بدرود....
به تو و آنانکه بر ایمان به قلم ایستادگی کردند

#ناصر_تقوایی

کتاب دانیل

رمان و فیلم
#ای_ال_دکتروف
#سیدنی_لومت


#مهدی_فاتحی

درباره دکتروف، جهان داستانی‌اش، زبان طنز و سردش، ساختار مدرن و ویژه رمان‌نویسی‌اش و توانایی‌اش در پرداخت و ترکیب تاریخ و خیال و در هم آمیختن واقعیت مازاد یا هنر به عنوان امر واقع مستند قبلا صحبت کرده‌ام و به زودی در جلسه‌ای حرف خواهیم زد.
'#کتاب_دنیل' #دکتروف اما، با عنوان شروع محبوبیت و معروفیت نویسنده‌اش، ویژگی‌های خاص خود را دارد. زبانش به آن شکوه و سردی و طنز #رگتایم به بعدش نیست اتفاقا تلخ و پیچیده است. بسیار تحت تاثیر فاکنر است و اگر نادانسته آن را بخوانی یکی یا ادامه کار فاکنر می‌بینی( شکلی که دکتروف در آثار بعدیش دست از آن برداشت )
اما فرم کلی و ویژگی اکثر کارهای دکتروف در این کار دیده می‌شود: فرم در هم تنیده و بیان تاریخ و امر اجتماعی در لابه‌لای کار هنری ( از مشخصه‌های اصلی رمان و رمان‌نویسی است که متاسفانه در این مرز و بوم کسی سراغش نمی‌رود و هنوز درگیر مسائل سیاسی روز یا قصه‌های خاله‌گوزک و عشق‌های جانسوزند)
' کتاب دنیل' درباره تاریخ چپ در آمریکاست. با پرداخت ماجرای زندگی زن و شوهر کمونیست و یهودی که به جرم جاسوسی برای شوروی( داستان در دهه ۵۰ شکل گرفته و دکتروف دهه ۷۰ نوشته) دستگیر و با صندلی الکتریکی اعدام شدند. دنیل پسر ده ساله‌شان تمام رنج و پرداخت و روایت را بر عهده دارد. دفن پدر و مادر، روان‌پریشی تا مرگِ خواهر کوچکش سوزان و میراث فکری که از خانوادهء چپ و یهودی خود دارد( پیوندِ تاریخی بین چپ و یهودیت بوده و هست) داستانِ دربه‌دری و فقر و رنج، بحث و جدل درباره عدالت، دموکراسی و آمریکایی بودن و نبودن، آزادی و آرمان‌های چپ که زیر چکمه دروغ و تهمت و پول له می‌شود.
ماجرای تهمت جاسوسی به مخالفین به خصوص چپ‌ها قصه آشنایی است( برای ما که بسیار آشناست!) همراهی دکتروف با گرایش چپ و نقد محکم او از آمریکای سرمایه‌داری و به ظاهر آزاد، طوری ترسیم شده که می‌توان گفت تنها جایی که می‌توان آمریکا و آمریکایی‌ها را شناخت از دل رمان‌های اوست.
ده سال بعد همکاری دکتروف با سیدنی لومت فیلم خوبی از این رمان به تصویر کشیده شد. لومت در پایان فیلم،تصویری از جمعیت انبوه از نسلی دیگر از چپ و مخالفین در آمریکا را نشان می‌دهد با این عنوان که با مرگ و خفقان آن‌ها پایان نیافتند و نخواهند یافت.
دکتروف و بعد لومت تاریخ چپ قدیم و جدید را در دل تاریخ امریکا نمایش داده و آن را در نقد و ستایش نشستند....و ما صبح و شب در حال لعن و نفرین چپ و کمونیست قدیم و جدیدیم بی آنکه صفحه‌ای از تاریخ یا چپ و راست خود بدانیم.
پ.ن
ترجمه این کتاب به فارسی قابل انتشار نبوده به خصوص اینکه پر از صحنه‌های خشن جنسی و الفاظ حقیقی و فحش....است.
قابل توجه کسانی که فکر می‌کنند ادبیات باید پاکیزه باشد: در بسیاری از رمان‌های ترجمه شده به فارسی این بخش‌ها حذف شده وگرنه رمان پاکیزه نداریم
#مهدی_فاتحی

