ویدیویی که به تازگی وحیدآنلاین منتشر کرده است، لحظه ربودن توام با ضرب و شتم یک زن توسط تروریستهای جمهوری اسلامی را نشان می‌دهد.
این ویدیو فاقد صداست و به همین شکل منتشر شده است.
ماموران امنیتی چنانچه در ویدیو مشخص است، زن دیگری که همراه این زن جوان است و تلاش دارد مانع از ربایش او بشود را به عقب می‌رانند.

این ویدیو با شرح فردیس و تاریخ ۱۸ دی‌ماه منتشر شده است. از هویت و سرنوشت این زن اطلاعی در دست نیست.

سید پیمان حسینی پزشکی که در محل کار خود به نجات جان بسیاری از مجروحین اعتراضات در نورآباد دلفان کمک کرده بود، از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شده است.
او در مدت بازداشت زیر فشار شدید برای اعتراف اجباری بوده است. در نهایت نیروهای امنیتی فیلمی تقطیع شده از او منتشر می‌کنند که به دروغ نشان بدهند او با سیستم امنیتی همکاری کرده است.
این پزشک شجاع و متعهد، اتهام لیدری در اعتراضات، آتش زدن اموال دولتی و ارتباط با دول خارجی از جمله اسرائیل در پرونده‌اش وجود دارد.
با توجه به پرونده‌سازی برای او و سناریو نویسی برای تخریب وجهه او نزد همشهریانش، حالا بسیاری نگران جان او هستند.
صدای این پزشک شریف و شجاع باشیم.

ویدیوی دریافتی:
این صدای مدارس است. صدای دانش‌آموزان مدرسه‌ای در تهران که تصاویر خمینی و خامنه‌ای را زیرپا گذاشته‌اند و سرود «نام جاوید وطن» می‌خوانند.
هیچ چیز دیگر در این کشور عادی نخواهد شد تا سرنگونی نهایی‌تان.

این جوان خوشرو و ورزشکار نامش داود سهرابی ست.
روز ۱۸ دی‌ماه در خیابان پیروزی تهران، ماموران حکومت لوله اسلحه را روی چشمش گذاشتند و ماشه را چکاندند. تیر خلاص را در چشم او و برای کشتنش زدند.
گلوله جنگی از چشمش وارد و از پشت سرش خارج شد. با این حال او زنده ماند. ۵۵ روز در کما بود. ۵۵ روز خانواده‌اش امید داشتند شاید به زندگی بازگردد.
اما در نهایت جانش را از دست داد.
به خانواده‌اش گفتند علاوه بر هزینه بیمارستان باید ۷۰۰ میلیون تومان هم پول گلوله‌ای را بدهند که به چشمش شلیک کردند.
و راه دیگر آن است که او را بسیجی اعلام کنند که بدون هزینه اجازه خاکسپاری بدهند.

داود سهرابی فقط ۳۰ سال داشت. او شش سال به سختی ورزش کرد و زحمت کشید تا شغل قبلی خود یعنی پیک موتوری را رها کرد و تبدیل به مدل و ورزشکار حرقه‌ای شد.
و در آخر نتیجه همه تلاشهایش تنها گلوله‌ای بود در چشمش.
لعنت ابدی به قاتلان جوانان این سرزمین. تقاص خواهید داد.

این جوان خوشرو و ورزشکار نامش داود سهرابی ست.
روز ۱۸ دی‌ماه در خیابان پیروزی تهران، ماموران حکومت لوله اسلحه را روی چشمش گذاشتند و ماشه را چکاندند. تیر خلاص را در چشم او و برای کشتنش زدند.
گلوله جنگی از چشمش وارد و از پشت سرش خارج شد. با این حال او زنده ماند. ۵۵ روز در کما بود. ۵۵ روز خانواده‌اش امید داشتند شاید به زندگی بازگردد.
اما در نهایت جانش را از دست داد.
به خانواده‌اش گفتند علاوه بر هزینه بیمارستان باید ۷۰۰ میلیون تومان هم پول گلوله‌ای را بدهند که به چشمش شلیک کردند.
و راه دیگر آن است که او را بسیجی اعلام کنند که بدون هزینه اجازه خاکسپاری بدهند.

