بخوانید و برقصید چرا که زندگی کردن شما، خار چشم جمهوری اسلامی‌ست. آنها با دیدن این ویدیو سکته می‌کنند چرا که دشمن زن، دشمن زندگی و دشمن آزادی هستند.
حالا بلندتر ضجه بزن عرزشی و این ویدیوها را دست به دست کنید و توی سر خودتان بزنید که شریعت و دین و ارزشهای انقلاب از دست رفت!

این زنان شما و شریعت‌ و انقلابتان را کنار هم دفن خواهند کرد. باشد که این وطن دوباره وطن و جایی برای زندگی و نفس کشیدن شود.

جمهوری اسلامی مجید آدینه یکی از بازداشتی‌های‌ خیزش دی‌ماه سال گذشته را اعدام کرد. نام او تا امروز رسانه‌ای نشده بود و جمهوری اسلامی با پخش بریده‌هایی از اعترافات اجباری او، این شهروند را اعدام کرده است.
او یکی دیگر از کسانی‌ست که نامش به رسانه‌ها راه نیافت و احتمالا نزدیکان و خانواده متقاعد شده بودند، که سکوت آنها به حل شدن پرونده و نجات جان او کمک خواهد کرد.
کشتار دی‌ماه ادامه دارد و قاتلان همچنان تشنه ریختن خون بیشتری از ایرانیان هستند.

اینجا مراسم تولد زنی‌ست که با گلوله سرکوبگران سپاه پاسداران در دی‌ماه سال گذشته به قتل رسیده است.

نامش جنت نژاد رمضان بود و نتوانست تولد ۳۹ سالگی خود را کنار دو دختر و همسرش جشن بگیرد. حالا خانواده اش مراسم کوچکی به مناسبت سالروز تولدش کنار مزارش برگزار کرده‌اند.
دخترش می‌گوید قرار بود در تولد ۴۰ سالگی‌ات موهایمان را مش کنیم. اما نگذاشتند.
تولدت در آسمانها مبارک. پاینده ایران.

این دو جمله آخر دختر این زن است خطاب به مادرش. روی خون و روی داغ این مردم نخواهید توانست حکومت کنید.
جاویدنام جنت‌نژاد رمضان روز ۱۹ دی‌ماه در شهر رشت با گلوله مزدوران خامنه‌ای به قتل رسید.

خشم و اراده دادخواهی این مردم  برای شما از هر نیروی نظامی خارجی ترسناک‌تر است و همان است که سرنگون‌تان خواهد کرد.

اینجا ساحل میانکاله است که با حمله وحوش ولایی و با چادرهای سیاه و پرچم‌های جمهوری اسلامی و حزب‌الله لبنان اشغال شده است.

اینجا تا چند روز پیش از این لشکرکشی، محل تفریح و استراحت خانواده‌ها بود که حالا مورد هجوم کسانی قرار گرفته که نسبتی با ایران و ایرانیان ندارند. همان‌ها که چند روز پیش نماینده‌شان در صداو سیما گفته بود: «جنوب ایران فدای جنوب لبنان»!

شما حریف یک ملت نخواهید شد. تنها هنرتان همین است که هرازگاهی با اتوبوس آدم جمع کنید و بریزید و در یک نقطه مشخص و آنجا نمایش پرچم‌ها و کلاغ‌ سیاه‌هایتان را برگزار کنید و بعد هم دمتان را بگذارید روی کول‌تان و بروید جایی دیگر و باز هم این نمایش را تکرار کنید.

شما اندکید. بسیار اندک و خود نیز می‌دانید که حریف ملتی که به دنبال آزادی و زندگی و کرامت‌انسانی خود است، نخواهید شد.

جرم محبوبه شعبانی کمک به مجروحان بود. او زخمی‌های اعتراضات را با موتورسیکلتش به بیمارستان می‌رساند بلکه بتواند جانشان را نجات دهد.
حالا جمهوری اسلامی که در بیمارستان‌ها و مراکز درمان تیرخلاص به مجروحان می‌زد، تصمیم گرفته او را بکشد.
اتهام: «اقدام عملیاتی برای تحکیم اسرائیل و آمریکا»!
حالا او چهار روز است در زندان وکیل آباد مشهد اعتصاب غذا کرده است.
پوست گردنش به خاطر عوارض زندان دچار مشکل شده و از مداوای او جلوگیری کرده‌اند.
حالا هم به بند قرنطینه انتقالش داده‌اند؛ بدون ملاقات، بدون تماس و بدون رسیدگی پزشکی و او در اعتراض به شرایطش تصمیم گرفته با به خطر انداختن جان خود اعتصاب غذا کند.
صدایش باشیم.
#محبوبه_شعبانی

نگاه کنید به حرکات زشت و قبیح این پیرمرد حامی حکومت. او خودش هم خوب می‌داند چه غلطی دارد می‌کند و برای همین انقدر سر ذوق آمده. فکر می‌کند کارش خیلی جالب است و شاید سر پیری بتواند با این کارها توجه زنان حزب‌اللهی و عرزشی را جلب کند.