گفت وگوی ای. ال. دکتروف با مجله پاریس ریویو: یک یادداشت ساده و تپه ای از کاغذهای مچاله شده https://share.google/W1DBNXzxdVSW7YU7l

سعید گنجی‌زاده

بیهقی و مرز سخن
«کارِ دنیا بر قیاس نیاید و تدبیرِ مردمان گاه سود ندارد؛ که قضا چنان رود که خرد بدان راه نیابد.
اما مردِ عاقل را آن به، که در کار خویش کوتاهی نکند، چه داند که قضا به کدام‌سو رود؟ »
اول آبان را در بزرگداشت بیهقی “روز ملی نثر فارسی” نامیده‌اند. هرچند قلم در نثر، بر خلاف شعر که ساختار منظم و موزونی دارد، در بند وزن و قافیه گرفتار نیست، ولی همچنان مجبور به رعایت قوانین دستور زبان است.
بر اساس شواهد و مطالعات زیست‌شناسی، پیدایش گونه انسان خردمند به دویست تا سیصد هزار سال پیش در شرق و ‌‌جنوب آفریقا می‌رسد. بر اساس مطالعات زبان‌شناسان، عمرِ زبان بیش از صدهزار سال است. از میان نظریات گوناگون در چگونگی شکل‌گیری زبان، نظر ترنس دیکان برایم جذاب است که معتقد است زبان در اطراف آتش و در دل شب پدید آمد! جایی که انسان‌ها وقت داشتند گپ بزنند و مسحور از رقص شعله‌ها تخیل را تجربه کنند ‌و از خواب‌ها و اسطوره‌هایشان داستان‌سرایی کنند. انسان خاطره است و بدون خاطره، هویتی گرم نمی‌شود و بدون زبان، شعله خاطره خاموش می‌شود. پس زبان معماریِ یاد است.
انسان دوره‌گرد برای صدهزار سال سخن گفت، همیشه پخش مستقیم، آزاد و رها، همره نسیم، سوار بر موج دریا، با غرش تندر، در تنهایی غار. دستور زبانش طبیعت بود و نشانه‌های سجاوندی‌اش چشمهایش. در آن صدهزارسال فاصله‌ی میان صدا و نشانه، جهان تنها در حافظه‌ی انسان وجود داشت. در عوض نوشتار نیازمند نماد و ابزارِ ثبت بود. شاید آن نقاشی‌ها بر دیواره غارها نخستین تلاش انسان‌ در این راه بود. کم‌کم تصویر به نشانه تبدیل شد و نشانه به حرف.
ده هزار سال پیش که یکجانشینی آغاز گشت و گروه‌های شکارچی-گردآورنده‌ی صدتایی، صدهزارتایی شد، دیگر پخش مستقیم امکان نداشت و کم‌کم نوشتن شد ضرورت. تمدن پیش از خط، بر شانه‌های نقالان، موبدان، شاعران و پیران بود که نقش حافظه جمعی قوم را بازی می‌کردند. حافظه‌هایی قوی و مقدس با واژه‌هایی زنده، گرم، تازه و در دسترس. ولی نوشتن زندانی کردن واژه بود و پرنده‌ی سخن را در قفس انداختن. سالها زمان برد تا در کالبد واژه‌ی زندانی در گل و سنگ و چرم و پاپیروس زبان بدن و تونالیته دمیده شود. هرچند در سه‌گانه‌ی پندار نیک، کردار نیک و گفتار نیک جای نوشتار خالیست ولی امروز میدانیم که نوشتار تنها عکس بیروحی از گفتار نیست و در خود درجاتی از پندار و کردار هم دارد.
پنج هزار سال پیش مردمانی در ساحل هلیل‌رود تمدن جیرفت را بنا نهادند و بر اساس شواهد موجود نخستین گروهی بودند که زبان نوشتاری غیر تصویری و بر اساس حروف الفبا داشتند. کتیبه‌های سومری و لوح حمورابی در هزاره‌های بعدی نوشته شدند. نبشته‌های گنج‌نامه در سه زبان بیش از ۲۵۰۰ سال قدمت دارند و به زمان داریوش بزرگ و وزیرش اوتانس می‌رسد. اوتانس راهی را بنیاد نهاد که با اردوان دبیر در زمان اشکانیان و بزرگمهر در زمان ساسانیان ادامه یافت و سرانجام به بیهقی رسید. بزرگمهر در سال ۵۵۵ درگذشت. بیهقی در سال ۹۹۵ متولد شد. در این فاصله ایران و زبان ایرانی روزهای سختی را پشت سر گذاشتند. پس از مرگ یزدگرد در ۶۵۵ و اشغال ایران، عربها نوشتن به فارسی پهلوی (میانه) را حرام اعلام کردند. در قرن هشتم کماکان فارسی همچنان زبان گفتار مردم بود. در ضمن جنبش فارسی دَری در خراسان و فرارودان در حال شکل‌گیری بود. در سنگ‌نوشته‌های خراسان و سیستان گاه در کنار نوشتهٔ عربی، واژه‌ها یا جمله‌های فارسی دیده می‌شود، مانند:«این گور از مردی است نیک‌کردار و راستی‌پیشه» که نخستین نشانه از نثر گفتاری فارسی پس از اسلام است.
قرن نهم پارسی نوشتن شدت گرفت. خوارزمی که در سال ۸۵۰ درگذشت یک کلمه هم فارسی ننوشت ولی رودکی در انتهای همان قرن کل دیوان اشعارش را به فارسی نگاشت. در قرن دهم، در شعر دقیقی و فردوسی راه رودکی را ادامه دادند. در دربار سامانی و آل‌بویه، ابوالفضل بلعمی و ابوسهل زوزنی‌ آغازگر نثر رسمی (دیوانی) بودند. در دوران غزنوی، ابوالقاسم سرخسی‌ در نثر سرآمد روزگار بود و شاگردش بیهقی را در زمانی که بیست سال بیشتر نداشت به دربار غزنویان آورد.
نمونه های نثر فارسی دری پیش از بیهقی همچون ترجمه تفسیر طبری و تاریخ بلعمی (ترجمه تاریخ طبری) ساده و مستقیم و تا حدودی وابسته به ترجمه بود، توصیف و تشبیه کمتر دیده می‌شد و به نوعی فاقد آهنگ درونی بیان اندیشه در قالب کلمات بود.
تفسیر طبری در سال ۹۶۱ به‌دست گروهی از دبیران خراسانی، با بودجه دربار سامانی از عربی به فارسی برگردانده شد. ترجمه ساده و روان بود: «خداوند آسمان‌ها و زمین آفرید و هر چیزی را به اندازه کرد.»

