این گوشه‌ای از آن چیزی‌ست که جمهوری اسلامی بر سر مردم ایران آورده است. حالا هرچقدر هم تلاش کنی و ایده برای کسب و کار داشته باشی اگر رانتی و آقازاده و دلال نباشی، قادر به ادامه فعالیت تولیدی و اقتصادی نخواهی بود.
صاحب این کارگاه خطاب به حکومت می‌گوید به خاطر جهالت شما، آرزوهای ما به هوا رفت.

فکر می‌کنید چند میلیون نفر دیگر مثل این جوان در ایران ثمره کار و فعالیت و زندگی‌شان در حکومت آخوند تباه شده است؟

حداد عادل با گلایه از وضعیت حجاب در جامعه می‌گوید اینها نتیجه نفوذ فرهنگ منحط غرب است و عوارض آن در مدارس نیز مشهود خواهد بود.

خیر... اینها نتیجه حکومت منحط خودتان است که نزدیک نیم قرن تلاش کردید زنان را مطابق سلیقه متحجرانه و بدوی خود، تغییر دهید و هر بار بیشتر از قبل مغلوب شدید و عقب نشستید.
حالا ترس حداد عادل از مدارس است. او شکسته شدن تصاویر خامنه‌ای زیر پای دانش‌آموزان و خواندن سرود زن زندگی آزادی در مدارس را دیده است. حق دارد که بترسد و بگوید کار حکومت برای سلطه بر مدارس از دهه شصت سخت تر شده است.
حداد عادل خوب می‌داند که این دست و پا زدن‌ها راه به جایی نمی‌برد و تنها سرعت فرو رفتن‌شان را بیشتر خواهد کرد.
دوران سلطه شما بر تن و بدن و پوشش زنان تمام شده است.
حالا بچرخ تا بچرخیم.

#زن_زندگی_آزادی #مدارس #دانش_آموزان

اینجا کنارک است. حالا دیگر دیدن صفهای کیلومتری خودروها کنار جایگاه‌های عرضه سوخت در همه جای ایران در حال عادی شدن است. شهروندانی که ساعتها باید در صف بمانند بلکه قادر به تهیه بنزین مورد نیاز خودروهایشان باشند. در این میان بسیاری از مردم که درآمدشان مستقیم به رانندگی وابسته است، شرایط بدتری دارند. چطور می‌شود در چنین شرایطی اسنپ کار کرد و یا با خودرو بار و یا مسافر جابجا کرد.

این زندگی عادی نیست. زندگی مردم ایران زیر سایه جمهوری اسلامی هیچوقت عادی نبوده است اما حالا کم کم دارد به سمت فاجعه پیش می‌رود.

این ویدیوی یک مادر است که از قیمت لوازم‌التحریر و نوشت‌افزاری که برای مدرسه دو فرزند کوچکش تهیه کرده گلایه می‌کند.
او نزدیک ۵ میلیون تومان برای همین مقدار نوشت‌افزار هزینه کرده است.
خریدهایی که زمانی به چشم نمی‌آمد اما حالا تبدیل به مشکلی بزرگ برای خانواده‌هایی شده که فرزند مدرسه‌ای دارند.

دیگر چیزی به نام قشر متوسط و اقشار میانی جامعه نداریم. یا رانتی و حکومتی و ثروتمند هستید و دستتان تا آرنج در جیب مردم است و یا هر روز باید برای تهیه ابتدایی‌ترین چیزها، تن و بدنتان بلرزد و حساب و کتاب کنید.
لعنت به جمهوری اسلامی که مردم ایران را به چنین روزی انداخته‌ است.

چه کابوسی را زندگی کردند این مردم. چه جنایاتی جمهوری اسلامی در آن دو روز مرتکب شد تا در قدرت بماند و ابعادش هنوز پنهان است.
صحبتهای تکان دهنده مادر جاویدنام مائده مرادی‌کیان را بشنوید.
نو عروس بیست و دو ساله که فقط یک هفته از عروسی‌اش گذشته بود.

نوزدهم دی، وقتی مردم ایران برای آزادی در قائمشهر به خیابان آمدند، ماموران جمهوری اسلامی با گلوله جنگی به سر این دختر شلیک کردند.
عروس کوچک ایران، بر خاک خیابان افتاد.

