دوپامین و رابطه
دوپامین در جهان شبکه‌های اجتماعی نقش اساسی بازی می‌کند و از نظر تولید دوپامین نوعی لاس وگاس جهانی‌ست.
دوپامین نه خود پاداش که انتظار پاداش است انتظاری که هر قدر قطعیت کمتری داشته باشد (نه خیلی کم) افزایش می‌یابد.همین قطعیت است که دوپامین و رابطه را پایان می‌دهد.
هر قدر این فرایند خواستن تکرار شود مسیر نورونی قوی‌تری شکل می‌گیرد و نیروی خواستن و پاداش مداوم قوی‌تر میشود و در روابط تازگی و کهنگی معنا پیدا می‌کند( کاری که شبکه‌های اجتماعی با انسان جدید می‌کنند و امکان کتاب خواندن در این شکل نورونی محال میشود.)
شروع رابطه شروع افزایش دوپامین و لذت طرفین است(عدم قطعیت و تازگی چرا که خواستن و در مسیر جایزه دوباره قرار گرفتن است) هر قدر این دستیابی برای دو طرف قطعی‌تر و کهنه‌تر شود دوپامین کمتری تولید میشود به همین خاطر شخصی جذاب و سکسی‌تر است که همیشه در دسترس نیست یا روی بند نازک بودن و نبودن است.
اگر قرار باشد این هیجان و محرک لذت دهد باید در فواصل زمانی مشخص و اندازه مشخص کار کند. قطع طولانی مدت و دایمی شدن محرک آن را از کار می‌اندازد. تحریک نشدن مرد و زن یا حتی یک فیلم پورن مداوم هم بر همین اساس از تکاپو می‌افتد. البته مکانیسم اعتیاد هم بر همین اساس کار می‌کند و باید مدام بیشتر و قوی‌تر شود.
در آزمایشات دوپامین در حیوانات اگر کلید در قفس با هر فشار، جایزه‌ای بیندازد بعد از مدتی میل و اشتیاق کمتر میشود هر چه این احتمال به ۵۰ یا ۲۰ درصد برسد اشتیاق بیشتر است. اگر در سمتی از قفس این بازی و پاداش داده شود و بعد برای همیشه قطع شود حیوان( موش)بیشتر زمان خود را در همان نقطه می‌گذراند: محل خاطره خوش دوپامین. این چیزی است که یک بو یا صدا یا مزه یا حرف یا شی خاصی برای هر کسی تحریک کننده ویژه است.
به تاخیر افتادن زیاد جایزه هم قدرتش را از دست می‌دهد و دوپامین سازی باید شارژ شود. البته با انتظار و مراسمات گاه انتظار پاداش که همان تولید دایمی دوپامین است ادامه پیدا می‌کند مثل دین و پاداش اخروی یا اشتیاق برای جاودانگی که فقط در جانوری مثل انسان کار می‌کند چرا که پاداش یک آرروی همیشه در تاخیر است.
در کل در مسیر روابط، مورد جدید یا تصویر جدید در شبکه‌های اجتماعی نوعی تازگی دایمی است که دوپامین را بیشتر می‌کند با هر چه بیشتر شدن دوپامین بدن و مسیر نورونی مقاوم‌تر میشود و همین باعث مصرف بیشتر میشود و در نهایت مصرف بیشتر و مداوم، معنایی جز اعتیاد ندارد. این الگوریتم ساختار را عوض می‌کند و انسان شبکه اجتماعی را نوع دیگر می‌کند و علاوه بر آن جواب بسیاری از چرایی‌ها در روابط نیز هست:
بازگشت به رابطه قبل، رابطه‌های تکراری، رفتن به مکان‌های قبل، نوستالژی، فتیش، کوتاهی عاشقیت بی‌وفایی و باقی داستان‌ها را می‌توان در این آزمایشات دید.
دوپامین در جهان شبکه‌های اجتماعی نقش اساسی بازی می‌کند و از نظر تولید دوپامین نوعی لاس وگاس جهانی‌ست.
