Forwarded from آموزش و اندیشه
#روز_جهانی_آموزش_2024
آموزش برای صلح
محمدرضا نیکنژاد، روزنامه اعتماد، 4 بهمن 1402
دسامبر سال ۲۰۱۸ سازمان ملل به پیشنهاد یونسکو روز ۲۴ ژانویه /۴ بهمن را بعنوان روز جهانی آموزش به تصویب رساند. هر سال در این در برخی کشورها و در برخی نهادهای جهانی مرتبط با آموزش مراسمی بر پا شده و در آنها ضرورت فرآیند آموزش بر دیگر گسترههای انسانی یادآوری و گوشزد میشود.
هر سال و به فراخور این روز متناسب با شرایط، گرفتاریها و هدفهای کوتاه و میان مدت نهاد آموزش و فراتر از آن، تم یا شعاری برگزیده شده و در راستای آن بیانیهای مفهومی انتشار یافته و البته پیرامون آن، فعالیتهایی در سطح منطقهای، ملی و جهانی انجام میگیرد. شعار امسال این روز جهانی، «Education For Peace» یعنی «آموزش برای صلح» است. به نظر میرسد که علت انتخاب این شعار آنچنان پرسش آفرین نباشد چراکه درگیریهای منطقهای، ملی و جهانی مانند جنگ اوکراین و شگفت آورتر و دردناکتر از همه کشتار بی گناهان در خاورمیانه، دلیل محکمی برای گزینش یونسکو خواهد بود. در همین راستا و در بیانیه مفهومی این روز آمدهاست: « جهان شاهد موجی از درگیریهای خشونتآمیز در کنار نگرانی از افزایش تبعیض، نژادپرستی، بیگانههراسی و سخنان نفرتبرانگیز است. بر پایهی شاخص صلح جهانی (Global Peace Index) در سال 2023، گسترهی صلح جهانی برای سیزدهمین بار در 15 سال گذشته، بدتر شدهاست . سال 2022، از سالِ نسل کشیِ رواندا و جنگ یوگسلاوی یعنی 1994، بعنوان مرگبارترین سال ثبت شدهاست . در سال 2022، تاثیر کلی خشونت در اقتصاد جهانی با یک تریلیون دلار افزایش به نزدیک 17.5 تریلیون رسید؛ که کموبیش یک چهارم تولید ناخالص داخلی در سراسر جهان است.»
در بخش دیگری از بیانیه که اهمیت آموزش برای جلوگیری از محرومیت و در ادامه ایفای نقش مهم خود در برقرای و حفظ صلح را یادآوری کرده میخوانیم: « آموزشی که بر پایههای استواری از دسترسی، برابری و کیفیت بنا شود، در زمانهایی که آموزش، مستمر باشد، به ویژه برای کسانی که در فرآیند یادگیری به حاشیه رانده شدهاند، میتواند نقش محافظتی ایفا کند؛ بخصوص اگر این تلاشها در چارچوب حفظ جهانی صلح باشد. همچنین آموزش میتواند با اطمینال از این که همه یادگیرندگان در همه جنبههای آموزش حضور پیدا میکنند و به رسمیت شناخته میشوند، به جبران نابرابریها، بیانصافیها و بی عدالتیها کمک کنند. در نهایت، این کار میتواند بهبود شرایط، پس از درگیری را آسان گرداند ... [اگر] آموزش محور تعهد ما به صلح باشد، میتواند به یادگیرندگان کمک کند تا دانشها، ارزشها، نگرشها، مهارتها و رفتارهای ضروری برای تبدیل شدن به عاملهای صلح در جوامع نزدیک به هم را تقویت کند. همانگونه که در آموزش شهروندِ جهانی یونسکو مفهومسازی شدهاست، این دفاع از صلح، مهارتهای شناختی، عاطفی و شایستگیهای رفتاری را شامل میشود؛ این مهارتها برای نمونه میتوانند موضوعاتی همچون سخنان نفرتبرانگیز، تبعیض و درگیریهای خشونتآمیز را مورد واکاوی قرار دهند».
در مسیر همراهی با شعار روز جهانی آموزش یعنی «آموزش برای صلح» ایران، هم به شکل تاریخی و هم اجتماعی-فرهنگی کشوری بوده که به جز موردهای اندک، سرزمین صلح، دوستی و مدارا بوده؛ که نمونههای درخشان این منش در بخش بزرگی از ادبیات ملی-میهنی بعنوان بزرگ ترین میراث فرهنگی، مدارا و همزیستی قومیتهای گوناگون کشور در درازای تاریخ، رواداری دینی و مذهبی در میان بخش بزرگی از ایرانیان و احترام به خرده فرهنگهای غنی در درون و برونِ مرزها ... را میتوان دید و بر آن بالید.
