این برخورد یک زن آزارگر در مترو با چند نوجوان است که فقط می‌خواستند چند لحظه شاد باشند. این زن گوشی موبایلی را که گذاشته بودند تا از خود فیلم بگیرند، با خشونت پرت می‌کند و به آن‌ها می‌گوید: «شما دارید جامعه را به فساد می‌کشید، بروید خانه هر غلطی دلتان خواست بکنید.»

​این اتفاق ۲۳ خرداد در متروی تهران رخ داده و این نوجوانان ویدیو را برای کوثر افتخاری فرستاده‌اند.

​دست از سر این مردم بردارید. دوباره بوی سازش و تسلیم آمد و مردمی که تا دیروز با آن‌ها نمایش خیابانی راه می‌انداختید و در مدح تفاوت‌هایشان پشت میکروفون‌ها سخنرانی می‌کردید، حالا شدند عامل فساد و گوشت دمِ توپِ یک مشت عقده‌ای و آزارگر!

​#دوربین_ما_اسلحه_ما

پوریا امینی از گناباد خراسان رضوی فرزند هاشم امینی از فعالان و زندانیان سیاسی سابق توسط قوه قضاییه در پرونده‌ای ناعادلانه به هشت سال حبس محکوم شده است.

سال گذشته در میانه موج بازداشت‌های اعتراضات دی‌ماه، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی او را گرفتند. حدود سه ماه در زندان گناباد نگهش داشتند. برای او وثیقه سه میلیارد تومانی بریدند.

حالا دادگاه انقلاب گناباد برایش حکم هشت سال زندان صادر کرده است.
پنج سال «اجتماع و تبانی برای اخلال در امنیت ملی»؛ دو سال «توهین به رهبر»؛ یک سال «تبلیغ علیه نظام»
قانونشان می‌گوید سنگین‌ترین اجرا می‌شود. پنج سال!

یک حکم دستوری برای انتقام از این خانواده. این نه قضاوت است، نه دادگستری. این انتقام یک حکومت از مردمی‌ست که جرأت کردند به ظلم و ستم «نه» بگویند.
#پوریا_امینی

این زنان برای خودشان به خیابان نیامده بودند. برای این آمده‌اند که فردای افغانستان برای فرزندانشان مثل امروزشان نباشد. آنان عکس زنان بازداشت‌شده را در دست گرفته بودند. زنانی که به خاطر اعتراض و آزادیخواهی پشت دیوارهای زندان طالبان محبوس‌اند.

طالبان با چوب به جانشان افتاد. جیغ و فریاد این زنان با صدای گلوله در هم آمیخت.
این یک روز عادی از زندگی زنان آزادیخواه در افغانستان است.
این زنان پیش از آنکه به خیابان بیایند، می‌دانستند که با چه هیولاهایی طرف هستند.

من هر بار این ویدیو را می‌بینم به این فکر می‌کنم که شجاعت واقعی یعنی چه. نه بی‌ترسی. بلکه ترسیدن و رفتن. دانستن اینکه چوب هست، گلوله هست، طالبان وحشی آنجاست و باز هم عکس خواهران زندانی‌ات را در دست گرفتن و ایستادن.

ما، همه‌ی ما که این صحنه را می‌بینیم، باید بدانیم که سکوت در برابر سرکوب و ارعاب و توحش یعنی کمک به برقراری و گسترش آن.
این ویدیو را ببینید. این زنان الهام بخشند.

امیرمحمد کریمی و مهیار افتخاری، دانشجویان ورودی ۱۴۰۴ مهندسی پلیمر دانشگاه تهران، حکم اخراج گرفتند. جرمشان؟ آتش زدن پرچم جمهوری اسلامی.

یکی از آن‌ها وقتی حکم اولش صادر شد، در بازداشت بود. نه حضور در جلسه کمیته انضباطی، نه طی مراحل قانونی. فقط یک حکم غیابی از کمیته‌ای که هیچ الزامی برای خود برای حفظ حقوق دانشجو قائل نیست.

