جاویدنام سالار مهری روز ۱۸ دی‌ماه در نسیم‌شهر به قتل رسید. او پیش از کشته شدن در ویدیویی خطاب به دوستانش با خنده می‌گوید: «اگه من مُردم، اسمم رو نگذارید فراموش بشه، آدم باشین»

قول می‌دهیم نه نام تو و نه نام هیچ جاویدنامی که جانش را بر سر رسیدن به آزادی گذاشت فراموش نشود. قول می‌دهیم این مسیر را نیمه‌کاره رها نکنیم و تا فردا در یک ایران آزاد، مادران و پدران حکایت دلاوری و شرافت نسلی را برای فرزندانشان بگویند، که ایرانی آزاد و آباد مدیون وجود آنان است.

چقدر شریف بودی تو. چقدر شجاع بودی. جاویدنام مجید فرنیا، متولد ۱۳۵۸ بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی چالوس با شلیک مستقیم گلوله جنگی توسط مأموران رژیم جمهوری اسلامی ایران کشته شد.
او در ویدیویی که قبل از رفتن به خیابان تهیه کرده است می‌گوید: «دارم می‌رم، دارم می‌رم بیرون، نه برای خودم، برای پسرامون. برای آیندگان که بدونن شاید هیچ‌کاری نکردیم براشون، شاید زودتر از اینا باید قدم برمی‌داشتیم، اما برای آزادی باید جان داد.»
او در انتهای این ویدیو به پدر و مادر و برادر و خواهرش می‌گوید که دوستشان دارد.
ساعتی بعد او به خیابان می‌رود و واقعا برای آزادی جان می‌دهد. برای آیندگان.
فراموش نخواهی شد.

در این شبها و روزها که جشن حکومتی ۲۲ بهمن برپاست و به قول شاملو «ابلیس پیروز مست، سور عزای ما را به سفره نشسته است»، مردم زخم خورده و شجاع ایران در میان نورافشانی حکومتی، پشت پنجره‌ها فریاد مرگ بر خامنه‌ای سر‌ می‌دهند.
سوگ و خشمی بزرگ زیر سایه این شهر آرمیده است و همه می‌دانند که این آتش زیر خاکستر بار دیگر زبانه خواهد کشید و این بار مردم دیگر دست خالی نخواهند بود و ریشه خامنه‌ای و مزدوران و تروریستهایش را خواهند سوزاند.

سبا (ونوس) نگهبان، مربی فیتنس و بدنسازی بود که شامگاه پنجشنبه ۱۹ دی‌ماه با شلیک گلوله جنگی در منطقه اندرزگو تهران به قتل رسید. دو گلوله به گردن و شکم او شلیک کردند. او تنها فرزند خانواده بود و خاله او نیز که همراهش بود بعد از شلیک به چشمانش حالا ناچار به تخلیه یکی از چشمان خود شده است.
این جان زیبا را بی‌جان کردند که فسیل متعفنی بتواند همچنان دد صندلی قدرتش بماند.

ویدیو و پیام دریافتی:

«این بخش کوچکی از خیابان خمینی در کمالشهر کرج است که مزین به بنرهای جاویدنامانی است که در شامگاه ۱۸دی به همراه تعداد زیاد دیگری از جمله شیر بانوان شجاع ،بدست سفاکان مزدور خامنه‌ای بیرحمانه و در حالی که بطور مسالمت آمیز شعار میدادند،جان باختند.

سراسر خیابان مملو از بنرهای این دلاوران به خون خفته است که خود بیانگر بخش اندکی از جنایات گسترده رژیم اهریمنی در سراسر میهن است.
در آن شب بسیجیان خونخوار حتی به داخل منازل با فحاشی و هتاکی فراوان شلیک کردند و تعدادی را کشته و مجروح کردند. مردم چنانچه دسترسی داشتند، عزیزانشان را که کشته و مجروح شده بودند داخل منازل برده و در حد توان مجروحان را مداوا و برخی از جانباختگان را در باغچه‌‌های منازلشان دفن نمودند.
شبی دهشتناک و فراموش‌نشدنی...»

