی که برای بقای خودش از خون مردم هزینه می‌کند، آتش جنگ را هر روز داغ‌تر می‌کند. ملت ایران نه جنگ می‌خواهد و نه دوست دارد سپر انسانی تاسیسات نظامی و راداری و مخابراتی شما شود.

تصاویر و گزارش‌های منتشر شده نشان می‌دهد یک خودرو در بلوار وکیل آباد مشهد با سرعت وارد تجمع بسیجیان و حامیان حکومت شده است که در حال پرچم‌گردانی در این بلوار بودند. رسانه‌های داخلی گفته‌اند چهار نفر در این ماجرا کشته و ده نفر زخمی شده‌اند.

فرمانده پلیس راهور مشهد علت را مست بودن راننده دانسته است.
به هر حال خوب است بدانیم که اینجا همان بلواری‌ست که روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه همین جماعت پرچم‌گردان، مردم را قتل عام کردند.

دلواپسان حجاب و فضولان پوشش زنان عمری به درازای خود جمهوری اسلامی دارند.
زنان ایران راهی طولانی و پیوسته را برای پس گرفتن حق انتخاب پوشش خود پیموده‌اند و هزینه‌های بسیاری نیز داده‌اند.

نتیجه پنج دهه جدال و مقاومت و سرپیچی و نافرمانی حالا جمهوری اسلامی را به آنجا رسانده که همان روسری‌های نصفه نیمه و مانتوهای تنگ و کوتاه چند سال پیش برایش آرزو شده است.

خبر بد برای دلواپسان حجاب اینکه زنان توقف ناپذیرند و این را در این پنج دهه ثابت کرده‌اند.
زمانی رنگ روشن مانتو و یا حتی پوشیدن جوراب‌های رنگی اعلام جنگ با ارزشهای مسخره‌شان بود.

حالا سال ۱۴۰۵ است و این جماعت سبک مغز، درگیر مبارزه با ناف زنان و ساق پایشان هستند.
بچرخ تا بچرخیم.

#زن_زندگی_آزادی

این تفاوت بین زحمت کشیدن و خودساخته بودن و دزد بودن و برخورداری از رانت است.

ساعدی‌نیا پنجاه سال زحمت کشید؛ از یک کارگاه کوچک شیرینی، هزاران نفر را نان‌دار کرد. جرمش چه بود؟ در روزهای خونین دی‌ماه، درِ کافه‌هایش را بست. دیروز دیوان عالی حکومت حکم را قطعی کرد: ۱۲ سال زندان و مصادره‌ی تمامی اموال.

چندی پیش بابک زنجانی که ۱٫۹ میلیارد دلار از بیت‌المال اختلاس کرده بود، در تهران کافه‌ی لاکچری افتتاح کرد؛ با شیرینی و گل و دوربین.

در حکومت آخوندها، اختلاس‌گران و دزدان پر و بال می‌گیرند و کسانی که با تلاش و زحمت خود به جایگاهی رسیده‌اند، از هستی ساقط می‌شوند.
این تصادف نیست؛ این فرمول جمهوری اسلامی است.

حالا شما قضاوت کنید؛ در نظامی که بابک زنجانی با میلیاردها دلار اختلاس، کافه‌های سوپر لاکچری افتتاح می‌کند و جشن می‌گیرد. شعبات کسب و کار ساعدی‌نیا پلمب می‌شود و پسرش را به زندان می‌اندازند و اموالشان را بین خود تقسیم می‌کنند.

#ساعدی_نیا #بابک_زنجانی

دختران دوقلویی که یکی شان رویای داشتن باشگاه سوارکاری را در سر می‌پروراند و دیگری در یک کفاشی کار می‌کرد، امروز یکی در صف اعدام و دیگری محکوم به ۲۵ سال حبس است.

ترانه و رومینا رحیمی، خواهران دوقلوی ۲۰ ساله، اهل اصفهان بودند که نیمه‌شب، ماموران در خانه‌شان را شکستند و دست و پایشان را بستند، کیسه روی سرشان کشیدند و بردندشان.

چهار ماه هیچ‌کس نمی‌دانست کجا هستند. مادرشان هر شب مقابل دادگاه‌ها، زندان‌ها و بیمارستان‌ها سرگردان بود تا بالاخره در زندان دولت‌آباد دخترانش را دید؛ صورت هر دو کبود و متورم بود و بخشهابی از موهایشان ریخته و یا کنده شده بود.

ترانه تعریف کرده که در سلول انفرادی صدای جیغ و ناله خواهرش را هنگام شکنجه می‌شنید. بازجویان بارها به زانوی عمل شده‌اش ضربه زدند و برای امضای برگه‌های اعتراف تهدیدش کردند که اگر امضا نکند، به خواهرش تعرض جنسی می‌کنند. مسئول بهداری زندان به او گفت: «تو که قرار است بمیری، با پای شکسته بمیری یا سالم بمیری چه فرقی دارد.»