داود سهرابی فقط ۳۰ سال داشت. او شش سال به سختی ورزش کرد و زحمت کشید تا شغل قبلی خود یعنی پیک موتوری را رها کرد و تبدیل به مدل و ورزشکار حرفه‌ای شد.
و در آخر نتیجه همه تلاشهایش تنها گلوله‌ای بود در چشمش.
لعنت ابدی به قاتلان جوانان این سرزمین. تقاص خواهید داد.

جاویدنام محمد کریمی پرمهر، ۴۶ ساله و پدر دو فرزند بود. در شب ۱۹ دیماه در شهر چالوس خیابان دوستگر ماموران رژیم از ناحیه سینه به او شلیک کردند. زمانی که مردم به سمتش دویدند تا کمکش کنند هنوز داشت نفس می‌کشید. با هجوم ماموران، مردم فرارکردند و وقتی ماموران بالای سرش رسیدند چهار تیر دیگر به او شلیک کردند.

پس از این جنایت مأمورها، پیکر او را تحویل نمیدادند و در نهایت با کلی دوندگی پیکر را تحویل دادند با این شرط که شبانه باید خاکش کنید و کسی را خبردار نکنید. او را در کمتر از ۱۵ دقیقه، شبانه به خاک سپردند.

جاوید نام محمد کریمی پرمهر با جاوید نام آراز سلیمانی، همسایه بودند.
شب ۱۸ دی آراز جاویدنام شد و زمان خاکسپاری او، محمد حضور داشت و اشک می‌ریخت و دست می‌زد و شعار می‌داد و غافل از اینکه قرار است فردا خود نیز کنار آراز ، آرام بگیرد.
یادش گرامی.

دانشجویان دانشگاه هنر ایران روز چهارشنبه ۶ اسفند با برگزاری تجمع علیه جمهوری اسلامی شعار دادند.
در تجمع امروز دانشگاه هنر شعارهای «مرگ بر دیکتاتور»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»، «بترسید بترسید ما همه با هم هستیم» و «این گل پرپرشده هدیه به میهن شده» سر داده شد.

دانشجویان دانشگاه خوارزمی در ادامه تجمع خود در اعتراض به غیر حضوری کردن و مجازی‌سازی دانشگاه‌ها و نیز در گرامی‌داشت یاد جاویدنام ساغر سیف‌الهی، دانش‌آموخته دانشگاه خوارزمی، شعارهایی مانند «اگر مجازی بشه، شعارا تندتر می‌شه»، «قسم به خون ساغر، ایستاده‌ایم تا آخر» و «آزادی، آزادی، آزادی» سر دادند.

امروز چهارشنبه ششم اسفندماه دانشجویان دانشگاه هنر با پرچم «شیر و خورشید» و شعار «زن زندگی آزادی» در صحن دانشگاه تجمع کردند. در تجمع این دانشجویان شعارهایی مانند «ضجه بزن موشعلی، داره میاد پهلوی» سر داده شد.
در این تجمع دانشجویان اسامی تعدادی از دانشجویان و شهروندان کشته شده در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه را بلند خواندند و به آن جانهای از دست رفته برای آزادی ایران، ادای احترام کردند.

دانشجویان دانشگاه هنر اینچنین یاد برخی از کشته‌شدگان خیزش ملی ایران را زنده نگه می‌دارند.
دانشجویان با فریاد زدن نام کشته‌شدگان خیابان، بر عهد خود برای ادامه دادن راه جاویدنامان وطن تاکید می‌کنند.
ما مثل حلقه‌های زنجیر، به هم پیوند خورده‌ایم. امروز دانشجو فریادش، امتداد صدای همه آن کسانی‌ست که در جنایت بزرگ هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، صدایشان با سفیر گلوله خاموش شد.