طبری کتاب تاریخ خود را در دهه اول قرن دهم به عربی نوشت و ترجمه آن پنجاه سال بعد به درخواست منصور نوح سامانی به دست بلعمی در سال ۹۶۳ صورت گرفت. بلعمی در مقدمهٔ کتاب می‌گوید:«این کتاب را من ترجمه نکردم، بلکه به زبان فارسی باز ساختم و بر آن افزودم. »
برای نمونه او سخن طبری را اینگونه ترجمه آزاد می‌کند:«یزدگرد پادشاهی نیک‌روی و نیک‌نهاد بود، لیکن روزگار با وی برفتاد. چون از مرو بگریخت، به آسیابان پناه برد. و آن مرد طمع کرد در زر و گوهر او، و بر وی تیغ زد، و پادشاهی ایران بدین گونه به آخر رسید.»
بیهقی پس از چهل سال دبیری در دستگاه غزنویان، از کار برکنار شد و در تنهایی بیهق (سبزوار) نگارش تاریخ خود را در سال ۱۰۵۷ آغاز کرد و تا پایان عمرش در سال ۱۰۷۷ ادامه داد. ۱۳۲ سال پس از مرگ او سعدی متولد شد.
با بیهقی نثر فارسی از حالت نقل‌قول و گزارش به تفکر و تأمل رسید.جمله‌ها دارای موسیقی شد و‌ نثر فاخر پدید آمد. او پیش از سعدی راه جامع و‌ مانع نوشتن را به ما نشان داد. او قلم را محترم شمرد و وجدان واژه را نیازرد. بیهقی به طرز اعجاب‌آوری سکوت را در نوشته میاورد آنجا که می‌گوید: «من این‌قدر دانم که…» و به خواننده القا می‌کند که سخن به‌عنوان نماینده فکر و دانش او حدی دارد و آن مرز “اینقدر” است! ویتگنشتاین می‌گوید «درباره آنچه نمی‌توان سخن گفت، باید سکوت کرد.» یعنی زبان مرز دارد و پس از آن باید خاموش بود. ویتگنشتاین از گزاره‌های مبهم یا تصنعی متنفر بود و میگفت«وضوح، آرمان اخلاقیِ ماست.» و بیهقی این بزرگمرد ادب پارسی نهصد سال پیش از او وفادار به فلسفه زبان و بیرقدار پاکیزه‌نویسی بود:
«من آنچه دیدم نوشتم و آنچه شنیدم، به راوی درست بازگفتم؛ و دانستم که روزگاری دیگر، مردی دیگر این سخن بخواند و داوری کند.»
پس بیایید این قیمتی دُر لفظ دری را حفظ کنیم و برای ادامه ارتباط با نسل جوان ایرانی تا حدی که به جامعیت سخن آسیبی نرسد ساده بنویسیم و از آنچه ضروری نیست پرهیز کنیم.

