این خواهر جاویدنام سپهر ابراهیمی‌ست که کنار مزار او نشسته و با صدایی پر بغص خطاب به برادرش می‌گوید: «نمی‌دونم صدای منو می‌شنوی یا نه… ولی اگه می‌شنوی، توی دنیای بعدی، حتی اگه گلوله‌ای توی تفنگ بودی، بازم به سمت من بیا…»

سپهر ابراهیمی فقط ۱۹ سال داشت؛ بوکسور آماتوری بود از شهرک اندیشه‌ی تهران که برای اینکه مادرش نگران نشود به او گفت می‌خواهد به باشگاه برود، اما به صف معترضان پیوست.

هجدهم دی ۱۴۰۴ در جریان خیزش سراسری، گلوله نیروهای تروریست جمهوری اسلامی به جانش نشست و خانواده‌اش یک هفته بی‌خبر از او، سرانجام پیکرش را پیدا کردند.
او همان پسری بود که در بیوی اینستاگرامش نوشته بود: «آدمی که نمی‌جنگه، حق نداره آرزو کنه.» او جنگید چرا که آرزوی آزادی ایران را داشت.

حکومت که نتوانست جنایتش را پنهان کند، سراغ خانواده رفت و پدر سپهر را جلوی دوربین صداوسیما نشاند تا بگوید پسرش را «منافقین» کشته‌اند. اما واقعیت را همه می‌دانند.

جمهوری اسلامی می‌تواند گلوله شلیک کند و پیکرها را به گروگان بگیرد، اما داغِ خانواده را نه.

«اصل ۴۹» قانون اساسی ایران برای مصادره ثروتهای نامشروع نوشته شده؛ حالا شعبه ویژه اصل ۴۹ مشهد پرونده‌ای برای توقیف و مصادره اموال جواد علیکردی، وکیل دادگستری و زندانی زندان وکیل‌آباد، گشوده است.

جواد علیکردی از شب ۲۱ آذر ۱۴۰۴ در زندان است؛ همان شبی که ویدیویی منتشر کرد و روایت رسمی از مرگ مشکوک برادرش خسرو علیکردی، وکیل حقوق بشر، را زیر سؤال برد و گفت اسناد محرمانه‌ای درباره این پرونده در اختیار دارد.

«جرم» او دادخواهی برای برادرش و سالها دفاع از زندانیان سیاسی بود؛ به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی و فعالیت تبلیغی، در خرداد ۱۴۰۵ به ۱۸ سال حبس، انفصال دائم از وکالت، دو سال تبعید به سراوان و دو سال ممنوعیت خروج محکوم شد. و حالا نوبت اموالش رسیده است.

در همین حال، همسر او سمیه زندی با وجود قبولی در آزمون وکالت، سالهاست از دریافت پروانه محروم است و شنیده میشود برای طلاق تحت فشار قرار گرفته است.

وقتی قانون در خدمت چپاول اموال مردم و انتقام از یک خانواده دادخواه باشد، تنها سلاح باقیمانده صدای ماست. صدای جواد علیکردی باشیم.

#جواد_علیکردی

مریم و مجید صالحی سیاوشانی، زوج جوانی که روز ۱۸ دی هر دو در منطقه تهرانپارس گلوله خوردند و شعله زندگی‌شان خاموش شد.

یازده سال انتظار کشیدند تا به هم برسند. چند ماه از عروسیشان نگذشته بود که ویدیوی مراسم ازدواجشان به سوگی ملی تبدیل شد.

شب پنجشنبه ۱۸ دی، مریم و مجید دست در دست هم برای ایران به خیابان آمدند. نیروهای جمهوری اسلامی اول به سینه‌ی مریم شلیک کردند. مریم روی زمین افتاد و مجید خودش را روی بدن زنی که دوستش داشت انداخت تا او را از گلوله‌ها حفظ کند. مریم همان لحظه جان داده بود. مجید که بدنش را سپر همسرش کرده بود گلوله خورد و او هم روز بعد در بیمارستان به همسر جوانش پیوست.