دوپامین نه خود پاداش که انتظار پاداش است انتظاری که هر قدر قطعیت کمتری داشته باشد (نه خیلی کم) افزایش می‌یابد.همین قطعیت است که دوپامین و رابطه را پایان می‌دهد.
هر قدر این فرایند خواستن تکرار شود مسیر نورونی قوی‌تری شکل می‌گیرد و نیروی خواستن و پاداش مداوم قوی‌تر میشود و در روابط تازگی و کهنگی معنا پیدا می‌کند( کاری که شبکه‌های اجتماعی با انسان جدید می‌کنند و امکان کتاب خواندن در این شکل نورونی محال میشود.)
شروع رابطه شروع افزایش دوپامین و لذت طرفین است(عدم قطعیت و تازگی چرا که خواستن و در مسیر جایزه دوباره قرار گرفتن است) هر قدر این دستیابی برای دو طرف قطعی‌تر و کهنه‌تر شود دوپامین کمتری تولید میشود به همین خاطر شخصی جذاب و سکسی‌تر است که همیشه در دسترس نیست یا روی بند نازک بودن و نبودن است.
اگر قرار باشد این هیجان و محرک لذت دهد باید در فواصل زمانی مشخص و اندازه مشخص کار کند. قطع طولانی مدت و دایمی شدن محرک آن را از کار می‌اندازد. تحریک نشدن مرد و زن یا حتی یک فیلم پورن مداوم هم بر همین اساس از تکاپو می‌افتد. البته مکانیسم اعتیاد هم بر همین اساس کار می‌کند و باید مدام بیشتر و قوی‌تر شود.
در آزمایشات دوپامین در حیوانات اگر کلید در قفس با هر فشار، جایزه‌ای بیندازد بعد از مدتی میل و اشتیاق کمتر میشود هر چه این احتمال به ۵۰ یا ۲۰ درصد برسد اشتیاق بیشتر است. اگر در سمتی از قفس این بازی و پاداش داده شود و بعد برای همیشه قطع شود حیوان( موش)بیشتر زمان خود را در همان نقطه می‌گذراند: محل خاطره خوش دوپامین. این چیزی است که یک بو یا صدا یا مزه یا حرف یا شی خاصی برای هر کسی تحریک کننده ویژه است.
به تاخیر افتادن زیاد جایزه هم قدرتش را از دست می‌دهد و دوپامین سازی باید شارژ شود. البته با انتظار و مراسمات گاه انتظار پاداش که همان تولید دایمی دوپامین است ادامه پیدا می‌کند مثل دین و پاداش اخروی یا اشتیاق برای جاودانگی که فقط در جانوری مثل انسان کار می‌کند چرا که پاداش یک آرروی همیشه در تاخیر است.
در کل در مسیر روابط، مورد جدید یا تصویر جدید در شبکه‌های اجتماعی نوعی تازگی دایمی است که دوپامین را بیشتر می‌کند با هر چه بیشتر شدن دوپامین بدن و مسیر نورونی مقاوم‌تر میشود و همین باعث مصرف بیشتر میشود و در نهایت مصرف بیشتر و مداوم، معنایی جز اعتیاد ندارد. این الگوریتم ساختار را عوض می‌کند و انسان شبکه اجتماعی را نوع دیگر می‌کند و علاوه بر آن جواب بسیاری از چرایی‌ها در روابط نیز هست:
بازگشت به رابطه قبل، رابطه‌های تکراری، رفتن به مکان‌های قبل، نوستالژی، فتیش، کوتاهی عاشقیت بی‌وفایی و باقی داستان‌ها را می‌توان در این آزمایشات دید.
👍7❤2😢1
Forwarded from با تاریخ (Hamidreza Yousefi)
«نصرت کریمی، هنرمند بودن در ایران»
ساخته مهرداد اسکویی، بابک کریمی و روح‌الله انصاری.
این مستند زیبا، دیدنی و به‌شدت خوش‌ساخت و سرشار از لحظه‌های شیرین و تلخ، نه فقط درباره زندگی و کار هنری نصرت کریمی، بلکه در عین حال روایتی‌ست از تاریخ معاصر ایران؛ آن‌چنان که نصرت کریمی آن را زیسته و قصه آن را با زبانی شیوا و پر از مهر برای ما تعریف می‌کند.
