سه ماه مرخصی تمام شد و حکومت حاضر نشد در حالی که مادر شریفه محمدی زندانی سیاسی در بیمارستان بستری‌ست، حتی چند هفته دیگر به این زن و خانواده او آرامش بدهد.
با تمدید مرخصی موافقت نکردند و او دوباره به زندان لاکان رشت بازگشت.

شریفه کارگر است. برای حقوق کارگران حرف زده، برای کودکان کار، برای برابری زنان. جرمش همین بود.

هفته گذشته مادرش از شدت غم و فشار روحی در بیمارستان بستری شد. این ظلم را با کدام زبان باید برای دنیا توضیح داد؟

پس از موج اعتراض‌ها، حکم اعدامش را به ۳۰ سال زندان تبدیل کردند. یعنی می‌خواهند عمر یک زن را در زندان بسوزانند؛ به این جرم که برای عدالت حرف زده است.

شریفه و انسان‌های شجاعی مانند او تنها نیستند. صدای شریفه باشیم. او و همه زندانیان سیاسی باید آزاد شوند.

#شریفه_محمدی

جوان ورزشکار و تکواندوکار ۲۱ ساله بود. ۱۸ دی با گلوله جنگی به شکمش شلیک کردند. ۸ ماه با مرگ دست و پنجه نرم کرد اما سرانجام او نیز به فهرست بلندبالای جنایات جمهوری اسلامی اضافه شد.

بنا بر گزارش ایران اینترنشنال، مهدی نصرتی بیلداشی، تکواندوکار ۲۱ ساله و از مجروحان اعتراضات انقلاب ملی دیماه در پاکدشت، ۲۱ شهریور بر اثر عوارض جراحات تیر جنگی جان باخت.

گلوله ماموران حکومتی بخشی از لوزالمعده و روده او را از بین برده بود . حدود ۳۰ بار روی تخت جراحی رفت. بیش از ۳۰ کیلو وزن کم کرد. و در نهایت، بر اثر همین جراحات و عفونت ریه، جانش را از دست داد.

مهدی ورزشکار بود. جوان بود. مثل دهها هزار جوان دیگر.

نام او را فراموش نمی‌کنیم.
جاویدنام مهدی نصرتی بیلداشی

#مهدی_نصرتی_بیلداشی

در چهارمین سالگرد خیزش «زن، زندگی، آزادی»، مادر پرنیان با نشان دادن وسایل دخترش، دست‌نوشته‌ای از او با عبارت «زن، زندگی، آزادی» را به نمایش گذاشت.
مادر دادخواه پرنیان کنار شمعی که به یاد فرزندش و جان‌باختگان، روشن کرد گفت:
«بچه‌های ما، جوان‌های ما، مردم ما، زندگی می‌خواهند.».

پرنیان دبیری آبکناری، نوجوان ۱۶ ساله، شهروند گیلک و اهل آبکنار و تک‌فرزند خانواده بود.

شامگاه جمعه نوزدهم دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری در شهرستان بهارستان استان تهران، پرنیان با شلیک مستقیم گلوله جنگی از پشت سر کشته شد. بنا بر گزارش منابع حقوق بشری، این حادثه در مقابل چشمان پدر و مادرش رخ داد. روز بعد حوالی ظهر، پدر، دایی و شوهرخاله‌ی پرنیان پیکر او را در کهریزک پیدا و شناسایی کردند.

#پرنیان_دبیری
#زن_زندگی_آزادی
#مهسا_امینی

صبح امروز جمعه، مسابقه دوی ۱۰ کیلومتر تهران برگزار شد و هزاران زن و مرد در کنار هم دویدند و با هم رقابت کردند. در این رقابت اکثر زنان بدون حجاب اجباری و با پوشش اختیاری در این مسابقه شرکت کرده بودند.

ماراتن کیش یادتان است؟ همین‌که زنان بدون حجاب دویدند، برای برگزارکنندگانش «پرونده قضایی» تشکیل شد و دو تن از آنان بازداشت شدند. در کرمان، مسابقه مشابهی فقط به این دلیل لغو شد که زن و مرد قرار بود کنار هم بدوند.

