ادامه👆
مسئله فقط سرکوب در داخل ایران نیست. دستگاهی که بخشی از ساختار نظامی آن، یعنی سپاه پاسداران، از سوی آمریکا رسماً یک سازمان تروریستی خارجی شناخته شده، متهم به گسترش خشونت و عملیات فرامرزی نیز بوده است.
اینجاست که مسئله دیگر فقط «دیپلماسی» نیست.

برای خانواده‌هایی که عزیزانشان را در سرکوب از دست داده‌اند، دیدارهای مقامات غربی با مقامات جمهوری اسلامی به معنای فشردن دست خون‌آلود قاتلان عزیزانشان توسط رهبران کشورهای غربی‌ست.

نمی‌شود در تهران مردم را سرکوب کرد، در خارج از مرزها مخالفان را تهدید کرد، و بعد در پایتخت‌های اروپا انتظار فرش قرمز و دست دادن و عکس یادگاری داشت.

به همین دلیل، جمله آخر نامه هانا نیومن شاید مهم‌ترین بخش آن باشد:

در باز است؛ اما به روی مردم ایران، نه کسانی که نماینده دستگاه سرکوب آنان هستند.

این تمایز ساده است، اما پیامد سیاسی بزرگی دارد.
رابطه با ایران، الزاماً رابطه با جمهوری اسلامی نیست.
شنیدن صدای ایرانیان، الزاماً به معنای نشستن پشت میز با سفارت جمهوری اسلامی نیست.
و احترام به یک ملت، نباید با عادی‌سازی رابطه با حکومتی که منتقدانش آن را مسئول سرکوب، کشتار و تروریسم می‌دانند، اشتباه گرفته شود.

ایران را از جمهوری اسلامی جدا ببینید.
مردم ایران را مستقیماً ببینید.
و دست دادن با حکومت را با احترام گذاشتن به مردم ایران یکی نگیرید.
ممنون از خانم هانا نیومن برای صراحت و تاکید بر این موضوع بسیار مهم و حائز اهمیت.

امروز روز آتش‌نشان است و من نتوانستم این پست را بی‌اشک ببینم.
خواهر حمید مهدوی با انتشار این ویدیو از برادرش به مناسبت روز آتش‌نشان با ابراز دلتنگی برای او نوشته است:

«عزیز راه دورم منو ببخش که هستم و تو نیستی. روزت مبارک قهرمان با شرف.»

حمید آتش‌نشان ۳۸ ساله مشهد بود. ۱۸ دی که مرخصی داشت و هیچ لزومی نبود در خیابان باشد، اما رفت تا به مجروحان کمک کند. ۹ معترض زخمی را از میان آتش و گلوله نجات داد و بعد با گلوله مستقیم ماموران کشته شد.

آتش‌نشان یعنی کسی که به سمت خطر می‌رود تا نجات بدهد. حمید این تعریف را با جانش تمام کرد. به همین دلیل اسمش قهرمان ملی شد و حتی آتش‌نشانان دیگر کشورها برایش مراسم بزرگداشت گرفتند.

این روز را به نام حمید و همه آتش‌نشانانی گرامی بداریم که جان خود را برای حفظ جان مردم فدا کردند.

ما هم به او می‌گوییم: «روزت مبارک قهرمان با شرف»

جمهوری اسلامی بامداد امروز دو جوان دیگر را به چوبه‌دار سپرد.

مجید نیک‌اندیش، ۲۵ ساله اهل قوچان، و علی همتی سیستانی، پدر دو فرزند که از شش‌سالگی در بهزیستی بزرگ شده بود؛ هر دو از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه در مشهد، سحرگاه امروز اعدام شدند.

به گزارش قوه قضاییه و رسانه‌های داخلی، هر دو به اتهام «محاربه» محاکمه و محکوم شدند؛ در دادگاهی پشت درهای بسته، با اعترافات اجباری و بدون وکیل منتخب.

مجید در سلول انفرادی زیر شکنجه وادار به اعتراف شد. جرمش فیلم‌برداری از اعتراضات و فرستادن تصاویر به بیرون از ایران بود. پرونده علی همتی هرگز توسط هیچ رسانه‌ای پوشش داده نشد. در سکوت کامل کامل بالای دار رفت.

پیش‌ از این مهدی رسولی، محمدرضا میری و ابراهیم دولت‌آبادی نیز از معترضین مشهد اعدام شده بودند.
این روزها با هیچ کشور خارجی جنگی در جریان نیست ولی جمهوری اسلامی هر روز دارد از مردم و جوانان ایران، می‌کشد و اعدام می‌کند چرا که جنگ واقعی جمهوری اسلامی با ایران و مردم ایران است.
جنگی که اصلاح‌طلبان و دلواپسان دروغین مردم ایران ترجیح می‌دهند که آن را نبینند.