امید است که ساختار آموزشی و دستاندرکارن آن نیز به جایگاه مهم این نهاد در برقراری صلح پی برده و در مسیر آموزش صلح که یکی از ضروریترین نیازهای امروز جامعههای ملی و جهانی است گام بردارند.
https://B2n.ir/q32402
آموزش برای صلح
محمدرضا نیکنژاد، روزنامه اعتماد، 4 بهمن 1402
دسامبر سال ۲۰۱۸ سازمان ملل به پیشنهاد یونسکو روز ۲۴ ژانویه /۴ بهمن را بعنوان روز جهانی آموزش به تصویب رساند. هر سال در این در برخی کشورها و در برخی نهادهای جهانی مرتبط با آموزش مراسمی بر پا شده و در آنها ضرورت فرآیند آموزش بر دیگر گسترههای انسانی یادآوری و گوشزد میشود.
هر سال و به فراخور این روز متناسب با شرایط، گرفتاریها و هدفهای کوتاه و میان مدت نهاد آموزش و فراتر از آن، تم یا شعاری برگزیده شده و در راستای آن بیانیهای مفهومی انتشار یافته و البته پیرامون آن، فعالیتهایی در سطح منطقهای، ملی و جهانی انجام میگیرد. شعار امسال این روز جهانی، «Education For Peace» یعنی «آموزش برای صلح» است. به نظر میرسد که علت انتخاب این شعار آنچنان پرسش آفرین نباشد چراکه درگیریهای منطقهای، ملی و جهانی مانند جنگ اوکراین و شگفت آورتر و دردناکتر از همه کشتار بی گناهان در خاورمیانه، دلیل محکمی برای گزینش یونسکو خواهد بود. در همین راستا و در بیانیه مفهومی این روز آمدهاست: « جهان شاهد موجی از درگیریهای خشونتآمیز در کنار نگرانی از افزایش تبعیض، نژادپرستی، بیگانههراسی و سخنان نفرتبرانگیز است. بر پایهی شاخص صلح جهانی (Global Peace Index) در سال 2023، گسترهی صلح جهانی برای سیزدهمین بار در 15 سال گذشته، بدتر شدهاست . سال 2022، از سالِ نسل کشیِ رواندا و جنگ یوگسلاوی یعنی 1994، بعنوان مرگبارترین سال ثبت شدهاست . در سال 2022، تاثیر کلی خشونت در اقتصاد جهانی با یک تریلیون دلار افزایش به نزدیک 17.5 تریلیون رسید؛ که کموبیش یک چهارم تولید ناخالص داخلی در سراسر جهان است.»
در بخش دیگری از بیانیه که اهمیت آموزش برای جلوگیری از محرومیت و در ادامه ایفای نقش مهم خود در برقرای و حفظ صلح را یادآوری کرده میخوانیم: « آموزشی که بر پایههای استواری از دسترسی، برابری و کیفیت بنا شود، در زمانهایی که آموزش، مستمر باشد، به ویژه برای کسانی که در فرآیند یادگیری به حاشیه رانده شدهاند، میتواند نقش محافظتی ایفا کند؛ بخصوص اگر این تلاشها در چارچوب حفظ جهانی صلح باشد. همچنین آموزش میتواند با اطمینال از این که همه یادگیرندگان در همه جنبههای آموزش حضور پیدا میکنند و به رسمیت شناخته میشوند، به جبران نابرابریها، بیانصافیها و بی عدالتیها کمک کنند. در نهایت، این کار میتواند بهبود شرایط، پس از درگیری را آسان گرداند ... [اگر] آموزش محور تعهد ما به صلح باشد، میتواند به یادگیرندگان کمک کند تا دانشها، ارزشها، نگرشها، مهارتها و رفتارهای ضروری برای تبدیل شدن به عاملهای صلح در جوامع نزدیک به هم را تقویت کند. همانگونه که در آموزش شهروندِ جهانی یونسکو مفهومسازی شدهاست، این دفاع از صلح، مهارتهای شناختی، عاطفی و شایستگیهای رفتاری را شامل میشود؛ این مهارتها برای نمونه میتوانند موضوعاتی همچون سخنان نفرتبرانگیز، تبعیض و درگیریهای خشونتآمیز را مورد واکاوی قرار دهند».
در مسیر همراهی با شعار روز جهانی آموزش یعنی «آموزش برای صلح» ایران، هم به شکل تاریخی و هم اجتماعی-فرهنگی کشوری بوده که به جز موردهای اندک، سرزمین صلح، دوستی و مدارا بوده؛ که نمونههای درخشان این منش در بخش بزرگی از ادبیات ملی-میهنی بعنوان بزرگ ترین میراث فرهنگی، مدارا و همزیستی قومیتهای گوناگون کشور در درازای تاریخ، رواداری دینی و مذهبی در میان بخش بزرگی از ایرانیان و احترام به خرده فرهنگهای غنی در درون و برونِ مرزها ... را میتوان دید و بر آن بالید.
