خواهر علیرضا سپاهی چند روز بعد از سکته برادرش در مسیر رفتن به محل اجرای حکم اعدام، در استوری نوشت:

«اولین باره دارم به خدا التماس می‌کنم یکی خوب نشه، ابوالفضل رو که ازمون گرفتن، حداقل تو خوب نشو.»

علیرضا سپاهی، از بازداشت شدگان اعتراضات دی‌ماه اصفهان در پرونده موسوم به «میدان علیخانی»، بامداد ششم مرداد قرار بود کنار پسرعمویش ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری اعدام شود.

در آستانه انتقال به محل اجرای حکم، دچار سکته شد. او را به بیمارستان الزهرا بردند، درمانش کردند و به زندان دستگرد برگرداندند. ابوالفضل و امیرحسین همان شب اعدام شدند.

حالا خبر رسیده علیرضا را به سلول انفرادی منتقل کرده‌اند. بیم آن می‌رود که قصد اجرای حکم را داشته باشند.
جلادان او را درمان کردند تا بتوانند اعدامش کنند.

دیوان عالی کشور احکام اعدام ۱۲ متهم پرونده علیخانی را تایید کرده است. پنج نفر تاکنون اعدام شده‌اند و هفت نفر دیگر هر روز و شب را زیر سایه طناب دار زندگی می‌کنند.
صدای علیرضا باشیم.

#علیرضا_سپاهی
#نه_به_اعدام

ویدیوی منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد در بازار زرگرهای تهران همه مغازه‌ها تعطیل هستند و به خاطر شرایط دلار کسبه ترجیح داده‌اند که کرکره‌های مغازه‌ها را بالا ندهند.
این آیینه تمام نمای اقتصاد و بازار ایران است. حالا بیایید پشت تریبون و عربده بکشید و در میادین پرچم بچرخانید و کل جهان را تهدید کنید.
در نهایت این شما هستید که در حال فرو رفتن هستید و یک کشور را هم با خود فرو می‌برید.
#دلار # تورم

بر سر مزار دختری که چهار سال پیش جانش را گرفتند، مادری ایستاده که هنوز گل می‌گذارد.

مژگان افتخاری، مادر ژینا (مهسا امینی)، در آستانه چهارمین سالگرد قتل دخترش در آرامستان آیچی این ویدیو را منتشر کرده است.

۲۵ شهریور ۱۴۰۱، دختر ۲۲ ساله‌ای از سقز بعد از ضرب‌وشتم توسط ماموران گشت ارشاد به کما رفت و دیگر برنگشت. حکومتی که فکر کرد با کشتن یک دختر، صدای زنان را خاموش می‌کند، نفهمید که مادران ایران فراموش نمی‌کنند.

چهار سال گذشت. زخم مادر التیام نیافت، عدالت نیامد و قاتلان همچنان آزادند.
اما از دل این قتل خیزش مترقی «زن، زندگی، آزادی»، متولد شد که نگاه جهان را به ایران و مردم آن عوض کرد.
و ما همچنان هستیم بر آن عهد که بستیم.

#زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی #ژینا_امینی

دختر فرزانه توکلی امسال کیک جشن تولد را نزد مادرش برد؛ اما نه به خانه، به سر مزار. شمع‌ها را روشن کرد و گفت: «تولدت تو آسمونها مبارک مامان قهرمانم»
مامانی که دیگر به آغوشش نمی‌آید، اما برای همیشه قهرمان او و قهرمان یک ملت است.

فرزانه توکلی، آرایشگر و سرپرست خانواده، مادر دو دختر، اهل اراک و ساکن تهران. نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری، در خانی‌آباد تهران دست در دست دخترش بود که مأموران جمهوری اسلامی گلوله جنگی را مستقیم به سرش شلیک کردند.

اما حکومت بعد از کشتنش هم دست از سر خانواده او برنداشت. نهادهای امنیتی به خانواده فشار آوردند تا فرزانه را «بسیجی» معرفی کنند؛ خانواده نپذیرفت. برای تحویل پیکرش هم شرط گذاشتند: مراسم در داخل شهر ممنوع!

فرزانه کیلومترها دورتر از اراک، در روستای ابراهیم‌آباد به خاک سپرده شد. از پیکر بی‌جان این مادر شجاع هم ترسیده بودند.

این کیک، این شمع‌ها و این جمله‌ی دخترش پیام ساده‌ای دارد: ما نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم.