#مجید_نیک‌اندیش
#علی_همتی_سیستانی

بر مزار عزیزانشان می‌رقصند.
دنیا فکر می‌کند رقص سوگ تنها نوعی عزاداری است. ما می‌دانیم نوعی قسم خوردن و پیمان بستن است.
آنان که عزیزان ما را با گلوله کشتند، خیال کردند ما را به زانو درمی‌آورند.
اشتباه کردند. این خاک دامداران دارد که بغضشان را رقص می‌کنند و داغشان را حماسه دادخواهی جمعی خود می‌کنند.
هر قدم این رقص‌ها یک پیمان است که بر آن استوار می‌مانیم: «نمی‌شکنیم و خون عزیزانمان هرگز پایمال نخواهد شد.»

از جاویدنامان وطن به دنیا می‌گوییم. نامشان و تصاویرشان را تکرار می‌کنیم و امتداد راه و گواه‌شان خواهیم بود تا روزی که آزادی بر همین خاک پایکوبی کند.
نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.

«این هلهله عزا نیست، آیین انتقام است.»
از او بگو به دنیا...

#دادخواهی

«زیر پتو گریه می‌کنم تا مامان ناراحت نشود»

این حرف پسری یازده ساله است در مراسم چهلم پدرش.

ابراهیم مصطفی‌پور، جوان ۳۲ ساله اهل بابل، شامگاه هجده دی‌ماه ۱۴۰۴ در چهارراه شهربانی این شهر با شلیک ماموران حکومت کشته شد. مغازه‌دار ساده‌ای بود، لوازم‌التحریری می‌فروخت، عاشق حیوانات بود. کنار همسرش بود که گلوله خورد.

ابراهیم به پسرش گفته بود: «اگر روزی برنگشتم، بدان که قهرمان شدم.»
و برنگشت...

حالا جمهوری اسلامی مونا محمودیان، مادر همین بچه، را هم از مقابل محل کارش ربود و برد.

تا امروز نه علت بازداشت معلوم است، نه نهاد بازداشت‌کننده، نه محل نگهداری او. فقط یک پسر یازده ساله مانده که شب‌ها زیر پتو برای پدرش گریه می‌کند و نگران مادرش است.
پدرش را کشتند و حالا مادرش را هم ربودند.

تنهایش نگذاریم.

#ابراهیم_مصطفی_پور
#مونا_محمودیان

جمعه خونین زاهدان فقط یک نام نیست. زخمی است که چهار سال است التیام نیافته.

۸ مهر ۱۴۰۱ مردم زاهدان به اعتراض به تجاوز یک سرهنگ اطلاعات سپاه به دخترک بلوچ ۱۵ ساله، بعد از نماز جمعه به خیابان آمدند. پیش از آنکه نماز جمعه تمام شود، مأموران رژیم به روی نمازگزاران مسجد مکی آتش گشودند.

عفو بین‌الملل اسامی دست‌کم ۶۶ نفر از کشته‌شدگان همان روز را مستند کرده است. از جمله کودکان. شمار واقعی بیشتر است. صدها نفر زخمی شدند. در هفته‌های بعد شمار بلوچ‌هایی که در سیستان و بلوچستان به دست مأموران کشته شدند به بیش از ۸۲ نفر رسید.

پس از تیراندازی، خشم مردم شهر را فراگرفت. مقرهای حکومتی و خودروهای پلیس به آتش کشیده شد. پاسخ رژیم قطع اینترنت بود، محاصره شهر بود، بازداشت‌های گسترده بود و حتی اعدام.

اما جمعه خونین پایان ماجرا نبود. ماه‌ها هر جمعه زاهدان به میدان آمد و نام بلوچستان در قلب انقلاب زن زندگی آزادی نشست.

چهار سال گذشته و قاتلان هیچ‌کدام محاکمه نشده‌اند. رژیم امیدوار است فراموش کنید. ما فراموش نمی‌کنیم.

عدالت برای زاهدان. عدالت برای قربانیان جمعه خونین.

#جمعه_خونین_زاهدان
#زاهدان

تحقیری دیگر برای جمهوری اسلامی.
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، دوشنبه شب دستور داد هیات ایران در مجمع عمومی ملل متحد فوراً کشور را ترک کند.

گفته شده است که علت این تصمیم به بن‌بست کشیده شدن مذاکرات غیرمستقیم تهران و واشنگتن با میانجی‌گری قطر بود.

چند ساعت بعد، عراقچی و همراهانش نیمه‌شب چمدان بستند و ساعت یک و بیست دقیقه بامداد در پرواز دوحه نشستند و خاک آمریکا را ترک کردند. آنها قرار بود تا چهارشنبه در نیویورک بمانند.
عراقچی و هیات همراهش را بدون هیچ تشریفاتی و مانند یک مهمان ناخوانده نیمه شب بیرون انداختند.
و این تحقیری دیگر برای حکومتی‌ست که هیچ مشروعیت و احترامی نه در ایران و نه در خارج از مرزهای خود ندارد.

.
نیمه‌شب دوشنبه ششم مهر در شهر پرک کنگان، ماموران به بهانه جمع‌آوری سوخت قاچاق به داخل حیاط خانه خانواده علی شریفی ریختند.