. مریم و مجید دخترعمو پسرعمو بودند. از یک خانواده، از یک خون، و در راه ایران کنار هم ماندند تا آخرین نفس.

پیکرشان را یکشنبه ۲۱ دی در بهشت زهرا کنار هم به خاک سپردند. زنان ایرانی برایشان کل کشیدند و فریاد زدند «مرگ بر خامنه‌ای». قاتلان بدانند این عشق نمرده است و این ملت هیچکس را فراموش نمیکند.

تا آزادی، یادشان گرامی.

جاویدنام دانیال زمانی، ۲۲ ساله، دانشجوی رشته تأسیسات اهل اصفهان بود. شب ۱۸ دی وقتی تیراندازی در سه‌راه سیمین شروع شد، به یک کوچه بن‌بست پناه برد؛ اما مأموران تعقیبش کردند و با شلیک مستقیم گلوله جنگی به سرش، او را کشتند.

پیکرش را یک هفته به خانواده ندادند و برای تحویلش شرط گذاشتند: «بگویید بسیجی بوده» یا ۱.۵ میلیارد تومان بپردازید. خانواده نپذیرفتند. پیکر را هم فقط با شرط دفن مخفیانه و بدون مراسم تحویل گرفتند. حتی عکسهایش را سوزاندند تا چهره‌اش را از یادها پاک کنند.

اما دانیال را نمی‌شود پاک کرد. رژیمی که از خاکسپاری یک جوان ۲۲ ساله می‌ترسد و برای خاموش کردن خانواده‌اش قیمت می‌گذارد، محکوم به نابودی است.
دانیال، ما فراموشت نمی‌کنیم.

قاتلان عارف میرموسوی می‌خواستند جلوی برگزاری مراسم تولد او را بگیرند، اما خانواده‌ش کوتاه نیامد.

چهارشنبه ۴ شهریور، قرار بود مراسم زادروز سید عارف میرموسوی، جوان ۳۳ ساله اهل دهشالِ لاهیجان، بر سر مزارش برگزار بشه. رژیم از چند روز قبل خانواده رو زیر فشار گذاشت، مجبورشون کرد اعلام کنن مراسم لغو شده، خونه‌شون رو محاصره کرد و حتی از مادر، پدر و خواهر عارف تعهد کتبی گرفت که در مراسم حاضر نشن.

چهارم شهریور هم نیروهای مسلح با بستن مسیرهای منتهی به مسجد و آرامگاه، جلوی مردمي رو که از شهرهای مختلف راهی شده بودن گرفت.

اما خانواده عارف کوتاه نیومد. ساعتی پیش ویدیوهایی منتشر کردند که نشون میده مراسم زادروزش در نهایت برگزار شد. خواهر عارف برسر مزار برادرش گفت:

«فقط یه آرزو مونده که می‌تونم به جات آرزو کنم؛ آرزویی که به خاطرش جونت رو دادی؛ اینکه یک روز خوب بیاد و ایران‌مون آزاد شه.»

عارف شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در تهران بر اثر اصابت گلوله جنگی و ضربات باتوم و قمه مجروح شد و ۲۴ دی، پس از روزها تحمل درد، جان باخت.

عارف جان، تولدت مبارک. مطمئن باش آرزوت که حالا آرزوی خواهرت و آرزوی همه ماست، محقق می‌شه.

شعبه یک دادگاه انقلاب اصفهان در پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان» برای ۱۶ معترض بازداشتی دی‌ماه، ۱۰ حکم اعدام و در مجموع ۲۵۶ سال حبس صادر کرده است.

دو خواهر دوقلوی ۲۰ ساله، ترانه و رومینا رحیمی در این پرونده هستند: ترانه به اعدام محکوم شد، رومینا به ۲۵ سال زندان!

