* رفاقتی غریب در رمانی متفاوت
مصطفی انصافی سومین سخنران این جلسه ضمن تأیید صحبت‌های مهسا محبعلی دربارة متفاوت بودن این رمان در دهه هشتاد و تاسف از عدم انتشار چنین رمانی در آن سال‌ها از نوع نگاه مردانه و ویژگی این نوع رفاقت‌ها صحبت کرد و این ژانر را ادبیات شهر و خیابان نامید. او در ادامه گفت: «در رمان «جنون دونفرهن ما جنون در روایت و شکل دونفره را در کلیت کار می‌بینیم. در تمام روایت تکیة روایت بر دونفره‌هاست. گرچه از بین تمام این دونفره‌ها رابطة آرمین و توکا رابطة محوری رمان است. اما اگر جنون رو در معنای بسیطش بفهمیم و جنون دونفره را تقلیل ندهیم به رابطة توکا و آرمین و تعمیم یافته با آن برخورد کنیم می‌بینیم ما در شهری گیر افتادیم که در آن همة دونفره‌ها جنون آمیزند و این را می‌توانیم تعمیم دهیم به همة شهر. ما با یک رمان شهری طرف هستیم. با تمام ویژگی‌هایش. در این رمان شهر فقط پس‌زمینه نیست. تشخص دارد، به این معنا که برهم‌کنشی که با شخصیت‌ها دارد جزو عناصر دراماتیک داستان است. یک جور ازدحام و بی‌قراری در شهر هست که شخصیت‌ها را درگیر روابط پیچیدة اجتماعی و شغلی می‌کند. حواس‌مان هست که آرمین و توکا روزنامه‌نگارند و مسائل سیاسی پیرامون‌شان، از نتایج انتخابات تا اعتراضات دانشجویی، به‌روشنی بر زیست‌شان و روابط‌شانن تاثیر می‌گذارد. شخصیت‌های اصلی داستان علی‌رغم ازدحام شهر در شهر تنهایند. شهر با شتاب از نظر سیاسی و فرهنگی در حال تغییر است. رمان روی این‌ها مکث و تأکید می‌کند و اصلاً شهروندان انگار در این شهر و تحت‌تأثیر محیط این شهر دچار چنین جنونی شده‌اند. رمان اصرار دارد این شهر تهران است اما تهرانی که ما در رمان می‌بینیم هیچ یک از مختصات مشخص تهران را ندارد و بیشتر یک شهر عام است. از خیابان ولی‌عصر نام می‌برد ولی تشخص ندارد چون همه شهرهای ایران خیابان ولی عصر دارند.این نکته را به عنوان نقطه ضعف نمی‌گویم. می‌خواهم بگویم، تهران این رمان یک شهر عام است کهآن را با مردمش می‌شناسیم، یعنی به شهر با رویکرد مردم‌شناسانه نزدیک می‌شود و سعی می‌کند تهران را از طریق مردمش به ما بشناساند.»
انصافی در بخش دیگری از سخنانش گفت: «آرمین و توکا رفاقت غریبی دارند، یک پیوند عمیق مردانه. در «جنون دونفره» بین توکا و آرمین علاوه بر تعلقات اجتماعی تعلقات عاطفی هم وجود دارد.» او در انتها به نویسنده برای نوشتن چنین رمانی در دهة سوم زندگی تبریک گفت و اضافه کرد: «اگر این رمان در همان فضای نوشته‌شدنش منتشر می‌شد اتفاق ویژه‌ای بود در فضای ادبی آن سال‌ها. چرا که در دهة هشتاد داستان‌ها تحت‌تأثیر شرایط سیاسی و اجتماعی به زیر سقف‌ها، آپارتمان‌ها و کافه‌ها کشیده شده بودند و این واکنشی اعتراضی بود با این پیام که شهر مال ما نیست، پس به خانه‌ها و کافه‌ها پناه می‌بریم. «جنون دونفره» با اینکه در چنین فضایی نوشته شده اما به وضوح کوشیده از این جریان بگریزد و با خیابان پیوند برقرار کند. به همین خاطر معتقدم اگر این رمان در آن زمان منتشر می‌شد اتفاق ویژه‌ای بود و همین حالا هم اتفاق کمی نیست.»