و امروز؟ زنان تهران، در پایتخت، جلوی چشم همه دویدند. بدون حجاب اجباری. بدون اجازه‌خواهی.

این دیگر یک مسابقه ورزشی نیست. این اعلامیه شکست حکومتی است که ۴۷ سال گفت بدن زن، محدوده فرمانروایی من است و موی زن امنیت را بر هم می‌زند.

این زنان توقف ناپذیرند. نه با تهدید، نه با بازداشت، نه با پرونده‌سازی و نه با لغو مسابقات و رویدادهایی که می‌خواهند در آن شرکت کنند.

زنانی که برای آزادی می‌دوند، هرگز نمی‌ایستند.

#زن_زندگی_آزادی

مجید فرنیا. ۴۶ ساله بود. پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در چالوس جان‌فدای راه آزادی شد.
ساعاتی قبل از رفتن به اعتراضات، برای خانواده‌ش ویدیویی ضبط کرد و به نوعی وصیت کرد.
می‌گفت برای بچه‌ها و نسل آینده می‌رود.
می‌گفت «برای آزادی باید جان داد».
چند ساعت بعد، گلولهٔ مأموران رژیم او را خاموش کرد.

نام جاویدنامان وطن را زنده نگه داریم.

#علیه_فراموشی #مجید_فرنیا

قوه قضاییه اعلام کرد حسین پدران، متهم به «جاسوسی و همکاری اطلاعاتی با اسرائیل»، اعدام شده است.
خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه، شنبه ۲۸ شهریور این خبر را تأیید کرد.

به ادعای میزان، حسین پدران «اطلاعات مراکز نظامی و موشکی اصفهان و کارکنان آن‌ها» را به موساد منتقل کرده بود.

تاریخ بازداشت حسین پدران اعلام نشد.
اینکه او وکیل داشت یا نداشت مشخص نیست و نام وکیل او هرگز اعلام نشد.
متن دادنامه و کیفرخواست منتشر نشد.
حتی روز اعدام هم اعلام نشده بود.
پرونده‌ او تا لحظه اعدام در هیچ رسانه‌ای گزارش نشده بود و خانواده‌اش هیچ اطلاعرسانی درباره او نکردند.

بسیاری از موارد فوق شبیه همان الگویی است که در پرونده بابک شهبازی دیدیم؛ عفو بین‌الملل درباره او از «محرومیت طولانی از وکیل، شکنجه و اعتراف اجباری» نوشته بود.

ملاک قضاوت درباره این اعدام، روایت جلسات بازجویی و گزیده‌ای از اعترافات اجباری او نیست. ما می‌دانیم از بازداشت تا طناب دار، هیچ‌کس چیزی از این انسان نشنید و ندید.

جنایتی دیگر در لیست دور و دراز جنایات جمهوری اسلامی ثبت شد.

#حسین_پدران

چهار سال پیش، شامگاه ۲۹ شهریور، نیکا شاکرمی به اعتراضات بلوار کشاورز تهران رفت. وسط جمعیت روسری‌اش را به آتش کشید. ساعت ۱۱ و ۴۰ دقیقه شب برای آخرین بار با مادرش حرف زد. بعد تلفنش خاموش شد و دیگر هیچ صدایی از نیکا به خانه نرسید.

نیکا شانزده ساله بود. چند روز مانده بود به هفده سالگی. نه روز خانواده‌اش بین کلانتری‌ها و زندان‌ها دنبالش گشت. هر جا می‌رفتند جوابی متناقض می‌شنیدند. سرانجام پیکرش در سردخانه کهریزک شناسایی شد. جواز دفن نوشته بود: صدمات متعدد ناشی از اصابت جسم سخت. اینها را می‌نویسم تا بدانید این حکومت با یک دختر شانزده ساله چه کرد.

رژیم گفت نیکا سقوط کرده. اما کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل روایت سقوط را رد کرد و گفتند پیش از هر سقوطی ضربات مرگبار به سر نیکا وارد شده است.