ادامه👇

ادامه👆
شکایت از تعرض جنسی در زمان بازداشت ثبت شده، اما دادگاه حتی یک جلسه هم به این شکایت رسیدگی نکرد و به جای آن برای این دو خواهر دوقلو و بقیه متهمان این پرونده حکم اعدام و زندان‌های طولانی صادر کرد.

اعتراف زیر شکنجه، وکلایی که فقط ۱۰ دقیقه فرصت خواندن پرونده هشت هزار صفحه‌ای داشتند، و قاضی‌ای که در دادگاه بیش از ۲۰ بار به متهم توهین کرد.

در سیستم آدم‌کشی جمهوری اسلامی حکم‌ها از قبل نوشته شده و چیزی به نام دادرسی وجود ندارد.
صدایشان باشیم.
.

#ترانه_رحیمی #رومینا_رحیمی

این آخربن ویدیوی صفحه پویا فراگردی نوازنده ۳۷ ساله ویولن، است.

آخرین پستِ صفحه‌اش ویدیویی بود از سوزاندن اسکناسی با تصویر خمینی و انداختنش توی توالت، با این جمله:
«بشماریم عمر رفته را»

چند روز بعد، ۱۸ دی ۱۴۰۴، در اعتراضات محله مجیدیه تهران، گلوله مزدوران جمهوری اسلامی جانش را گرفت. چند روز خانواده و دوستانش به دنبالش گشتند تا فهمیدند پیکرش کجاست.

پویا با موسیقی زندگی می‌کرد و هیچ‌وقت از اعتراض دست نکشید. همکارانش می‌نویسند:
«پویا زندگی می‌خواست؛ زندگی از جنس موسیقی، لبخند، نوشیدن چای و گپ و گفت‌های روزمره.»

یادمان نرود که نگاهش به کدام آینده بود. یادمان نرود آرمان مشترکمان را.

#پویا_فراگردی

خواهر علیرضا سپاهی چند روز بعد از سکته برادرش در مسیر رفتن به محل اجرای حکم اعدام، در استوری نوشت:

«اولین باره دارم به خدا التماس می‌کنم یکی خوب نشه، ابوالفضل رو که ازمون گرفتن، حداقل تو خوب نشو.»

علیرضا سپاهی، از بازداشت شدگان اعتراضات دی‌ماه اصفهان در پرونده موسوم به «میدان علیخانی»، بامداد ششم مرداد قرار بود کنار پسرعمویش ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری اعدام شود.

در آستانه انتقال به محل اجرای حکم، دچار سکته شد. او را به بیمارستان الزهرا بردند، درمانش کردند و به زندان دستگرد برگرداندند. ابوالفضل و امیرحسین همان شب اعدام شدند.

حالا خبر رسیده علیرضا را به سلول انفرادی منتقل کرده‌اند. بیم آن می‌رود که قصد اجرای حکم را داشته باشند.
جلادان او را درمان کردند تا بتوانند اعدامش کنند.

دیوان عالی کشور احکام اعدام ۱۲ متهم پرونده علیخانی را تایید کرده است. پنج نفر تاکنون اعدام شده‌اند و هفت نفر دیگر هر روز و شب را زیر سایه طناب دار زندگی می‌کنند.
صدای علیرضا باشیم.

#علیرضا_سپاهی
#نه_به_اعدام

ویدیوی منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد در بازار زرگرهای تهران همه مغازه‌ها تعطیل هستند و به خاطر شرایط دلار کسبه ترجیح داده‌اند که کرکره‌های مغازه‌ها را بالا ندهند.
این آیینه تمام نمای اقتصاد و بازار ایران است. حالا بیایید پشت تریبون و عربده بکشید و در میادین پرچم بچرخانید و کل جهان را تهدید کنید.
در نهایت این شما هستید که در حال فرو رفتن هستید و یک کشور را هم با خود فرو می‌برید.
#دلار # تورم

بر سر مزار دختری که چهار سال پیش جانش را گرفتند، مادری ایستاده که هنوز گل می‌گذارد.

مژگان افتخاری، مادر ژینا (مهسا امینی)، در آستانه چهارمین سالگرد قتل دخترش در آرامستان آیچی این ویدیو را منتشر کرده است.

۲۵ شهریور ۱۴۰۱، دختر ۲۲ ساله‌ای از سقز بعد از ضرب‌وشتم توسط ماموران گشت ارشاد به کما رفت و دیگر برنگشت. حکومتی که فکر کرد با کشتن یک دختر، صدای زنان را خاموش می‌کند، نفهمید که مادران ایران فراموش نمی‌کنند.