#فرزانه_توکلی

این ویدیوی رقص گروهی و زیبای دختران بجنورد، واقعاً روزم را ساخت. چقدر شما قشنگ و شجاعید!
بگذارید آن‌ها که چشم دیدن شادی و آزادی ما را ندارند، در عصبانیت خود بمانند. این حکومت ورشکسته و شکست‌خورده، به زودی سایه‌اش برای همیشه از سر ایران کم خواهد شد.

ویدیوی این دختر هزاران بار در شبکه ایکس دیده شده و به اشتراک گذاشته شده است.
این گریه برای یک جفت کفش نبود.
گریه از سر استیصال ملتی بود که دیگر حتی برای فردای نزدیکشان هم نمی‌توانند برنامه‌ریزی کنند.

او وسط خیابان به قول خودش دچار فروپاشی شد، چون کفشی که مدتها برایش پس‌انداز کرده بود، یک‌ شبه پنج میلیون تومان دیگر گران شد.

این داستان میلیون‌ها ایرانی است که گوشی خراب‌شان را با چسب نگه داشته‌اند، گوشت را از سفره حذف کرده‌اند و کابوسشان سوختن یخچال یا هر لوازم الکتریکی دیگری در خانه‌شان است چرا که می‌دانند دیگر نمی‌توانند آن را جایگزین کنند.

مردمی که هر بار می‌خواهند یک قدم کوچک به زندگی عادی نزدیک شوند، تورم و بی‌ثباتی اقتصادی دوباره آن‌ها را به عقب پرتاب می‌کند.

حکومتی که میلیاردها خرج موشک و نیابتی‌ها می‌کند، اجازه نمی‌دهد یک دختر جوان برای یک جفت کفش معمولی برنامه‌ریزی کند. این فروپاشی روانی، نتیجهٔ سال‌ها غارت، فساد و اولویت‌دادن به ایدئولوژی به‌جای زندگی مردم است.
مردم ایران حق دارند زندگی کنند، نه فقط زنده بمانند.

#تورم #گرانی

حمیدجان هرچیزی از تو می‌بینیم، قلبمان مثل بار اولی که خبر کشته شدن تو را شنیدیم و آن تصویر معروفت را دیدیم، می‌سوزد.
او هم مثل هر جوانی رویا داشت.

در بیوی پیجش نوشته بود: «آتش نشان بودن فقط خاموش كردن آتيش نيست...
بايد دل خانواده رو آروم كنى، دل مردم رو قرص كنى، و دل خودتو... بزارى كنار چون وقت نمى كنى بهش برسى!»

حمید مهدوی آتش‌نشان بود و هجدهم دی ۱۴۰۴، مجروحین را نجات می‌داد و دل مردم را آرام می‌کرد. او خودش رو فراموش کرده بود و سرگرم امدادرسانی بود که گلوله‌ی قاتلان گلویش را شکافت.

آینده‌ای که برای خودش می‌خواست را ندید. اما اسمش شد نامِ جاودانه‌ی ایران.
عجیب است که یاد کسی که کارش فرونشاندن آتش بود حالا میلیون‌ها دل را آتش زده است.
#حمید_مهدوی

جاویدنام مهران بهرامیان دی‌ماه ۱۴۰۱ در جریان خیزش زن زندگی آزادی بازداشت شد. دادگاهی فرمایشی، بدون وکیل مستقل، او را به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم کرد و او را بامداد ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ در زندان دستگرد اصفهان به قتل رساند.

از ترس، حتی اجازه ندادند پیکرش به سمیرم برگردد. او را مخفیانه و بی‌حضور خانواده در باغ رضوان اصفهان به خاک سپردند.

مهران به خانواده‌ای تعلق داشت که پیش‌تر مراد بهرامیان، برادرش، را در همین خیزش به قتل رسانده بودند.

دیروز، پنجشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۵، خانواده‌اش بر آرامگاهش در باغ رضوان گرد آمدند تا سالگرد برای او بگیرند.

خواهر کوچکش سر مزارش سخن گفت و ضمن ابراز دلتنگی برای برادرش گفت غم‌های خانواده‌های دادخواه، آنها را به هم پیوند داده و نگذاشته تنها بمانند.

مهران فقط ۳۲ سال داشت.
نامش و یادش گرامی.

#مهران_بهرامیان
#زن_زندگی_آزادی

دو سال پس از قتل حکومتی جاویدنام رضا رسایی خانواده او در سالروز اعدامش بر سر مزار او جمع شدند تا یادش را زنده نگه دارند. در این مراسم خانواده‌اش به یاد او تعدادی کبوتر را رها کردند تا به آسمان پر بکشند.