وزیر علوم، حسین سیمایی صراف، صراحتاً اعلام کرده بود: «کسانی که پرچم جمهوری اسلامی را آتش زده‌اند، هم قضایی تعقیب شده‌اند، هم انضباطی.»

یعنی وزیر علوم خودش علناً مجوز اخراج صادر کرده تا دانشجویان دیگر عبرت بگیرند و مرعوب شوند.
بخواهید یا نخواهید این دانشجویان، آینده ایران هستند نه آن بسیجی‌ها و مفتخورهای سهمیه‌ای که دانشگاهها را با آن انباشته‌اید.

صدای دانشجویان شجاع و آزادیخواه ایران باشیم.

این لحظه‌ای ست که یک استادیوم همزمان با نمایش پرچم جمهوری اسلامی بر روی زمین فوتبال و پخش سرود ملا، یکصدا شروع به هو کردن می‌کنند. این پیامی به جهان است که بدانند هیچ چیزی عادی نیست. که بدانند جمهوری اسلامی نماینده مردم ایران نیست بلکه سرکوبگر و قاتل مردم ایران است.

بله زندگی ادامه دارد اما ایرانیان خارج از کشور هرلحظه و هرجا که بتوانند و امکانش وجود داشته باشد، انزجارشان را به حکومت قاتلان نشان می‌دهند و صدای مردم سرکوب شده و به گروگان گرفته شده ایران را در سطح جهان بازتاب خواهند داد.

این فقط یک بنر نیست، که در جریان اولین بازی تیم فوتبال جمهوری اسلامی در جام جهانی در میان جمعیت به نمایش درآمده. این یک فریاد است که باید همه جا شنیده و دیده شود.
​زمانی که آنها سعی کردند با نمایش فوتبال، پرده‌ای بر جنایات خود بکشند، یک ایرانی در مقابل چشم جهانیان این بنر را برافراشت.
​«۴۲ هزار ایرانی قتل‌عام شدند».

این جنایت چیزی نیست که گذر زمان غبار فراموشی بر آن بنشاند و پس از مدتی به سادگی فراموش شود.
هر یک از این جان‌های از دست رفته، داستانی داشتند، خانواده‌ای داشتند و آرزوهایی که برای همیشه بر باد رفت.
ما به یاد تک‌تک آنها و برای خانواده‌هایشان ایستاده‌ایم و اجازه نخواهیم داد که خونشان پایمال شود.

نمی‌گذاریم که این جنایت به فراموشی سپرده شود. ما تا زمانی که عدالت برقرار نشود، آرام نخواهیم گرفت.

جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی، دو جوان از بازداشتی‌های خیزش دی‌ماه در شاهرود سمنان، بامداد امروز اعدام شدند.

از ۱۸ دی‌ماه تا امروز و در کمتر از پنج ماه، جمهوری اسلامی دست‌کم ۱۷ معترض را اعدام کرده است. هر ۴.۵ روز یک نفر!

می‌گویند «لیدر کودتا» بودند. دروغ است. شهروند عادی بودند. شهروند معترض بودند.

جمهوری اسلامی انتقام حقارتش مقابل آمریکا را از مردم ایران می‌گیرد و حالا رذالت و توحش این جانیان حق حیات را از دو شهروند دیگر گرفت. تقاص خواهید داد.

مهسا و ماندانا ستوده دو خواهرند. دو زن بهائی از شیراز که تنها جرمشان بهائی بودن است.

مزدوران اطلاعات سپاه مهسا را روز یکشنبه ۹ فروردین از خانه‌اش بردند. سه روز بعد، ماندانا را هم بردند.

حالا بیش از ۷۵ روز گذشته و خانواده‌شان هنوز نمی‌دانند اتهامشان چیست. حتی نمی‌دانند کجا هستند.

ماندانا در زندان دچار ناراحتی قلبی شده است. او پیش از این سابقه بیماری قلبی نداشت. مهسا نیز به دارو نیاز دارد. و جمهوری اسلامی جوابگوی خانواده نگران‌شان نیست.

