فاطمه مجتبایی، مادر جاویدنام غزاله چلابی در سالروز کشته شدن دخترش در کنار مزار او شمع روشن کرد و با انتشار این ویدیو در صفحه اینستاگرام خود نوشت:
«تا جان در بدن دارم دادخواه خون به ناحق ریخته‌ات هستم....
...مزارت برای من مثل یک سنگر است و من چون سربازی از آن سنگر مقدس تا آخرین نفس‌هایم پاسداری خواهم کرد»

غزاله چلابی، ۳۳ ساله، حسابدار، کوهنورد و ورزشکار اهل آمل بود.

سی‌ام شهریور ۱۴۰۱، در حالی که با موبایلش از تجمع مردم فیلم می‌گرفت، گلوله‌ی تک‌تیرانداز از ساختمان فرمانداری آمل به سرش اصابت کرد. لحظه‌ی کشته شدنش روی گوشی خودش ثبت شد. وقتی آن فیلم منتشر شد، جهان از میزان سبعیت و وحشی‌گری قاتلان او در بهت فرو رفت.

جمهوری اسلامی حتی از پیکر او نیز می‌ترسید. غزاله دو بار کارت اهدای عضو پر کرده بود. مأموران اجازه ندادند. به خانواده گفتند: «با این کار از غزاله اسطوره‌سازی می‌شود.»

نیاز به اسطوره سازی نیست. او همین حالا هم کنار سایر جاویدنامان راه آزادی، اسطوره است. نامش به سنگری برای دادخواهی و مقاومت تبدیل شده و مادرش چهار سال است در همان سنگر ایستاده و دادخواهی می‌کند.
صدای این مادران دادخواه باشیم.

می‌خواستند انتقام سخت بگیرند. در مجلس و هیات دولت و تجمعات خیابانی خود، پرچم آمریکا و عکس ترامپ را آتش می‌زدند. می‌گفتند ترامپ باید تقاص پس بدهد.

اما امروز نماینده جمهوری اسلامی، هنگام سخنرانی ترامپ در صحن عمومی سازمان ملل نشست و همه سخنرانی را گوش داد. این در حالی‌ست که نماینده کوبا یه نشانه اعتراض به سیاستهای آمریکا سالن را ترک کرده بود.
اما جمهوری اسلامی حالا دیگر حتی جسارت این را ندارد که موقع سخنرانی ترامپ به نشانه اعتراض به کشته شدن رهبرشان نوسط ترامپ، نمایندگانش را از سالن خارج کند. انگار خون خامنه‌ای چندان هم اهمیتی نداشته و بالاخره پیرمرد متوهم هم مریض بود و هم عمرش را کرده بود.
حالا توی میدان‌ها پرچم بچرخانید و هی عرعر کنید. یعنی منظورم این است حیدر حیدر کنید!

«وطنم بوی غربت میده»
این آخرین پیام سارینا بود که در کانال تلگرامش نوشت. یک روز بعد، مأموران جمهوری اسلامی جمجمه‌اش را با باتوم متلاشی کردند.

سارینا اسماعیل‌زاده ۱۶ ساله بود. دانش‌آموز فرزانگان کرج، یوتیوبر، دختری که پدرش را در بچگی از دست داده بود و کنار مادری زندگی می‌کرد که با تومور مغزی می‌جنگید.

ظهر ۳۱ شهریور ۱۴۰۱، بعد از کلاس زبان، به اعتراضات مهرشهر کرج پیوست. ضربات باتوم آنقدر سنگین بود که حتی نتوانستند او را به بیمارستان برسانند. در خانه‌ای در همان کوچه جان داد. خانواده ساعت ۱۰:۳۰ شب فهمیدند سارینا دیگر نیست.

و حکومت چه گفت؟ گفت از پشت‌بام افتاده. گفت خودکشی کرده. مادر داغدارش را پای دوربین بردند تا اعتراف اجباری کند. پیکر سارینا را شستند و کفن‌پیچ تحویل دادند؛ مادر فقط لحظه دفن توانست صورت دخترش را ببیند. آن هم در قبری که مأموران دورش را گرفته بودند.

