تصاویر و گزارش‌های منتشر شده نشان می‌دهد یک خودرو در بلوار وکیل آباد مشهد با سرعت وارد تجمع بسیجیان و حامیان حکومت شده است که در حال پرچم‌گردانی در این بلوار بودند. رسانه‌های داخلی گفته‌اند چهار نفر در این ماجرا کشته و ده نفر زخمی شده‌اند.

فرمانده پلیس راهور مشهد علت را مست بودن راننده دانسته است.
به هر حال خوب است بدانیم که اینجا همان بلواری‌ست که روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه همین جماعت پرچم‌گردان، مردم را قتل عام کردند.

دلواپسان حجاب و فضولان پوشش زنان عمری به درازای خود جمهوری اسلامی دارند.
زنان ایران راهی طولانی و پیوسته را برای پس گرفتن حق انتخاب پوشش خود پیموده‌اند و هزینه‌های بسیاری نیز داده‌اند.

نتیجه پنج دهه جدال و مقاومت و سرپیچی و نافرمانی حالا جمهوری اسلامی را به آنجا رسانده که همان روسری‌های نصفه نیمه و مانتوهای تنگ و کوتاه چند سال پیش برایش آرزو شده است.

خبر بد برای دلواپسان حجاب اینکه زنان توقف ناپذیرند و این را در این پنج دهه ثابت کرده‌اند.
زمانی رنگ روشن مانتو و یا حتی پوشیدن جوراب‌های رنگی اعلام جنگ با ارزشهای مسخره‌شان بود.

حالا سال ۱۴۰۵ است و این جماعت سبک مغز، درگیر مبارزه با ناف زنان و ساق پایشان هستند.
بچرخ تا بچرخیم.

#زن_زندگی_آزادی

این تفاوت بین زحمت کشیدن و خودساخته بودن و دزد بودن و برخورداری از رانت است.

ساعدی‌نیا پنجاه سال زحمت کشید؛ از یک کارگاه کوچک شیرینی، هزاران نفر را نان‌دار کرد. جرمش چه بود؟ در روزهای خونین دی‌ماه، درِ کافه‌هایش را بست. دیروز دیوان عالی حکومت حکم را قطعی کرد: ۱۲ سال زندان و مصادره‌ی تمامی اموال.

چندی پیش بابک زنجانی که ۱٫۹ میلیارد دلار از بیت‌المال اختلاس کرده بود، در تهران کافه‌ی لاکچری افتتاح کرد؛ با شیرینی و گل و دوربین.

در حکومت آخوندها، اختلاس‌گران و دزدان پر و بال می‌گیرند و کسانی که با تلاش و زحمت خود به جایگاهی رسیده‌اند، از هستی ساقط می‌شوند.
این تصادف نیست؛ این فرمول جمهوری اسلامی است.

حالا شما قضاوت کنید؛ در نظامی که بابک زنجانی با میلیاردها دلار اختلاس، کافه‌های سوپر لاکچری افتتاح می‌کند و جشن می‌گیرد. شعبات کسب و کار ساعدی‌نیا پلمب می‌شود و پسرش را به زندان می‌اندازند و اموالشان را بین خود تقسیم می‌کنند.

#ساعدی_نیا #بابک_زنجانی

دختران دوقلویی که یکی شان رویای داشتن باشگاه سوارکاری را در سر می‌پروراند و دیگری در یک کفاشی کار می‌کرد، امروز یکی در صف اعدام و دیگری محکوم به ۲۵ سال حبس است.

ترانه و رومینا رحیمی، خواهران دوقلوی ۲۰ ساله، اهل اصفهان بودند که نیمه‌شب، ماموران در خانه‌شان را شکستند و دست و پایشان را بستند، کیسه روی سرشان کشیدند و بردندشان.

چهار ماه هیچ‌کس نمی‌دانست کجا هستند. مادرشان هر شب مقابل دادگاه‌ها، زندان‌ها و بیمارستان‌ها سرگردان بود تا بالاخره در زندان دولت‌آباد دخترانش را دید؛ صورت هر دو کبود و متورم بود و بخشهابی از موهایشان ریخته و یا کنده شده بود.

ترانه تعریف کرده که در سلول انفرادی صدای جیغ و ناله خواهرش را هنگام شکنجه می‌شنید. بازجویان بارها به زانوی عمل شده‌اش ضربه زدند و برای امضای برگه‌های اعتراف تهدیدش کردند که اگر امضا نکند، به خواهرش تعرض جنسی می‌کنند. مسئول بهداری زندان به او گفت: «تو که قرار است بمیری، با پای شکسته بمیری یا سالم بمیری چه فرقی دارد.»