مادرش می‌گوید وقتی پیکر مائده را پیدا کردند، یکی از دست‌هایش را با قمه بریده بودند و پیکر او یک دست نداشت.

هنوز نمی‌دانیم قبل از آنکه به سرش شلیک کنند دستش را قطع کردند یا بعد از آن.
همین را می‌دانیم که این جنایت و مثله کردن بدن این زن جوان که با دست خالی به خیابان آمده بود، کار آدم‌کشان خامنه‌ای بود.

مادرش کنار مزار دخترش شمع روشن کرد و گفت مائده قهرمان من است. تا انتقامش را نگیرم، آرام نمی‌شوم.

مادر، صدایت را می‌شنویم. او قهرمان همه ماست و تو تنها نیستی.
قصه این جنایت و کشتن فجیع مائده را به تمام دنیا خواهیم رساند.

#مائده_مرادی_کیان

امید سرلک، جوان ۲۷ ساله اهل الیگودرز، روز دهم آبان ۱۴۰۴ و تنها چند ساعت بعد از آنکه ویدیوی به آتش کشیدن تصویر خامنه‌ای را منتشر کرد، جسم بی‌جانش که با شلیک گلوله به قتل رسیده بود در خودرو پیدا شد.
حکومت گفت خودکشی کرده، پدرش اما در کنار پیکر پسرش فریاد زد قهرمانم را کشتند.

مراسم خاکسپاری‌اش با شعار علیه خامنه‌ای همراه بود و قتل او به جرم سوزاندن یک عکس، او را به نماد مقاومت یک شهر تبدیل کرد.

حالا یک زن جوان کنار مزار او ایستاده و ترانه محلی لری را می‌خواند: دایه دایه وقت جنگه.
ترانه‌ای از جنس مردم همان سرزمینی که امید سرلک از آن برخاست.

آنها با گلوله می‌خواستند ترس را در دل مردم بکارند، اما نتیجه‌اش این شد که شجاعت و مقاومت تکثیر شد.

و چه صدای دلنشینی دارد این زن...
این آواز لُری انگار حکایت از رنج مشترکمان دارد. گویی تمام بغض و خشم فروخورده یک ملت در لا به لای کلمات این تصنیف دلنشین و غرورآفرین تبلور یافته است.

#امید_سرلک

این روزها داغِ دو فروپاشی دیگر بر دل خانواده‌های دادخواه نشسته. دانیال کریمی، پدر امیرمحمد کریمی، جان‌باخته ۱۹ دی مرودشت، پانزدهم شهریور و آیدا حیدری، دختر ۲۵ ساله و نامزد ابوالفضل سلیمانی الموتی، دوازدهم شهریور به زندگی خود پایان دادنند.

آرش سلامی، برادر محمدامین سلامی، جان‌باخته ۱۸ دی کرمانشاه، با ویدیویی از همه خانواده‌های دادخواه خواست که برای ادامه دادن راه عزیزانشان و زنده نگه داشتن یادشان زنده بمانند. در بخشی از پیام ویدیویی منتشر شده او می‌گوید:

«از همه عزیزان می‌خواهم زنده بمانیم و این مسیر را ادامه دهیم و نام عزیزان‌مان را فریاد بزنیم و نامشان را تکرار کنیم تا در خاطره‌ها و تاریخ بماند...
...اگر هم می‌خواهیم مرگی غیر از روال طبیعی مرگ را انتخاب کنیم، باید این مرگ در مسیر و راه عزیزانمان باشد.»

مقاومت و ایستادگی یک انتخاب نیست. تنها راه ماست. هر داغ، شعله دادخواهی را بلندتر می‌کند. زنده بمانیم، نامشان را فریاد بزنیم و تا اجرای عدالت از پا ننشینیم.

هیچ‌چیز مهم‌تر از جان انسان نیست. اگر در ایران هستید و به هر دلیل به خودکشی فکر می‌کنید، با اورژانس اجتماعی ۱۲۳ یا صدای مشاور ۱۴۸۰ تماس بگیرید.

