فریادهای این مادر قلبم را مچاله کرد. او مادر جاویدنام آیدا حیدری ست. دختری که دانشجوی پزشکی بود و روز ۱۸ دی‌ماه توسط جنایتکاران حکومت به قتل رسید.
چه زندگی‌هایی را تباه کردی خامنه‌ای خونخوار! چه جان‌های زیبایی را گرفتی که بیشتر حکومت کنی!
فریادهای این مادر، فریاد یک ایران است.
همه ما سوختیم. همه ما داغداریم. قسم به همین رنجی که می‌بریم، قسم به آن فریادهای از ته قلبت که عقب نخواهیم نشست. ادامه می‌دهیم تا روزی که قاتلان این زیباترین فرزندان ایران را به سزای جنایاتشان برسانیم.

این جاویدنام محمد جباری‌ست. همان قهرمانی که جلوی در ورودی ساختمان ایستاد تا مردم فرصت داشته باشند و بروند، داخل طبقات پناه بگیرند. چقدر شبیه حرفهایت بودی. چقدر بزرگ بودی.
زندگی ما ایرانیان حالا دیگر با یاد فداکاریهای شما جاویدنامان وطن برای همیشه گره خورده است. هر کار بکنیم، هر جا برویم، هرچقدر زمان بگذرد، فراموش نمی‌کنیم که در ایران چه شیرمردان و شیرزنانی با دست خالی مقابل گلوله ایستادند.

روز ۱۹ دی محمد جباری بعد از آنکه چند ثانیه‌ای مقاومت کرد اما در نهایت نتوانست در را بسته نگه دارد. قاتلان وارد شدند و از فاصله نزدیک با شات‌گان به سینه‌اش شلیک کردند و او جاودانه شد.

عباس عراقچی با خفت و خاری از حضور در شورای حقوق بشر سازمان ملل محروم شد. سخنرانی او را پس از جمع‌آوری یکصد هزار امضا از ایرانیان لغو کردند.

هیلل نویر، مدیر اجرایی دیده‌بان سازمان ملل، اعلام کرد نام عباس عراقچی، از فهرست سخنرانان مراسم افتتاحیه شورای حقوق بشر سازمان ملل در ۲۳ فوریه حذف شده است.

او نوشت که این اقدام پس از جمع‌آوری ۱۰۰ هزار امضا برای لغو دعوت عراقچی و همچنین درخواست از پلیس سوئیس برای بازداشت او به اتهام «جنایت علیه بشریت» صورت گرفت.

بیچاره‌تان می‌کنیم. بیچاره‌تر از این! فکر کردید کشتید و تمام شد؟
مشتی قاتل و تروریست هستید و دنیا با شما همان معامله‌ای را خواهد کرد که با تروریستها می‌کند.

جاویدنام نازلی جان‌پرور روز ۱۸ دی‌ماه در منطقه قیطریه تهران هدف شلیک ساچمه‌های نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. او را با وضعیت وخیم به کلینیک قیطریه منتقل کردند. در کلینیک تحت درمان قرار داشت که مأموران جمهوری اسلامی او را از داخل مرکز درمانی ربودند.

درنهایت پیکر بی‌جان نازلی جان‌پرور با اثر تیرخلاص در پزشکی قانونی پیدا شد.

نازلی جان‌پرور پادشاهیخواه بود. او در بخشی از یک توییت پیش از کشته شدن نوشته بود: «...من خیلی وقته پذیرفتم برای نابودی این نکبتا باید هزینه داد»

و نازلی جان‌پرور این هزینه را با نثار جان خود پرداخت.

رامین پویافرد پدر یک دختر کوچک بود.
دختری که همه عشق و زندگی‌اش بود.
او اصالتا دامغانی و ترک زبان بود و دد شهریار زندگی می‌کرد.
شب هجدهم دی‌ماه در فلکه پنجم فردیس با گلوله جنگی به سرش شلیک کردند.

او در اینستاگرامش تصاویری از خود با دخترش منتشر کرده بود. جایی نوشته بود:

«دختر قشنگم
لبخندت و خنده‌هایت
که کیلومترها ادامه پیدا می‌کند
قلب و روح من گرم می‌شود
تو خیلی سریع بزرگ می‌شوی
درحالی که من آرزو می‌کنم هر لحظه با تو بودن
تا ابد ادامه داشته باشد»

لعنت به قاتلانی که آرزوهای او را خاک کردند.