رضا رسایی، زندانی سیاسی کُرد و پیرو آیین یارسان، در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی» در شهرستان صحنه کرمانشاه بازداشت شد. او به اتهام کشتن یکی از نیروهای سپاه پاسداران، پس از محاکمه‌ای نمایشی و ناعادلانه، به اعدام محکوم شد.

سحرگاه ۱۶ مرداد ۱۴۰۳، در ۳۴ سالگی، در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه مخفیانه اعدام شد؛ بدون اطلاع خانواده، بدون یک خداحافظی آخر.

حکومت رضا را از خانواده‌اش گرفت اما نامش را از دل مردم نتوانست بگیرد. دو سال گذشته و نه خانواده دادخواه او و نه مردم ایران نمی‌بخشند و فراموش نمی‌کنند.

#رضا_رسایی
#زن_زندگی_آزادی

تا حالا فکر کرده‌ای پدر و یا مادری که فرزندشان را با گلوله قاتلان خامنه‌ای از دست داده اند چگونه روزهایشان را سپری می‌کنند؟

دانیال کریمی پدر جاویدنام امیرمحمد کریمی هشت ماه داغ فرزندش را تحمل کرد. حالا خبری تلخ و دردناک منتشر شده مبنی بر اینکه او به زندگی خود پایان داده است.

اگر چنین باشد حالا جمهوری اسلامی با یک گلوله واقعا دو نفر را کشته است.

امیرمحمد ۱۹ سال داشت، ورزشکار بود و عضو سابق تیم ملی نوجوانان تکواندو. ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مرودشت با اصابت گلوله کشته شد و در روستای جونجان به خاک سپرده شد.

کنار هم باشیم و در این روزهای سخت یکدیگر را تنها نگذاریم. دادخواهی امری جمعی‌ست و همه خانواده‌های دادخواه باید بدانند که تمام مردم ایران کنارشان هستند.

#امیرمحمد_کریمی
#دانیال_کریمی

این ویدیویی‌ست از گلایه یک شهرونداز وضعیت گرانی‌ها. این زن می‌گوید که چند نوشیدنی و سالاد و سیب‌زمینی برایشان ۴ میلیون و صد هزار تومان فاکتور شده است. او می‌گوید سفارش‌شان حتی شامل وعده غذای اصلی نبوده است.
افزایش سرسام‌آور و بی‌قاعده قیمت‌ها حالا عملا به شکلی شده است که بسیاری از شهروندان در ایران حالا دغدغه تهیه وعده‌های غذایی روزانه خود را دارند.
و این در حالی‌ست که همه می‌دانیم ثروت ایران یا توسط آقازاده‌ها تاراج می‌شود و یا خرج نیابتی‌های منطقه و همچنین ساخت پناهگاه و شهرهای زیرزمینی موشکی می‌شود.

#گرانی

«تو که قرار است اعدام شوی؛ حالا از درد پا بمیری یا اصلاً فلج بمیری!»

این جمله پاسخ مسئول درمان زندان دولت‌آباد اصفهان به ترانه رحیمی بود وقتی خواست که او را برای درمان پایش به بیمارستان منتقل کنند.

حالا پزشک زندان رسماً تأیید کرده که ترانه باید فوراً به بیمارستان اعزام و جراحی شود. اما «یعقوبی»، مسئول بخشی از بهداری زندان، اجازه انتقال نمی‌دهد. وضعیت پاها و زانوهای این دختر ۲۰ ساله به‌قدری وخیم شده که توانایی راه رفتنش در خطر است. خانواده‌اش زانوبند و پابند طبی خریده و به زندان برده‌اند؛ مسئولان زندان حتی اجازه ندادند تحویل او شود.

ترانه در جریان اعتراضات ۱۸ دی در اصفهان بازداشت شد. در پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان» برای او حکم اعدام صادر شده؛ خواهر دوقلویش رومینا به ۲۵ سال حبس محکوم شده است. برای ۱۰ نفر از متهمان این پرونده حکم اعدام صادر شده و همه ممنوع‌الملاقات‌اند؛ حتی وکلا حق دیدار با موکلانشان را ندارند، در حالی که پرونده در مرحله اعتراض در دیوان عالی کشور است.

ترانه و رومینا در دوران بازجویی مورد تعرض جنسی قرار گرفته‌اند.