ادامه👇

ادامه👆
شکایت از تعرض جنسی در زمان بازداشت ثبت شده، اما دادگاه حتی یک جلسه هم به این شکایت رسیدگی نکرد و به جای آن برای این دو خواهر دوقلو و بقیه متهمان این پرونده حکم اعدام و زندان‌های طولانی صادر کرد.

اعتراف زیر شکنجه، وکلایی که فقط ۱۰ دقیقه فرصت خواندن پرونده هشت هزار صفحه‌ای داشتند، و قاضی‌ای که در دادگاه بیش از ۲۰ بار به متهم توهین کرد.

در سیستم آدم‌کشی جمهوری اسلامی حکم‌ها از قبل نوشته شده و چیزی به نام دادرسی وجود ندارد.
صدایشان باشیم.
.

#ترانه_رحیمی #رومینا_رحیمی

این آخربن ویدیوی صفحه پویا فراگردی نوازنده ۳۷ ساله ویولن، است.

آخرین پستِ صفحه‌اش ویدیویی بود از سوزاندن اسکناسی با تصویر خمینی و انداختنش توی توالت، با این جمله:
«بشماریم عمر رفته را»

چند روز بعد، ۱۸ دی ۱۴۰۴، در اعتراضات محله مجیدیه تهران، گلوله مزدوران جمهوری اسلامی جانش را گرفت. چند روز خانواده و دوستانش به دنبالش گشتند تا فهمیدند پیکرش کجاست.

پویا با موسیقی زندگی می‌کرد و هیچ‌وقت از اعتراض دست نکشید. همکارانش می‌نویسند:
«پویا زندگی می‌خواست؛ زندگی از جنس موسیقی، لبخند، نوشیدن چای و گپ و گفت‌های روزمره.»

یادمان نرود که نگاهش به کدام آینده بود. یادمان نرود آرمان مشترکمان را.

#پویا_فراگردی

خواهر علیرضا سپاهی چند روز بعد از سکته برادرش در مسیر رفتن به محل اجرای حکم اعدام، در استوری نوشت:

«اولین باره دارم به خدا التماس می‌کنم یکی خوب نشه، ابوالفضل رو که ازمون گرفتن، حداقل تو خوب نشو.»

علیرضا سپاهی، از بازداشت شدگان اعتراضات دی‌ماه اصفهان در پرونده موسوم به «میدان علیخانی»، بامداد ششم مرداد قرار بود کنار پسرعمویش ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری اعدام شود.

در آستانه انتقال به محل اجرای حکم، دچار سکته شد. او را به بیمارستان الزهرا بردند، درمانش کردند و به زندان دستگرد برگرداندند. ابوالفضل و امیرحسین همان شب اعدام شدند.

حالا خبر رسیده علیرضا را به سلول انفرادی منتقل کرده‌اند. بیم آن می‌رود که قصد اجرای حکم را داشته باشند.
جلادان او را درمان کردند تا بتوانند اعدامش کنند.

دیوان عالی کشور احکام اعدام ۱۲ متهم پرونده علیخانی را تایید کرده است. پنج نفر تاکنون اعدام شده‌اند و هفت نفر دیگر هر روز و شب را زیر سایه طناب دار زندگی می‌کنند.
صدای علیرضا باشیم.

#علیرضا_سپاهی
#نه_به_اعدام

ویدیوی منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد در بازار زرگرهای تهران همه مغازه‌ها تعطیل هستند و به خاطر شرایط دلار کسبه ترجیح داده‌اند که کرکره‌های مغازه‌ها را بالا ندهند.
این آیینه تمام نمای اقتصاد و بازار ایران است. حالا بیایید پشت تریبون و عربده بکشید و در میادین پرچم بچرخانید و کل جهان را تهدید کنید.
در نهایت این شما هستید که در حال فرو رفتن هستید و یک کشور را هم با خود فرو می‌برید.
#دلار # تورم

بر سر مزار دختری که چهار سال پیش جانش را گرفتند، مادری ایستاده که هنوز گل می‌گذارد.

مژگان افتخاری، مادر ژینا (مهسا امینی)، در آستانه چهارمین سالگرد قتل دخترش در آرامستان آیچی این ویدیو را منتشر کرده است.