بعد همین‌ها به زنانی که با پوشش دلخواه خود به خیابان می‌آیند می‌گویند، امنیت اخلاقی جامعه را بر هم می‌زنند!

خاک بر سرتان که همه چیزتان مشمئزکننده و بیمارگونه است. یک مشت عقده‌ای و مریض جنسی که جمع هر شب جمع می‌شوند دور هم و کارناوال‌های اینچنین اجرا می‌کنند.

گنده‌گوی منطقه و جهان حالا رکورد تاریخی دیگری به جا گذاشته است. یک دلار مرز ۲۰۰ هزار تومان را هم رد کرد.

این یعنی پول ایران حالا بی‌ارزش‌تر از همیشه در تاریخ این سرزمین است. این یعنی در حالی که اقتصاد ایران نابود شده و مردم به خاطر گرانی و تورم برای بقا زندگی می‌کنند، جمهوری اسلامی همچنان در حال رجزخوانی برای آمریکا و کشورهای منطقه است.

حکومتی که برای بر سر قدرت ماندن، حاضر است تمام ایران و مردمش را فدا کند در واقع، خود را متعلق به جنبش‌های تروریستی منطقه، می‌داند نه به ایران و مردمش.
در این روزهای سخت، هوای هم را داشته باشیم چرا که جمهوری اسلامی حاضر است ایران و مردمش را نابود کند اما از آرمان‌های ایدئولوژیک و تروریستی خود دست نکشد.

چقدر پس از کمپین چهارشنبه‌های سفید به من حمله کردند، مسخره کردند، تحقیر کردند، گفتند در نظام جمهوری اسلامی تا ما هستیم اجازه نمی‌دهیم زنان آنطور که می‌خواهند لباس بپوشند و بگردند.

حالا کجایید؟ چطورید؟ دیدید نتوانستید در برابر اراده زنان با زورگویی و قلدری بایستید؟
مطمئن باشید زنان پس از خیابان‌ها، ادارات و مدارس و دانشگاهها را هم از شما پس خواهند گرفت و آن روز دیگر عقاید طالبانی و متحجرانه و آدم‌های دگم و کله‌خشکی مثل شما جایی در ایران نخواهند داشت.

کیان اندروا جوان شجاع و معترض ایرانی اهل سنتدج و ساکن همدان ورزشکار و صاحب یک باشگاه بدنسازی‌ست. او روز ۲۵ تیرماه بازداشت می‌شود و چهار روز تمام در بازداشتگاه مورد شکنجه، ضرب و شتم و آزار قرار می‌گیرد.

به خاطر شدت جراحات ناشی از ضرب و شتم در بازداشتگاه او را به بیمارستان منتقل می‌کنند.
او دو روز بعد موفق می‌شود از بیمارستان فرار کند و هم اکنون به شکل مخفیانه زندگی می‌کند و هرلحظه ممکن است دوباره دستگیر شود.

او در پیامی که در صفحه اینستاگرام خود همراه تصاویر بدن آسیب‌دید خود منتشر کرده نوشته است:

«این تنها بخشی از «هزینه‌ای» است که برای حق‌طلبی پرداختم، نه غلو است و نه ادعا؛ این تصویر واقعی برخورد با صدای معترض در ایران است.

ادامه👇

ادامه👆
از زخم تیغه‌ی چاقو و داغ گلوله‌ای که بر پایم نشست در میانه‌ی خیابان، تا جای شلاق‌ها بر کمر، دندانی که در اتاق بازجویی شکست و لگدی که زیر فشار لگدها آسیب دید. این‌ها نه فقط زخم‌های من، که سند جنایتی است که بر هزاران نفر رفته و همچنان انکار می‌شود.

می‌گویند «از خیر و برکتشان» به ما رسیده؛ بله، همین زخم‌ها، همین تروماها و همین فقدان عدالت، تنها میراثی است که از این دوران برای ما باقی مانده. این تصاویر را نه برای ترحم، که برای ثبت در حافظه جمعی منتشر می‌کنم. صدای کسانی باشیم که هنوز در بندند و در سکوت شکنجه‌گاه‌ها، زیر فشار «اعترافات اجباری» خرد می‌شوند.»