سارینا در ویدیوهایش می‌گفت نوجوان ایرانی دیگر نوجوان ۲۰ سال پیش نیست. از اوضاع جهان باخبر است. حکومت از همین باخبری می‌ترسید و او را کشت.

چهار سال گذشته. سارینا هنوز ۱۶ ساله است و کسی هنوز پاسخگو نیست.

نامش و یادش گرامی و پاینده.

در مصاحبه با شبکه سی‌بی‌اس، هم‌زمان با سفر پزشکیان و عراقچی و هیئت همراه‌شان به نیویورک، پیام روشنی دادم:
جمهوری اسلامی شریک مذاکره نیست؛ موضوع پرونده‌های متعدد ترور و قتل و جنایت است.

وقتی دیپلمات‌های غربی پشت میز با نمایندگان رژیمی می‌نشینند که مردمش را در خیابان می‌کشد، جوانانش را به جرم آزادی‌خواهی به دار می‌آویزد، و حتی در خاک آمریکا برای ترور منتقدانش نقشه می‌کشد، آن‌ها نه صلح می‌سازند و نه امنیت؛ فقط برای تداوم اقدامات جنایتکارانه این رژیم وقت می‌خرند.

من زنده‌ام چون سه بار جمهوری اسلامی قادر به کشتن من نشد. من یک بازمانده‌ام و می‌گویم صدای مردم ایران را بشنوید، نه صدای قاتلان‌شان را.

واقعیت ساده و روشن است: دنیای امن‌تر یعنی دنیای بدون جمهوری اسلامی.

این ویدیو آیینه تمام نمای اقتصاد فروپاشیده ایران است. چرا پول چاپ می‌کنید وقتی هزینه کاغذ و هزینه چاپ پول چند ده برابر هزینه واقعی همان اسکناس است؟ الان ارزش یک برگ دستمال کاغذی از چندین برگ اسکناس جمهوری اسلامی بیشتر است.
جمهوری اسلامی کشور را رها کرده اما قدرت را رها نمی‌کند. اینهمه مردم را کشتید که بمانید و حکومت کنید!
خاک بر سرتان که جز ترور و وحشی‌گری و ارعاب و سرکوب هیچ توانمندی دیگری ندارید.
#پول_ملی

این یک گوشه از آن چیزی‌ست که جمهوری اسلامی بر سر ایران آورده است. پرواز مسافری هواپیمایی وارش که تهران را به مقصد تاجیکستان ترک کرده بود، اجازه عبور از آسمان کشورهای همسایه شمالی ایران را نیافت و به اجبار به تهران بازگشت.
می‌خواستند عمق استراتژیک خود را تا آن سوی جهان گسترش دهند و حالا حتی آسمان کشورهای همسایه‌شان هم به رویشان بسته است.
حکومتی حقیر که با آدم‌کشی و جنایت مردم ایران را گروگان گرفته است.

پزشکیان عکس خامنه‌ای را در سازمان ملل بالا برد.
من عکس قربانیان خامنه‌ای را به فاکس نیوز بردم.

مهسا امینی. نیکا شاکرمی، ۱۶ ساله. حنانه کیا، ۲۰ ساله و...
جوان‌هایی که فقط به خاطر پس گرفتن حق زندگی کشته شدند و یا به دار آویخته شدند.
علی زارعی، ۲۷ ساله، یک چشمش را در اعتراضات از دست داد. حالا در انفرادی قزل حصار جمهوری اسلامی می‌خواهد جانش را هم بگیرد.
دوقلوهای رحیمی در زندان شکنجه و آزار جنسی شدند. ترانه در انتظار اعدام است.

این‌ها چهره واقعی همان حکومتی‌اند که پزشکیان نماینده‌اش است.
به او ویزا دادند، هتل دادند، میکروفون دادند، فرش قرمز جلوی پایش پهن کردند.
اما سهم قربانیان این حکومت در ایران گلوله و طناب دار بود.
این حکومت تروریست است و قاصدانش نیز تروریستند.
به جای پذیرایی از قاتلان باید بازداشتشان کنید.