مادر جاویدنام آیدا حیدری، همان زتی بود که انتشار اشکها و فریادهای دلخراشش در بالکن خانه‌اش و جمله «سوختم، دخترم دکتر بود» هنوز  یادآوری‌اش هم آتش به دلمان می‌زند. این مادر داغدار و دادخواه حالا مقابل دوربین نشسته است و به مردم از دلتنگی‌ها و شرایط سختش می‌گوید.
کاش می‌توانستیم کمی از کوه عظیم دردی که بر دوش داری را ما بر دوش بکشیم. گو اینکه امروز یک ایران عزادار دختر تو و دهها هزار جان عزیز از دست رفته دیگر است.
این مادر از مردم می‌خواهد برایش دعا کنند که بتواند این غم و فقدان بزرگ دخترش را تحمل کند.
ببینید. نجابتش و مظلومیتش را ببینید.
دیگر برای ما قصه مظلومیت حسین را نگویید. ما تا ابد می‌توانیم برای این جان‌های از دست رفته و برای این خانواده‌های داغ دیده، گریه کنیم.
و مطمئن باشید این اشک‌ها هدر نمی‌رود. این اشک‌ها تیغ پولاد انتقام را آب‌دیده‌تر می‌کند.

تصویر دریافتی:

آن کسی که اولین بار به خامنه‌ای که در جریان جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل به زیر زمین رفته بود لقب «موشعلی» داد هرکسی بود، خوب لقبی روی او گذاشت.
دو روز پیش دانشجویان شریف موش عروسکی از درخت اویختند و امروز دانش‌آموزان یک مدرسه در تهران، ترسو بودن و مثل موش پنهان شدنش را او یادآوری می‌کنند.

موشی که نه از غزه دفاع کرد و نه از حرم و در جواب مزدورانش گفت «زمین بسته بود؛ آسمان بسته بود».
بعد همین رهبر موش‌مرده برای صدور دستور کشتار مردم بی‌سلاح ایران، ادای شیر در آورد تا حامیانش حیدر حیدر گویان مردم بی‌دفاع را قتل‌عام کنند.

حالا همه تو را موشعلی صدا می‌کنند خامنه‌ای. حتی در مدارس...
نوش جانت این بی‌آبرویی آخر عمر!

محمد عباسی شهروند بازداشت شده در ملارد در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده است. دختر او نیز فاطمه عباسی توسط قاضی صلواتی (قاضی این شعبه) به ۲۵ سال زندان محکوم شده است.
این پدر و دختر در نتیجه یک سناریوسازی متهم شدند که در تاریخ ۱۷ دی و در جریان اعتراضات در ملارد یک سرهنگ نیروی انتظامی را به قتل رساندەاند. این حکم بر اساس اعترافات اجباری محمد بوده که زیر شکنجه اخذ شده است.

این پدر و دختر از داشتن وکیل محروم بودند و در تنها فیلمی که در دادگاه پخش شد اثری از آن‌ها در صحنه‌ی قتل دیده نمی‌شود.
جمهوری اسلامی برای طناب دارش به دنبال گردن است. صدای این پدر و دختر گرفتار در چنگ تروریست‌های جمهوری اسلامی باشیم.

ویدیوی دریافتی:

اینجا مراسم چهلم جاویدنام رضا اسدی یکی از اولین کشته‌شده‌ها در شهر گرگان است. جایی که روضه‌خوان از حاضران می‌خواهد فاتحه بخوانند و صلوات بفرستند، مردم همه دست می‌زنند.
جمهوری اسلامی چنان چهره‌ای از دین و اسلام به مردم نشان داد که حالا تمام مظاهر اسلام از نظر آنها اسم رمز سرکوب و جنایت است.
هیچ چیزی در دنیا نمی‌توانست چشمان مردم را به روی حقیقت و باطن آخوند و این دین‌معاشان، مثل جمهوری اسلامی باز کند.

هروقت اندوه و ناامیدی به سراغتان می‌آید، یادتان باشد که ما برای هدفی بزرگ ایستاده‌ایم و آن آینده فرزندان این سرزمین است.

زمان ما در مدارس «خمینی ای امام» می‌خواندیم و این زمان در مدارس «نام جاوید وطن» می‌خوانند.
با این نسل چطور می‌شود ناامید بود؟
به همه سختی‌ها باید بدانیم که فردای این سرزمین روشن است.