این ساختار آشناست. بازداشت بدون اتهام. قطع تماس. محرومیت از ملاقات. فشار روی خانواده از طریق بلاتکلیفی. این شکنجه است.

جمهوری اسلامی سال‌هاست که جامعه بهائی را هدف قرار داده چون متفاوتند. چون تسلیم نشده‌اند.
مهسا و ماندانا ستوده باید آزاد شوند.

طیبه نظری معلم بازنشسته است. جمهوری اسلامی دخترش را کشت و حالا خودش را هم به پنج سال زندان محکوم کرده است.

دخترش مریم آروین وکیل جوان ۲۹ ساله‌ای بود از سیرجان که در جریان خیزش زن زندگی آزادی از معترضان بازداشتی دفاع می‌کرد.
همین کافی بود تا در راهروی دادگاه، جلوی چشم مادرش، دستبند به او بزنند. مادرش که اعتراض کرد، او را هم گرفتند و تهدیدها و آزارها شروع شد.

آن زمان مریم با قید کفالت آزاد شد. اما چند هفته بعد، به شکلی مشکوک جانش را از دست داد.
جمهوری اسلامی گفت «خودکشی» کرده است.
مادرش گفت در زندان با تزریق سرم، او را مسموم کرده بودند.

بعد از مرگ دخترش، طیبه نظری نه سکوت کرد، نه کوتاه آمد. در تجمعات و مراسم دادخواهان شرکت کرد، شعار داد، طلب عدالت کرد.

آذر ۱۴۰۴ در مراسم هفتم خسرو علیکردی، همراه نرگس محمدی و ده‌ها فعال دیگر دستگیر شد.
و حالا به پنج سال زندان محکوم شده است. اتهام؟ «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی.»!

دخترش را کشتند و حالا مادر را به بند کشیدند.
این است جمهوری اسلامی!

#طیبه_نظری #مریم_آروین #زن_زندگی_آزادی

دنیا حسینی صرع دارد و دکترش گفته نیازمند مراقبت مداوم است.
او در دادگاهی ناعادلانه به سه سال و هشت ماه زندان قابل اجرا محکوم شده است.

او به خاطر مشکل صرع این روزها در مرخصی درمانی‌بود که با نظر پزشک می‌بایست تا آخر خرداد ادامه می‌داشت.
اما جمهوری اسلامی صبر نکرد.
او را دوباره به زندان فراخوانده‌اند.

این همان نظامی است که سمیه رشیدی را کشت. زنی زندانی که او هم صرع داشت. او هم زندانی سیاسی بود. او هم در زندان قرچک بارها تشنج کرد و از مرخصی درمانی محروم ماند. تا وقتی که دیگر دیر شده بود.

حالا دنیا حسینی در شرایطی مشابه است. این بی‌توجهی نیست. این اقدام برای آسیب‌رساندن به صورت آگاهانه است.

صدای دنیا حسینی باشیم قبل از اینکه دیر شود.

#دنیا_حسینی

مهدی طارمی، بازیکن تیم فوتبال در نشست مطبوعاتی، در پاسخ به پرسش یک خبرنگار گفت که «در همه کشورها اختلافاتی وجود داره و توی هر کشوری نرماله.»

​من از تو می‌پرسم آقای طارمی!
آیا کشتار سی تا چهل هزار شهروند، طی دو روز از نظر شما یک «اختلاف نرمال» است که در همه‌جای دنیا رخ می‌دهد؟

آیا تعقیب مجروحان تا مراجع درمانی و زدن تیر خلاص به آن‌ها در بیمارستان‌ها طبیعی است؟

آیا گروگان گرفتن پیکر قربانیان و گرفتن پول گلوله‌ها از خانواده‌های سوگوار و بهت‌زده طبیعی است؟

آیا ماه‌ها قطع مطلق اینترنت، سلب حق زندگی از یک ملت و اعدام‌های روزانه دستگیرشدگان طبیعی است؟

​این جنایت علیه بشریت است؛ اما تو داری چیزی را عادی‌سازی می‌کنی که با وجود خفقان مطلق و شدیدترین سانسورها، ابعادِ افشاشده‌اش نشان می‌دهد که در تاریخ جهان چنین کشتاری طی دو روز بی‌سابقه است.

