این شمع، فقط یادبود یک مرگ نیست؛ یادآور زندگی است.
علی محمدی، ۱۹ ساله، کُردِ یارسانِ اهل نورآباد دلفان، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در اعتراضات قرچک، هنگام کمک‌رسانی به یک زخمی، هدف گلوله جنگی مأموران جمهوری اسلامی قرار گرفت؛ گلوله به بازوی چپ و قلبش خورد. حتی پیکرش را به خانواده تحویل ندادند؛ او را میان صدها پیکر در کهریزک شناسایی کردند و کنار مزار پدرش در نورآباد دلفان به خاک سپردند.

خواهرش در ادامه پویش «یک شمع، یک نام، یک یاد» شمعی به یاد برادرش روشن کرده و یاد جاویدنامان دیگری را هم گرامی می‌دارد:

جواد جلیلوند، ۴۵ ساله، پدرِ پندار ۶ ساله و پناه ۶ ماهه، با شلیک به سرش در کرج کشته شد.
امیر بیاتی، ۳۵ ساله، مهندس مکانیک که پذیرش و ویزای کارشناسی ارشدش از دانشگاهی در کانادا تازه رسیده بود.
سیاوش منصوری‌نژاد، ۳۰ ساله، مکانیک، با گلوله جنگی در سینه، در مهرشهر کرج.
ابوالفضل آروین‌طلب، ۱۷ ساله، با شلیک مستقیم به قلبش، در کرج.
«نامتان زنده، یادتان جاودان.»

پشت هر عدد، یک انسان بود؛ با خانواده، عشق، آرزو و زندگی‌ای که ناتمام ماند. یک شمع روشن کنید، یک نام بگویید، یک ویدیو منتشر کنید.

#علی_محمدی