عسل شفیعی، زن جوان ۲۱ ساله‌ای بود که سرشار از شور و آرزو و دانشجوی مهندسی کامپیوتر در تهران بود.
در شامگاه روز ۱۸ دی در نازی‌آباد تهران، با شلیک مستقیم به پشت سرش توسط نیروهای قاتل رژیم کشته شد.
خانواده‌اش روزها در جستجویش بودند تا خبر تلخ مرگش را بشنوند.
چقدر زیبا بود و چقدر دردناک است از دست دادن چنین جوانانی.
او در جریان خیزش زن زندگی آزادی نیز حضوری فعال داشت و آن زمان در توییتی نوشته بود: «هیچ مرگی زیباتر از مرگ در راه ایرانی آزاد نیست»
او حدود یکماه پیش از کشته شدن در توییتی دیگر نوشته بود: «واقعا کاش یکی بزنه تو گوشمون به خودمون بیایم. حق ما اینجور زندگی کردن نیست.»
یادت همیشه زنده خواهد بود.

یک جوان هنرمند به نام جابر رشادی در تهران داخل مترو ترانه «وطن پرنده پر در خون» را اینچنین می‌خواند. بشنوید که چه غم و چه صلابتی صدایش دارد. مسافران در مترو همگی انگار خود صاحب عزای وطن‌ و داغدار فرزندان زیبای ایران هستند. مردمی که همه با هم همدردند و با نگاهشان با هم حرف می‌زنند.
این مردم در مرحله سوگ و ماتم نمی‌مانند. میلیونها کاوه، درفش‌های کاویانی خود را بلند خواهند کرد و حکومت نحس خامنه‌ای را که روی خون و استخوان‌های بهترین فرزندان این سرزمین بنا شده است، سرنگون خواهند کرد.

ویدیو و پیام دریافتی:

«من و دوستانم این کار رو انجام میدیم چون دیگه چیزی برای از دست دادن نداریم.
تا سقوط این رژیم آدم کش ادامه هم میدهیم
هر جا که ممکنه.
این بار کانون بازنشستگان بسیج و سپاه پیرانشهر.
نوروز امسال را جشن آزادی میگیریم.»

جاویدنام مسیح بیگدلی ۱۵ ساله بود که روز ۱۹ دی‌ماه در خیابان خاقانی اصفهان مقابل چشمان پدرش او را کشتند. پدری که وقتی با اسلحه ساچمه‌ای به پای پسرش شلیک کردند خود را روی پسرش انداخت و بدنش را حائل پسر کرد.
غافل از آنکه تروریستهای خامنه‌ای خون کودک می‌خواستند.
پدر را کنار کشیدند و شلیک دوم را با شات‌گان به صورت این کودک ۱۵ ساله کردند. شلیکی که باعث مرگ پسر مقابل چشمان پدر شد.
آنها می‌دانستند با شلیک به پسر، پدر را هم کشته‌اند.

هنوز واژه‌ای دد هیچ زبانی وجود ندارد که پستی و جنایتکاری شما را بتواند تشریح کند.

مهدی خلیلی ۲۲ ساله بود. روز هجدهم دی‌ماه در اسلامشهر از ناحیه پا گلوله می‌خورد. خانواده‌اش چندین روز به دنبالش بودند و پس از پنج روز جسم بی‌جان عزیزشان را در کهریزک پیدا می‌کنند. پس از بررسی پیکر متوجه می‌شوند جای دو گلوله بر روی بدنش است. گلوله‌ای که به پا خورده و خون اطرافش خشک شده و گلوله‌ای که به قلب خورده و زخم کاملا تازه است.
به مهدی خلیلی چند روز پس از بازداشت با پای زخمی، در بازداشتگاه تیر خلاص زده بودند.
و این یک استثناء نبود. کشتاری سیستماتیک و ظالمانه که جمهوری اسلامی در هفته‌های گذشته جایگزین اعدام کرده است.