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام
براتون این نوشته‌ای که امروز بر روی پل هوایی در راه محل کارم در زنجان دیدم رو میفرستم. به‌نظر میرسد مردم دیگر از هیچ چیز واهمه ندارند و انگار خودشان را برای از سرگیری اعتراضات در روز چهلم و براندازی این رژیم ظالم و قاتل آماده کرده‌اند. مهم است که صدای مردم ایران را منتشر کنید تا شنیده شود.
بر روی بنر نوشته شده است:
«آخرین روز جمهوری اسلامی رسیده؛
در چهلم جاویدنامان اعتراضات را از سر می‌گیریم و آغاز ایرانِ آزاد را جشن می‌گیریم»

مراسم چهلم جاویدنامان پریسا لشکری و مهرزاد نظری در نورآباد ممسنی با شعار «مرگ بر خامنه‌ای» همراه شد.
می‌شنوی خامنه‌ای؟ مردم مرگت را آرزو می‌کنند. آن هم نه در شمال تهران. در نورآباد ممسنی. در شهرهای کوچک، در روستاها، در همه جاهایی که زمانی می‌پنداشتید چون جامعه سنتی دارد، مردمانش حامی آخوند و حکومتند.
گوش کن. این روزها صدای «مرگ بر خامنه‌ای» در این شهرها و روستاهای کوچک بلندتر است.

با صدایش، با خندیدنش، با رقصیدنش، با بافتن موهای همسرش، با لحظه لحظه زندگی‌اش که در صفحه اینستاگرام همسرش منتشر شده بود اشک ریختم.
جاویدنام امیراحمدوند هنرمند تئاتر و ورزشکار بود. او چشم انتظار به دنیا آمدن فرزندی بود که نامش را دیار گذاشته بودند.
اما او هیچوقت فرزندش را ندید.

امیر احمدوند را روز ۱۸ دی‌ماه در فلکه دوم تهرانپارس کشتند.
شور زندگی را با سه گلوله خاموش کردند.

حالا هزاران کیلومتر دورتر از او و خانواده‌اش بسیارند کسانی که برایش اشک می‌ریزند چنانکه انگار برادری را از دست داده‌اند.
اشک می‌ریزند و برای رسیدن آن روز بزرگ مصمم‌تر و آماده‌تر می‌شوند.

در خلوت ِ روشن با تو گريسته‌ام
براي ِ خاطر ِ زنده‌گان،
و در گورستان ِ تاريک با تو خوانده‌ام
زيباترين ِ سرودها را
زيرا که مرده‌گان ِ اين سال
عاشق‌ترين ِ زنده‌گان بوده‌اند.
_ شاملو

مراسم چهلم جاویدنام ارمیا فضلی در اراک با حضور گسترده مردم و پخش موزیک و دست‌افشانی همراه بود.
جمهوری اسلامی با پخش وصیت جاویدنام مجیدرضا رهنورد که گفته بود در مراسم من قرآن نخوانید و دست بزنید و موسیقی بگذارید و شادی کنید می‌خواست بگوید مخالفان من با دین و مناسک دینی مخالفند.
بله ما با هر آنچه شما قاتلان و پست‌فطران را مسلط به سرنوشت ما کرده است مخالفیم. بسیاری از این مردم حالا ماهیت ریاکار و کثیف شما را می‌شناسند و دیگر نمی‌توانید دین را پله کنید برای بالا رفتن خود.
ارمیا فضلی فقط ۱۸ سال داشت که به دست مزدوران خامنه‌ای به قتل رسید.

ویدیوی دریافتی:

اینجا بروجرد است و این لحظه‌ای‌ست که ماموران پس از اینکه با اسلحه ساچمه‌ای به یک شهروند شلیک می‌کنند و او به زمین میفتد، اینچنین مثل گله کفتار دوره‌اش می‌کنند و بدن مجروحش را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند. فرستنده ویدیو می‌گوید این جوان مجروح را پس از ضرب و شتم با خود بردند و از سرنوشتش اطلاعی ندارد.
اینها اسناد جنایت است که جهان باید ببیند و بداند.