علاوه بر این سه برادر کفاش شاغل در میدان شهدا، میلاد، مهرداد و علی بویری هم حکم گرفته‌اند: مهرداد اعدام، میلاد ۲۵ سال، علی ۵ سال. مغازه‌هایشان هم پلمب شد.

در کیفرخواست حتی یک اتهام درباره جان‌باختن دو نفر در جریان وقایع میدان شهداء مطرح نشده است. یعنی بدون آنکه هیچ اتهام قتلی در کیفرخواست باشد، ده نفر به اعدام محکوم شده‌اند. جالب آنکه ویدئویی در پرونده هست که نشان می‌دهد ترانه رحیمی خودش دارد تلاش می‌کند از ضرب و شتم یک نفر که در جریان حوادث آن روز کشته شده است، جلوگیری کند.

محاکمه در محوطه زندان دستگرد برگزار شد. وکلا تا لحظه جلسه اجازه خواندن پرونده را نداشتند. احمدرضا سعیدی در حضور قضات گفت بازپرس با شوکر برقی او را شکنجه کرده. نه رسیدگی شد، نه پرونده‌ای تشکیل شد.

ادامه👇

ادامه👆
محکومان به اعدام:
ترانه رحیمی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، احمدرضا سعیدی، مهرداد بویری، محمدمهدی اسدی، آرمین غلامی، پارسا جعفری، مهدی جعفری.

فاجعه اینجاست که ترانه رحیمی مدتهاست از آسیبی که به پایش وارد کرده‌اند رنج می‌برد. وقتی درخواست مداوا کرده است یکی از مسئولان بخش درمان زندان دولت‌آباد به او گفته است: «تو که قراره اعدام بشی؛ حالا از درد پا بمیری یا اصلا فلج بمیری»

نامشان را تکرار کنید. هزینه جنایت و این قتل‌های برنامه‌ریزی شده حکومتی هرچه برایشان زیادتر شود، شانس نجات این قربانیان بی‌گناه نیز بیشتر خواهد بود.

#میدان_شهدای_اصفهان #ترانه_رحیمی #رومینا_رحیمی

ویدیوی دریافتی:

این ویدیو را راننده یک کامیون برایم فرستاده که خود شاهد قاچاق سوخت از جایگاه پخش است. او می‌گوید برای ۲۰ لیتر بنزین به این جایگاه آمده و به او سوخت نداده‌اند و از این سو به این شکل همان جایگاه‌دار سوخت را به قاچاقچی سوخت می‌فروشد.

نبود نظارت و ساماندهی باعث هرکس از هرجا بتواند تلاش کند منافعی عاید خود کند. کشوری که رها شده به حال خودش و حکومتداری برای حاکمان خلاصه شده در سرکوب و اعدام و کشتار مردمی که به دنبال یک زندگی عادی هستند.

دیدن این ویدیو قلبم را به درد آورد. این مادر جاویدنام مانی‌صفرپور است که هر روز اینچنین سر صبر و حوصله اتاق خالی پسرش را مرتب می‌کند، لباس‌هایش را تا می‌کند. کفش‌های پسرش را در آغوش می‌گیرد و گریه می‌کند و آنها را پس از آن مرتب و تمیز می‌کند.

چطور می‌توانید با اینهمه ظلم دوام بیاورید؟ چنان جامعه را در سوگ و خشم فرو برده‌اید که روز نابودی و محو شدنتان از تاریخ این سرزمین درس عبرتی برای تاریخ خواهد بود.

مانی صفرپور جوان ۱۸ ساله‌ای اهل لاهیجان و ساکن تهران بود که در جریان اعتراضات مردمی با شلیک مستقیم گلوله جنگی سرکوبگران در منطقه سلسبیل تهران جان عزیزش را از دست داد.

«خیلی دلم برایت تنگ شده، برای اینکه سرم را بگذارم روی پایت و بخوابم.»