س. زواره
اول آبان ۲۵۸۴

هومر و لنگلی
از بهترین آثار دکتروف

وقتی تمام زندگی‌ات در تکاپوی نگه داشت هر آشغالی هستی، وقتی به هیچ کس نه نمی‌گویی و تمام خانه‌ و ذهنت درگیر شلوغی دیگری است، وقتی هیچ چیزی را از زندگی‌ات دور نمی‌اندازی...
در میان آشغال‌ها دفن خواهی شد

به گوشه خیالم شلیک کرده‌ای
هر واژه که از قلمم می‌چکد
خون شاعر است
استخوان‌هایم صدای لولای در و پنجره می‌دهند
خرد و خمیر شده
در میان خون و خرد و ریزهای استخوان
غوطه‌ورم

بخشی از مصاحبه با #محمد_قائد
از کتاب 'ماضی بعید ناکامل'
پرسنده‌ها:
#مهدی_فاتحی
#علی_صدر

بسیار خاموش بودی و سخن نگفتی و چون بگفتی، سنگ منجنیق‌ بود که در آبگینه‌خانه‌ انداختی.

تاریخ بیهقی

درباره #ترومن_کاپوتی
در کمال خونسردی
صبحانه در تیفانی
خاطره‌ای از کریسمس
مقالات...

مهدی فاتحی

به خونسردی نوشتن

Posted on آوریل 21, 2022

درباره به خونسردی نوشته ترومن کاپوتی

در باب fiction و nonfiction

مهدی فاتحی

درباره کاپوتی حرفهای زیادی زده شده؛ به درست یا غلط. اما مهمترین واژه ای که همراه با او آورده می شود Nonfiction است که در فارسی به غلط ناداستان ترجمه شده و عده ای این غلط را حتی روی مجله خود گذاشته اند. رمان in cold blood که با عنوان به خونسردی یا در کمال خونسردی منتشر شده آغاز این مسئله بود که کاپوتی چه نوع رمان یا رمان نویسی را به جهان ادبیات اضافه کرده است. آیا همان سنت قبل است یا چیزی غیر از رمان به وجود آمده؟ آیا می توان به آن فیکشن گفت یا نافیکشن است ؟ و اساسا فیکشن و نافیکشن چیست؟