بنا بر گزارش‌های رسیده هیچ گازوئیل و باری پیدا نکردند. هیچ چیزی.

تفنگ را روی سر داماد خانواده گرفتند. فرزند خردسال با گریه دوید و التماس کرد با بابام کاری نداشته باشید.
آنها از خانه بیرون رفتند اما در همین حال علی شریفی، پدر خانواده و فرزند عباس شریفی، رزمنده‌ای که هشت سال در جبهه‌های جنگ با عراق جنگیده بود، همراه دوستش به آنجا رسید.

بگومگویی درگرفت و ماموران همانجا به گردنش شلیک کردند و او به زمین افتاد. ماموران او را که روی زمین افتاده بود باز هدف قرار دادند و چندین گلوله به او زدند.

دوستش محمد(یعقوب) عباسی، که او هم پدر دو فرزند خردسال بود، برای کمک جلو می‌آید که او را هم به رگبار می‌بندند.

سپس پیکرشان را پشت خودروی یگان می‌گذارند و می‌برند.

حالا همان پدری که هشت سال برای این کشور جنگید و جانباز جنگ شد، شاهد است که چگونه فرزندش شبانه با گلوله‌ی ماموران جمهوری اسلامی، بی‌گناه کشته می‌شود.

این قتل‌ها اگر هزینه‌ای برای حکومت نداشته باشد هر روز خانواده دیگری عزادار می‌شوند.

​«نمی‌گذارند نان حلال به خانه ببریم؛ انگار می‌خواهند مردم دزد و موادفروش شوند!»

این خلاصه گلایه شهروندی است که برای راه‌اندازی یک فست‌فود سیار با سد شهرداری و مسئولان صدور مجوز روبه‌رو شده است.

​با این اقتصاد فروپاشیده، مسئولان به جای حمایت از مردمی که در پی کسب روزی حلال‌اند، هر روز چوب لای چرخ آن‌ها می‌گذارند. از سوی دیگر، پلمب گسترده و سریالی واحدهای صنفی در هفته‌های اخیر به بهانه حجاب نیز رویه مشابهی را نشان می‌دهد؛ گویی حاکمیت واقعاً بدش نمی‌آید که مردم در این شرایط خفه‌کننده اقتصادی، به اوج استیصال و بیچارگی کشیده شوند.

ریه چپ دکتر حمید قره‌حسنلو در زندان به‌شدت آسیب دیده و وضعیت جسمی او وخیم گزارش شده است.

نزدیک چهار سال پیش، این پزشک متخصص رادیولوژی همراه همسرش، فرزانه قره‌حسنلو، به مراسم چهلم حدیث نجفی در کرج رفت. همان شب مأموران به خانه‌شان یورش بردند و هر دو را بازداشت کردند.

حمید قره‌حسنلو بعدها روایت کرد که مقابل چشم همسر و دختر سیزده‌ساله‌اش، او را روی زمین خواباندند، چاقو زیر گلویش گذاشتند و تهدید کردند سرش را می‌بُرند. در جریان بازداشت و بازجویی به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت؛ دنده‌هایش شکست و ریه‌اش دچار خونریزی داخلی شد؛ جراحاتی که او را به چند عمل جراحی کشاند. گزارش هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل نیز شکنجه او و همسرش را مستند کرده است.

بعد نوبت دادگاه رسید.

حمید به اعدام محکوم شد؛ در همان پرونده محمدمهدی کرمی و سیدمحمد حسینی اعدام شدند. حکم اعدام قره‌حسنلو بعداً نقض شد و سرانجام به ۱۵ سال حبس در تبعید در زندان یزد تبدیل شد.

اما این فقط سرنوشت حمید نبود.

ادامه👇

ادامه👆
فرزانه قره‌حسنلو، همسرش، نیز بازداشت و شکنجه شد. ابتدا برای او ۲۵ سال حبس در تبعید صادر کردند؛ حکمی که بعداً به پنج سال زندان کاهش یافت. او اکنون دور از همسرش در زندان وکیل‌آباد مشهد محبوس است و درباره محرومیت او از درمان و تماس با خانواده نیز گزارش‌هایی منتشر شده است.

یک زن در مشهد. یک مرد در یزد. یک خانواده که نزدیک چهار سال است میان دو زندان تقسیم شده است.

حمید قره‌حسنلو از شهریور ۱۴۰۲ دوران حبس تبعیدی خود را در زندان یزد می‌گذراند. او از محرومیت طولانی از نور آفتاب، شرایط نامناسب نگهداری و بی‌توجهی به وضعیت درمانی‌اش گفته و در اعتراض به همین شرایط دست به اعتصاب غذا زده است.

پزشکی که سال‌ها کارش تشخیص بیماری و کمک به درمان دیگران بود، امروز خودش در زندان به درمان نیاز دارد.

حمید قره‌حسنلو را فراموش نکنید. فرزانه قره‌حسنلو را هم فراموش نکنید.

#حمید_قره_حسنلو #فرزانه_قره_حسنلو #زن_زندگی_آزادی