این مادر بهروز نیکخواه است. این پرفورمنس رنج است. این پرفورمنس دادخواهی‌ست. این نمایش قدرت است کف خیابانهایی که در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه خامنه‌ای از خون جوانان این سرزمین سرخ شده بود. حالا خون‌ها را شسته‌اند اما خون شسته و فراموش نمی‌شود.
بهروز نیکخواه مالک مغازه لباس‌فروشی دایموند در فردیس کرج در حال کمک به مجروحان بود که از ناحیه سر هدف شلیک قرار گرفت.
و حالا مادرش تصویر فرزند در دست فریاد می‌زند: «من مادر بهروز نیکخواهم». او می‌گوید همسرش این دسته گل را داده است که آن را در روز ولنتاین به او بدهم و حالا آمده‌ام جایی که آخرین بار فرزندم آنجا دراز کشید.
خامنه‌ای بترس! از موشکهای آمریکایی نه...از داغ دل این مردم بترس که دودمانت را به باد خواهد داد.

سعید قاضیانی را روز نوزدهم دی‌ماه در قرچک ورامین با شلیک گلوله به سر کشتند. او که نویسنده و شاعر گیلک و اهل بندر انزلی بود، یک دختر نوجوان داشت. او بمب انرژی و پشت و پناه مادر و خانواده‌اش بود. تماشای ویدیوی آوازخوانی او برای اینکه مادرش را چند لحظه‌ای شاد کند، قلب آدم را به درد می‌آورد.
گفته شده است خبر کشته شدن پسر را هنوز به مادر که شرایط جسمی مناسبی ندارد، نداده‌اند.

خواهر جاویدنام سعید قاضیانی با انتشار ویدئویی از فریادهایش کنار مزار برادر، در صفحه اینستاگرامی که برای یادبود او ایجاد شده است نوشت: «سعید جان، این آبجی کوچیکه‌ است… همونی که هر شب به او سر می‌زدی. صبح‌ها به او پیام می‌دادی: سلام خاخور، چطوری؟ حال و روزش را ببین. از وقتی رفتی، سرگشته کوچه‌ها و خیابان‌ها است. مدام یادت می‌کند، زنجیر تو را انداخته گردنش. این آبجی یه جور دیگه سوخت. دورت بگردم، برادر سرافرازم..»

این صحبتهای شایان سماکوش پسر جاویدنام حسن سماکوش در مراسم چهلم پدرش است. شما ذره‌ای ترس و یا نگرانی و استیصال در این صدا و در این وجود می‌بینید؟ او می‌گوید پدرش و تمام جاویدنامان مانند زخمی روی تن وطن هستند اما در تاریخ فرهنگ ما همیشه غالب بوده است.
او می‌گوید ما ایرانیان برای آنچه می‌سازیم ایرانی هستیم و نه آنچه از دست داده‌ایم.

پسر این جاویدنام راه آزادی در انتهای صحبتهایش از حاضران می‌خواهد که سرود «ای ایران» بخوانند.

جاویدنام حسن سماکوش روز هجدهم دی‌ماه در شهر بابل از ناحیه صورت و چشم هدف اصابت گلوله‌های ساچمه‌ای قرار می‌گیرد و شدت جراحات به حدی‌ست که سه روز بعد در بیمارستان جانش را از دست می‌دهد.
خانواده‌اش به شدت تحت فشار قرار می‌گیرند که او را بسیجی اعلام کنند که نمی‌پذیرند و فرزندش در روز چهلم این جاویدنام اینچنین نام و یاد پدر را بلندآوازه می‌کند.

ارتش آمریکا ویدیویی در حساب کاربری رسمی خود در شبکه ایکس منتشر کرده است که لحظاتی از ورود سربازان آمریکایی بر روی عرشه یک نفتکش حامل نفت ایران را برای توقیف این نفتکش نشان می‌دهد.
این نفتکش در اقیانوس هند متوقف شده است. جمهوری اسلامی که تهدید به بستن تنگه هرمز می‌کرد حالا اقیانوس‌های جهان هم برایش بسته است. چه شد موشعلی؟ اقتدارتان فقط در کشتن مردم بی‌سلاح است؟
دیگر نفت یواشکی هم نمیتوانی بفروشی و کم کم جنازه‌ای که از شما بر مسند قدرت باقی مانده است، بو خواهد گرفت. آنگاه همان هواداران معدودتان نیز که دلخوش به پهن بودن سفره انقلاب و چپاول هستند، رنگ عوض کرده و به دفن‌تان رضایت خواهند داد.
روزی که دیر نیست و همه‌تان باید پاسخگوی جنایات و دزدی‌های خود باشید.