این مردم چه کار کنند؟ میلیونها نفر در ایران دارای شغل‌های دوم و سوم برای امرار معاش هستند که بشیاری از آنها مستقیما با خودرو انجام می‌شود. حالا با گرانی بنزین و سهمیه‌بندی‌های جدید عملا این امکان هم برای بقا از آنان سلب شده است.

این ویدیو معلمی‌ست که در شبکه‌های اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است. می‌گوید بیشتر معلم‌ها از جمله خود او به عنوان شغل دوم در اسنپ کار می‌کردند و حالا با گرانی بنزین باید به دنبال شغل سوم باشند.

نه این وضعیت قابل دوام نیست. سهم مردم ایران از زندگی این نیست که آخوند مقابلشان گذاشته است.

«علی زارعی»، آسیب‌دیدهٔ چشمی اعتراضات ۱۴۰۱ که پس از بازگشت به ایران در سال ۱۴۰۵ به اعدام محکوم شده، در پیامی صوتی از زندان قزلحصار خواستار تلاش فعالان حقوق بشر و نهادهای بین‌المللی برای جلوگیری از اجرای حکم اعدامش شده است.

زارعی که در سال ۱۴۰۲ نیز سابقهٔ زندان داشته، در این پیام می‌گوید حکم اعدامش صادر و ابلاغ شده است. او به شرافتش قسم می‌خورد که هرگز تروریست نبوده است و می‌گوید که خانواده‌اش را به ملت شریف ایران می‌سپارد.
او در همین پیام تأکید می‌کند در هر نفسی که می‌کشد به ملت ایران وفادار بوده است.

این کارگر ۲۷ سالهٔ اهل اردبیل، در ۱۵ مهر ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات با شلیک گلولهٔ ساچمه‌ای بینایی چشم راستش را از دست داد. برای ادامهٔ درمان به آلمان رفت، اما پس از بازگشت به ایران در ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ بلافاصله توسط وزارت اطلاعات بازداشت شد.

شعبهٔ ۲۳ دادگاه انقلاب تهران او را به اتهام «افساد فی‌الارض» محکوم به اعدام کرده و حکم روز ۱ شهریور ۱۴۰۵ به او ابلاغ شده است. او هم‌اکنون در بند ۳۷ زندان قزلحصار کرج محبوس است.

صدای او باشیم.

#علی_زارعی #زن_زندگی_آزادی

پویا بختیاری اگر زنده بود روز ۱۹ شهریور ۳۴ ساله می‌شد.

این هفتمین سال است که مادرش، ناهید شیرپیشه، صدای خنده‌ی پسرش را در روز تولدش نمی‌شنود . او بر سر مزار پویا می‌گوید: «طلوع تو غروب نداشت؛ چون تا ابد بر تارک قله‌ی آزادی ایران می‌درخشی.»

پویا در آخرین روزهای زندگی‌اش گفته بود: «من هم پسر کسی هستم.» و به خیابان رفت.
بله پویا، تو هم پسر کسی بودی و پدر و مادرت بهای دادخواهی را با زندان پرداختند و عقب ننشستند.

پویا به معنای واقعی کلمه جاویدنام است. مثل هزاران جوان دیگر که در راه آزادی کشته شدند و دادخواهان این سرزمین اجازه نمی‌دهند نامشان خاموش و فراموش شود.

#پویا_بختیاری
#ناهید_شیرپیشه
#آبان_۹۸

خواهر امیرمحمد شاه‌کرمی ۱۸ شهریور به همان نقطه از شهر قدس رفت که برادر ۱۴ ساله‌اش در جریان اعتراضات دی‌ماه در آنجا حضور داشت. او عکس امیرمحمد را بالا برد و نامش را فریاد زد.

امیرمحمد ۱۸ دی، در اعتراضات شهر قدس بازداشت شد.
۲۰ دی، خانواده با تلفنش تماس گرفت. مأموران گفتند «بازداشت است و زنده است». دادگستری هم زنده بودنش را تأیید کرد.
۶۰ روز بعد، پیکر او با کد «ناشناس ۱۱۷۵۴» در سردخانه کهریزک به خانواده تحویل داده شد؛ پیکری که جای گلوله بر شقیقه‌اش و آثار ضرب‌وشتم بر پهلو و قفسه سینه‌اش دیده می‌شد.