صالح تسبیحی نیز با اشاره به پر کار بودن نویسنده و اتفاق خوبی که در گرد همایی اهالی ادبیات صورت گرفته توضیحاتی دربارة جریان تاریخی و هنری در ایران پرداخت و همینطور دربارة گرافیک و طراحی جلد این سری از کارهای نشر هفت اقلیم صحبت کرد و آن را با کیفیت و قابل قبول دانست.
مصطفی انصافی سومین سخنران این جلسه ضمن تأیید صحبت‌های مهسا محبعلی دربارة متفاوت بودن این رمان در دهه هشتاد و تاسف از عدم انتشار چنین رمانی در آن سال‌ها از نوع نگاه مردانه و ویژگی این نوع رفاقت‌ها صحبت کرد و این ژانر را ادبیات شهر و خیابان نامید. او در ادامه گفت: «در رمان «جنون دونفرهن ما جنون در روایت و شکل دونفره را در کلیت کار می‌بینیم. در تمام روایت تکیة روایت بر دونفره‌هاست. گرچه از بین تمام این دونفره‌ها رابطة آرمین و توکا رابطة محوری رمان است. اما اگر جنون رو در معنای بسیطش بفهمیم و جنون دونفره را تقلیل ندهیم به رابطة توکا و آرمین و تعمیم یافته با آن برخورد کنیم می‌بینیم ما در شهری گیر افتادیم که در آن همة دونفره‌ها جنون آمیزند و این را می‌توانیم تعمیم دهیم به همة شهر. ما با یک رمان شهری طرف هستیم. با تمام ویژگی‌هایش. در این رمان شهر فقط پس‌زمینه نیست. تشخص دارد، به این معنا که برهم‌کنشی که با شخصیت‌ها دارد جزو عناصر دراماتیک داستان است. یک جور ازدحام و بی‌قراری در شهر هست که شخصیت‌ها را درگیر روابط پیچیدة اجتماعی و شغلی می‌کند. حواس‌مان هست که آرمین و توکا روزنامه‌نگارند و مسائل سیاسی پیرامون‌شان، از نتایج انتخابات تا اعتراضات دانشجویی، به‌روشنی بر زیست‌شان و روابط‌شانن تاثیر می‌گذارد. شخصیت‌های اصلی داستان علی‌رغم ازدحام شهر در شهر تنهایند. شهر با شتاب از نظر سیاسی و فرهنگی در حال تغییر است. رمان روی این‌ها مکث و تأکید می‌کند و اصلاً شهروندان انگار در این شهر و تحت‌تأثیر محیط این شهر دچار چنین جنونی شده‌اند. رمان اصرار دارد این شهر تهران است اما تهرانی که ما در رمان می‌بینیم هیچ یک از مختصات مشخص تهران را ندارد و بیشتر یک شهر عام است. از خیابان ولی‌عصر نام می‌برد ولی تشخص ندارد چون همه شهرهای ایران خیابان ولی عصر دارند.این نکته را به عنوان نقطه ضعف نمی‌گویم. می‌خواهم بگویم، تهران این رمان یک شهر عام است کهآن را با مردمش می‌شناسیم، یعنی به شهر با رویکرد مردم‌شناسانه نزدیک می‌شود و سعی می‌کند تهران را از طریق مردمش به ما بشناساند.»
انصافی در بخش دیگری از سخنانش گفت: «آرمین و توکا رفاقت غریبی دارند، یک پیوند عمیق مردانه. در «جنون دونفره» بین توکا و آرمین علاوه بر تعلقات اجتماعی تعلقات عاطفی هم وجود دارد.» او در انتها به نویسنده برای نوشتن چنین رمانی در دهة سوم زندگی تبریک گفت و اضافه کرد: «اگر این رمان در همان فضای نوشته‌شدنش منتشر می‌شد اتفاق ویژه‌ای بود در فضای ادبی آن سال‌ها. چرا که در دهة هشتاد داستان‌ها تحت‌تأثیر شرایط سیاسی و اجتماعی به زیر سقف‌ها، آپارتمان‌ها و کافه‌ها کشیده شده بودند و این واکنشی اعتراضی بود با این پیام که شهر مال ما نیست، پس به خانه‌ها و کافه‌ها پناه می‌بریم. «جنون دونفره» با اینکه در چنین فضایی نوشته شده اما به وضوح کوشیده از این جریان بگریزد و با خیابان پیوند برقرار کند. به همین خاطر معتقدم اگر این رمان در آن زمان منتشر می‌شد اتفاق ویژه‌ای بود و همین حالا هم اتفاق کمی نیست.»