۲۵ شهریور ۱۴۰۱، دختر ۲۲ ساله‌ای از سقز بعد از ضرب‌وشتم توسط ماموران گشت ارشاد به کما رفت و دیگر برنگشت. حکومتی که فکر کرد با کشتن یک دختر، صدای زنان را خاموش می‌کند، نفهمید که مادران ایران فراموش نمی‌کنند.

چهار سال گذشت. زخم مادر التیام نیافت، عدالت نیامد و قاتلان همچنان آزادند.
اما از دل این قتل خیزش مترقی «زن، زندگی، آزادی»، متولد شد که نگاه جهان را به ایران و مردم آن عوض کرد.
و ما همچنان هستیم بر آن عهد که بستیم.

#زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی #ژینا_امینی

دختر فرزانه توکلی امسال کیک جشن تولد را نزد مادرش برد؛ اما نه به خانه، به سر مزار. شمع‌ها را روشن کرد و گفت: «تولدت تو آسمونها مبارک مامان قهرمانم»
مامانی که دیگر به آغوشش نمی‌آید، اما برای همیشه قهرمان او و قهرمان یک ملت است.

فرزانه توکلی، آرایشگر و سرپرست خانواده، مادر دو دختر، اهل اراک و ساکن تهران. نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری، در خانی‌آباد تهران دست در دست دخترش بود که مأموران جمهوری اسلامی گلوله جنگی را مستقیم به سرش شلیک کردند.

اما حکومت بعد از کشتنش هم دست از سر خانواده او برنداشت. نهادهای امنیتی به خانواده فشار آوردند تا فرزانه را «بسیجی» معرفی کنند؛ خانواده نپذیرفت. برای تحویل پیکرش هم شرط گذاشتند: مراسم در داخل شهر ممنوع!

فرزانه کیلومترها دورتر از اراک، در روستای ابراهیم‌آباد به خاک سپرده شد. از پیکر بی‌جان این مادر شجاع هم ترسیده بودند.

این کیک، این شمع‌ها و این جمله‌ی دخترش پیام ساده‌ای دارد: ما نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم.

#فرزانه_توکلی

این ویدیوی رقص گروهی و زیبای دختران بجنورد، واقعاً روزم را ساخت. چقدر شما قشنگ و شجاعید!
بگذارید آن‌ها که چشم دیدن شادی و آزادی ما را ندارند، در عصبانیت خود بمانند. این حکومت ورشکسته و شکست‌خورده، به زودی سایه‌اش برای همیشه از سر ایران کم خواهد شد.

ویدیوی این دختر هزاران بار در شبکه ایکس دیده شده و به اشتراک گذاشته شده است.
این گریه برای یک جفت کفش نبود.
گریه از سر استیصال ملتی بود که دیگر حتی برای فردای نزدیکشان هم نمی‌توانند برنامه‌ریزی کنند.

او وسط خیابان به قول خودش دچار فروپاشی شد، چون کفشی که مدتها برایش پس‌انداز کرده بود، یک‌ شبه پنج میلیون تومان دیگر گران شد.

این داستان میلیون‌ها ایرانی است که گوشی خراب‌شان را با چسب نگه داشته‌اند، گوشت را از سفره حذف کرده‌اند و کابوسشان سوختن یخچال یا هر لوازم الکتریکی دیگری در خانه‌شان است چرا که می‌دانند دیگر نمی‌توانند آن را جایگزین کنند.

مردمی که هر بار می‌خواهند یک قدم کوچک به زندگی عادی نزدیک شوند، تورم و بی‌ثباتی اقتصادی دوباره آن‌ها را به عقب پرتاب می‌کند.

حکومتی که میلیاردها خرج موشک و نیابتی‌ها می‌کند، اجازه نمی‌دهد یک دختر جوان برای یک جفت کفش معمولی برنامه‌ریزی کند. این فروپاشی روانی، نتیجهٔ سال‌ها غارت، فساد و اولویت‌دادن به ایدئولوژی به‌جای زندگی مردم است.
مردم ایران حق دارند زندگی کنند، نه فقط زنده بمانند.

#تورم #گرانی

حمیدجان هرچیزی از تو می‌بینیم، قلبمان مثل بار اولی که خبر کشته شدن تو را شنیدیم و آن تصویر معروفت را دیدیم، می‌سوزد.
او هم مثل هر جوانی رویا داشت.

در بیوی پیجش نوشته بود: «آتش نشان بودن فقط خاموش كردن آتيش نيست...
بايد دل خانواده رو آروم كنى، دل مردم رو قرص كنى، و دل خودتو... بزارى كنار چون وقت نمى كنى بهش برسى!»

