ادامه👆
اما چیمن که عمقِ تاریکیِ این تفکر را با گوشت و پوستش لمس کرده بود، ایستاد. در چشم‌های مأمور طالبان نگاه کرد و گفت: «نه! نمی‌گذارم دخترم هم به سرنوشت من دچار شود»

​پاسخِ طالبان به فريادِ زنانی که تسلیم نمی‌شوند، همیشه باروت و خون است. آن عضو طالبان اسلحه کشید و هر دو را _ مادر و دختر را _ با شلیک گلوله به قتل رساند.

​خانواده‌ی چیمن در بوکان، سه هفته بعد از فاجعه خبردار شدند. جمهوری اسلامی، که چیمن شهروند رسمی‌اش بود، حتی یک کلمه هم نگفت. یک قدم هم بر نداشت. چرا؟ چون آخوندِ حاکم بر ایران، برادرِ عقیدتی و هم‌ریشه‌ی فکریِ طالبان است؛ هر دو از یک جنس‌اند و زن را تنها به عنوان برده، مطیع و مالِکیتِ مرد می‌خواهند.

​دوست قدیمی چیمن این عکس را برایم فرستاد و نوشت: «این عکسِ پانزده سالگیِ اوست؛ وقتی با هم دوست بودیم و او عاشق ترانه‌های داریوش بود...» و حالا قلب من از این همه مظلومیت و شجاعت آتش گرفته است.

​داستان چیمن، داستانِ زنی‌ست که فریب خورد، اسیر شد، اما در اوج اسارت، شرافتِ ایستادگی را انتخاب کرد. او و دخترش قربانیِ آپارتاید جنسیتیِ حاکمانِ عمامه‌به‌سرِ ایران و افغانستان شدند.

​ما نباید بگذاریم رنج آن‌ها همراه با پیکرشان در زیر خاک دفن شود. مبارزه با طالبان و ملایان، دو روی یک سکه است. تلاشی حیاتی برای پایان دادن به این چرخه‌ی خونینِ رنج، جنایت و زن‌کشی.

#چیمن_حسین‌زاده
#خشونت_علیه_زنان
#زن_کشی #طالبان