به پدر و مادری که ۶۰ روز امید داشتند پسرشان زنده است، پیکر یک نوجوان ۱۴ ساله را با کد ناشناس تحویل دادند.
او یک کودک بود.

حالا نام برادرش را خواهرش فریاد زد تا فراموش نکنیم: امیرمحمد شاه‌کرمی.

#امیرمحمد_شاه_کرمی

همسر صالح میرهاشمی کنار مزارش به پویش «یک شمع، یک نام، یک یاد» پیوست. مزار او را با دسته‌گلی آراست و به یادش شمع روشن کرد.

صالح میرهاشمی کاراته‌کار دان چهار، مربی و صاحب باشگاه، اهل اصفهان. سه ماه پس از ازدواج، در جریان اعتراضات ۲۵ آبان ۱۴۰۱ بازداشت شد.
۴۷ روز خانواده‌اش از او بی‌خبر بود. در پرونده‌ای موسوم به «خانه اصفهان»، همراه با مجید کاظمی و سعید یعقوبی، با اعترافات اجباری و دادگاهی چند جلسه‌ای به «محاربه» محکوم شد؛ در حالی که به گفته خانواده‌اش حتی هیچ سلاحی در پرونده وجود نداشت.

مسئولان زندان به خانواده قول داده بودند تا صد روز حکم اجرا نشود. سحرگاه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۲، صالح را به دار آویختند. پدرش با احضار به دادگاه، از اعدام پسرش باخبر شد. همسر و مادر و خواهرانش را هم راه ندادند به خاکسپاری بیایند.

امروز، همسرش کنار همان مزار شمع روشن کرده؛ تا نام صالح فراموش نشود.

#صالح_میرهاشمی

این شمع، فقط یادبود یک مرگ نیست؛ یادآور زندگی است.
علی محمدی، ۱۹ ساله، کُردِ یارسانِ اهل نورآباد دلفان، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در اعتراضات قرچک، هنگام کمک‌رسانی به یک زخمی، هدف گلوله جنگی مأموران جمهوری اسلامی قرار گرفت؛ گلوله به بازوی چپ و قلبش خورد. حتی پیکرش را به خانواده تحویل ندادند؛ او را میان صدها پیکر در کهریزک شناسایی کردند و کنار مزار پدرش در نورآباد دلفان به خاک سپردند.

خواهرش در ادامه پویش «یک شمع، یک نام، یک یاد» شمعی به یاد برادرش روشن کرده و یاد جاویدنامان دیگری را هم گرامی می‌دارد:

جواد جلیلوند، ۴۵ ساله، پدرِ پندار ۶ ساله و پناه ۶ ماهه، با شلیک به سرش در کرج کشته شد.
امیر بیاتی، ۳۵ ساله، مهندس مکانیک که پذیرش و ویزای کارشناسی ارشدش از دانشگاهی در کانادا تازه رسیده بود.
سیاوش منصوری‌نژاد، ۳۰ ساله، مکانیک، با گلوله جنگی در سینه، در مهرشهر کرج.
ابوالفضل آروین‌طلب، ۱۷ ساله، با شلیک مستقیم به قلبش، در کرج.
«نامتان زنده، یادتان جاودان.»

پشت هر عدد، یک انسان بود؛ با خانواده، عشق، آرزو و زندگی‌ای که ناتمام ماند. یک شمع روشن کنید، یک نام بگویید، یک ویدیو منتشر کنید.

#علی_محمدی

۲۵ سال پیش در چنین شبی، مردم ایران کاری کردند که دنیا هرگز در تلویزیون ندید.
در حالی که در گوشه‌هایی از خاورمیانه شیرینی پخش می‌کردند، در تهران برای ۲۹۷۷ قربانی آمریکایی شمع روشن کردند. هزاران جوان خیابان میرداماد را پر کردند و فریاد زدند: مرگ بر تروریست.

پاسخ پلیس باتون بود و خاموش کردن شمع‌ها. شمع یک زن را بارها خاموش کردند. او هر بار روشنش کرد و گفت: امشب من برای آمریکایی‌ها و برای انسانیت عزادارم.