• قصه اول: تئاتر ایران
• قصه دوم: سال‌های دور از خانه
• قصه سوم: آتش درون
• قصه چهارم: ستاره شدن
• قصه پنجم: انجیر معلق
• قصه آخر: نصرت کریمی
@batarikh
ساخته مهرداد اسکویی، بابک کریمی و روح‌الله انصاری.
این مستند زیبا، دیدنی و به‌شدت خوش‌ساخت و سرشار از لحظه‌های شیرین و تلخ، نه فقط درباره زندگی و کار هنری نصرت کریمی، بلکه در عین حال روایتی‌ست از تاریخ معاصر ایران؛ آن‌چنان که نصرت کریمی آن را زیسته و قصه آن را با زبانی شیوا و پر از مهر برای ما تعریف می‌کند.
• قصه اول: تئاتر ایران
• قصه دوم: سال‌های دور از خانه
• قصه سوم: آتش درون
• قصه چهارم: ستاره شدن
• قصه پنجم: انجیر معلق
• قصه آخر: نصرت کریمی
@batarikh
YouTube
نصرت کریمی؛ قصه اول: تئاتر ایران
ما را با لایک و سابسکرایب حمایت کنید و نظرتان را در کامنت بنویسید!
در قصه اول، نصرت کریمی به بیان خاطرات خود از هنرستان هنرپیشگی تهران در سال‌های ۱۳۱۸، معرفی و شرح کارها و شیوه تدریس «عبدالحسین نوشین» معمار تئاتر مدرن ایران، فعالیت به‌‌عنوان گریمور و بازیگر…
در قصه اول، نصرت کریمی به بیان خاطرات خود از هنرستان هنرپیشگی تهران در سال‌های ۱۳۱۸، معرفی و شرح کارها و شیوه تدریس «عبدالحسین نوشین» معمار تئاتر مدرن ایران، فعالیت به‌‌عنوان گریمور و بازیگر…
❤2👍2
این پیپ نیست اما آن اسب است
در عنفوان جوانی با دختری به سینما رفتم. فیلم درباره مردی عاشق‌پیشه بود که با پایان بندی تلخی معلوم شد با کس دیگری هم در ارتباط است. از سینما که بیرون آمدیم دختر دیگر یار غافله نبود: ابتدا حرف نمی‌زد بعد شروع کرد به گیر دادن و بعد دعوا راه انداخت و در نهایت با گفتن اینکه" تو هم همه حرفات دروغه و من مطمئنم با کس دیگه هستی" به سر خیابان نرسیده رابطه پایان یافت. همذات‌پنداری او با تصویر فقط بخشی از ماجرا بود او تصویر و قصه را به تمامی امری واقعی پنداشته بود و غرق در تصویر توان فاصله گذاری بین خود و تصویر و خیال را نداشت. این رفتاری بدوی و نشان از انسان‌های غارنشین است:
#رنه_ماگریت در کار بنظیرش با عنوان 'خیانت به تصویر' زیر تصویر پیپ می‌نویسد 'این یک پیپ نیست' : این تصویر پیپ است، تصویری که من ساخته‌ام و به نمایش گذاشته‌ام: ' نه، این فقط یک نمایش است. اینطور نیست؟ پس اگر من بر روی تصویر نوشته بودم «این یک پیپ است»، دروغگو بودم.' او با این کار بین شی و خودش فاصله‌گذاری می‌کند. تصویری که باعث نمی‌شود شی به تو نزدیک شود. این حاصل تفکر انسان مدرن است. تصویر سازی نه بر اساس واقعیت محض و ایستایی شی، بلکه برای نمایش یک دروغ است. نمایشی که هیچ‌گاه همه حقیقت را نشان نمی‌دهد.