حمید مهدوی آتش‌نشان بود و هجدهم دی ۱۴۰۴، مجروحین را نجات می‌داد و دل مردم را آرام می‌کرد. او خودش رو فراموش کرده بود و سرگرم امدادرسانی بود که گلوله‌ی قاتلان گلویش را شکافت.

آینده‌ای که برای خودش می‌خواست را ندید. اما اسمش شد نامِ جاودانه‌ی ایران.
عجیب است که یاد کسی که کارش فرونشاندن آتش بود حالا میلیون‌ها دل را آتش زده است.
#حمید_مهدوی

جاویدنام مهران بهرامیان دی‌ماه ۱۴۰۱ در جریان خیزش زن زندگی آزادی بازداشت شد. دادگاهی فرمایشی، بدون وکیل مستقل، او را به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم کرد و او را بامداد ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ در زندان دستگرد اصفهان به قتل رساند.

از ترس، حتی اجازه ندادند پیکرش به سمیرم برگردد. او را مخفیانه و بی‌حضور خانواده در باغ رضوان اصفهان به خاک سپردند.

مهران به خانواده‌ای تعلق داشت که پیش‌تر مراد بهرامیان، برادرش، را در همین خیزش به قتل رسانده بودند.

دیروز، پنجشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۵، خانواده‌اش بر آرامگاهش در باغ رضوان گرد آمدند تا سالگرد برای او بگیرند.

خواهر کوچکش سر مزارش سخن گفت و ضمن ابراز دلتنگی برای برادرش گفت غم‌های خانواده‌های دادخواه، آنها را به هم پیوند داده و نگذاشته تنها بمانند.

مهران فقط ۳۲ سال داشت.
نامش و یادش گرامی.

#مهران_بهرامیان
#زن_زندگی_آزادی

دو سال پس از قتل حکومتی جاویدنام رضا رسایی خانواده او در سالروز اعدامش بر سر مزار او جمع شدند تا یادش را زنده نگه دارند. در این مراسم خانواده‌اش به یاد او تعدادی کبوتر را رها کردند تا به آسمان پر بکشند.

رضا رسایی، زندانی سیاسی کُرد و پیرو آیین یارسان، در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی» در شهرستان صحنه کرمانشاه بازداشت شد. او به اتهام کشتن یکی از نیروهای سپاه پاسداران، پس از محاکمه‌ای نمایشی و ناعادلانه، به اعدام محکوم شد.

سحرگاه ۱۶ مرداد ۱۴۰۳، در ۳۴ سالگی، در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه مخفیانه اعدام شد؛ بدون اطلاع خانواده، بدون یک خداحافظی آخر.

حکومت رضا را از خانواده‌اش گرفت اما نامش را از دل مردم نتوانست بگیرد. دو سال گذشته و نه خانواده دادخواه او و نه مردم ایران نمی‌بخشند و فراموش نمی‌کنند.

#رضا_رسایی
#زن_زندگی_آزادی

تا حالا فکر کرده‌ای پدر و یا مادری که فرزندشان را با گلوله قاتلان خامنه‌ای از دست داده اند چگونه روزهایشان را سپری می‌کنند؟

دانیال کریمی پدر جاویدنام امیرمحمد کریمی هشت ماه داغ فرزندش را تحمل کرد. حالا خبری تلخ و دردناک منتشر شده مبنی بر اینکه او به زندگی خود پایان داده است.

اگر چنین باشد حالا جمهوری اسلامی با یک گلوله واقعا دو نفر را کشته است.

امیرمحمد ۱۹ سال داشت، ورزشکار بود و عضو سابق تیم ملی نوجوانان تکواندو. ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مرودشت با اصابت گلوله کشته شد و در روستای جونجان به خاک سپرده شد.

کنار هم باشیم و در این روزهای سخت یکدیگر را تنها نگذاریم. دادخواهی امری جمعی‌ست و همه خانواده‌های دادخواه باید بدانند که تمام مردم ایران کنارشان هستند.

#امیرمحمد_کریمی
#دانیال_کریمی

این ویدیویی‌ست از گلایه یک شهرونداز وضعیت گرانی‌ها. این زن می‌گوید که چند نوشیدنی و سالاد و سیب‌زمینی برایشان ۴ میلیون و صد هزار تومان فاکتور شده است. او می‌گوید سفارش‌شان حتی شامل وعده غذای اصلی نبوده است.
افزایش سرسام‌آور و بی‌قاعده قیمت‌ها حالا عملا به شکلی شده است که بسیاری از شهروندان در ایران حالا دغدغه تهیه وعده‌های غذایی روزانه خود را دارند.
و این در حالی‌ست که همه می‌دانیم ثروت ایران یا توسط آقازاده‌ها تاراج می‌شود و یا خرج نیابتی‌های منطقه و همچنین ساخت پناهگاه و شهرهای زیرزمینی موشکی می‌شود.