جمهوری اسلامی از آمریکا متنفر بود. مردم ایران برای قربانیان آمریکایی عزاداری کردند. رژیم و مردم ایران هیچ‌وقت یکی نبودند.

سودا ابراهیمی شمس‌آبادی، زندانی سیاسی ۳۲ ساله مبتلا به ام‌اس، با اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم شده است. جرمش؟ عکاسی از فاصله دور از محل اصابت یک موشک و فرستادن آن برای یک رسانه فارسی‌زبان خارج از کشور.
به همین سادگی یک زن و یک شهروند عادی را می‌خواهند اعدام کنند.

او نهم فروردین، همزمان با جنگ، بازداشت شد. دادگاه انقلاب بندرعباس حکم داد: اعدام و مصادره کلیه اموال.

این زن مبتلا به ام‌اس است. به پسوریازیس، نارکولپسی و کولیک معده هم مبتلاست.
و در این وضعیت حالا باید نگران طناب دار هم باشد.
صدای او باشیم.

علیرضا سپاهی یک بار تا پای طناب دار رفت و برگشت.
پای طناب دار سکته قلبی کرد، او را به بیمارستان بردند. حالا حالش کمی بهتر شده است. جمهوری اسلامی او را بار دیگر به سلول انفرادی برده تا جنایت نیمه‌تمام را تمام کند.

علیرضا ۲۵ ساله است، معترض دی ۱۴۰۴ در اصفهان و یکی از متهمین پرونده «میدان علیخانی». شعبه ۳۹ دیوان عالی حکم اعدامش را نقض کرد و پرونده را برای رسیدگی مجدد فرستاد. دادگاه انقلاب اصفهان بدون حتی یک جلسه، درخواست اعاده دادرسی را رد کرد و پرونده را برای اجرای حکم ارسال کرد. همین روزها او را از بند عمومی زندان دستگرد به انفرادی بردند. انفرادی در ایران یعنی آخرین ایستگاه پیش از چوبه دار.

وکیلش هرگز به کاملِ پرونده دسترسی نداشت.
فیلم دوربین‌ها می‌گوید او در میدان علیخانی نبوده است. قاضی مرتضی براتی نگاهش هم نکرد.
دادگاهش با ویدئوکنفرانس داخل زندان برگزار شد.
اعترافاتش زیر شکنجه گرفته شد. مادرش مقابل چشمانش شکنجه شد و خودش و بستگانش مقابل خانواده کتک خوردند.

پنج هم‌پرونده‌اش را تا امروز کشته‌اند. از جمله پسرعمویش ابوالفضل سپاهی که در همان میدان علیخانی به دار آویخته شد.

صدای علیرضا باشیم.

دیوان عالی کشور درخواست اعاده دادرسی ارغوان فلاحی را رد کرد و با این کار حالا این زن ۲۴ ساله در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارد.

ارغوان متولد ۱۳۸۰ است. آبان ۱۴۰۱ همراه پدرش بازداشت شد و قاضی افشاری برایش دو سال زندان گرفت. حکمش را گذراند و آزاد شد. اما آزادی‌اش دیری نپایید.

چند روز پس از ترور دو قاضی دیوان عالی کشور، دوباره بازداشت شد. ماه‌ها در بندهای ۲۰۹ و ۲۴۱ اوین زیر نظر حفاظت اطلاعات قوه قضاییه بود. طبق گزارش هرانا، زیر شکنجه‌های شدید روانی تلاش می‌کردند اعتراف اجباری درباره ترور آن دو قاضی از او بگیرند.

از اوین به تهران بزرگ، از تهران بزرگ به قرچک، و دوباره به اوین. تیرماه ۱۴۰۵ قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب روی پرونده‌اش اتهام «بغی» نوشت و حکم اعدام صادر کرد. مردادماه شعبه ۴۱ دیوان عالی آن را تأیید کرد. و این هفته درخواست اعاده دادرسی هم رد شد.