#زن_زندگی_آزادی

جمهوری اسلامی یک ماله‌کش اعظم به نام ظریف داشت. حالا ورژن خون‌شوی آن هم به میدان آمده است.

پزشکیان در گفتگو با فاکس‌نیوز کشتار دهها هزار شهروند معترض ایرانی را در جریان خیزش دی‌ماه انکار کرد. او گفت همانها هم که کشته شدند بخشی نیروهای امنیتی و حامی حکومت بودند و بخشی توسط گروه‌های مسلح که از خارج از مرزها آمده بودند و آمریکا و اسرائیل به آنها سلاح داده بود، به قتل رسیدند.
معلوم نیست اینهمه نیروی مسلح چرا فقط مردم را کشتند و از هر هزار گلوله‌‌شان یکی هم به ماموران حکومت اصابت نکرد.
به راستی که لقب خون‌شوی اعظم برازنده خودت است پزشکیان. اما روی این خون‌ها نمی‌شود سرپوش گذاشت و ماله کشید.
خیلی زود تقاص پس خواهید داد.

حمید قائنی‌نژاد، زندانی سیاسی ۶۰ ساله اهل مشهد. سال‌ها از عمرش را در زندان‌های دهه ۹۰ گذراند. سکته مغزی زبانش را بست، راه رفتن را از او گرفت و حافظه‌اش را فرسود. پزشکی قانونی حکم داد که حبس را تحمل نمی‌کند و آزاد شد.

اما او روز ۲۶ فروردین ۱۴۰۵ دوباره مقابل دروازه زندان وکیل‌آباد بازداشت شد. اتهامش «تبلیغ علیه نظام در شرایط جنگی» است.

حالا ششمین ماه است که بلاتکلیف در زندان است. گواهی پزشکی قانونی مبنی بر عدم تحمل حبس هست، قرار وثیقه یک میلیارد تومانی هم صادر شده؛ ولی او و خانواده‌اش توان تأمینش را ندارند.

این مرد روزانه حدود ۱۵ قلم دارو مصرف می‌کند. نمی‌تواند درست حرف بزند، درست راه برود. از ملاقات و تماس تلفنی هم محروم است.

این چه کینه و چه رذالتی‌ست که او را همچنان آزار می‌دهید و در زندان نگه داشته‌اید؟
صدای حمید قائنی‌نژاد باشیم.

#حمید_قائنی‌نژاد

از غروب تا آخر شب، مادر مهران پای تلویزیون می‌نشیند.
نه برای تماشای تلویزیون. برای دیدن پسرش.
تصویر مهران فقط هر چهار ساعت یک‌بار، برای چند ثانیه، پخش می‌شود.

مادر ساعتها چشم به صفحه تلویزیون می‌دوزد تا همان چند ثانیه را از دست ندهد.
وقتی تصویر پسرش می‌آید، فریاد می‌زند و گریه می‌کند.
بعد می‌رود به اتاق پسرش و لباس‌هایش را در آغوش می‌گیرد و دوباره با جای خالی‌اش تنها می‌ماند.

مهران بصیرتوانا ۲۹ ساله بود. می‌خواست به زنی که ساچمه خورده بود کمک کند، ماموران به قلبش شلیک کردند. روز ۲۵ آبان ۱۴۰۱ در صومعه‌سرا.

مادرش می‌گوید: «قاتل فرزندم را می‌شناسم.»
بله آقای پزشکیان. تروریست آموزش دیده موساد نبود که از مرز آمده باشد. مزدور خامنه‌ای بود.
این فریادها و این اشکها نابودشان می‌کند. دادخواهیم این بیداد را...

#مهران_بصیر_توانا

مژده هاشمی بازرگانی، ۲۷ ساله، کارمند هلال احمر. ساکن الوند قزوین. با مادر پیر و بیمارش زندگی می‌کرد.

بامداد ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ مأموران امنیتی با سنگ‌فرز قفل و لولای در خانه را بریدند.

