تا مراسم شروع نشده است قدری از ضیافت دیروز بگویم. می شود گفت امام علی رحمان یک موقف "پیشواگونه" دارد. از آنها که سخنرانی های پرشور می کنند و مردم دم به دم دست می زنند و بر پا می خیزند.
در عین حال اهل تجمل است و تشریفات. یک طورهایی خود را در مقام رهبر تاجیکان جهان می بیند.
مجموعه کاخ باشکوهی ساخته است به نام "باربد" که ضیافت ناهار هم در آنجا بود. بسیار مجلل و پرخرج بود، هم بنا و هم خود ضیافت.

دز عین حال این پیشوا بسیار هم خودمانی است. مثلا موقع ورود ما به سالن دم در سالن ایستاد و با همه مهمانها احوالپرسی کرد. بعد از ناهار هم بر سر همه میزها رفت و با همه دست داد. مثل یک صاحب مجلس در یک عروسی.

این یکی از سالنهای طلاکاری شده باربد است.

و نمایندگان کشورها هم بر میر غذا خوردند. ولی نه نمایندگان سیاسی و سفرا. بلکه همانها که در جلسه هم شعر خواندند.

و این پیشوای ملت که در بین مردم جناب عالی گفته می شود. بسیار به شعر و موسیقی و ترانه و شادمانی مردم اهمیت می دهد.
[زینب بیات ]

ضیافت بسیار تشریفاتی بود و پرخرج و طولانی. مدتی منتظر می ماندیم تا یک ظرف بزرگ می‌آوردند با یک درپوش. بعد درپوش را برمی‌داشتند مثلا چند تکه سیب‌زمینی سرخ شده با چند تکه قارچ بود. آنها را که می‌خوردیم ظرف را بر می‌‌داشتند، کارد و چنگال ما را عوض می‌کردند و مثلا یک کاسه سوپ می‌گذاشتند. باز با یک فاصله زیاد یک ظرف درپوش‌دار دیگر می‌آمد با چند تکه کباب بلدرچین.
همین طور دو ساعت تمام ما فقط
می‌خوردیم و پیشخدمت‌ها ظرفها را می آوردند و می‌بردند.
و در طول مدت گروه موسیقی می نواخت و آوازخوانان می خواندند.

در تاجیکستان به قول جناب عالی امام علی رحمان، کسی نیست که یک دو بیتی در مورد نوروز حفظ نباشد و نخواند. از دختران جوان تا خانم های مسن و بزرگ سال.
و واقعا همین ها بوده که در خفقان شوروی سابق، جشن نوروز را در بین مردم حفظ کرده است.
به قول خانم دکتر حمیرا نگهت زنان بودند که با پخت و پز شیرینی های خانگی و لباس های نو پوشیدن و سفره های نوروزی و خانه تکانی نوروز را زنده نگه داشتند.
[زینب بیات ]

در تایید فرمایش خانم بیات بگویم که بعد از ناهار دیگر حس موسیقی‌اش گل کرده بود به همه آوازخوانان اناث و ذکور گفت که یک دور دیگر قطعاتی بدون موسیقی بخوانند تا از بین آنها بهترین را انتخاب کنند و دو هزار دلار جایزه بدهند.

خودش هم میکروفن را گرفته بود شده بود مجری "استیج".
بعد که همه هر یک یک دهان خواندند، هیأت ژوری که خودش و دو نفر دستیارش بودند، برندگان را انتخاب کردند.
خودش در عین حال که آهنگ‌ها را می‌شنید، پول‌ها را در پاکت می‌گذاشت سریع.
یاد خودم افتادم وقتی در جلسه نقد ما کارت‌های هدیه مهمانان را در پاکت می‌گذارم پشت میز اجرا.

الان در ورزشگاه. عالیجناب آمد. مجری اعلام کرد با کلی القاب و عناوین.

همه مستیم به بوی سُمَنَک
سمنک: سمنو

چوب بازی سنتی. 👆
البته من گزینش می کنم بناچار.

در گوشه سمت چپ بالای تصویر به پرچم روی کاخ ریاست جمهوری دقت کنید و آن را با ابعاد خود کاخ و ساختمانهای اطراف مقایسه کنید. راننده می گفت که این پرچم تا چند سال پیش بزرگ ترین پرچم دنیا بوده است.
محسوس است که حاکمیت این کشور خیلی علاقه دارد همه چیز اینجا به چشم دنیا بخورد.

ساختمانی که گنبد آبی دارد همان مجموعه "باربد" است که تزئینات داخلش یادآور قصرهای افسانه ای است.

و ساختمان سمت راست با گنبد فرق فرق طلایی و سبز کتابخانه ملی است. یعنی در قد و قواره کاخ ریاست جمهوری و بزرگ تر از باربد.
در بین اینها یک منار یادبود هم دیده می شود که می شود آن را "برج میلاد" دوشنبه دانست.

اواخر برنامه موسیقی است. همه گروه ها در میدان جمع می شوند.

امروز نمایش و موسیقی بود. تا سه روز دیگر هم مراسم نوروزگان برقرار است با برنامه های کشتی و بزکشی و نهال شانی.

غذا خوردن اینها هم حوصله آدم را سر می برد. بیش از یک ساعت است بر سر میز غذاییم. هفت هشت چیز خوردیم و تازه قابلی را آورده اند. بی سبب نبست عالی جناب این قدر چاق است. چون تا نوبت به غذای آخر می رسد دوباره گرسنه می شود.