انسان غارنشین اما وقتی تصویری روی دیوار به جا می‌گذاشت برای نزدیک کردن آن به خود بود. تصویر اسب روی دیوار برای نزدیک شدن به آن بود. نیرو گرفتن و لمس کردنش. نشانی سمبولیک که می‌توانست با او ادغام شود نیرو و توان آن تصویر را بگیرد و حتی او را بپرستد( آیین‌های زیادی است که تصویر یا ساخت دست خود را می‌پرستند یا حتی نفرت می‌ورزند: تصویر همان است و آن شی حیوان یا خدا را نزدیک کرده و این‌همانی داده‌اند)
فرق انسان بدوی و مدرن در همین فریفته نشدن به امر خیالی و واقعیت است. به فریب خیانت تصویر را نخوردن است. به جدایی آن دو و دانش این که نمایش هر چیز واقعیت و حقیقت آن نیست.
امروزه که جهان دایم از کتاب و کتابت فاصله می‌گیرد و همه چیز تصویر شده نیاز است که بدانیم چگونه از بدویت خود گذر کنیم. شبکه‌های مجازی چشم جهان شده‌اند و انسان امروز جهان را با تصویر می‌شناسد تصویری که در ذاتش دروغ است و فریب. پذیرفتن تصویر و نمایش به عنوان حقیقت جاری در جهان همان فریبی است که جهان سرمایه می‌خواهد انسان در آن غرق شود. جایی که تنها هنر است که می‌تواند این فریب را نمایان کند و خیانت تصویر را بر ملا.
#مهدی_فاتحی
در عنفوان جوانی با دختری به سینما رفتم. فیلم درباره مردی عاشق‌پیشه بود که با پایان بندی تلخی معلوم شد با کس دیگری هم در ارتباط است. از سینما که بیرون آمدیم دختر دیگر یار غافله نبود: ابتدا حرف نمی‌زد بعد شروع کرد به گیر دادن و بعد دعوا راه انداخت و در نهایت با گفتن اینکه" تو هم همه حرفات دروغه و من مطمئنم با کس دیگه هستی" به سر خیابان نرسیده رابطه پایان یافت. همذات‌پنداری او با تصویر فقط بخشی از ماجرا بود او تصویر و قصه را به تمامی امری واقعی پنداشته بود و غرق در تصویر توان فاصله گذاری بین خود و تصویر و خیال را نداشت. این رفتاری بدوی و نشان از انسان‌های غارنشین است:
#رنه_ماگریت در کار بنظیرش با عنوان 'خیانت به تصویر' زیر تصویر پیپ می‌نویسد 'این یک پیپ نیست' : این تصویر پیپ است، تصویری که من ساخته‌ام و به نمایش گذاشته‌ام: ' نه، این فقط یک نمایش است. اینطور نیست؟ پس اگر من بر روی تصویر نوشته بودم «این یک پیپ است»، دروغگو بودم.' او با این کار بین شی و خودش فاصله‌گذاری می‌کند. تصویری که باعث نمی‌شود شی به تو نزدیک شود. این حاصل تفکر انسان مدرن است. تصویر سازی نه بر اساس واقعیت محض و ایستایی شی، بلکه برای نمایش یک دروغ است. نمایشی که هیچ‌گاه همه حقیقت را نشان نمی‌دهد.
انسان غارنشین اما وقتی تصویری روی دیوار به جا می‌گذاشت برای نزدیک کردن آن به خود بود. تصویر اسب روی دیوار برای نزدیک شدن به آن بود. نیرو گرفتن و لمس کردنش. نشانی سمبولیک که می‌توانست با او ادغام شود نیرو و توان آن تصویر را بگیرد و حتی او را بپرستد( آیین‌های زیادی است که تصویر یا ساخت دست خود را می‌پرستند یا حتی نفرت می‌ورزند: تصویر همان است و آن شی حیوان یا خدا را نزدیک کرده و این‌همانی داده‌اند)
فرق انسان بدوی و مدرن در همین فریفته نشدن به امر خیالی و واقعیت است. به فریب خیانت تصویر را نخوردن است. به جدایی آن دو و دانش این که نمایش هر چیز واقعیت و حقیقت آن نیست.