تماشایش هم سخت است. این ویدیوی از بی‌تابی و سوگواری پدر داود عباسی بر مزار فرزندش است. او با گریه و بی تابی می‌گوید:
«داود پاشو، داود پاشو بریم خونه، من پیرمرد رو تنها نذار». او در ادامه می‌گوید: «الهی قاتلت خیر نبینه، آقای خامنه‌ای، راحت شدی پسر من را کشتی؟»
جاویدنام داود عباسی روز ۱۸ دی‌ماه به دست ماموران جمهوری اسلامی در همدان کشته شد.

جاویدنام جابر محمدی روز ۲۸ دی‌ماه ۳۶ ساله می‌شد. اما ده روز قبل از تولدش یعنی روز هجدهم دی در ساعت ۸ شب در محله مسکن کرمانشاه مزدوران خامنه‌ای او را که صف اول تظاهرکنندگان بود ابتدا با گلوله پینت‌بال زدند و سپس از پشت او را با گلوله جنگی زدند.
او را به بیمارستان بردند اما گفته شده که همان لحظات اول تمام کرده بود.
و اینچنین بود که مردی جاودانه شد و خانواده‌ای امروز داغدار و دادخواه خون او هستند.

این ویدیو بخشی از مراسم چهلم جلویدنام عرفان میرموسوی ست. خواهر داغدار این جاویدنام، اینچنین در مراسم چهلم برادرش، یاد جوانی را گرامی می‌دارد که او هم آن روز چهلمش بود اما پدر و مادری نداشت که مراسم بزرگی برای چهلمش بگیرند.

خواهر عرفان در مراسم چهلم برادرش نام محمدرضا صارمی جوان اهل سیاهکل را بلند می‌گوید و حاضران برای شرافت و شجاعت او دست می‌زنند.

پیام همدلی که به این زیبایی داده می‌شود. پیامی به سرکوبگران و مزدوران خامنه‌ای که حالا ما همه یک خانواده‌ایم. ما به هم چنان پیوند خورده‌ایم که داغ هر کسی برای ما درست مانند داغ عزیز خودمان است.
یاد این دو جاویدنام راه وطن عرفان میرموسوی و محمدرضا صارمی گرامی.

حکم اعدام پیمان فرح‌آور، شاعر و ترانه‌سرای اهل رشت، برای بار دوم در شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور تایید شده است.

پیمان با نام شناسنامه‌ای «امین فرح‌‌آور»، متولد سال ۱۳۶۷ و پدر یک پسربچه حدودا ۱۰ ساله است. او روز ۲۷مرداد۱۴۰۳ در شهر رشت، شهر محل زندگی‌اش بازداشت شده و مدت ۲۶روز را در سلول انفرادی در یکی از بازداشتگاه امنیتی شهر رشت گذرانده است.

او در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۴ از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب رشت، به ریاست «احمد درویش‌گفتار» با اتهام «بغی» و «محاربه» به اعدام محکوم شده است.
این حکم برای بار دوم در دیوان عالی کشور تایید شده و اکنون جان این شاعر و ترانه‌سرای گیلک در خطر جدی ست.

پدر و مادر جاویدنام رها بهلولی‌پور، از مردم و به ویژه دانشجویان تشکر بابت حمایت‌ها و همدردی‌هایشان تشکر کردند.
پدر رها در بخش پایانی سخنانش گفت: «باد ما را با خود خواهد برد، رها روایت ناتمام این خاک...»

رها بهلولی‌پور، دانشجوی زبان ایتالیایی دانشگاه تهران بود. او روز ۱۹ دی بر اثر اصابت گلوله مزدوران خامنه‌ای به ریه‌اش جان سپرد.
رها در کانال تلگرامش نوشته بود «من خیلی طرفدار زندگی‌ام»

آخرین پیغام کانال رها در کانال تلگرامش فقط چند ساعت پیش از کشته‌شدنش گذاشته شد.
نوشت:«یک لحظه وصل شدم و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی،
برای همیشه.»