آقای طارمی! امروز میلیون‌ها نفر در ایران داغدار هستند. ​آن‌وقت تو آنجا با لبخند نشسته‌ای و می‌گویی چیزی نیست و نرمال است؟

عادی‌سازی جنایت و کوچک‌نمایی فاجعه، یعنی مشارکت مستقیم در سرکوب و خفه کردن صدای قربانیان و تو این نقش را برای قاتلان مردم، چقدر خوب و بی‌نقص بازی کردی!

ویدیوی دریافتی:

این ویدیو را شهروندی از مشهد فرستاده است. او می‌گوید حامیان حکومت از حرام دانستن مذاکره رسیده‌اند به جایی که پس از قتل رهبر و فرماندهان سپاه به خیابان آمده‌اند تا برای نشستن سران جمهوری اسلامی پشت میز مذاکره با آمریکا جشن بگیرند.
خفت و حقارتی که به هر شکل می‌خواهند رنگ و لعاب پیروزی به آن بزنند، حاصل تنها نمایشی مضحک و رقت‌انگیز است.

جاوید نام احسان ابوالحسن بیگی قشقایی ۴۴ سال داشت.

روز ۱۸ دی، احسان یک استوری گذاشت: «دیگر در خانه ماندن جایز نیست. باید همگی غیرت به خرج دهیم و برای اعتراض به خیابان‌ها بیاییم.» این جمله‌ها نشان می‌داد احسان کیست. یک معترض آگاه که انتخابش را کرده بود.

بیست سال دور از خانواده بود. ترکیه، تهران، کارگاه‌های دوخت کیف چرم. تازه به شیراز برگشته بود، کارگاه کوچکی راه انداخته بود و سخت مشغول کار. اما وجدانش آرام نمی‌گرفت. به مادرش گفته بود: «من هم مثل بقیه اعتراض دارم. باید به جوانان بپیوندم.»

آن شب کار را تعطیل کرد و رفت به میدان قهرمانان میانرود شیراز رفت. همان ساعتی که به گفته شاهدان عینی میدان شبیه میدان جنگ بود؛ پر از مأمور، ساچمه، و تیر جنگی. احسان در صف اول بود، با مأموران درگیر شد، و گلوله‌های جنگی به گردن و کتفش خوردند. دست و پایش پر از ساچمه شد. او را به درمانگاه بردند اما مأموران به درمانگاه حمله کردند. یک نفر ناشناس، احسان را که غرق خون بود به کارگاهش رساند. احسان همان‌جا، در کارگاه دوخت و دوزش، از دنیا رفت.

عاشق شعر بود و صدای خوبی هم داشت.
احسان شرافتمندانه زندگی کرد و شجاعانه کشته شد.

​پرستو احمدی، به خاطر خواندن در «کنسرت کاروانسرا»، به همراه ۸ تن دیگر از نوازندگان و دست‌اندرکاران این اجرا، به ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری و دو سال ممنوع‌الخروجی محکوم شده‌اند.
دادگاه قم علت این حکم قرون‌وسطایی را «جریحه‌دار شدن عفت عمومی» اعلام کرده است.

​«عفت عمومی» از نظر ساختار سرکوب با فقر، فساد و نابودی حقوق شهروندان جریحه‌دار نمی‌شود؛ بلکه با طنین‌انداز شدن صدای زنی بدون حجاب اجباری جریحه‌دار می‌شود که در دل یک کاروانسرای تاریخی، از «مرا ببوس» و «از خون جوانان وطن» می‌خواند.

​این حکم بدوی انتقام‌جویی آشکار سیستم از زنی است که با صدایش اقتدار پوشالی جمهوری اسلامی را به چالش کشید. این شلاق نه بر پیکر پرستو احمدی و همکارانش، بلکه بر پیکر هنر مستقل، آزادی بیان و حق نیمی از جمعیت این جامعه فرود می‌آید که دهه‌هاست برای بدیهی‌ترین حق خود _ یعنی حقِ بودن، خواندن و نفس کشیدن در فضای عمومی _ می‌جنگند.