برای روشن تر شدن موضوع باید هم در خود رمان و نوشتن و ساختار آن کنکاش کرد و هم در معنای واژه fiction به توافق رسید.کاپوتی رمانش را بر اساس یک حادثه و جنایت رخ داده در بیرون نوشت. نه تنها اساس و ایده کار از آن حادثه گرفته شده بلکه به آن منظقه سفر کرد و با همه شاهدان، دوستان،کلانتر،همسایه ها،قاتلین و خانواده قاتلین طی چند سال به گفتگو نشست و تحقیق کرد. حتی به دفتر خاطرات یکی از مقتولین (نانسی) و اطلاعات و عکسهای لازم از طریق رابطه اش با کلانتر دسترسی داشت. کاپوتی همه این ابزار را برای خلق و آفرینش کارش استفاده کرد اما هنگام نوشتن این اشخاص، حوادث و رابطه ها را طبق خواست خودش شکل داد و لزوما به واقعیت محض وفادار نماند.به طوری که بعد از انتشار کتابش خیلی از کسانی که از آنها نقل قول شده بود یا نام برده بود، در روزنامه ها دهه شصت سر و صدا راه انداختند و آن را تکذیب کردند؛ از جمله همکلاسی نانسی و همسر کلانتر و حتی در بخشهایی خود کلانتر کانزاس.

هیچ رمانی در خلاء نوشته نشده و نخواهد شد. هر رمانی بخشی از واقعیت نویسنده یا تجربه ای از او را حمل می کند. قبل و بعد از کاپوتی هم رمانهای زیادی بودند که اتفاق یا حادثه ای بیرونی را مبنای کار رمان یا داستان خود قرار داده اند و همه آنها را فیکشن می نامند اما آنچه که کار کاپوتی را از فیکشن بودن درمی آورد همین استفاده از شخصیت ها و تجربه های شان،حوادث و روابط و البته شروع و پایان بندی که منطبق با واقعیت بیرونی است. یعنی ساختار و چارچوب کار،شروع و پایان روایت تعداد شخصیت ها و خود حادثه( نه بازخورد حادثه) عین صفحه حوادث است. کاپوتی هیچ شخصیتی را غیر از شخصیت های واقعی به رمان اضافه نکرده( یعنی شخصیتی خلق نکرده است) اما همان شخصیت ها را بیشتر از آنچه که هستند روایت کرده و عمیقتر از آنچه که در صفحه حوادث دیده می شود پرداخته است.

رمان به خونسردی با تصویری از زندگی و آدمهای کانزاس شروع می شود و بعد خانواده کلاتر را معرفی می کند و از همان ابتدا همه شخصیت هایی را که بعد از این قرار است به قتل برسند کامل پرداخت می کند و خواننده با شخصیت هایی داستانی و عمیق آشنا می شود. اینکه فصل های ابتدایی رمان و اتفاق ها و دیالوگ های شخصیت ها با هم (قبل از به قتل رسیدن شان) چقدر با واقعیت تطبیق دارد یا نه مهم نیست(مثل هر رمان یا داستانی تنها خود شخصیت از بیرون جهان داستان است ولی پرداختش حاصل خیالپردازی نویسنده) اما آنچه که مشخص است بیشتر این فضاساری ها ،تصاویر و دیالوگ ها حاصل خلاقیت نویسنده است. کاپوتی در عین معرفی خانواده و دوستان مقتول یکی در میان سراغ زندگی و خانواده قاتلین می رود و آنها را هم به عنوان شخصیت داستانی کامل به خواننده اش معرفی می کند و این دو روایت موازی با هم پیش می رود. حرف و تصاویر و احساساتی که هیچ کدام عین واقعیت نیست و ساخته و پرداخته ذهن نویسنده است.

کاپوتی در طول رمان همه شخصیت ها و حوادث را در کمال خونسردی روایت می کند و هیج موضعگیری از نویسنده درباره آدم ها دیده نمی شود از مقتولین تا جنایتکارها و اطرافیان شان. او به شکلی این اتفاق و آدمها را روایت می کند که خواننده نمی تواند حدس بزند دقیقا چه اتفاقی قرار است بیفتد ؛ بدون دلسوزی و عصبانیت حتی برای بی رحم ترین شخصیت. کاپوتی از شخصیت پری اسمیت( یکی از قاتلین که مدعی بود همه را خودش کشته) خوشش می آید و او را بسیار به خودش نزدیک می داند و البته تمام تلاش هایش برای تغییر حکم اعدامش هم بی نتیجه ماند. تنها در فصل پایانی رمان است که کاپوتی گزارش گونه دادگاه و روایت شاهدین و گزارش روانپزشکان را کامل نقل می کند اما اگر خواننده بدون پیش زمینه قبل و آشنایی با سبک کار نویسنده،رمان را بخواند در سرتاسر رمان هیچ شک و احتمالی از حقیقی بودن حوادث و شخصیت ها نخواهد داشت و کتاب در کلیت یک رمان به معنای واقعی است.