به گفته بسیاری از کسانی که پس از یک هفته برای پیدا کردن پیکر عزیزانشان به کهریزک رفته بودند، همچنان با آمبولانس پیکرهایی به کهریزک آورده می‌شد که خون کشته شدگان تازه بود.
اینها اسنادی روشن از جنایت علیه بشریت است.

در این روزهای سخت و تلخ خوب است این ویدیو را هم ببینیم. این مجری صداوسیما در مراسم سالگرد جشن حکومتی ۲۲ بهمن زبانش نمی‌چرخد و به جای مرگ بر آمریکا، مرگ بر خامنه‌ای می‌گوید.
حرفی که حرف دل یک ملت است.

«علیرضا ظرفچی»، رییس کمیته‌داوران ورییس کمیته مربیان و عضو کمیته فنی در قویترین مردان کشور با انتشار ویدیویی در حساب اینستاگرام خود اعلام کرد از تمامی سمت‌هایی که دارد کناره‌گیری کرده است.
این کناره‌گیری در اعتراض به کشتار مردم ایران در جریان انقلاب ملی ست.

او در یادداشتی که همراه با این ویدیو منتشر کرده نوشته است «این داغ خیلی سنگین است. من دیگر آن آدم سابق نخواهم شد.»

این وظیفه تک تک ورزشکاران و دست‌اندرکاران ورزش است که حالا از این حکومتی که تا زانو در  خون مردم ایران است، اعلام برائت کرده و کنار مردم داغدار و دادخواه بایستند.

جاویدنام عباس رشیدی روز ۱۸ دی‌ماه در تجمعات شهر سمیرم مجروح می‌شود. او از ترس دستگیری به جای به بیمارستانی در سمیرم برای درمان به اصفهان می‌رود. اما تحت تعقیب قرار می‌گیرد و روز یکشنبه جسدش به خانواده‌اش تحویل داده می‌شود.
در مراسم خاکسپاری او مردم شعار «مرگ بر خامنه‌ای» و «تا آخوند کفن نشود این وطن وطن نشود» سر دادند.

به این چشمها نگاه کنید. به این دستها که دسته تی را مثل ویولون در دست گرفته است که شاید چند لحظه‌ای در ساعت استراحت کارگری تفریح کند. که بخواند و بنوازد و فقر و تلاش برای فقط سیر کردن شکم خود و خانواده‌اش را از یاد ببرد.  جاویدنام جعفر کاووسی روزبهانی کارگر نهالستان و آسفالت‌کار بود.
روز بیستم دی‌ماه به قلبش شلیک کردند.

فریادهای این مادر قلبم را مچاله کرد. او مادر جاویدنام آیدا حیدری ست. دختری که دانشجوی پزشکی بود و روز ۱۸ دی‌ماه توسط جنایتکاران حکومت به قتل رسید.
چه زندگی‌هایی را تباه کردی خامنه‌ای خونخوار! چه جان‌های زیبایی را گرفتی که بیشتر حکومت کنی!
فریادهای این مادر، فریاد یک ایران است.
همه ما سوختیم. همه ما داغداریم. قسم به همین رنجی که می‌بریم، قسم به آن فریادهای از ته قلبت که عقب نخواهیم نشست. ادامه می‌دهیم تا روزی که قاتلان این زیباترین فرزندان ایران را به سزای جنایاتشان برسانیم.

این جاویدنام محمد جباری‌ست. همان قهرمانی که جلوی در ورودی ساختمان ایستاد تا مردم فرصت داشته باشند و بروند، داخل طبقات پناه بگیرند. چقدر شبیه حرفهایت بودی. چقدر بزرگ بودی.
زندگی ما ایرانیان حالا دیگر با یاد فداکاریهای شما جاویدنامان وطن برای همیشه گره خورده است. هر کار بکنیم، هر جا برویم، هرچقدر زمان بگذرد، فراموش نمی‌کنیم که در ایران چه شیرمردان و شیرزنانی با دست خالی مقابل گلوله ایستادند.