این آخرین حرف‌های مجید آدینه با مادرش، چند ساعت پیش از اعدامش است.
مجید آدینه نظامی بازنشسته بود، حامی کودکان بی‌سرپرست.
۱۹ دی در اعتراضات بازداشت شد.
اول شهریور، جمهوری اسلامی او را با اتهام «محاربه» و «همکاری با اسرائیل و آمریکا» اعدام کرد.

رژیم «اعتراف» اجباری‌اش را از تلویزیون پخش کرد.
مجید در همین آخرین تماس، همه‌اش را باطل کرد:
«من آزارم به هیچ‌کسی نرسید. هرچه از من نشان دادند را باور نکنید»
صدایش را بشنوید و تکثیر کنید.

#مجید_آدینه

دوباره گشت ارشاد و زنان چادری با بی‌سیم در معابر و خیابان‌ها شروع به ایجاد مزاحمت برای زنان کرده‌اند. این ویدئو مربوط به یکی از ورودی‌های بازار تهران است که به زنی به خاطر نداشتن روسری اجازه ورود به بازار را نمی‌دهند.
در این ویدئو مرد حدودا شصت ساله‌ای در دفاع از زنی که حجاب نداشته با این آزارگران چادری درگیری لفظی پیدا می‌کند و می‌گوید: «شما گفتی زر نزن؛ تربیت داشته باش»

جمهوری اسلامی همچنان سعی دارد که بگوید بر تن و بدن زنان کنترل دارد در حالی که خیابان‌های شهر گواهی می‌دهند که جمهوری اسلامی فروپاشیده است. آنچه باقی‌مانده مشتی تروریست مسلح و منزوی از مردم هستند که حتی حکومت‌داری هم نمی‌کنند. صرفا نابودی خود را با اسلحه و با کشت و کشتار و ایجاد فضای رعب و وحشت، سعی دارند به عقب بیاندازند.

علی‌اصغر پیغمبری فقط ۲۶ سال دارد.
حکم اعدامش در دیوان عالی کشور تأیید شد و همین حالا او را به قزلحصار منتقل کرده‌اند. زندانی که چوبه‌دارش آماده است.

وکیلش پیام درفشان با تأیید این خبر گفته: هیچ ارتباطی با هیچ گروهی نداشته. تنها اقدام منتسب به او حضور در یکی از اعتراضات دی‌ماه بوده.

یعنی یک جوان ۲۶ ساله به جرم شرکت در اعتراض، با قانون «جاسوسی و همکاری با اسرائیل» قرار است اعدام شود. قانونی که برای بریدن زبان هر معترضی نوشته شده. قانونی که هر شهروند ایرانی را می‌تواند جاسوس اعلام کند.

جمهوری اسلامی با دست خالی نمانده. در ماه‌های اخیر ده‌ها معترض را اعدام کرده و حالا نوبت علی‌اصغر است.

من از خانواده‌اش می‌خواهم بدانند که تنها نیستند. و از جهان: اگر اکنون سکوت کنید، یکی از همین صبح‌ها خبر اعدام او را خواهید شنید.

برای علی‌اصغر صدای ما آخرین امید اوست. صدایتان را بلند کنید.

#علی‌اصغر_پیغمبری

مادر پارسا داره باهاش شوخی می‌کنه. می‌خندن. سر به سر پسر نوجوان خودش می‌گذاره. پسری که از تیپ و قیافه خودش راضی نیست. مثل همه پسرهای که توی سن بلوغ خودشون هستن.
محمد‌پارسا امینی فقط ۱۷ سال داشت.
آخرِ همین ویدیو، همون مادر داره غبار رو از سنگ مزار پسرش پاک می‌کنه و براش اشک می‌ریزه.

محمدپارسا امینی، اهل فردیس کرج.
۱۸ دی ۱۴۰۴، گلوله جنگی مأموران خامنه‌ای نقطه پایان زندگی کوتاهش رو گذاشت.