حتی سند محرمانه سپاه که بی‌بی‌سی منتشر کرد نشان می‌داد نیکا را واحد لباس‌شخصی بازداشت کرده، کتک زده و در قسمت عقب ماشین ون قبل از کشتن به خاطر اینکه در برابر تعرض مقاومت کرده بود انقدر او را زدند تا به قتل رسید.

نه یک مأمور بازداشت شد، نه یک دادگاه برگزار شد. چهار سال گذشت و پرونده نیکا برای ما که داغدار و دادخواه او هستیم باز است.

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام ویدئو مال همین جمعه هست که گذشت.
جمعه ۲۷ شهریور بازار پروانه توضیحات داخل ویدئو کامل هست.
ورودی بازار و غرفه ها هم یه مامور انتظامی گذاشته بودن به خیلی از دخترا گیر می‌داد.
لطفا عکس این دو تا مامور آزارگر رو بگذار که توی اوج گرما چند تا دختر نوجوان ۱۲ یا ۱۳ ساله رو مجبور میکنن یکی دو کیلومتر الکی مسیرشان دور بشه فقط به خاطر روسری.»

#زن_زندگی_آزادی
#نه_به_حجاب_اجباری

«نام من را به‌خاطر بسپارید، شاید دیگر نتوانم حرف بزنم.»
این صدای نجمه امینی است. دانشجوی ۲۳ ساله حسابداری، از زندان وکیل‌آباد مشهد. در فایل صوتی‌اش می‌گوید: «صدای من باشید. من یک دختر بی‌گناهم، یک جوان با کلی آرزو و رویا.»

نجمه از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه است. ۱۱ بهمن در بازار فردوسی مشهد با ضرب‌وشتم بازداشت شد. هشت ماه در بلاتکلیفی، بدون دسترسی به وکیل انتخابی و زیر فشار بازجویی بود. مرداد دادگاهش برگزار شد و ۲۵ شهریور حکم اعدامش صادر شد.
اتهام؟ «اجتماع و تبانی» و «توهین به مقدسات».

او در این فایل صوتی می‌گوید: «مردم، من فقط عدالت و فرصت دفاع می‌خواهم.» و آرزویش را این‌طور بیان می‌کند: «پیش از آنکه طناب پایان زندگی من باشد، ایران آباد و آزادم را ببینم.»

صدای نجمه امینی و تمام زندانیان سیاسی به خصوص زندانیان در خطر اعدام باشیم.

#نجمه_امینی
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

روز یکشنبه ۲۹ شهریور، مأموران وزارت اطلاعات به‌صورت هماهنگ به منازل پنج خانواده بهائی و یک محل کار در شیراز یورش بردند. پنج شهروند هم برای حضور در بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به «پلاک ۱۰۰»، اول مهرماه، احضار شدند.

خانواده زارع: پژمان، مینا، مهشید، محبوبه و پرهام، خواهر و برادرهایی که خانه‌هایشان همزمان تفتیش شد.
تلفن‌ها، لپ‌تاپ‌ها، طلا، دلار، گذرنامه و حتی دوربین محل کارشان را بردند. کتاب‌ها و تصاویر بهائی هم ضبط شد.

طبق گزارش هرانا، در تفتیش منزل پژمان زارع، مأموران اعضای خانواده را به دلیل بهائی بودن «نجس» خطاب کردند. یکی از مأموران زن هم نازنین نیکوسرشت را که لباس خواب داشت، وادار کرد در حضورش لباس عوض کند.

پژمان زارع تابستان امسال، پس از بازجویی که با ضرب و شتم همراه بود، با وثیقه از زندان عادل‌آباد آزاد شده بود. او درباره این خشونت‌ها به نهادهای مختلف، از جمله دفتر ریاست جمهوری و دادسرای نظامی فارس، شکایت برده بود. امروز مأموران همان شکایت‌ها را ضبط کردند و خطاب به او گفتند: «نامه‌هایی که نوشتی سلام می‌رسانند.»

بهایی بودن در جمهوری اسلامی جرم است و این نقض آشکار بدیهی‌ترین حق شهروندی ست.