#گرانی

«تو که قرار است اعدام شوی؛ حالا از درد پا بمیری یا اصلاً فلج بمیری!»

این جمله پاسخ مسئول درمان زندان دولت‌آباد اصفهان به ترانه رحیمی بود وقتی خواست که او را برای درمان پایش به بیمارستان منتقل کنند.

حالا پزشک زندان رسماً تأیید کرده که ترانه باید فوراً به بیمارستان اعزام و جراحی شود. اما «یعقوبی»، مسئول بخشی از بهداری زندان، اجازه انتقال نمی‌دهد. وضعیت پاها و زانوهای این دختر ۲۰ ساله به‌قدری وخیم شده که توانایی راه رفتنش در خطر است. خانواده‌اش زانوبند و پابند طبی خریده و به زندان برده‌اند؛ مسئولان زندان حتی اجازه ندادند تحویل او شود.

ترانه در جریان اعتراضات ۱۸ دی در اصفهان بازداشت شد. در پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان» برای او حکم اعدام صادر شده؛ خواهر دوقلویش رومینا به ۲۵ سال حبس محکوم شده است. برای ۱۰ نفر از متهمان این پرونده حکم اعدام صادر شده و همه ممنوع‌الملاقات‌اند؛ حتی وکلا حق دیدار با موکلانشان را ندارند، در حالی که پرونده در مرحله اعتراض در دیوان عالی کشور است.

ترانه و رومینا در دوران بازجویی مورد تعرض جنسی قرار گرفته‌اند.

صدای ترانه و زندانیان در بند باشیم؛ پیش از آنکه دیر شود.

#ترانه_رحیمی

عکس جاویدنام ایلیا اجاقلو را حتی بالای سنگ مزارش هم تحمل نمی‌کنند. آمدند و آن را شکستند. پدرش هم در واکنش عکس دو برادر شهیدش را از بیلبوردهای حکومتی پایین کشید.

ایلیا اجاقلو، ۱۸ ساله، تنها فرزند خانواده. شامگاه ۱۸ دی در زنجان با گلوله جنگی به قلبش کشته شد. تازه دیپلم گرفته بود، برای کنکور آماده می‌شد و آرزویش دندانپزشکی بود.

مادر ایلیا می‌گوید: «طاهر و ناصر در راه دفاع از وطن کشته شدند، ایلیای من هم شهید وطن و جان‌فدای وطن است.»

رژیمی که از مزار یک نوجوانی که کشته می‌ترسد، حقیر و بیچاره است. خون ایلیا با خون عموهایش هیچ فرقی ندارد چرا که آنها همه برای ایران جان خود را فدا کردند.

#ایلیا_اجاقلو

شاکر بوری، طنزپرداز، با انتشار ویدیویی اعلام کرد به ۱۳ ماه و ۲۰ روز حبس محکوم شده است. جرمش چیست؟ طنز‌پردازی و حق‌گویی.

شاکی کیست؟ موسی غضنفرآبادی، نماینده مجلس و رئیس فراکسیون انقلاب اسلامی. نماینده‌ای که با یک شکایت، دادگاه در کمتر از ۴۸ ساعت برای یک طنزپرداز حکم زندان برید.

در ویدیوهایی که موجب این شکایت شد، شاکر از فساد چای دبش گفته بود، از کسانی که با اختلاس شاسی بلند می‌خرند و از ریاکاری قدرتمندان. جوابی که گرفت ۱۴ ماه زندان بود.

شاکر خودش نوشته: «در کمتر از ۴۸ ساعت رای من را دادند و برایم زندان بریدند. ان‌شاءالله مشکل مملکت، دزدی‌ها، اختلاس‌ها، تورم، فقر، بی‌عدالتی و بیکاری با رفتن من به زندان حل شود و مردم ایران در رفاه باشند.»

این است عدالت جمهوری اسلامی: وزیری که پرونده اختلاس میلیاردی دارد یک سال، و طنزپردازی که با طنز مشکلات مملکت را گفته، ۱۴ ماه. آن‌ها از دزدی نمی‌ترسند، از رسوا شدن و حتی از خنده مردم می‌ترسند.

#شاکر_بوری