​پرستو احمدی ادامه‌دهنده راه قمرالملوک وزیری‌هاست؛ همان‌طور که تاریخ قمر را در آغوش کشید و حذف‌کنندگانش را به فراموشی سپرد، صدای پرستو نیز با هیچ حکمی خاموش نخواهد شد.

#پرستو_احمدی

احسان خدادادی شهروند اهل روستای یوزباشکندی ملکان در تاریخ ۷ خرداد ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و به مکان نامعلومی منتقل گردید.

بازداشت او بیش از یک سال طول کشید. شکنجه، اعترافات اجباری، بازجویی‌های طولانی و در پایان: حکم اعدام به اتهام «افساد فی‌الارض» از شعبه اول دادگاه انقلاب تبریز.

حکم روز ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ به او ابلاغ شد.

هنوز کسی نمی‌داند دقیقاً چرا. اتهام چیست؟ چه مدارکی؟ چطور محاکمه شد؟ پاسخی نیست.
این سیستم «قضایی» نیست. این آدم‌کشی است با لباس قانون.

#احسان_خدادادی #ملکان #اعدام

فاطمه سپهری، زندانی سیاسی در زندان وکیل‌آباد مشهد، دست به اعتصاب غذا و دارو زده است.

پوران ناظمی، زندانی سیاسی سابق، یک فایل صوتی از تماس تلفنی فاطمه از زندان منتشر کرده و خواستار رسیدگی فوری به وضعیت او شده است.

فاطمه سپهری زنی‌ست که جرمش نوشتن نامه‌ای بود خطاب به خامنه‌ای که از او خواسته بود کنار برود.

حالا خامنه‌ای مُرده است اما فاطمه سپهری هنوز در زندان است. در شرایطی که هر دو دست او به شدت دچار درد شده و مشکل قلبی دارد، این زن از درمان محروم است.

جمهوری اسلامی می‌خواهد او را آرام آرام در زندان از پا دربیاورد.
صدای فاطمه سپهری باشیم.

#فاطمه_سپهری #زن_زندگی_آزادی

در روزهایی که حکومت اینترنت را قطع کرده و ایران را در تاریکی مطلق فرو برده بود، همسر و خانواده بهنام امیرافشاری در بیم و امید برای نجات جان او پس از جراحتهایش بودند.

۱۸ دی ۱۴۰۴ در فردیس کرج نیروهای سرکوبگر با گلوله جنگی مستقیم به لگن و پای پدر چهل‌ساله‌ی دو فرزند شلیک کردند.

او همان شب به بیمارستانی در ملارد منتقل شد. اما پزشک جراح برای پیوند رگ نبود و در نهایت شریان پا قابل ترمیم نبود. برای جلوگیری از خونریزی، شریان اصلی را قطع کردند.
به خانواده اجازه انتقال به تهران داده نشد.

روز بعد که وضع او بدتر شد، آمدند و دیدند که پا سیاه شده است. ۲۴ ساعت بعد پای راست او را از بالای ران قطع کردند.
روز بعد دوباره در اتاق عمل بود و این بار برای خارج کردن گلوله‌ای که ۳۶ ساعت در لگنش مانده بود.

بهنام ۷۲ روز در بیمارستان طالقانی با مرگ جنگید. با درد. با داروهای کمیاب. با بدنی که تکه‌تکه داشت تسلیم می‌شد.

۲۸ اسفند آخرین روز سال پزشکان اصرار کردند که مرخص شود. همسرش مخالف بود. اما بهنام را به خانه بردند.
او فقط سه ساعت ماند و در آغوش همسرش، جاودانه شد.

اینترنت را قطع کرده بودند تا دنیا نبیند.
می‌گوییم تا فراموش نشود.

مایسا (فاطمه) اکبری، فعال مدنی جوان و از مخالفان حجاب اجباری از رشت، پس از بازگشت اجباری از ترکیه، بار دیگر توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شد.