امید است که ساختار آموزشی و دستاندرکارن آن نیز به جایگاه مهم این نهاد در برقراری صلح پی برده و در مسیر آموزش صلح که یکی از ضروریترین نیازهای امروز جامعههای ملی و جهانی است گام بردارند.
https://B2n.ir/q32402
روزنامه اعتماد
آموزش براي صلح
محمدرضا نيكنژاد
👍10
Forwarded from گاهنامه فرهیزش
#گاهنامه_فرهنگی_آموزشی_فرهیزش
#روز_جهانی_آموزش
کودکیمان گم شده است
صفیه بسیم / گاهنامه فرهیزش/ شماره دوازده/ بهمن 1401
🔻داشتم به اتفاقات روزهای گذشته فکر میکردم. از هر جا که خبر دریافت میکنی دلت میگیرد. اخبار داخلی همهاش شده اخبار جنگ و سخنان مقامهای حکومت درباره آن. اخبار خارجی راهم که پی میگیری بیشتر از خشونت عریان حاکم بر جهان خبر دارد؛ البته به زبان فارسی که من میفهمم، شاید برای خودشان خبرهای جشن و شادی هم باشد!
🔻در قسمتی از دنیا زندگی میکنیم که جنگ و خشونت را با بریدن نافت به وجودت تزریق میکنند. اگر فلسطین به دنیا بیایی میفهمی که آواره در وطنی. اگر لبنان و سوریه زاده شوی به تو خواهند گفت به وضع موجود دل نبند که به دمی بند است و منتظر باش تا طوفانی از جناحی بوزد و خانه خرابت کند. در عراق اگر متولد شوی لازم نیست کسی بگوید کجایی، چون وسط درگیری همیشگی پا به جهان گذاشتهای. اگر افغانستان چشم به جهان بگشایی، اصلاً بزرگسال زاده میشوی! دختر باشی میفروشند و پسر باشی مبارز و جنگجو محسوب میشوی. از یمن و کشورهای عربی درگیر با افراطیگری و جنگ دیگر نگویم!
🔻دلمان به ایران خوش بود که فرهنگ دارد، سرزمین کهن علم و هنر است. کودکانش، خود را گلهای خندان مینامیدند. آن هم چند صباحی هست که دیگر بوی گل و عطر مهر در کوچه باغهایش به مشام نمیرسد. اگر ساعتی را سر یک گذر سرکنی، کودکان کار را میبینی که به زور چرخی را هل میدهند تا شب شکم سیر بر زمین نگذارند. سر چهارراهها و ایستگاههای مترو که دیگر هیچ! دخترکان آدامس فروش و جوراب فروش، کلافهات میکنند .
🔻راستی چرا خاورمیانه کودکی ندارد؟ چرا درکوچههایش صدای خندههای شاد بچهها کم شنیده میشود!؟ چرا بازی کردن بچهها در کوچههای شهر را کمتر میبینیم؟ چرا میترسیم در کوچهها بازی کنیم؟ از چه می ترسیم؟ از مرگ؟ از دزدیده شدن؟ از قربانی شدن؟ از خشونت پنهان در زیر پوست شهرها؟
🔻آیا واقعاً کودکی بچهها در خاورمیانه گم شده است؟ کی خاورمیانه امن و امان خواهد شد؟ کی صلح به دشتهای اینجا سرخواهد زد؟ کی ما کودکان خاورمیانه هم مثل خیلی از کودکان جهان با لب خندان و لی، لی کنان راهی مدرسه خواهیم شد؟ کی نفس خواهیم کشید؟ و چه وقت بوی گلهای خندان را از کوچههای شهرهای مان استشمام خواهیم کرد؟ نمیدانم کی؟ ولی میدانم که هیچ گم شدهای تا ابد گم نخواهد بود و حتما پیدایش میشود. کودکی ما هم پیدا خواهد شد اگر همدیگر را دوست بداریم. پیدا خواهد شد اگر دست از خشونت و افراطیگری برداریم و جهان را باهم شریک شویم. با هم در کوچه و خیابان سرود مهر خواهیم خواند اگر دست دوستی بهم بدهیم. کودکیمان شکوفه خواهد داد اگر چون باران بر سر هر رهگذری فارغ از این که اهل کجاست بباریم. میدانم که چنین خواهد شد اگر از کودکی با هم در صلح و دوستی زندگی کنیم.
