جاویدنام عسل منصوری ۳۰ سال داشت و مربی و روانشناس کودک بود. او زندگی‌اش را وقف کودکان کرده بود و به خاطر مهربانی و عشقی که به کودکان داشت پیش بچه‌ها با نام «مامان عسل» شناخته می‌شد.

وقتی می‌توانست از ایران برود، ماند. گفت: «دلم می‌خواد اینجا بمونم و به بچه‌ها امید بدم.»

۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در شمس‌آباد تهران، برای فردای همین کودکان به خیابان رفت و گلوله جنگی قاتلان و مزدوران خامنه‌ای، به قلب عسل اصابت کرد. آن قلبی که برای ایران و بچه‌های ایران می‌تپید، برای همیشه از حرکت ایستاد.

جمهوری اسلامی این قلب را خاموش کرد. اما نام و یاد او را فراموش نخواهد شد.

#عسل_منصوری