کاپوتی حتی د رصبحانه در تیفانی نیز یک شخصیت حقیقی را دستمایه کارش قرار داده بود و بسیاری از مناسبات هالیوود را در آن به نمایش و گاه تمسخر گرفت.اما فرق صبحانه در تیفانی و به خونسردی فرق فیکشن با نانفیکشن است. شخصیت و اتفاق بیرونی که ایده ای به نویسنده می دهد برای خلق رمان و خیالپردازی imaganing بدون هیچ محدودیتی را می توان یک فیکشن دانست و در نان فیکشن نویسنده با ابزار شحصیت ها و مکان و گاه حوادث محدودی که همان واقعیت بیرونی است چهانش را می سازد. هر دو کار خلاقانه است و در هر دو خواننده داستان و قصه ای را می خواند( همینطور essay هم به عنوان کار خلاقانه محسوب می شود که بر اساس واقعیت های بیرونی اما پرداختی سوبژکتیو است)

نویسنده برای نوشتن داستان حتی اگر روایتی تخیلی باشد و در کره ماه و مریخ و هزار سال بعد بگذرد به شخصیت و روابط انسانی نیاز دارد که در واقع بخشی از خود حقیقی نویسنده است و می توان گفت هر متنی خلاقه ای به واقع پورتره ای از خود نویسنده را به نمایش می گذارد چه فیکشن و چه نافیکشن. اما مشکل ترجمه نان فیکشن به نا داشتان این است که مترحمین فیکشن را به داستان ترجمه کرده اند بنابراین نا فیکشن هم ناداستان است اما فیکشن نه به معنای داستان بلکه هر متن خلاقانه ای است که محصول خیالپردازی نویسنده باشد گفته می شود وگرنه در هر دو حتی د رنوع جستار هم ما گاهی قصه و روایت نویسنده را می خوانیم با همان اصول داستان نویسی.