مژده در پیام صوتی‌اش از زندان قزوین می‌گوید او را با لوله و باتوم به سر، گردن و کتف زدند و در بازجویی دو دندانش را شکستند. درخواستش برای معاینه پزشکی قانونی رد شد. وکیل انتخابی هم نداشت.

بعد ویدیوی اعترافات اجباری او را از شبکه استانی قزوین پخش کردند. حرف‌هایش را تقطیع کردند تا او را «تروریست» معرفی کنند. اتهام؟ جاسوسی برای آمریکا و اسرائیل. و ارسال موقعیت مکانی مناطق نظامی برای دشمن.

می‌گوید: «هزار اتهام به من می‌چسبانند... به زور به من می‌گویند هرچه ما گفتیم، تو باید بنویسی و امضا کنی.»

دیروز، حکم اعدامش در دیوان عالی جمهوری اسلامی تأیید شد و حالا مادر سالخورده و بیمارش در الوند بی‌پناه مانده است.

صدای او و صدای زندانیان در خطر اعدام باشیم.

#مژده_هاشمی_بازرگانی

ویدیو و پیام دریافتی:

«دیروز رفتم برای خرید و با خودم فکر کردم که اینطور نمیشه ادامه داد. همین چند قلم جنس شده معادل ۴ روز حقوق و کار کردن من.
رژیم میدونه که یه مشکل بزرگ هست ولی کاری نمیکنه.
رژیم میخواد وانمود کنه که پیروز شده ولی فقط اگه قرارداد رو امضا کنه می‌تونیم به زندگیمون برگردیم.»

#تورم #گرانی

بعضی‌ها در غرب می‌گویند «این فرهنگشان است، باید به آن احترام گذاشت».
بگذارید به شما بگویم فرهنگ من چیست.

در سرزمین من دادستان تهران برای این صحنه ساده در جریان اجرای یک تئاتر پرونده قضایی تشکیل داده است.

بازیگر زن فاطمه مسعودی‌فر سرش را نزدیک سینه بازیگر مرد مهرداد صدیقیان کرده است. صحنه‌ای که از نظر نئاندرتال‌های حاکم بر ایران لابد نوعی پورنوگرافی در ملاء عام است.

طنز ماجرا اینجاست که اساسا در همین تئاتر به نام «تهران، پاریس، تهران» این دک بازیگر در نقش دو برادر و خواهر بودند.

جایی خارج از صحنه تئاتر زنی دیگر به خاطر آواز خواندن بدون حجاب اجباری شلاق می‌خورد.
کشوری که با افتخار مراسم اعدام در ملاء عام برگزار می‌کند، حالا آغوش و آواز را جرم می‌داند.

فرهنگ ایران هزاران سال قدمت دارد و این رژیم داعشی و طالبانی چهل سال است که این فرهنگ را گروگان گرفته است.

احترام به فرهنگ من یعنی احترام به آزادی، احترام به مدارا، احترام به زیبایی و احترام به حق انتخاب زنان ایرانی.

سیم‌کارتش را قطع کرده‌اند. ممنوع‌الخروج است و صفحه اینستاگرامش را هم دادستان مسدود کرده است.

نیایش مهرگان(کچرانلویی)، فعال سیاسی و زندانی سیاسی اهل بجنورد، این روزها زیر فشارهای امنیتی زندگی‌اش مختل شده است.

او در خیزش زن زندگی آزادی در بجنورد با خشونت و ضرب و شتم بازداشت شد به شکلی که دچار آسیب و جراحات زیادی گردید. مأمورانی که او را از راه پشت‌بام به پایین پرت کردند محکوم شدند، اما هیچ‌کدام زندان نرفتند. شکایت خودش در دادسرای نظامی به جایی نرسید؛ به جای پیگیری عاملان، هر بار خود او با احضار، تهدید و پرونده تازه روبه‌رو شد.

حالا پرونده‌ای دیگر برایش تشکیل شده به بهانه فعالیت در اعتراضات دی‌ماه. مصداق اتهامش حضور در مراسم چهلم ملیحه فیروزه و نازلی جان‌پرور، دو زن جاویدنام اهل بجنورد، بوده است.