چهار سال گذشت. زخم مادر التیام نیافت، عدالت نیامد و قاتلان همچنان آزادند.
اما از دل این قتل خیزش مترقی «زن، زندگی، آزادی»، متولد شد که نگاه جهان را به ایران و مردم آن عوض کرد.
و ما همچنان هستیم بر آن عهد که بستیم.

#زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی #ژینا_امینی

دختر فرزانه توکلی امسال کیک جشن تولد را نزد مادرش برد؛ اما نه به خانه، به سر مزار. شمع‌ها را روشن کرد و گفت: «تولدت تو آسمونها مبارک مامان قهرمانم»
مامانی که دیگر به آغوشش نمی‌آید، اما برای همیشه قهرمان او و قهرمان یک ملت است.

فرزانه توکلی، آرایشگر و سرپرست خانواده، مادر دو دختر، اهل اراک و ساکن تهران. نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری، در خانی‌آباد تهران دست در دست دخترش بود که مأموران جمهوری اسلامی گلوله جنگی را مستقیم به سرش شلیک کردند.

اما حکومت بعد از کشتنش هم دست از سر خانواده او برنداشت. نهادهای امنیتی به خانواده فشار آوردند تا فرزانه را «بسیجی» معرفی کنند؛ خانواده نپذیرفت. برای تحویل پیکرش هم شرط گذاشتند: مراسم در داخل شهر ممنوع!

فرزانه کیلومترها دورتر از اراک، در روستای ابراهیم‌آباد به خاک سپرده شد. از پیکر بی‌جان این مادر شجاع هم ترسیده بودند.

این کیک، این شمع‌ها و این جمله‌ی دخترش پیام ساده‌ای دارد: ما نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم.

#فرزانه_توکلی

این ویدیوی رقص گروهی و زیبای دختران بجنورد، واقعاً روزم را ساخت. چقدر شما قشنگ و شجاعید!
بگذارید آن‌ها که چشم دیدن شادی و آزادی ما را ندارند، در عصبانیت خود بمانند. این حکومت ورشکسته و شکست‌خورده، به زودی سایه‌اش برای همیشه از سر ایران کم خواهد شد.

ویدیوی این دختر هزاران بار در شبکه ایکس دیده شده و به اشتراک گذاشته شده است.
این گریه برای یک جفت کفش نبود.
گریه از سر استیصال ملتی بود که دیگر حتی برای فردای نزدیکشان هم نمی‌توانند برنامه‌ریزی کنند.

او وسط خیابان به قول خودش دچار فروپاشی شد، چون کفشی که مدتها برایش پس‌انداز کرده بود، یک‌ شبه پنج میلیون تومان دیگر گران شد.

این داستان میلیون‌ها ایرانی است که گوشی خراب‌شان را با چسب نگه داشته‌اند، گوشت را از سفره حذف کرده‌اند و کابوسشان سوختن یخچال یا هر لوازم الکتریکی دیگری در خانه‌شان است چرا که می‌دانند دیگر نمی‌توانند آن را جایگزین کنند.

مردمی که هر بار می‌خواهند یک قدم کوچک به زندگی عادی نزدیک شوند، تورم و بی‌ثباتی اقتصادی دوباره آن‌ها را به عقب پرتاب می‌کند.

حکومتی که میلیاردها خرج موشک و نیابتی‌ها می‌کند، اجازه نمی‌دهد یک دختر جوان برای یک جفت کفش معمولی برنامه‌ریزی کند. این فروپاشی روانی، نتیجهٔ سال‌ها غارت، فساد و اولویت‌دادن به ایدئولوژی به‌جای زندگی مردم است.
مردم ایران حق دارند زندگی کنند، نه فقط زنده بمانند.

#تورم #گرانی

حمیدجان هرچیزی از تو می‌بینیم، قلبمان مثل بار اولی که خبر کشته شدن تو را شنیدیم و آن تصویر معروفت را دیدیم، می‌سوزد.
او هم مثل هر جوانی رویا داشت.

در بیوی پیجش نوشته بود: «آتش نشان بودن فقط خاموش كردن آتيش نيست...
بايد دل خانواده رو آروم كنى، دل مردم رو قرص كنى، و دل خودتو... بزارى كنار چون وقت نمى كنى بهش برسى!»

حمید مهدوی آتش‌نشان بود و هجدهم دی ۱۴۰۴، مجروحین را نجات می‌داد و دل مردم را آرام می‌کرد. او خودش رو فراموش کرده بود و سرگرم امدادرسانی بود که گلوله‌ی قاتلان گلویش را شکافت.

آینده‌ای که برای خودش می‌خواست را ندید. اما اسمش شد نامِ جاودانه‌ی ایران.
عجیب است که یاد کسی که کارش فرونشاندن آتش بود حالا میلیون‌ها دل را آتش زده است.
#حمید_مهدوی