وحیده حق‌پرست، معروف به «نورا حقی»، دانش‌آموخته دکتری دامپزشکی، شب ۲۱ آذر ۱۴۰۴ برای وداع با خسرو علیکردی، وکیل دادگستری، به مسجد غدیر مشهد رفته بود. مأموران مراسم را به خشونت کشیدند و دست‌کم ۲۷ نفر را بازداشت کردند.

شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد او را بابت «اجتماع و تبانی» به سه سال و هفت ماه و بابت «تبلیغ علیه نظام» به نُه ماه حبس محکوم کرده است؛ در مجموع چهار سال و چهار ماه زندان.

دادگاه غیابی بود. جلسه ۱۰ شهریور، بدون حضور او و وکیلش برگزار شد؛ با آنکه او به‌دلیل بیماری، درخواست قانونی برای تغییر وقت جلسه ثبت کرده بود. این درخواست نادیده گرفته شد.
صدای وحیده حق‌پرست باشیم.

#وحیده_حق‌پرست #نورا_حقی #خسرو_علیکردی

«ارفع راسك فوق انت سوري حر»
سرت را بالا بگیر، تو یک سوری آزاده‌ای!
خواندند و اشک ریختند. پنجشنبه شب دمشق صحنه‌ای را دید که برای مردم ایران هنوز رویاست. اصاله نصری پس از ۱۵ سال تبعید، در تئاتر الفیحاء روی صحنه رفت و هزاران نفر با او زمزمه کردند.

او از نخستین هنرمندانی بود که کنار مردم ایستاد و در سال ۲۰۱۱ از اعتراض علیه بشار اسد حمایت کرد. اتحادیه هنرمندان او را اخراج کرد و او ۱۵ سال پیش راهی قاهره شد. اما بعد اسد و تمام تشکیلات سرکوبگر مخوف و امنیتی اش سقوط کرد و این زن شجاع از تبعید به خانه برگشت.

و اما ایران. در کشوری که ۱۵ سال حامی نظامی حکومت بشار اسد بود، خواندنِ زن از انقلاب ۵۷ تا امروز ممنوع است. پرستو احمدی و ۸ هنرمند کنسرت «کاروانسرا» فقط به‌خاطر انتشار یک ویدیو در یوتیوب، هرکدام به ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوع‌الخروجی و دو سال محرومیت از هنر محکوم شدند. صدها هنرمند و خواننده چه زن و چه مرد برای اینکه حاضر به کرنش در برابر حکومت آخوندی نشدند، به اجبار در کشورهای مختلف جهان و به دور از وطن به سر می‌برند.

اما فردای ما نیز روشن است. هیچ ملتی به اندازه ما لیاقت آزادی را ندارد و برای آن هزینه نداده است.

اینجا هتل آراز شهر نوشهر است و این جوانان تلاش می‌کنند با وجود همه مشکلات و کمبودها اما شب شاد و خوبی داشته باشند. اما ظاهرا دست‌اندرکاران تولید درد و رنج برای مردم خط قرمزشان همین لحظات خوب و شاد مردم کنار یکدیگر است. در این مراسم زنان بدون حجاب و با پوشش اختیاری حاضر شده بودند.
با انتشار این ویدیوها دادستانی شهر نوشهر وعده پیگیری و برخورد با عوامل برگزاری این ایونت را داد و همزمان فرمانده سپاه نوشهر نیز گفت که این موضوع در حال پیگیری ست.
تنها چیزی که پیگیری می‌کنند نه پیگیری کمبودها و مشکلات که پیگیری لحظات شاد و آزاد مردم است.
و البته که جز حقارت بیشتر برای خود چیزی به دست نخواهند آورد. نماد سلطه حکومت آخوند مدتهاست که از روی سر زنان به زیرپایشان افتاده است.
بچرخ تا بچرخیم.
#زن_زندگی_آزادی
#نوشهر

.
شهردار ممدانی، شما گفته بودید جنایتکاران جنگی که پایشان به نیویورک برسد باید بازداشت شوند.
خبر خوب: یکی‌شان همین هفته در نیویورک است.

رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی برای مجمع عمومی سازمان ملل می‌آید؛ همین‌جا، در نیویورک.

او رئیس رژیمی است که معترضان بی‌گناه را قتل‌عام کرد. معترضان غیرمسلح را در خیابان‌ها به گلوله بستند، فرزندان ما را دار زدند و مأمورانش را به بروکلین فرستادند تا یک نیویورکی را بدزدند و بکشند.

آن نیویورکی من هستم. پرونده‌های اف‌بی‌آی و کیفرخواست‌های فدرال علنی است. خودتان بروید ببینید.

اگر شجاعت حرف زدن از بازداشت مسئولان جنایت علیه بشریت را دارید، از مردی شروع کنید که پنج مایل آن‌طرف‌تر از دفترتان خوابیده.

«حاضرید عمل کنید شهردار؟ یا جان ایرانی‌ها اصلاً برایتان اهمیتی ندارد؟»

در چهارمین سالگرد قتل مهرداد قربانی شامگاه سی‌ام شهریور خانواده‌اش همان جایی آمدند که چهار سال پیش، خون فرزندشان بر زمین ریخت. آنها سنگفرش پیاده‌رو را به یاد عزیزشان گلباران کردند.

مهرداد، هجده ساله، ساکن کوی قائم زنجان بود. او روز سی‌ام شهریور ۱۴۰۱، در روزهای خیزش «زن، زندگی، آزادی» به خیابان آمد. حوالی ساعت ۹ شب، نزدیک میدان قائم، مأموران حکومتی از فاصله نزدیک به پشت سر و پهلویش گلوله ساچمه‌ای شلیک کردند. مهرداد غرق در خون روی زمین بود و مأموران اجازه ندادند او را به بیمارستان برسانند.
مردم با دست‌های خالی‌شان او را به خانه رساندند، اما جراحاتش بیش از حد بود. پزشکی قانونی علت مرگ را خونریزی شدید داخلی و خارجی ناشی از اصابت اجسام فلزی اعلام کرد.

قاتل، از میان نیروهای مزدور مسلح حکومتی، شناسایی شد. دادگاه پس از نه ماه، او را تبرئه کرد. خانواده مهرداد زیر فشار و تهدید برای پذیرفتن دیه، حاضر نشدند خون فرزندشان را بفروشند. آنها هنوز همان چیزی را می‌خواهند که هر خانواده دادخواهی می‌خواهد: عدالت.

مهرداد ۱۸ سال داشت. هجده سال، سنّی که باید آغاز زندگی باشد؛ جمهوری اسلامی آن را سن پایان زندگی او کرد.
نامش پاینده.

آرمین، معروف به «آرمین رابر»، خواننده رپ و پیشگام «میتینگ‌های رپ» خیابانی در ایران، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است.

او متولد ۱۳۷۳ است و دست‌کم از سال‌های ابتدایی دهه ۹۰، در تهران، کرج، گیلان و کرمانشاه گردهمایی‌های موسوم به «میتینگ رپ» را برگزار کرده؛ میتینگ‌هایی که بی‌مجوز حکومتی، موسیقی را به خیابان‌ها آورد.

زمان دقیق بازداشت، اتهام او و محل نگهداری‌اش هنوز مشخص نیست. طبق گزارش یک رسانه فعال در حوزه موسیقی به نقل از نزدیکانش، او پیشتر نیز تحت محدودیت قضایی و پابند الکترونیکی بوده است.

صدای این هنرمند معترض دربند باشیم.

#آرمین_رابر

این پُست منتشر شده در یک شبکه اجتماعی حکومتی، آیینه‌ی تمام نمای جمهوری اسلامی‌ست.

​در این تصویر، یک فعال رسانه‌ای حامی حکومت به نام «محمد مهدی حبیبی»، به صراحت می‌نویسد که تنها فرصت در ملاقات با ترامپ، برای پزشکیان که این روزها برای شرکت در نشست مجمع عمومی سازمان ملل، آماده سفر نیویورک می‌شود «فرصت قتل او و گرفتن انتقام... به هر روش ممکن است!».

