چندی پیش در یکی از آخرین مصاحبه‌هایم اسمش را تکرار کردم تا صدایش و نامش را دنیا بداند. سحرگاه روز گذشته طناب دار به زندگی محمد عباسی برای همیشه پایان داد بدون اینکه حق ملاقات آخر به او داده شود.
داستان محمد، فراتر از یک اعدام است؛ این داستانی از شکنجه‌ی پدری است که پیش از مرگ، بارها در سلولش کشته شد.
​تصور کنید پدری را که در انفرادی، خبر محکومیت ۲۵ ساله‌ی دخترش را می‌شنود. شاهد شکنجه و ازار فرزندش است و تصور کنید بازجویانی را که از ضجه‌های فرزند برای شکستن قامت پدر استفاده می‌کنند.
آن‌ها محمد را فقط با چوبه‌ی دار نکشتند؛ آن‌ها پیش از کشتن با «عشقِ پدرانه» شکنجه‌اش کردند.

حالا دخترش در حالی پشت میله‌ها، با کابوسِ آخرین قدم‌های پدرش به سوی مرگ، تنهاست که ۲۵ سال زندان برایش بریده‌اند.
این است حقیقتِ عریان جمهوری اسلامی: آن‌ها فقط جان نمی‌گیرند، آن‌ها زندگی‌ها و خانواده‌ها را متلاشی می‌کنند و مقدس‌ترین پیوندهای انسانی را به ابزار مجازات تبدیل می‌کنند.
این قساوت، دیگر نامش «قانون» نیست؛ این جنگ تمام‌عیار با انسانیت است.
نام #محمد_عباسی را تکرار کنید. ما شاهدان این جنایتیم.