ارغوان تنها نیست. او یکی از دست‌کم هشت زنی است که همین حالا با حکم قطعی اعدام زیر سایه طناب دار به سر می‌برند: پخشان عزیزی، زهرا شهباز طبری، ارغوان فلاحی، مریم هداوند، مهناز چاردولی، لیلا ابوالحسنی، ترانه رحیمی و سودا ابراهیمی.
صدایشان باشیم.

وحید پهلوان، ۳۷ ساله، اهل تهران و ساکن پاکدشت روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ به قتل رسید. روزی که مردم پاکدشت هم مثل بسیاری از شهرهای دیگر ایران به خیابان آمده بودند.

مأموران حکومتی مستقیم شلیک کردند.
گلوله جنگی به پهلوی او اصابت کرد.
همان‌جا، میان مردمی که برای آزادی آمده بودند، جان داد.

او تکنیسین دستگاه‌های سنگین بود و حتی جمعه‌ها کار می‌کرد. آن روز جمعه ظهر به خانه می‌آید و کمی استراحت می‌کند. حدود ساعت هفت و نیم غروب می‌رود که کنار مردم باشد که هرگز باز نمی‌گردد.
خانواده او ده روز تمام در زندان‌ها به دنبالش می‌گشتند تا اینکه در نهایت او را در کهریزک یافتند.
همان‌جایی که در آن شب‌های سیاه دی‌ماه، صدها پیکر بی‌جان، بدون نام و بدون صدا، روی هم انباشته شده بودند.

نامش را بلند می‌گوییم تا بدانند که هیچ‌یک از جاویدنامان وطن فراموش نخواهند شد.

#وحید_پهلوان

یک استوری طنز با موضوع ارائه غذای رایگان برای افراد با حجاب باعث شد یک گله عرزشی و حامی حکومت شبانه به محل رستوران سحرخیزان در بلوار قلی‌پور رشت حمله کنند.
آنها شیشه‌ها را شکستند، تابلو و المان‌های رستوران را تخریب کردند، روی در ورودی شعار نوشتند و محل را ترک کردند. به بهانه «بی‌حجابی مشتری».

اما ماجرا با وحشی‌گری حامیان حکومت تمام نشد. کمتر از ۲۴ ساعت بعد به جای تحت پیگرد قرار گرفتن حمله‌کنندگان، مدیر رستوران بازداشت شد و واحد صنفی به دستور دادستان مرکز گیلان با نصب بنر مهر و موم، پلمب شد. اتهام؟ انتشار محتوایی که «موجب هتک حرمت جامعه متدین» شده است.

رسانه‌های حکومتی فقط بخش قضایی را بازتاب دادند و حمله شبانه را حذف کردند. انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود!

این روش همیشگی جمهوری اسلامی است: هم اوباش می‌فرستد، هم دادستان می‌فرستد.
یکی شیشه می‌شکند، دیگری پلمب و زندانی می‌کند.
به خیالشان ترس در دل مردم می‌اندازند غافل از اینکه حجاب اجباری جسد متعفنی‌ست که دیگر زنده نخواهد شد. فقط باید همراه جمهوری اسلامی دفن شود.

#رشت
#حجاب_اجباری

در آستانه سالروز قتل ژینا و شروع انقلاب مهسا، یا همان خیزش «زن، زندگی، آزادی»، پدر مهسا (ژینا) امینی با انتشار یک استوری در اینستاگرام خود، نامه‌ سرگشاده‌ای خطاب به دخترش منتشر کرد. در ابتدای این نامه آمده است:

«ژینای نازنینم، چهار سال گذشته، اما داغت نه کهنه شده و نه حتی برای دمی آرام گرفته. برای ما، تو هنوز همان فرشته‌ای هستی که با هر لبخند، با هر نگاه، دست مهربانی روزگار را بر زندگی ما می‌کشیدی.»

امجد امینی پدر ژینا در ادامه می‌نویسد:

«در این چهار سال، بارها با خود اندیشیده‌ایم که ما یک دختر داشتیم و او را از ما گرفتند؛ اما مهر مردم، هزاران فرزند دیگر را به خانواده ما آورد. در میان این همه رنج، چیزی که هرگز فراموش نمی‌کنیم، همدلی و مهری است که میان مردم این سرزمین تکثیر شد.»

ادامه👇