صالح تسبیحی نیز با اشاره به پر کار بودن نویسنده و اتفاق خوبی که در گرد همایی اهالی ادبیات صورت گرفته توضیحاتی دربارة جریان تاریخی و هنری در ایران پرداخت و همینطور دربارة گرافیک و طراحی جلد این سری از کارهای نشر هفت اقلیم صحبت کرد و آن را با کیفیت و قابل قبول دانست.
👍4❤2👎1
مهدی فاتحی
گزارش جلسه رونمایی از رمان #جنون_دونفره در روزنامه سازندگی امروز https://saazandegi.ir/
#مهدی_فاتحی :
وقتی برایم مسجل شد دیگر با این شکل نوشتن و فکر کردن امکان چاپ کتابی ندارم چیزی بین من و خانه‌ام خراب شد. پلی که من را به خانه می‌رساند. در آن سکوت، در خلوت مخاطب، غربت و دلتنگی تحمل‌ناپذیر حسی از تبعید در من ریشه دواند. اما خیلی زود به خودم آمدم و انگیزه زنده ماندن در تنها فرصت دست داده کمکم کرد. اندیشه و باور به اینکه تنها وقتی این تبعید و غربت را بپذیرم و کوتاه بیایم به واقعیت می‌پیوندد. می‌دانستم برای رها کردن این حس باید بیش از همیشه بنویسم. بهتر و بیشتر به خودم مطمئن شدم. تصمیم گرفتم بنویسم و منتشر کنم به هر شکل ممکن و تن به وضع موجود ندهم.
تصمیمی که انگار همه ما با هم گرفته بودیم. هر کدام به شکلی کارهای‌مان را منتشر کردیم من و مهسا به شکل دیگری، مهسا پای کارهایش با هزینه‌هایی که داد محکم ایستاد، امیر احمدی حالا به زبان دیگر، حامد در مهاجرت، امیرحسین به شکل دیگر...و امروز همگی ما هنوز زنده‌ایم و می‌نویسیم. ما زیر بار این تحمیل و انحصار ذهن دیگران نماندیم و به قول گلشیری امروز آنچه از گذشتگان به دست ما رسیده به نسل بعد منتقل می‌کنیم
وقتی برایم مسجل شد دیگر با این شکل نوشتن و فکر کردن امکان چاپ کتابی ندارم چیزی بین من و خانه‌ام خراب شد. پلی که من را به خانه می‌رساند. در آن سکوت، در خلوت مخاطب، غربت و دلتنگی تحمل‌ناپذیر حسی از تبعید در من ریشه دواند. اما خیلی زود به خودم آمدم و انگیزه زنده ماندن در تنها فرصت دست داده کمکم کرد. اندیشه و باور به اینکه تنها وقتی این تبعید و غربت را بپذیرم و کوتاه بیایم به واقعیت می‌پیوندد. می‌دانستم برای رها کردن این حس باید بیش از همیشه بنویسم. بهتر و بیشتر به خودم مطمئن شدم. تصمیم گرفتم بنویسم و منتشر کنم به هر شکل ممکن و تن به وضع موجود ندهم.
تصمیمی که انگار همه ما با هم گرفته بودیم. هر کدام به شکلی کارهای‌مان را منتشر کردیم من و مهسا به شکل دیگری، مهسا پای کارهایش با هزینه‌هایی که داد محکم ایستاد، امیر احمدی حالا به زبان دیگر، حامد در مهاجرت، امیرحسین به شکل دیگر...و امروز همگی ما هنوز زنده‌ایم و می‌نویسیم. ما زیر بار این تحمیل و انحصار ذهن دیگران نماندیم و به قول گلشیری امروز آنچه از گذشتگان به دست ما رسیده به نسل بعد منتقل می‌کنیم
👍6❤2👎1
مقدماتی:
برای آنانکه در رویای نوشتن هستند و هنوز محفلی و جایی برای شناخت توانایی و امکان نویسنده شدن نیافته‌اند. کسانی که نمی‌دانند به کدام سو حرکت کنند: داستان کوتاه، رمان، نمایشنامه، فیلمنامه، انیمیشن یا هیچکدام.