چهار سال از «زن، زندگی، آزادی» گذشته و کتایون ریاحی هنوز دارد تاوان ایستادگی خود بر سر حقوق انسانی خود و زنان ایران را پس می‌دهد.

او از اولین بازیگران سرشناسی بود که پاییز ۱۴۰۱ جلوی همه روسری از سر برداشت و نوشت: «زنان ایران صدای یکدیگرند.» بازداشتش کردند، محاکمه‌اش کردند و همان روز محاکمه چنان فشارهایی بر او وارد کردند که با آمبولانس از دادگاه بیرون رفت.

پس از آن ممنوع‌الکارش کردند. اما او گفت: «شرافتم اجازه کار در سینمای امروز را نمی‌دهد.»

و حالا، چهار سال بعد، دوباره پرونده‌اش را به دادسرای فرهنگ و رسانه فرستاده‌اند؛ هنوز هیچ‌کس نمی‌داند اتهامش چیست. فقط این را می‌دانیم که در جمهوری اسلامی «جرم» او فقط یک چیز است: زنی است که حجاب اجباری را نپذیرفت.
او در صفحه اینستاگرام خود روز گذشته خبر داد که پرونده‌اش به بازپرسی دادگاه فرهنگ و رسانه ارجاع شده است.
صدایش و کنارش باشیم.

اینجا بازار تهران است.
این صدا از نظر حاکمان جمهوری اسلامی باعث ترویج فساد و بی‌بندوباری در جامعه است.
ما فقط یک جمله با این جانوران عصرحجری داریم.
خفه‌شید و بگذارید از این صدای زیبا لذت ببریم.

#زن_زندگی_آزادی

آفرین به دانمارک
یک آخوند وابسته جمهوری اسلامی حالا اجازه ورود به خاک دانمارک را ندارد. او پیش از این نیز از خاک استرالیا اخراج شده بود.
هرکشوری در غرب که دموکراتیک است نباید اجازه دهد که وابستگان به جمهوری اسلامی در هر لباسی در آنجا زندگی و کار کنند.

جمهوری اسلامی یک شبکه جاسوسی و ترور است که با اسم مسجد و نهاد فرهنگی در قلب کشورهای آزاد در جهان غرب، فعالیت دارد و سعی دارد انقلاب و ایدئولوژی خود را صادر کند.

هر مبلغ، هر دیپلمات و هر مأمورش باید از خاک کشورهای غربی اخراج شود.

دوازده شهروند فقط به جرم آنکه باور و اعتقادی دارند که جمهوری اسلامی نمی‌پسندد به زندان و محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شده‌اند.
دادگاه انقلاب ساری برای ۱۲ عضو جامعه بهایی در مجموع بیش از ۷۶ سال محرومیت از حقوق اجتماعی و ۲۶ سال و نیم حبس صادر کرده است.

راکوئل عطائیان ۴ سال زندان و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی گرفته است و یازده نفر دیگر هر کدام به ۲ سال و ۱۵ روز حبس و ۶ سال محرومیت محکوم شده‌اند.

برگزاری یک مراسم ساده، داشتن یک باور، و گذراندن یک زندگی بی‌آزار و اذیت دیگران، برای این رژیم کافی بوده که همه چیزشان را بگیرد.

این رژیم از هیچ انسانی نمی‌گذرد، از هیچ اعتقادی، از هیچ صدایی. اما ما نمی‌گذاریم این نامها پشت دیوارهای زندان فراموش شوند. بهایی بودن جرم نیست. جرم، رژیمی است که اعتقاد و زندگی را محاکمه می‌کند.
صدای زندانیان عقیدتی و شهروندان بهایی زندانی باشیم.

کنار مزار دخترش نشسته و ترانه هایده را میخواند: «وقتی تو نیستی...»

نازنین زهرا صالحی سیزده ساله بود. یک کودک. شب نوزدهم دی در کرمانشاه، دلش درد میکرد و برای رفتن به دکتر از خانه بیرون زد. در شهرک بسیج، لیزر را چند بار روی پیشانی‌اش نشانه گرفتند و بعد گلوله‌ی جنگی مستقیم به سرش خورد. بالای سرش رفتند تا مطمئن شوند مرده است.

او قهرمان ووشوی استان بود و یک مدال طلای کشوری داشت.