این ویدیو را علی اصغر پیغمبری در جریان اعتصاب بازاریان به شرایط اقتصادی در روز دهم دی‌ماه سال گذشته در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده بود. صفحه او تماما مرتبط با کسب و کار و فروش پرده بود.
حالا جمهوری اسلامی برای او حکم اعدام صادر کرده است چرا که از جوانان مصمم و شجاع که از سر ترس و منافع خود رنگ عوض نمی‌کنند، هراس دارد.
همین ویدیو کافی‌ست تا بدانیم چرا جمهوری اسلامی قصد کشتن او را دارد. صدایش باشیم.

#علی‌اصغر_پیغمبری

این تصویرِ بدون رتوش این روزهای ایران است؛ مردمی که با انتشار ویدیوهایی از قیمت‌های سرسام‌آورِ ابتدایی‌ترین اقلام خوراکی، اعتراض خود را به فروپاشی اقتصادی حاصل از سیاست‌های جمهوری اسلامی فریاد می‌زنند.

​قیمت‌هایی که حتی تصورشان تا همین یک سال پیش ممکن نبود، حالا زندگی روزمره را غیرممکن کرده‌ است. در این ویدیوها، مردم با طنزی تلخ و کنایه‌آمیز از «خوشحالی» خود می‌گویند؛ طنزی که پشت آن یک حقیقت عریان نهفته است: «اگر ابراز شادی نکنیم، سرکوب یا اعدام می‌شویم.»

​این اعتراض‌ها درست زمانی اوج گرفته که محسنی اژه‌ای مردم را تهدید کرده که در صورت اعتراض، با سرکوبی شدیدتر از دی‌ماه روبرو خواهند شد. اما سوال اینجاست: «شدیدتر» یعنی چه؟ یعنی این بار قرار است چند صد هزار نفر را به خاک و خون بکشید؟ یا چند میلیون نفر؟

​ننگ بر حکومتی که کشوری غنی را به این روز انداخته و همچنان تنها راهکارش برای مدیریت بحران‌ها، کشتار، اعدام و سرکوب است.
#گرانی

این دختر را نگاه کنید.
دختری که با اسب‌ها مهربان بود. آن‌ها را نوازش می‌کرد، تیمار می‌کرد، عاشق زندگی بود. در یکی از پست‌هایش نوشته بود: «پناه می‌برم به اسبها، طبیعت و حیوانات از شر آدم‌ها، آدم‌ها، آدم‌ها»

و حالا این آدم‌ها او را از اسبها و حیواناتش جدا کرده‌اند و می‌خواهند اعدامش کنند. اسمش ترانه رحیمی است. ۲۰ ساله از اصفهان، مربی سوارکاری. شب ۱۸ دی در اعتراضات بازداشت شد و حالا شعبه یک دادگاه انقلاب اصفهان او را به اعدام محکوم کرده.

خواهر دوقلویش رومینا هم ۲۵ سال زندان گرفته است.

این دختران با شوکر و تهدید به تعرض جنسی بازجویی شدند. وکیل‌هایشان به پرونده دسترسی نداشتند و دادگاه حتی بدون رسیدگی به شکایت تعرض یکی از متهمان زن، حکم صادر کرد.
آن‌ها فقط در خیابان بودند.

اسامی ده محکوم به اعدام:
ترانه رحیمی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، احمدرضا سعیدی، مهرداد بوئری، محمدمهدی اسدی، آرمین غلامی، پارسا جعفری، مهدی جعفری (خسروی)

احکام سایر متهمان:
رومینا رحیمی ۲۵ سال، میلاد بوئری ۲۵ سال، حامد مهرعلیان ۱۵ سال، ستایش ساعدی ۵ سال، سجاد عابدی ۵ سال، علی بوئری ۵ سال زندان

جاویدنام پویا بختیاری در آبان ۹۸ با گلوله به جمجمه کشته شد. امروز دادگاه انقلاب بندرعباس، پدرش منوچهر بختیاری را به ۱۰ سال حبس دیگر محکوم کرد. حکم را شفاهی در زندان ابلاغ کرده‌اند.