این صدای آواز خوانی جاویدنام احسان ابوالحسن‌بیگی‌ست. او را در محدوده فلکه قهرمانان میانرود شیراز با شلیک گلوله کشتند. او را کشتند اما این صدا در یادها می‌ماند:
«ای دست به خون آلوده، دامان تو را می‌گیرد خونی که به گردن داری نرود از یادت، خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل»

احسان ابوالحسن‌بیگی در آخرین فعالیت خود در شبکه‌های اجتماعی، در یک استوری نوشته بود:
«دیگر در خانه ماندن جایز نیست. همه باید به خیابان بیایم. همه باید غیرت به خرج بدهیم. حتی اگر نتوانیم در خیابان به اعتراضات بپیوندیم، جلو در خانه یا مغازه‌مان که می‌توانیم بیاییم و اعلام حضور کنیم.»

یادت گرامی و نامت جاویدان

امید ابو، پدر دو دختر ۱۲ و ۸ ساله بود. اینجا مراسم چهلم اوست که دخترانش بر سر مزار او بی‌تابی می‌کنند. امید ابو شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه در جریان اعتراضات میدان هفت‌حوض تهران، از ناحیه سر هدف گلوله‌ای که از بالای کلانتری شلیک شده بود، قرار گرفت و کشته شد.

​او ۴۴ ساله و صاحب یک نمایشگاه موتور بود و زمانی جان باخت که به‌تازگی خانه‌اش را عوض کرده بود. اما قاتلان فرصتی به او ندادند که حتی یک شب نیز در منزل جدیدشان که با زحمت برای خانواده‌اش تهیه کرده بود بخوابد.

امید ابو در خیزش زن زتدگی آزادی نیز حضور داشت و می‌گفت: «اگر مظلوم زیر بار ظلم برود، به اندازه ظالم خطاکار است.»

​شبی که او کشته شد، پیش از خروج از خانه، با باور به تغییر شرایط گفته بود: «این بار فرق می‌کند و این‌ها سرنگون می‌شوند.»

بله، بی‌شک چنین خواهد شد. اما حیف از جان‌های عزیزی که در این راه، قربانی دیوسیرتی و درنده‌خویی خامنه‌ای جنایتکار و مزدورانش شد.

ویدیوی دریافتی:

این ویدیو مربوط به روز ۱۸ دی‌ماه است. فرستنده ویدیو نوشته که آن شب در بندر گناوه، سرکوبگران گلوله گاز اشک‌آور را مستقیم به پنجره این خانه شلیک کردند که منجر به آِتش‌سوزی داخل خانه گردید.
همان حکومتی که در رسانه‌هایش وقیحانه عنوان می‌کند مردم خودشان خانه‌ها و مغازه ها را آتش زدند، اینچنین زندگی مردم را به آتش می‌کشید.

ویدیوی دریافتی:

کاری از گروهی از هنرمندان داخل ایران که به دلایل امنیتی هویتشان را اعلام نکرده‌اند. سرودی در ستایش مبارزه، ایستادگی، امید و پیروزی.

هنر اعتراضی بخش مهمی از انقلاب مردم ایران است.
هنرمندان وقایع انقلاب و آرمانهایش را با طراحی پوستر یا با ساخت موسیقی و ویدئوکلیپ به تصویر می‌کشند و انقلاب را زنده نگاه می‌دارند.


#هنر_انقلاب

هنرانقلاب:
ویدیوی دریافتی: تقدیم به شهدای راه ازادی

ریحانه قدسی ۲۲ ساله و اهل قزوین بود. به چشمهایش، به پیچ و خم موهایش، به زیبایی و ملاحت دخترانه‌اش نگاه کنید. به جوانی‌اش و به لبخندش نگاه کنید. تروریستهای خامنه‌ای در شرایطی در شامگاه روز ۱۸ دی‌ماه به او با سلاح جنگی شلیک کردند که او تلاش داشت از مهلکه دور شود. او را از پشت زدند و گلوله‌ای که قفسه سینه‌اش را شکافت از پشت کمرش وارد شده بود.
لعنت به شما که از داعش بدتر بودید برای این مردم و بدانید تاوان خواهید داد.