در این دوره درباره کلیتی از جهان ادبیات، شناخت جهان، چرایی و چگونگی نویسنده شدن حرف زده خواهد شد. مسیر و راه را نشان خواهم داد، آغاز نوشتن، سنگ ریزه‌ها و سنگفرش‌ها، امکاناتی که در وجود شماست و امکان پرورش آن.
حرفه‌ای:
آنها که نوشته‌اند و خوانده‌اند و در مسیر افتاده‌اند. می‌دانند چه می‌خواهند. اینجا کارگاهی است برای توسعه داستان کوتاه و بلند و آغاز رمان‌نویسی.
نقد داستان‌ها و توصیه‌هایی برای بهتر شدن و نوشتن.
متقاضیان این دوره حتما باید به تایید برسند
شرایط:
کتابخوانی
آنلاین یا حضوری بودن دوره بنا بر شرایط اعلام خواهد شد
هزینه دوره برای ده تا دوازده جلسه به طور هفتگی، چهار میلیون تومان است.
طول دوره حدود سه ماه است.
تعداد نفرات حدود ده نفرست
این دوره با فعالین ادامه خواهد یافت.
کارهای ارزشمند و مورد تایید به ناشرین و اهالی هنر معرفی خواهند شد.
برای حضور در دوره در اینستا پیغام دهید
برای آنانکه در رویای نوشتن هستند و هنوز محفلی و جایی برای شناخت توانایی و امکان نویسنده شدن نیافته‌اند. کسانی که نمی‌دانند به کدام سو حرکت کنند: داستان کوتاه، رمان، نمایشنامه، فیلمنامه، انیمیشن یا هیچکدام.
در این دوره درباره کلیتی از جهان ادبیات، شناخت جهان، چرایی و چگونگی نویسنده شدن حرف زده خواهد شد. مسیر و راه را نشان خواهم داد، آغاز نوشتن، سنگ ریزه‌ها و سنگفرش‌ها، امکاناتی که در وجود شماست و امکان پرورش آن.
حرفه‌ای:
آنها که نوشته‌اند و خوانده‌اند و در مسیر افتاده‌اند. می‌دانند چه می‌خواهند. اینجا کارگاهی است برای توسعه داستان کوتاه و بلند و آغاز رمان‌نویسی.
نقد داستان‌ها و توصیه‌هایی برای بهتر شدن و نوشتن.
متقاضیان این دوره حتما باید به تایید برسند
شرایط:
کتابخوانی
آنلاین یا حضوری بودن دوره بنا بر شرایط اعلام خواهد شد
هزینه دوره برای ده تا دوازده جلسه به طور هفتگی، چهار میلیون تومان است.
طول دوره حدود سه ماه است.
تعداد نفرات حدود ده نفرست
این دوره با فعالین ادامه خواهد یافت.
کارهای ارزشمند و مورد تایید به ناشرین و اهالی هنر معرفی خواهند شد.
برای حضور در دوره در اینستا پیغام دهید
👍7👎1
بخشی از مصاحبه با قائد درباره هدایت از کتاب در دست احداث
'ماضی بعید ناکامل'
در روزنامه سازندگی امروز
’’عضو مبهم و گمنام‘‘ با نیمچه‌مدادی در دست
#محمد_قائد
#مهدی_فاتحی
https://saazandegi.ir/wp-content/uploads/2025/09/05-07-1404-2071-Sazandegi.pdf
'ماضی بعید ناکامل'
در روزنامه سازندگی امروز
’’عضو مبهم و گمنام‘‘ با نیمچه‌مدادی در دست
#محمد_قائد
#مهدی_فاتحی
https://saazandegi.ir/wp-content/uploads/2025/09/05-07-1404-2071-Sazandegi.pdf
❤9👎1
مهدی فاتحی
saedi _ vahemahaye bi nam va neshan.pdf
واهمه‌های بی‌نام و نشان
نوشته غلامحسین ساعدی
مجموعه داستان: ' آرامش در حضور دیگران ' و ...