او حتی پیشنهاد «خفه کردن با دستان خالی» را مطرح می‌کند و مدعی است با این کار، مسعود پزشکیان «برای ملت ایران جاودانه خواهد شد!».

​این تصویر چکیده‌ای از یک تفکر است؛ سیستمی که طی دهه‌ها، زبان سیاست و دیپلماسی‌اش بارها با ادبیات مرگ، حذف، انتقام، ترور و خشونت گره خورده است و حالا یکی از آدم‌های همین فضا، بی‌پرده و عریان، تیم امنیتی و سیاسی دولت را به برنامه‌ریزی برای چنین کاری دعوت می‌کند.

بله از کوزه همان برون تراود که دراوست.

حنانه کیا، ۲۲ ساله، اهل نوشهر.
تازه با نامزد خود عقد کرده بود و چند روز مانده بود به جشن عروسی.

۳۰ شهریور ۱۴۰۱، از مطب دندان‌پزشکی به خانه برمی‌گشت.
خیابان ستارخان، نزدیک میدان آزادی نوشهر.
گلوله‌ای توسط قاتلان اجیر شده خامنه‌ای با هدف کشتن او شلیک شد. گلوله به پهلویش خورد و جانش را گرفت.

نامزدش نوشته بود:
«در روز حادثه قرار بود با حنانه برویم خانه عموی حنانه... در میدان آزادی نوشهر صدای شلیک گلوله شنیدیم.»

صدای شلیک گلوله‌ها و جان‌های عاشقی که به خاک افتادند، حالا برگی خونین از دفتر تاریخ ازادیخواهی مردم ایران است.

از آن روز همه ایران او را با این لقب می‌شناسند: عروس ایران.

پنج سال گذشته و حکومت حتی عزاداری برای او را تحمل نمی‌کند چرا که از نام او و از دادخواهان او هراس دارد.
نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم.

#حنانه_کیا
#زن_زندگی_آزادی

ویدیویی که ایران اینترنشنال منتشر کرده است نشان می‌دهد یک آزارگر حجاب در یک اتوبوس در مشهد برای زنی ایجاد مزاحمت کرده است.
به محض اینکه این زن با دوربین خود اقدام به فیلمبرداری از این شخص آزارگر می‌کند، او به سمت این زن به شدت حمله می‌کند.
حمله‌ای که نشانه ترس آزارگران از دوربین زنان است.
سالهاست که زنان با دوربین گوشی‌های موبایل خود تبدیل به کابوس آزارگران حجاب شده‌اند. آنها همچنان از منتشر شدن ویدیوها و شناسایی چهره‌هایشان می‌ترسند چرا که خود بهتر از هرکس می‌دانند که تا چه حد در میان جامعه منفور هستند.

#زن_زندگی_آزادی
#دوربین_ما_اسلحه_ما

صفحه اینستاگرام ستایش صادق زاده خواننده و نوازنده نوجوان ایرانی بیش از یک میلیون دنبال کننده داشت. دختری هنرمند که هم صدای زیبایی داشت و هم نوازنده تار و به خصوص موسیقی محلی خراسانی/کرمانجی بود.
ستایش با این صدای خوب و اینهمه استعداد فقط ۱۳ سال داشت.

حالا همه ویدیو‌های اجراهای او به جز یک ویدیو از صفحه اینستاگرامش حذف شده و در یک استوری که در صفحه‌اش منتشر شده، اعلام شده که صفحه او به خاطر «انتشار محتوای مجرمانه» به دستور مقام قضایی مسدود شده است.
بله این صدای زیبا و این استعداد کم‌نظیر از نظر جمهوری اسلامی «محتوای مجرمانه» است چرا که زیبایی و هنر و البته صدای زن از نظر آنها جرمی نابخشودنی ست.
چرا که جمهوری اسلامی یک حکومت بدوی، متحجر و یک آپارتاید جنسیتی ست.

#زن_زندگی_آزادی
#ستایش_صادق_زاده