جرم این پدر چه بود؟ هم‌سویی رسانه‌ای با معاندین، ارسال فیلم به شبکه‌های مجازی و تحریک مردم.

این پدر بیش از ۴ سال از عمرش را در زندان چوبیندر قزوین گذرانده، آزاد شده و به تبعید بندرعباس رفته بود. دوباره بازداشت شد. دوباره محاکمه شد. حالا ده سال دیگر!

رژیمی که قاتل را آزاد می‌گذارد اما پدر سوگوار را زندانی می‌کند، یک رژیم تروریستی‌ست.
منوچهر بختیاری باید آزاد شود.

#منوچهر_بختیاری

شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران علی زارعی آسیب‌دیده دیده چشمی خیزش زن زندگی آزادی را به اتهام «افساد فی‌الارض» محکوم به اعدام کرده است. حکم روزهای گذشته به او ابلاغ شده و او حالا در زندان قزل‌حصار است.

او همان جوانی است که ۱۵ مهر ۱۴۰۱ مأموران جمهوری اسلامی به چشم راستش شلیک کردند و با به تعویق انداختن درمان، بینایی‌اش را کامل از او گرفتند. بیوی صفحه‌اش این بود: «چشمم فدای آزادی کشورم»

دی ۱۴۰۲ سر مزار دوستان کشته‌شده‌اش در بهشت‌زهرا دستگیرش کردند. ۳۳ روز انفرادی در اوین. بازجو به او گفته بود: «ما به چشمت شلیک کردیم و خوشحالیم.»

بهمن ۱۴۰۳ از مسیر کوهستان، پیاده و بدون پاسپورت به ترکیه و از آنجا به آلمان رسید. اما ساکت نماند؛ در همایش‌ها و تجمعات صدای ایران بود.

بعد به دلایل نامعلوم و احتمالا شخصی به ایران برگشت و وزارت اطلاعات از همان لحظه ورود دستگیرش کرد. حالا بعد از ماه‌ها فشار، حکم اعدام برای او صادر شده است.

جمهوری اسلامی چشمش را گرفت و حالا می‌خواهد با طناب دار جانش را نیز بگیرد.
صدایش باشیم.

#علی_زارعی

مجید جلیلیان، ۳۹ ساله. ورزشکار در رشته بدنسازی و کراس‌فیت. پدر یک پسربچه ۷ ساله بود.

آخرین پست اینستاگرامش را روز ۱۸ دی گذاشت، نخستین روز فراخوان، با ایموجی پیروزی. عکس پروفایلش پرچم شیر و خورشید بود.

فردای آن روز، ۱۹ دی، در بلوار اشرفی اصفهانی تهران، ماموران حکومتی از فاصله بسیار نزدیک به او شلیک کردند. مجید همان‌جا جان داد.
نام او تا امروز کمتر شنیده شده است.

برای تحویل پیکر به خانواده، ماموران آنها را به توقیف اموال تهدید کردند و تعهد گرفتند.

نام او مجید جلیلیان است. این نام را فراموش نمی‌کنیم.

#مجید_جلیلیان

یک مراسم عروسی در سیریک به خون کشیده شد.
ترکش‌های موشکی که برای نابودی یک دکل مخابراتی شلیک شده بود به خانه‌ای خورد که در آن مراسم عروسی در جریان بود و کلی مهمان داشت. چند نفر از جمله یک کودک کشته شدند و ده‌ها نفر زخمی گزارش شده است.

دل هر انسانی از این صحنه به درد می‌آید. کشته شدن غیرنظامیان در هر جنگی و به دست هر کسی محکوم است.

حکومتی که برای بقای خودش از خون مردم هزینه می‌کند، آتش جنگ را هر روز داغ‌تر می‌کند. ملت ایران نه جنگ می‌خواهد و نه دوست دارد سپر انسانی تاسیسات نظامی و راداری و مخابراتی شما شود.