۱۶ خرداد ۱۴۰۵ به محض ورود به فرودگاه امام خمینی، پاسپورت و گوشی‌اش ضبط شد.
او شب ۱۸ خرداد در میانه راه تهران به رشت، در اتوبوس دستگیر و به مکان نامعلومی منتقل شد.

از آن شب تاکنون هیچ تماسی با خانواده‌اش نداشته. نه وکیلی، نه خبری، نه نشانی از وضعیتش.

مایسا اکبری را از آذر ۱۴۰۲ می‌شناسیم؛ وقتی که در مراسم چهلم آرمیتا گراوند دختر ۱۷ ساله‌ای که به خاطر حجاب اجباری جانش را از دست داد دستگیر شد.
ده روز انفرادی در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات ماند. چند ماه بعد دوباره احضار شد و این‌بار مستقیم به اوین رفت.

بعد از آزادی، متوجه شد به سرطان پستان دچار شده است.

فشارها و تهدیدها ادامه داشت و در نهایت با پرونده‌ای باز و بیماری درمان‌نشده از ایران به ترکیه رفت. اما پس از چندماه دولت ترکیه با درخواست پناهندگی او مخالفت کرد و آن را رد کرد. مانیسا مجبور به بازگشت شد.

و حالا دوباره زندانی‌ست. این‌بار بی‌هیچ خبری از جا و مکان و شرایطش.
جان او در خطر است. صدایش باشیم.

پرستو احمدی و هشت نفر از موسیقیدان‌ها و دست‌اندرکاران کنسرت کاروانسرا، به خاطر اجرای یک کنسرت زیبا بدون حجاب اجباری، به ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری و دو سال ممنوعیت از خروج از کشور محکوم شدند.

تهمینه منزوی، عکاس این پروژه، از دادگاه نوشت: «نتیجه آن همه زیبایی شد، ۲ سال ممنوعیت از هنر و خروج از کشور و ۷۴ ضربه شلاق برای همه‌مان.»

بله اینجا جمهوری اسلامی‌ست و صدای این زنان را از عمق تباهی حکومتی می‌شنوید که در آنوهنر و ترانه مجازاتش شلاق و ممنوعیت است. آنها یک کنسرت موسیقی بدون تماشاگر در کاروانسرایی تاریخی برگزار کردند. در حالی که موهایشان آزاد بود. صدایشان آزاد بود و ویدیوی کنسرت را گذاشتند روی یوتیوب. جایی که در چند ساعت بیش از صد هزار نفر آن را دیدند و این شد جرم!

دادگاهشان در قم سه ساعت طول کشید. وکیل‌ها با ادله و استدلال دفاع کردند. حتی معنی کلمه «ابتذال» از فرهنگ لغت دهخدا خوانده شد. اما حکم از قبل معلوم بود. همه محکوم شدند!

این رژیم با هنر، با صدا، با زیبایی و با زن سر جنگ دارد. شلاق زدن به یک هنرمند زن به خاطر اجرای موسیقی، عین بربریت و وحشی‌گری است.

«می‌ترسیم برچسب اسلاموفوبیا بخوریم!»

این پاسخِ دانشجویان آمریکایی است وقتی می‌پرسم: چرا صدای زنان ایران و‌افغانستان نیستید؟

برای فلسطین خیابان را بند می‌آورید. برای اوکراین گلو پاره می‌کنید. اما وقتی نوبت به زنی می‌رسد که به خاطر یک تار موی آزاد، شلاق خورده یا کشته شده، ناگهان همه چیز پیچیده می‌شود. این پیچیدگی نیست. این ترس نیست. این انتخاب است.
باید روایت‌ها را تغییر دهیم تا نسل جوان دست از حمایت از حماس و حزب‌الله و‌جمهوری اسلامی بردارد. برای این کار ترجیح میدهم سفر کنم و با تک تک دانشجویان از نزدیک حرف بزنم. بدون قضاوت اول گوش کنم و‌ بعد تجربه‌های زیسته‌مان زیر قوانین شریعت را به آنها منتقل کنم.
ادامه👇