به گفته یک منبع آگاه، او با وثیقه دو میلیارد تومانی آزاد شده، اما هم ممنوع‌الخروج است، هم منتظر رأی بازپرسی، و از حدود یک هفته پیش سیم‌کارتش نیز به دستور دادستانی مسدود شده است.
صدای او و صدای کسانی باشیم که زیر سایه سرکوب و فشارهای امنیتی، زندگی‌شان دچار اخلال شده است.

#نیایش_مهرگان #بجنورد
#زن_زندگی_آزادی

«اگر مدرک دارید که ثابت می‌کند فرزندم تروریست بوده، ارائه بدهید. مردم دیگر گول حرف‌های شما را نمی‌خورند. فرزین من را کشتید.»

این صدا، صدای مادر فرزین پوست‌آشگن است؛ او در همان خیابان دکتر حسابی اصفهان که پسرش همان‌جا یه قتل رسید ایستاده است. فرزین، آرایشگر ۲۶ ساله و صاحب آرایشگاه مردانه‌ای با نام «آقای خاص» بود. شب ۱۸ دی در راه بازگشت از مغازه‌اش به اعتراضات پیوست. تک‌تیراندازی از پشت‌بام یکی از ساختمان‌ها سرش را نشانه گرفته و گلوله‌اش را در پشت سر او نشاند.

شش روز خانواده برای یافتن پیکرش جستجو کرد.
فرزین به اروپا رفته بود و برای بودن کنار خانواده‌اش برگشت. او تکیه‌گاه خواهر کوچک‌ترش بود و آرزویش ساختن برند خودش در ایران بود.

حالا رئیس دولت ایران در سازمان ملل، کشته‌شدگان اعتراضات را تروریست می‌نامد. دروغی کثیف که حالا اینچنین توسط این مادر دادخواه برملا و رسوا می‌شود.

#فرزین_پوست‌آشکن

باز اژه‌ای قلاده‌اش رها شده و پوشش دلخواه زنان را «ناهنجاری» و «برهنگی» می‌خواند و وعده برخورد و سرکوب می‌دهد.
زنان ایران به این تهدیدها سالهاست که جواب داده‌اند.

اژه‌ای ، از دادستان کل کشور خواسته در همکاری با نهادهای انتظامی، اطلاعاتی و دولتی با «قاطعیت» برخورد کنند و این موضوع را در دستور کار شورای عالی امنیت ملی قرار دهد. رئیس قوه قضاییه مدعی شد رئیس‌جمهور و مجلس هم با مقابله با پوشش اختیاری موافق‌است.

نتیجهٔ نزدیک نیم قرن تهدید و برخورد چه شد؟
میلیون‌ها زن، بی‌حجاب، با پوشش دلخواه در خیابان، در مترو، در کافه، در سراسر ایران.

۴۸ سال است همین حرف‌ها را تکرار می‌کنند و هر بار با تو دهنی زنان مواجه می‌شوند.

زن ایرانی پوششش را خودش انتخاب می‌کند. نه توی قاتل و نه دادستان فاسد و نه شورای امنیت ملی!

#زن_زندگی_آزادی

تا چند سال پیش ویدیوهای ونزوئلا و بی‌ارزش شدن پول ملی‌شان را می‌دیدیم که چطور مردم برای خرید مجبورند با گونی اسکناس جابجا کنند و حیرت‌زده می‌شدیم.
امروز خودمان به همان شرایط دچار شده‌ایم.

مفتخوران سپاهی و آخوندهای دزد، پشت میزها و در پناهگاه‌هایشان نشسته‌اند و برای دنیا رجز می‌خوانند و از این سو اقتصاد ایران در آستانه فروپاشی کامل است.
این ویدیوها بخشی از تاریخ این سرزمین خواهد ماند و بعدها ازداین روزها بسیار یاد خواهد شد که چطور ایران گروگان گروهی مسلح بود که با توهماتشان و با فساد و ناکارآمدی‌شان، روزگار مردم را سیاه کرده بودند.

