🔺 پارسال این توییت را تقریباً یک ماه پس از پایان جنگ اول ۱۴۰۴ نوشته بودم. با قطع اینترنت در آن دو هفته، تمام کارهای «نطقیات» مختل شد. بعد از جنگ هم تا یک ماه هیچ‌چیز به وضعیت شبه‌عادیِ قبل برنگشت. مجبور شدیم قرض بگیریم تا بدهی‌ها را صاف کنیم. زیر فشار سنگینی بودم که این نوشته را منتشر کردم.

خیلی خیلی تلاش کردم نطقیات را نگه دارم؛ نطقیاتی که تنها ثمرهٔ زندگی خودم می‌دانم. نطقیاتی که برای سال جدید، سال ۱۴۰۵، کلی برنامه و پروژهٔ تازه تعریف کرده بودم، با چند نفر مفصل مشورت کرده بودم، نوشته بودم و پیش‌نویس طرح‌هایش را آماده کرده بودم. حداقل سه پروژهٔ جدید تعریف کرده بودم که هر یک را برای تسهیل آموزش فلسفه بسیار مفید می‌دانستم.

ساعت‌ها برنامه‌های آموزشی دانشگاه‌های معتبر دنیا را خوانده بودم، ساعت‌ها در مورد کاستی‌هایی آموزش فلسفه، هم برای مخاطب حرفه‌ای و هم مخاطب عمومی علاقه‌مند، فکر کرده بودم و با خیلی از دوستان خوش‌فکر مشورت کرده بودم. اکثر صفحات مجازی را به‌دقت دیده بودم و تمام وقتم را صرف شناسایی کاستی‌ها و پیداکردن راه‌حل و برداشتن قدم کوچک صرف کرده بودم. هر جا کتابی در خصوص آموزش فلسفه پیدا می‌کردم تهیه می‌کردم و سعی می‌کردم بخوانم. تقریبا راه را پیدا کرده بودم و بدون توقع داشتیم کار می‌کردیم. استقلالمان را بدون دریافت ریالی حفظ کرده بودیم و برای این افتخار می‌کردم. امیدوارم روزی فرصتی بشود تا حداقل این طرح‌ها را بگویم!

تنها دغدغهٔ من عدالت آموزشی و تسهیل آموزش فلسفه و معرفی منابع جدید است که علاقه‌مندان در ایران فلسفه را با روش‌ها و منابع جدید یاد بگیرند. اگر هشتگ #معرفی_کتاب را بزنید می‌بینید بسیاری از این کتاب‌ها تازه منتشر شده، تهیهٔ این کتاب‌ها دشواری‌هایی را داشت، خرید از واسطه‌ها با مبالغی که بعضاً زیاد بود، هدف این بود که از این طریق خودمان با پژوهش‌های جدید فلسفی آشنا بشویم!

فکر می‌کردم می‌شود کار کرد، زهی خیال باطل!

بعد از جنگ اول همه‌چیز به هم خورد. بیش از ۷۰ نفر بدهی‌های خود را پرداخت نکردند؛ بدهی‌هایی بین یک تا چهار میلیون تومان! در پاییز ۱۴۰۴ شبانه‌روز تلاش می‌کردم به هر نحوی شده بار بدهی را سبک کنم، اما با بی‌مهری همان هفتاد و چند نفر، شکست دیگری خوردیم.

دی‌ماه اینترنت دوباره قطع شد؛ باز نزدیک ۲۰ روز قطعی اینترنت و ضربهٔ بزرگ دیگر. دیگر نمی‌دانستم چه باید کرد. نه شرکت‌کنندگان دوره‌ها بدهی‌های خود را پرداخت می‌کردند، نه اینترنت و شرایط کشور به وضعیت عادی برمی‌گشت که بتوانیم کاری پیش ببریم.

وقتی در بهمن اینترنت باز شد، دوباره تلاش کردم نطقیات را احیا کنم. من و نطقیات تنها قربانیان نبودیم؛ همهٔ مخاطبان آسیب دیده بودند. دوستان دیگر هم همین را می‌گفتند: مخاطبانشان کم شده و تقریباً همه داشتیم نابود می‌شدیم.

بالاخره گفتیم از صندوق نطقیات — که تقریباً سه سال آن را خردخُرد جمع کرده بودیم — استفاده کنیم. چند نفر از عزیزان و مخاطبان همیشگی هم لطف کردند و مبالغی به صندوق افزودند.

در دی و بهمن فقط حدود یک‌چهارم درآمد قبل را داشتیم. تصور کنید وضعی را که ماه‌های قبل داشتم و توضیح می‌دادم، و بعد در این دو ماه درآمدمان یک‌چهارم همان هم شد! دیگر واقعاً نمی‌دانستم چه باید کرد.

جنگ دوم شروع شد و دوباره قطعی اینترنت. این بار بیشترین قطعی اینترنت بود. دیگر چیزی از ما و خیلی‌های دیگر باقی نمانده بود.

داشتم فکر می‌کردم چقدر راحت با اینترنت بازی می‌کنند؛ چقدر راحت دست نحسشان را روی دکمهٔ قطع اینترنت می‌گذارند و زندگی میلیون‌ها شهروند را نابود می‌کنند!

نمی‌دانم امکانش را خواهم داشت که نطقیات را به شرایط قبل برگردانم یا نه. اما اگر بخواهم خلاصه بگویم: متاسفانه اینجا هیچ کاری نمی‌شود کرد، هیچ قدمی نمی‌شود برداشت!

می‌دانم شنونده‌ای نیست و کار از این حرف‌ها گذشته، اما باز هم به‌عنوان آخرین فریادها می‌گویم:

شرکت‌ها و کسب‌وکارهای وابسته به اینترنت نابود شدند، بسیاری، مثل من، که درآمدشان از طریق تدریس در فضای مجازی بود نابود شدند!

ما ماندیم و نرفتیم، چون می‌خواهیم در این بستر کار کنیم، چون وظیفهٔ خودمان می‌دانیم بمانیم و کار کنیم، می‌خواهیم قدمی برای افزایش آگاهی خودمان و مخاطبان عزیز و علاقه‌مندمان برداریم. می‌خواهیم یاد بگیریم و یاد بدهیم. فقط می‌خواهیم نفس بکشیم و زندگی کنیم.

اینترنت را باز کنید؛ ما نابود شدیم.

پاینده ایران، سربلند باد ایرانی!

ارادتمند، محمد توپچی

💳 لینک حمایت مالی از نطقیات

🔴 فقط لینک‌های زیر در فضای مجازی برای نطقیات است، هیچ لینک دیگری غیر از این‌ها برای نطقیات نیست:
❇️

🔮 t.me/nutqiyyat

🔮 t.me/nutqiyyatlib

🔮  t.me/nutqiyyat_classes

🔮 instagram.com/nutqiyyat

🔮 https://youtube.com/@nutqiyyat