صدای ترانه و زندانیان در بند باشیم؛ پیش از آنکه دیر شود.

#ترانه_رحیمی

عکس جاویدنام ایلیا اجاقلو را حتی بالای سنگ مزارش هم تحمل نمی‌کنند. آمدند و آن را شکستند. پدرش هم در واکنش عکس دو برادر شهیدش را از بیلبوردهای حکومتی پایین کشید.

ایلیا اجاقلو، ۱۸ ساله، تنها فرزند خانواده. شامگاه ۱۸ دی در زنجان با گلوله جنگی به قلبش کشته شد. تازه دیپلم گرفته بود، برای کنکور آماده می‌شد و آرزویش دندانپزشکی بود.

مادر ایلیا می‌گوید: «طاهر و ناصر در راه دفاع از وطن کشته شدند، ایلیای من هم شهید وطن و جان‌فدای وطن است.»

رژیمی که از مزار یک نوجوانی که کشته می‌ترسد، حقیر و بیچاره است. خون ایلیا با خون عموهایش هیچ فرقی ندارد چرا که آنها همه برای ایران جان خود را فدا کردند.

#ایلیا_اجاقلو

شاکر بوری، طنزپرداز، با انتشار ویدیویی اعلام کرد به ۱۳ ماه و ۲۰ روز حبس محکوم شده است. جرمش چیست؟ طنز‌پردازی و حق‌گویی.

شاکی کیست؟ موسی غضنفرآبادی، نماینده مجلس و رئیس فراکسیون انقلاب اسلامی. نماینده‌ای که با یک شکایت، دادگاه در کمتر از ۴۸ ساعت برای یک طنزپرداز حکم زندان برید.

در ویدیوهایی که موجب این شکایت شد، شاکر از فساد چای دبش گفته بود، از کسانی که با اختلاس شاسی بلند می‌خرند و از ریاکاری قدرتمندان. جوابی که گرفت ۱۴ ماه زندان بود.

شاکر خودش نوشته: «در کمتر از ۴۸ ساعت رای من را دادند و برایم زندان بریدند. ان‌شاءالله مشکل مملکت، دزدی‌ها، اختلاس‌ها، تورم، فقر، بی‌عدالتی و بیکاری با رفتن من به زندان حل شود و مردم ایران در رفاه باشند.»

این است عدالت جمهوری اسلامی: وزیری که پرونده اختلاس میلیاردی دارد یک سال، و طنزپردازی که با طنز مشکلات مملکت را گفته، ۱۴ ماه. آن‌ها از دزدی نمی‌ترسند، از رسوا شدن و حتی از خنده مردم می‌ترسند.

#شاکر_بوری

فریادهای این کارگر، حرف دل میلیون‌ها ایرانی است. امروز کسی در ایران تحت سلطه آخوند، «زندگی» نمی‌کند؛ بلکه تنها برای زنده ماندن می‌جنگد. تلاشی طاقت‌فرسا برای فراهم کردن حداقل‌هایی که بتوان تنها یک روز دیگر دوام آورد.

سرپناه، غذا، دارو، درمان، سوخت و حتی آب آشامیدنی سالم؛ تهیه تمام این‌ها حالا برای میلیون‌ها ایرانی سخت و گاه غیرممکن شده است.

این چه نکبتی است که بر زندگی مردم ایران آوار کرده‌اید؟ هیچ انسانی روی زمین سزاوار رنجی نیست که جمهوری اسلامی به مردم خود تحمیل کرده است.
دیر نیست روزی که خشم مردمی که از سفره‌شان زدید و خرج نیابتی‌هایتان کردید، دامن‌تان را بگیرد.

#گرانی #فقر #کارگران

مطهره گونه‌ای روز گذشته به زندان اوین منتقل شد.
دختری که با رتبه ۱۱۷ وارد دانشگاه تهران شد، ترم آخر دندانپزشکی بود، اخراجش کردند و حالا به جای روپوش سفید، پشت میله‌هاست.

حکمش ۱۵ ماه زندان است و دادگاه در متن رأی صریح نوشته: چون احکام تعزیری قبلی بر او اثر نکرده، مجازات تشدید شده است.

یعنی این رژیم با افتخار می‌گوید چون صدای این جوان خاموش نشده، پس جریمه‌اش می‌کنیم.

جرمش چه بود؟ نوشتن حقیقت.
وحشیانه به خانه‌اش ریختند، تیراندازی کردند و پدر و مادرش کتک خوردند و او ۳۴ روز بدون حتی قرار بازداشت در سلول انفرادی زندانی ماند.