#تورم

تبریک به نسرین ستوده، برنده جایزه حقوق بشر واتسلاو هاوِل ۲۰۲۶.

وقتی یک زن مورد قدردانی قرار می‌گیرد، این تجلیل فقط از یک زن نیست. این صدای مبارزه‌ی همه‌ی زنان علیه این رژیم آپارتاید جنسیتی ست.

ما اقدام واقعی از رهبران اروپا می‌خواهیم و دقیقاً برای همین، دو زن بی‌باک را به شورای اروپا دعوت کردم. کوثر افتخاری که رژیم چشمش را هدف گرفت و مرضیه حمیدی که تهدید به قتل طالبان پشت سرش است.

به رهبران اروپا می‌گویم که با سرکوب فراملی تروریست‌ها مقابله و برای توقف اعدام‌ها در ایران فورا اقدام کنید.

#نسرین_ستوده
#زن_زندگی_آزادی

پدر جاویدنام سپهر شکری، پزشکیان در پیامی ویدیویی پزشکیان را که کشته‌شدگان سرکوب ۱۸ و ۱۹ دی را تروریست نامیده بود، مستقیم خطاب قرار داد و گفت:

«تنها دستاورد شما در سازمان ملل این بود که بچه‌های ما را تروریست و اغتشاشگر و مسلح توصیف کردید. اگر پسر من که با گلوله جنگی کشته شد تروریست بود، چرا مدام می‌گویید بیایید او را شهید معرفی کنید؟»

اسماعیل شکری همان پدری است که در کهریزک، با فریاد «سپهر بابا کجایی؟» به دنبال پیکر فرزندش می‌گشت. صدای او به یکی از نمادهای خیزش دی‌ماه تبدیل شد.

سپهر ۲۵ ساله بود. شب ۱۸ دی در خیابان نبرد تهرانپارس با گلوله‌ی تک‌تیرانداز کشته شد.

پدر سپهر می‌گوید: «در جنگ اخیر، من و بچه‌های شرکت نفت زیر بمباران و موشک‌باران، کنار میلیون‌ها لیتر بنزین، برای توزیع سوخت به مردم خدمت می‌کردیم. مگر من حق دارم بچه‌ام کشته شود و اسم تروریست بگذارید رویش؟»

پزشکیان چهره‌ی اصلی‌ خود را در سازمان ملل رو کرد. این ملت شما را برای پایمال کردن و تلاش برای لوث کردن خون عزیرانش نخواهد بخشید.

#سپهر_شکری

هانا نیومن، رئیس هیئت روابط پارلمان اروپا با ایران، درخواست دیدار سفارت جمهوری اسلامی را رد کرده است. اما مهم‌تر از خود رد کردن ملاقات، استدلالی است که پشت آن گذاشته است:

جمهوری اسلامی، ایران نیست و نمایندگان حکومت، نمایندگان مردم ایران نیستند.

این شاید برای ما ایرانی‌ها بدیهی باشد. برای سیاست خارجی اروپا اما همیشه بدیهی نبوده است.

سال‌ها جمهوری اسلامی تلاش کرده یک معادله جعلی را جا بیندازد: اگر می‌خواهید با مردم ایران حرف بزنید، باید با ما حرف بزنید. اگر می‌خواهید صدای ایران را بشنوید، آدرسش سفارت جمهوری اسلامی است.
اما این آدرسی جعلی‌ست.

ایران، یعنی میلیون‌ها انسانی که بسیاری از آنها غاصبان قدرت را نماینده خود نمی‌دانند: زنان معترض، خانواده‌های دادخواه، زندانیان سیاسی، روزنامه‌نگاران، دانشجویان، کارگران، هنرمندان و کسانی که برای آزادی هزینه داده‌اند.

و بعد می‌رسیم به بخش مهم‌تر نامه یعنی «سرکوب فرامرزی»

برای من این عبارت یک اصطلاح دانشگاهی یا جمله‌ای در قطعنامه‌های اروپایی نیست. چیزی است که با آن زندگی کرده‌ام.

ادامه👇