روز ۱۹ دی محمد جباری بعد از آنکه چند ثانیه‌ای مقاومت کرد اما در نهایت نتوانست در را بسته نگه دارد. قاتلان وارد شدند و از فاصله نزدیک با شات‌گان به سینه‌اش شلیک کردند و او جاودانه شد.

عباس عراقچی با خفت و خاری از حضور در شورای حقوق بشر سازمان ملل محروم شد. سخنرانی او را پس از جمع‌آوری یکصد هزار امضا از ایرانیان لغو کردند.

هیلل نویر، مدیر اجرایی دیده‌بان سازمان ملل، اعلام کرد نام عباس عراقچی، از فهرست سخنرانان مراسم افتتاحیه شورای حقوق بشر سازمان ملل در ۲۳ فوریه حذف شده است.

او نوشت که این اقدام پس از جمع‌آوری ۱۰۰ هزار امضا برای لغو دعوت عراقچی و همچنین درخواست از پلیس سوئیس برای بازداشت او به اتهام «جنایت علیه بشریت» صورت گرفت.

بیچاره‌تان می‌کنیم. بیچاره‌تر از این! فکر کردید کشتید و تمام شد؟
مشتی قاتل و تروریست هستید و دنیا با شما همان معامله‌ای را خواهد کرد که با تروریستها می‌کند.

جاویدنام نازلی جان‌پرور روز ۱۸ دی‌ماه در منطقه قیطریه تهران هدف شلیک ساچمه‌های نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. او را با وضعیت وخیم به کلینیک قیطریه منتقل کردند. در کلینیک تحت درمان قرار داشت که مأموران جمهوری اسلامی او را از داخل مرکز درمانی ربودند.

درنهایت پیکر بی‌جان نازلی جان‌پرور با اثر تیرخلاص در پزشکی قانونی پیدا شد.

نازلی جان‌پرور پادشاهیخواه بود. او در بخشی از یک توییت پیش از کشته شدن نوشته بود: «...من خیلی وقته پذیرفتم برای نابودی این نکبتا باید هزینه داد»

و نازلی جان‌پرور این هزینه را با نثار جان خود پرداخت.

رامین پویافرد پدر یک دختر کوچک بود.
دختری که همه عشق و زندگی‌اش بود.
او اصالتا دامغانی و ترک زبان بود و دد شهریار زندگی می‌کرد.
شب هجدهم دی‌ماه در فلکه پنجم فردیس با گلوله جنگی به سرش شلیک کردند.

او در اینستاگرامش تصاویری از خود با دخترش منتشر کرده بود. جایی نوشته بود:

«دختر قشنگم
لبخندت و خنده‌هایت
که کیلومترها ادامه پیدا می‌کند
قلب و روح من گرم می‌شود
تو خیلی سریع بزرگ می‌شوی
درحالی که من آرزو می‌کنم هر لحظه با تو بودن
تا ابد ادامه داشته باشد»

لعنت به قاتلانی که آرزوهای او را خاک کردند.

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام
براتون این نوشته‌ای که امروز بر روی پل هوایی در راه محل کارم در زنجان دیدم رو میفرستم. به‌نظر میرسد مردم دیگر از هیچ چیز واهمه ندارند و انگار خودشان را برای از سرگیری اعتراضات در روز چهلم و براندازی این رژیم ظالم و قاتل آماده کرده‌اند. مهم است که صدای مردم ایران را منتشر کنید تا شنیده شود.
بر روی بنر نوشته شده است:
«آخرین روز جمهوری اسلامی رسیده؛
در چهلم جاویدنامان اعتراضات را از سر می‌گیریم و آغاز ایرانِ آزاد را جشن می‌گیریم»