خودش گفته بود: «این گلوله‌ها واقعی‌اند، جایشان در دیوار خانه‌مان هم واقعی است. نه اسرائیل، که وزارت اطلاعات به سمت ما شلیک کرد.»
و این شرایط و وضعیت دانشجوی نخبه این مملکت است که با او و خانواده‌ش چنین رفتار می‌شود.
صدایش باشیم.

#مطهره_گونه‌ای
#زن_زندگی_آزادی

ویدیو و پیام دریافتی:

«این فیلم رو از تهران براتون میقرستم.
اتوبان شهید همت.
مردم دیگه از گرونی بنزین می‌ترسند.
با این نرخ بنزین اصلا نمیشه یه باک پر کرد.
وضع غیر ممکن شده
کجا غیب شدن همه مدیرا؟
چه کار می‌کنند؟
نمی‌تونیم دیگه والا. سکوت نخواهیم کرد.»

صبح امروز یک رپر ۲۱ ساله را در زندان کشتند و هنوز کسی نمی‌داند او را چطور به قتل رساندند.

عرفان میرزایی، خواننده‌ی رپ و از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه، در زندان دستگرد اصفهان در شرایطی جانش را از دست داد که تنها جرمش یک ویدیو بود؛ ویدیویی در گوشی‌اش که حضورش در اعتراضات را نشان می‌داد. با همان ویدیو او را به «محاربه» متهم و به اعدام محکوم کردند.

برخی منابع خبری می‌گویند حکم اعدامش بامداد یکشنبه ۱۵ شهریور، بی‌اطلاع خانواده، اجرا شده است.
رسانه‌های دیگر به نقل از نزدیکانش می‌گویند او پس از ماه‌ها شکنجه برای گرفتن اعتراف اجباری، بر اثر ضرب و جرح جان داده است.

گفته شده که وقتی پیکرش را تحویل دادند، دست و پا و لگنش شکسته و صورت و بدنش کبود و متورم بود. خانواده‌اش می‌گویند پیش‌تر تهدید شده بودند درباره‌ی سرنوشت فرزندشان حرفی نزنند.
درنهایت ماموران از ترس مردم، اجازه ندادند عرفان در اصفهان دفن شود و او را در سکوت امنیتی در روستای غرغن فریدن به خاک سپردند.

مخفیانه بازداشتش کردند، مخفیانه محاکمه‌اش کردند، مخفیانه کشتند و غریبانه به خاک سپردند.

اینجا رشت است؛ شهری که پس از یک شبانه‌روز بارندگی به زیر آب رفته و در خیابان‌هایش باید با قایق تردد کرد.
یادمان نرفته دی‌ماه گذشته در همین شهر، چطور ماشین سرکوب برای قتل‌عام مردم بسیج شد و بازار تاریخی‌اش را به آتش کشید.

از حکومتی که عامل آن جنایات بود، نمی‌توان انتظار داشت بحران سیل را مدیریت کند یا به داد شهروندان برسد. مردم ایران باید خودشان به فکر یکدیگر باشند؛ از یک تشکیلات تروریستی، جز مرگ، فقر و فاجعه چیزی نصیب ما نخواهد شد.

آزارگران حجاب و عمله‌های شر در هر لباسی ممکن است برای زنان مزاحمت ایجاد کنند. اینجا درمانگاه است و زنی که لباس تیره پوشیده از دادن خدمات درمانی به یکی از مراجعان خودداری می‌کند و می‌گوید اینجا مسئول من هستم و باید حجاب داشته باشی.
در نهایت زنی که حاضر به حجاب سر کردن نیست شماره نوبت خود را زمین می‌اندازد و محل را ترک می‌کند.

کاربران عرزشی و حکومتی در شبکه‌های اجتماعی این ویدیو را به عنوان رفتار درست با زنانی که حاضر به سر کردن حجاب نیستند، منتشر کرده‌اند. اما خودشان نیز خوب می‌دانند که نمی‌توان در برابر اراده جمعی زنان ایرانی ایستاد و کوچه و خیابان‌های شهر گواه شکست حکومت از زنان ایران است.

رفتارهایی غیرانسانی‌تر و رذیلانه‌تر از عدم ارائه خدمات درمانی را هم زنان ایران از شما دیده‌اند و عقب نکشیده‌اند.
بچرخ تا بچرخیم.

#زن_زندگی_آزادی