امروزه که جهان دایم از کتاب و کتابت فاصله می‌گیرد و همه چیز تصویر شده نیاز است که بدانیم چگونه از بدویت خود گذر کنیم. شبکه‌های مجازی چشم جهان شده‌اند و انسان امروز جهان را با تصویر می‌شناسد تصویری که در ذاتش دروغ است و فریب. پذیرفتن تصویر و نمایش به عنوان حقیقت جاری در جهان همان فریبی است که جهان سرمایه می‌خواهد انسان در آن غرق شود. جایی که تنها هنر است که می‌تواند این فریب را نمایان کند و خیانت تصویر را بر ملا.
#مهدی_فاتحی
👍10❤2👌2🤔1
Forwarded from @litera999کتابخانه‌وموزه
نموده‌ها_و_وانموده‌ها_ژان_بودریار.pdf
48.3 MB
نموده ها و وانموده ها
نویسنده: ژان بودریار
مترجم: پیروز ایزدی
نشر ثالث
نویسنده: ژان بودریار
مترجم: پیروز ایزدی
نشر ثالث
👍3👎1
باران گرفت:
کارگران گفتند: باران که بند آمد به کار برمی‌گردیم
عاشقی به معشوقش گفت: باران که بند آمد به دیدارت می‌آیم
زن گفت: باران که بند آمد به خرید می‌روم
پیرزن گفت: باران که تمام شد می‌میرم
کودک گفت: باران که بند آمد به مدرسه می‌روم
مردم گفتند: باران که بند آمد جشن می‌گیرم
سال‌هست در این شهر یکسره باران می‌آید:
خانه‌ها و سقف‌ها پوسید. جاده نابود شد. کارگران بیکار و گرسنه ماندند. عاشق در خانه مانده و‌معشوق چشم به راه. پیرزن پیر و فرتوت نفس می‌کشد. کودک دلمرده در اتاقش بازی می‌کند و زن از پشت پنجره به خیابان خیره شده.
شهر خالی و پر از مردگان است و سال‌هاست کسی در این شهر جشن نگرفته.
تنها باران است که می‌بارد..بارشی یک‌ریز
کارگران گفتند: باران که بند آمد به کار برمی‌گردیم
عاشقی به معشوقش گفت: باران که بند آمد به دیدارت می‌آیم
زن گفت: باران که بند آمد به خرید می‌روم
پیرزن گفت: باران که تمام شد می‌میرم
کودک گفت: باران که بند آمد به مدرسه می‌روم
مردم گفتند: باران که بند آمد جشن می‌گیرم
سال‌هست در این شهر یکسره باران می‌آید:
خانه‌ها و سقف‌ها پوسید. جاده نابود شد. کارگران بیکار و گرسنه ماندند. عاشق در خانه مانده و‌معشوق چشم به راه. پیرزن پیر و فرتوت نفس می‌کشد. کودک دلمرده در اتاقش بازی می‌کند و زن از پشت پنجره به خیابان خیره شده.
شهر خالی و پر از مردگان است و سال‌هاست کسی در این شهر جشن نگرفته.
تنها باران است که می‌بارد..بارشی یک‌ریز
👍7❤4😢2
شعری از عباس صفاری
لازم نيست دنياديده باشد
همين که تو را خوب ببيند
دنيايي را ديده است
از ميليون‌ها سنگ همرنگ
که در بستر رودخانه بر هم مي‌غلتند
فقط سنگي که نگاه ما بر آن مي‌افتد
زيبا مي‌شود
تلفن را بردارشماره‌اش را بگير
و ماموريت کشف خود را
در شلوغ‌ترين ايستگاه شهر
به او واگذار کن
از هزاران زني که فردا پياده مي‌شوند از قطار
يکي زيبا
و مابقي مسافرند
لازم نيست دنياديده باشد
همين که تو را خوب ببيند
دنيايي را ديده است
از ميليون‌ها سنگ همرنگ
که در بستر رودخانه بر هم مي‌غلتند
فقط سنگي که نگاه ما بر آن مي‌افتد
زيبا مي‌شود
تلفن را بردارشماره‌اش را بگير
و ماموريت کشف خود را
در شلوغ‌ترين ايستگاه شهر
به او واگذار کن
از هزاران زني که فردا پياده مي‌شوند از قطار
يکي زيبا
و مابقي مسافرند
❤7👍2