جمهوری اسلامی یک کودک سیزده ساله را کشت  و این مادرش است که کنار مزارش برای دخترش ترانه می‌خواند:
«وقتی تو نیستی قلبمو واسه کی تکرار بکنم»

ندا دده‌جانی هنرمند است‌ او عروسک می‌ساخت و بهشان جان میداد.
او در جشنوارهٔ تئاتر معلولین جایزهٔ عروسک‌گردانی گرفته بود و امروز این هنرمند ۳۱ ضربه شلاق بر تنش نشست و راهی زندان شد.
ستایش (بهنوش) سرابی هم زن دیگری بود که امروز حکم بدوی و وحشیانه شلاق بر روی او اجرا شد.

این دو زن کُرد اهل قروه، به جرم «اخلال در آسایش و نظم عمومی»، یعنی همان شرکت در اعتراضات دی ماه به یک سال حبس، ۳۱ ضربه شلاق و دو سال تبعید به نیکشهر محکوم شده بودند.

امروز آنها را شلاق زدند و هر دو به بند زنان زندان سنندج منتقل شدند.

جمهوری اسلامی وهن انسانیت است. صدای زندانیان سیاسی باشیم.

در حالی که دلار از مرز دویست هزار تومان عبور کرده و حکومت هیچ برنامه‌ای برای تامین حداقلی معیشت مردم ندارد، اما ظاهرا در حوزه نان بُری و تخته کردن محل کسب و کار مردم، مسئولین با جدیت مشغول کار هستند.

این ویدیو گلایه یک شهروند از پلمب کافه‌های منطقه ونک پارک تهران و بی‌کار  شدن صدها نفر در این شرایط سخت اقتصادی‌ست.

واقعا مردم ایران هیچ دشمنی بزرگ‌تر و کینه‌توز تر از جمهوری اسلامی ندارند.

این سطح فهم و شعور یک آخوند است. او می‌گوید اگر زنان معتقدند که باید حق انتخاب پوشش خود را داشته باشند، از آن سو مردان هم باید حق تجاوز جنسی به زنان را داشته باشند.
او می‌گوید زنی که با لباس نیمه‌لختی به خیابان می‌آید و می‌گوید حق دارد مثلا تاپ و شلوارک بپوشد، باید برای مردانی مثل او نیز این حق را قائل شود که بخواهند به او تجاوز کنند.
کل جمهوری اسلامی ثمره این نوع تفکر مریض و کثیف است که آزادی زنان را دربرابر آزادی‌ای قرار می‌دهد که در تجاوز و آزار جنسی خلاصه شده است.
پاسخ شما به این آخوند چیست؟

یک امام جماعت ۲۵ ساله پاکستانی در ایتالیا، پس از آنکه مخفیانه سخنرانی‌اش ضبط شد و گفت دختر حتی در ۹ سالگی می‌تواند آماده ازدواج باشد، از این کشور اخراج شد.
این یک اقدام درست است و باید بقیه کشورهای اروپایی دقیقا چنین کاری را در دستور کار قرار دهند.
چون کودک همسری فرهنگ مردم ایران و افغانستان نیست بلکه تعرض به دختران و کودکان است به نام قانون و قوانین شرعی. فرهنگ طالب و آخوند است.

چرا وقتی پای سوءاستفاده از دختران در میان است، استانداردهای دنیای خبری و حق‌ق بشری تغییر می‌کند؟

پرونده اپستین جهان را شوکه کرد؛ و به‌درستی هم شوکه کرد. اما در افغانستان تحت حاکمیت طالبان، دختران از تحصیل محروم شده‌اند و کودک‌همسری همچنان گسترده است. بر اساس آمار یونیسف، نزدیک به یک‌سوم زنان جوان افغان پیش از ۱۸ سالگی وادار به ازدواج شده‌اند.

پس چرا وقتی پای «دین»، «فرهنگ» یا «سنت» به میان می‌آید، همان چیزی که در جای دیگر آزار و نقض حقوق کودک می‌نامیم، ناگهان با احتیاط بیشتری محکوم می‌شود؟

ادامه👇

ادامه👆
کودک‌همسری «تفاوت فرهنگی» نیست. محروم کردن دختران از تحصیل «سنت» نیست. زن‌ستیزی با اضافه کردن برچسب مذهب قابل‌قبول نمی‌شود.

ایتالیا حق داشت از قوانین و حقوق کودکان دفاع کند. هر دموکراسی باید بتواند همین کار را انجام دهد، بدون اینکه از متهم شدن به عدم تحمل فرهنگی یا مذهبی بترسد.

حقوق دختران نباید مرز جغرافیایی، فرهنگی یا مذهبی داشته باشد.
آزار، آزار است، هر اسمی که روی آن بگذارند.