🔻اما آیا این شدنی است؟ بله شدنی است اگر صلح را آموزش دهیم. شدنی است اگر از کودکی ارزشهای انسانی را به کودکان یاد داده و فقر فرهنگی و اجتماعی را از این منطقه دور سازیم. جهان عاری از خشونت و افراطیگری فقط در سایه آموزش صحیح و فراگیر حاصل خواهد شد.
🆔https://t.me/farhizesh_mag
#روز_جهانی_آموزش
کودکیمان گم شده است
صفیه بسیم / گاهنامه فرهیزش/ شماره دوازده/ بهمن 1401
🔻داشتم به اتفاقات روزهای گذشته فکر میکردم. از هر جا که خبر دریافت میکنی دلت میگیرد. اخبار داخلی همهاش شده اخبار جنگ و سخنان مقامهای حکومت درباره آن. اخبار خارجی راهم که پی میگیری بیشتر از خشونت عریان حاکم بر جهان خبر دارد؛ البته به زبان فارسی که من میفهمم، شاید برای خودشان خبرهای جشن و شادی هم باشد!
🔻در قسمتی از دنیا زندگی میکنیم که جنگ و خشونت را با بریدن نافت به وجودت تزریق میکنند. اگر فلسطین به دنیا بیایی میفهمی که آواره در وطنی. اگر لبنان و سوریه زاده شوی به تو خواهند گفت به وضع موجود دل نبند که به دمی بند است و منتظر باش تا طوفانی از جناحی بوزد و خانه خرابت کند. در عراق اگر متولد شوی لازم نیست کسی بگوید کجایی، چون وسط درگیری همیشگی پا به جهان گذاشتهای. اگر افغانستان چشم به جهان بگشایی، اصلاً بزرگسال زاده میشوی! دختر باشی میفروشند و پسر باشی مبارز و جنگجو محسوب میشوی. از یمن و کشورهای عربی درگیر با افراطیگری و جنگ دیگر نگویم!
🔻دلمان به ایران خوش بود که فرهنگ دارد، سرزمین کهن علم و هنر است. کودکانش، خود را گلهای خندان مینامیدند. آن هم چند صباحی هست که دیگر بوی گل و عطر مهر در کوچه باغهایش به مشام نمیرسد. اگر ساعتی را سر یک گذر سرکنی، کودکان کار را میبینی که به زور چرخی را هل میدهند تا شب شکم سیر بر زمین نگذارند. سر چهارراهها و ایستگاههای مترو که دیگر هیچ! دخترکان آدامس فروش و جوراب فروش، کلافهات میکنند .
🔻راستی چرا خاورمیانه کودکی ندارد؟ چرا درکوچههایش صدای خندههای شاد بچهها کم شنیده میشود!؟ چرا بازی کردن بچهها در کوچههای شهر را کمتر میبینیم؟ چرا میترسیم در کوچهها بازی کنیم؟ از چه می ترسیم؟ از مرگ؟ از دزدیده شدن؟ از قربانی شدن؟ از خشونت پنهان در زیر پوست شهرها؟
🔻آیا واقعاً کودکی بچهها در خاورمیانه گم شده است؟ کی خاورمیانه امن و امان خواهد شد؟ کی صلح به دشتهای اینجا سرخواهد زد؟ کی ما کودکان خاورمیانه هم مثل خیلی از کودکان جهان با لب خندان و لی، لی کنان راهی مدرسه خواهیم شد؟ کی نفس خواهیم کشید؟ و چه وقت بوی گلهای خندان را از کوچههای شهرهای مان استشمام خواهیم کرد؟ نمیدانم کی؟ ولی میدانم که هیچ گم شدهای تا ابد گم نخواهد بود و حتما پیدایش میشود. کودکی ما هم پیدا خواهد شد اگر همدیگر را دوست بداریم. پیدا خواهد شد اگر دست از خشونت و افراطیگری برداریم و جهان را باهم شریک شویم. با هم در کوچه و خیابان سرود مهر خواهیم خواند اگر دست دوستی بهم بدهیم. کودکیمان شکوفه خواهد داد اگر چون باران بر سر هر رهگذری فارغ از این که اهل کجاست بباریم. میدانم که چنین خواهد شد اگر از کودکی با هم در صلح و دوستی زندگی کنیم.
🔻اما آیا این شدنی است؟ بله شدنی است اگر صلح را آموزش دهیم. شدنی است اگر از کودکی ارزشهای انسانی را به کودکان یاد داده و فقر فرهنگی و اجتماعی را از این منطقه دور سازیم. جهان عاری از خشونت و افراطیگری فقط در سایه آموزش صحیح و فراگیر حاصل خواهد شد.
🆔https://t.me/farhizesh_mag
👍22😢4👎1