چگونه سلف‌پرتره بنویسیم
Posted on فوریه 4, 2022
.
مهدی فاتحی
این کتاب مجموعه‌ای است از داستان‌ها، مقالات،پرتره نویسی…ترومن کاپوتی است.پیش از این در کتاب خاطره‌ای از کریسمس یکی از سلف پرتره‌های نوشته ترومن را از این کتاب منتشر کرده‌ام. چند سال پیش یک دانشجوی هنر از من خواست درباره سلف‌پرتره نویسی مقاله و مرجعی به او معرفی کنم و من ترومن را به او معرفی کردم. زیرا که معتقدم هر آنچه یک نویسنده و داستان نویس می‌نویسد به نوعی یک سلف پرتره است یا داستان.
دو نمونه از کتاب:
۱.
در مقاله‌ای به نام “سلام غریبه” ترومن تعریف می‌کند دوستی قدیمی را بعد از سال‌هاملاقات کردم که دیگر برایش غریبه بود؛ مردی ثروتمند و پنجاه ساله با زنی زیبا و نقاش و چهار فرزند که زمانی به ندرت مشروب می‌خورد و اتو کشیده و باوقار بود حالا دایم سفارش ویسکی سنگین بدون یخ می‌داد و از همه شاکی بود،عینک دودی اسپورتی زده بود و برایش تعریف کرد چند وقت پیش در ساحل دراز کشیده بودم که بطری به ساحل امد و داخلش نامه‌ای از دختری دوازده ساله بود که درخواست کرده بود هر کس ان را پیدا کرد و خواند به ادرسش( شهر دیگری در امریکا) تماس بگیرد. وقتی به او نامه نوشتم برایم جعبه ای شکلات فرستاد و عکسی از خودش که پر از زیبایی و لطافت معشوقی کودکانه بود. عکس را در کیفم گذاشتم و نامه‌ای برای تشکر به او فرستادم. بعد از چند نامه نگاری و به هم ریختن ریتم زندگی سالم و رسمی‌اش زنش عکس دختر را در کیفش پبدا می‌کند و مادر دختر هم نامه‌های مرد را در اتاق دخترش و پلیس به در خانه‌اش می‌اید. او همه چیز را به پلیس و زنش می‌گوید اما زن دیگر او را نمی‌پذیرد و باور نمی‌کند چون چند سال پیش وقتی داشته ادرسی از دخترکی می‌پرسیده پلیس به او مشکوک شده. اما زن آن موقع به او اعتماد داشته و محکم پشتش ایستاده اما حالا این اتفاق به گذشته و امروز هم برای خودش و همسرش کشف جدیدی از ادم دیگری داده است.
ترومن این ماجرا را به شکل یک ملاقات حقیقی اما با جزییات داستانی تعریف می‌کند( سبک نوین داستان نویسی ترومن) و با رمان لولیتا مقایسه می‌کند. آیا این کار داستان است،پرتره است،مقاله است یا روایت یا سلف پرتره ترومن است؟
۲.
در پرتره نگاری با عنوان یادبود تنسی ویلیامز( چند ماه بعد از مرگ عجیب و غریب ویلیامز) از رابطه‌اش و شخصیت تنسی می‌نویسد. ویلیامز با پریدن در بطری دارویی در گلویش خفه می‌شود و ترومن که از دوستان قدیمی اوست می‌نویسد برای او که مدام از مرگ می‌گفت و می‌نوشت اتفاق عجیبی نبود. تنسی یک روز ناخوانده به رستورانی که ترومن با شخصی برای کار سینمایی قرار داشته می‌اید سر میزشان می‌نشیند و بعد از آن مرد( فرانک مرلو) دعوت می‌کند تا شام به خانه‌اش برود. تنسی عاشق و دلباخته او می‌شود و تا چهارده سال بعد با او کار و زندگی می‌کند. شخصیتی که کاپوتی از تنسی می‌سازد بسیار ویژه است. مردی که مدام می‌خندد اما غمگین است و پوچ. مردی که مهمانی بزرگی برای میشیما نویسنده ژاپنی می‌گیرد و تا صبح با هم به میگساری میگذراند‌. مردی که به سکس و مشروب علاقه مند است و …اما بعد از مرگ فرانک تنسی ویلیامز افسرده می‌شود. تنسی به کاپوتی می‌گوید من هیچ دوستی ندارم فقط عده‌ای من را خوب می‌شناسند از جمله خودت. او علاقه‌ای به امدن در صحنه ندارد و همه چیز پوچ است. ویلیامز از نظر کاپوتی به بلانش( زنی هیستریک و روانی در نمایشنامه اتوبوسی به نام هوس نوشته تنسی ویلیامز) شباهت های زیادی دارد. کاپوتی زندگی ویلیامز را مثل خودش مجموعه‌ای از لذت های کوچک می‌داند و می‌گوید خوشبختی حوصله سر بر و ملال اور است اما لذت گاه به گاه اندک خوشی دلچسبی دارد. او با ساخت و تصویر تنسی ویلیامز دایم خودش را در او می‌بیند و از ملاقات چند هفته قبل از مرگش با او می‌نویسد. از قضا خود کاپوتی نیز با لینکه سیزده سال از او کوچکتر بود سال بعد مرد.
کاپوتی از سینما و ادبیات گرفته تا روزنامه نگاری و مقاله نویسی و یادداشت روزانه تا رمان را ازموده اما نگاه مختصری به آثارش نشان می‌دهد او همیشه هر نگارشی را از صافی ذهن و تصورات و خیال‌پردازی خودش می‌گذراند و قلمی می‌کند و بیشتر از هر ژانری به واقع در حال سلف پرتره نگاری است.

سیم‌کارت، لباسِ زیر، عقابِ گرسنه و کاروان احمق‌ها – asadr.info https://share.google/Ssl06Y3fVDIIPuXMT