نوشته غلامحسین ساعدی
مجموعه داستان: ' آرامش در حضور دیگران ' و ...
❤7👎1
https://www.bookcity.org/blog/6440/krasznahorkai/
لاسلو کراسناهورکای، نویسندۀ مجار، نوبل ادبی امسال را دریافت کرد. مبارک است. ترجمۀ گفتگوی مفصل او با فصلنامۀ «پاریس ریویو» از سایت «شهر کتاب»، ترجمۀ اسماعیل یزدان‌پور، تقدیم دوستداران آثار او، بخصوص «تانگوشیطان» که شاهکاری بی‌همانند است:
https://www.bookcity.org/blog/6440/krasznahorkai/
لاسلو کراسناهورکای، نویسندۀ مجار، نوبل ادبی امسال را دریافت کرد. مبارک است. ترجمۀ گفتگوی مفصل او با فصلنامۀ «پاریس ریویو» از سایت «شهر کتاب»، ترجمۀ اسماعیل یزدان‌پور، تقدیم دوستداران آثار او، بخصوص «تانگوشیطان» که شاهکاری بی‌همانند است:
https://www.bookcity.org/blog/6440/krasznahorkai/
❤5👎1
Leonard Cohen - Moving On
@ClassicMusic3
«لئونارد کوهن»
(هجرتِ خاموش)
دوست داشتم سیمای تو را، دوست داشتم گیسوانت را، پیراهن‌های ساده‌ات، جامه‌های شبانه‌ات را، و اما جهان، کار، و جنگ را همه را وانهادم، تا تو را بیشتر دوست بدارم.
و اکنون تو رفته‌ای، آری رفته‌ای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، آنکه دل را شکست و از نو ساخت، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
دوست داشتم خلق‌وخوی تو را، آن طریقت را که هر روز، تهدیدی نو بر جانم می‌افکند، زیبایی‌ات بر من سلطنت میکرد، هرچند می‌دانستم که آن جلوه، بیش از آنکه بصری باشد، هورمونی بود.
و اکنون تو رفته‌ای، آری رفته‌ای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، ای ملکه یاس بنفش، ای ملکه‌ی آبی، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
دوست داشتم سیمای تو را، دوست داشتم گیسوانت را، پیراهن‌های ساده‌ات، جامه‌های شبانه‌ات را، و اما جهان، کار، و جنگ را همه را وانهادم، تا تو را بیشتر دوست بدارم.
و اکنون تو رفته‌ای، آری رفته‌ای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، آنکه مرا در واپسین دم در آغوش گرفت، آنکه مرا از مرگ گذر داد، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
🎼🎼🥀🎙
✅ @ClassicMusic3
(هجرتِ خاموش)
دوست داشتم سیمای تو را، دوست داشتم گیسوانت را، پیراهن‌های ساده‌ات، جامه‌های شبانه‌ات را، و اما جهان، کار، و جنگ را همه را وانهادم، تا تو را بیشتر دوست بدارم.
و اکنون تو رفته‌ای، آری رفته‌ای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، آنکه دل را شکست و از نو ساخت، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
دوست داشتم خلق‌وخوی تو را، آن طریقت را که هر روز، تهدیدی نو بر جانم می‌افکند، زیبایی‌ات بر من سلطنت میکرد، هرچند می‌دانستم که آن جلوه، بیش از آنکه بصری باشد، هورمونی بود.
و اکنون تو رفته‌ای، آری رفته‌ای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، ای ملکه یاس بنفش، ای ملکه‌ی آبی، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
دوست داشتم سیمای تو را، دوست داشتم گیسوانت را، پیراهن‌های ساده‌ات، جامه‌های شبانه‌ات را، و اما جهان، کار، و جنگ را همه را وانهادم، تا تو را بیشتر دوست بدارم.
و اکنون تو رفته‌ای، آری رفته‌ای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، آنکه مرا در واپسین دم در آغوش گرفت، آنکه مرا از مرگ گذر داد، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
🎼🎼🥀🎙
✅ @ClassicMusic3
❤9👎1👏1