کانال سعید: نوشته ها و برنامه ها😳
230 subscribers
9 photos
49 links
جایی برای اطلاع از گفته ها و برنامه های سعید نوری نشاط - داشته محوری در فعالیت های محلی

پیام به سعید
@saeidneshat

نشانی صفحه اینستاگرام
nourineshat

نشانی کانال:
Download Telegram
بازنشر
*۵ دشمن کار تیمی*
(خلاصه کتاب)

🖊️پاتریک لنچیونی
*نشر:* گاهنامه مدیر
■کتاب پنج دشمن کار تیمی ( The Five Dysfunction of a Team: A Leadership Fable) نوشته پاتریک لنچیونی (Patrick Lencioni)در سال ۲۰۰۲ منتشر شده و پس از آن، این کتاب همواره مورد توجه خوانندگان کتابهای عمومی مدیریتی قرار داشته است. این کتاب بر اساس مشاهدات و تجربیات شخصی آقای لنچیونی تألیف شده است.
https://chat.whatsapp.com/LTBkTUjMs8lE11K0vnP5mU
□لنچیونی کتاب پنج دشمن کار تیمی را به دو بخش اصلی تقسیم کرده است: بخش اصلی که بیش از ۸۰٪ حجم کتاب را به خود اختصاص داده، یک داستان مدیریتی که به شکل کاملا روایی نقل شده است و بخش دوم، شکل رسمی‌تر یک کتاب مدیریتی را دارد و در آن، نویسنده چارچوبی را برای تحلیل چالش‌ها و مشکلات کار تیمی، تنظیم و ارائه کرده است.

●داستان بخش اول کتاب داستان شرکتی است که در حوزه‌ی تکنولوژی فعالیت می کند که اختلاف‌نظر و رفتارهای مخرب و سیاست های کاری غیر حرفه ایی در آن به وفور به چشم می خورد. این وضعیت در حدی عمیق و جدی است که هیأت مدیره شرکت تصمیم می‌گیرند مدیرعامل فعلی را برکنار کرده و او را در یک لایه پایین‌تر، به عنوان یکی از مدیران ارشد سازمان قرار دهند. سپس مدیری خارج از اعضای هیئت مدیره می آورند تا شرکت را سر و سامان دهد.

○مدیر جدید که خانم کاترین نام دارد، خانمی ۵۷ ساله است که سابقه‌ی کاری‌اش در صنعت خودرو بوده است و پیش‌زمینه‌ای در حوزه‌ی تکنولوژی ندارد. کاترین همان کسی است که روحیه‌ی تیمی را به شرکت بازمی‌گرداند و باعث می‌شود که داستان، با پایانی خوش (رونق دوباره‌ی شرکت) تمام شود.

■کاترین به خوبی می‌داند که وقتی یکی از مدیران شرکت، بدون هماهنگی قبلی،‌ یک ایمیل عمومی برای همه می‌زند و می‌گوید که در جلسه‌ی رسمی شرکت حاضر نخواهد شد، نباید با ایمیل جواب بدهد و بهتر است به صورت رو در رو مسئله را حل کند تا آتشِ تعارض، دامن تمام شرکت را نگیرد.

□کاترین هم‌چنین به خوبی ارزش سکوت کردن در مذاکره را می‌داند و لنچوینی با دقت تمام توضیح می‌دهد که او چگونه از قدرت سکوت بهره می‌گیرد. او در گفتگو هم قدرتمند است و وقتی می‌خواهد سختی تغییر را به رئیس هیأت مدیره یادآوری کند، تعبیری زیبا را به‌کار می‌گیرد: "یک تیم درهم ‌شکسته و ازهم‌گسیخته، درست مثل دست یا پای شکسته است. ترمیم آن، قطعاً درد دارد. چه بسا در صورت جوش‌خوردگی نادرست لازم باشد خودت آن را دوباره بشکنی و سپس به شکل درست، پیوند دهی. و این شکستن دوم، حتی از شکستگی اصلی هم دردناک‌تر است. چون آگاهانه و عمدی انجام می‌شود و نه از سر غفلت."

●این مدیر تازه، مشاهده‌گر خوبی نیز هست و با قدرت آن هم آشناست. او در دو هفته‌ی اول، تقریباً هیچ کاری نمی‌کند و حتی در جلسات هم ساکت است و مدیریت جلسات را هم‌چنان در اختیار مدیر قبلی قرار می‌دهد.

○پنج دشمن کار تیمی چه هستند؟
لنچیونی معتقد است که وجود پنج عامل اصلی برای دستیابی به حداکثر اثر بخشی و عملکرد در کار تیمی ضروری است: نتیجه گرایی، مسئولیت پذیری، تعهد، پذیرش تعارضات و اعتماد.

■او معتقد است که این پنج عامل، روی هم تأثیر می‌گذارند. یعنی تا اعتماد شکل نگیرد، تعارض سازنده هم وجود نخواهد داشت و تا اختلاف‌نظرها در قالب بحث و گفتگو طرح نشوند، کسی از خود تعهد نشان نخواهد داد. هم‌چنین تعهد را پایه‌ی مسئولیت‌پذیری می‌داند و صرفاً پس از تقویت این چهار ستون است که می‌توان از نتیجه‌گرایی در تیم صحبت کرد.

□اما حتی اگر ترتیب این زنجیره را نپذیریم، هم‌چنان می‌توان اطمینان داشت که نبودن هر یک از این پنج عامل می‌تواند به دشمنی برای کار تیمی تبدیل شود.

● *دشمن شماره ۱: نبودن اعتماد میان اعضای تیم.*
نقش اعتماد در میزان موفقیت کار تیمی غیرقابل کتمان است. اعتماد در کار تیمی به معنای اطمینان خاطر و پشت گرمی اعضای تیم از حسن نیت همکاران است. به این صورت که همه باید معتقد باشند که کسی قصد ضربه زدن به دیگری را ندارد تا اعضا حس امنیت و راحتی داشته باشند. این دشمن، آن دسته از تیم‌هایی را تهدید می‌کند که اعضای آن از صمیم قلب سفره دل خود را در حضور دیگران باز نمی‌کنند و ضعف‌ها و خطاهای خود را پنهان می‌کنند. یکی دیگر از دلایل به وجود آمدن بی‌اعتمادی مربوط به مدیرانی است که زمینه زیرآب زدن و چاپلوسی را در محیط کسب‌وکار خود آماده می‌کنند. این مدیران از افرادی که حرف جابه‌جا می‌کنند، استقبال می‌کنند و این باعث بی‌اعتمادی افراد مجموعه می‌شود. ایجاد اعتماد بین افرادی که از قبل شناختی با یکدیگر ندارند و به تازگی در یک تیم جمع شده‌اند کار مشکلی است، اما با اجرای تکنیک‌های ساده‌ای می‌توان به اعتماد نسبی بین اعضا دست یافت. برای مثال اعضا در جلسه اول به پرسش‌های کوتاهی درباره زندگی شخصی خود پاسخ دهند.
با ایجاد شناخت نسبی که برای اعضا فراهم می‌شود، حس بهتری از یکدیگر خواهند داشت. همچنین در بسیاری موارد افراد خجالت می‌کشند که از هم تیمی‌های خود کمک بخواهند. بر این اساس یکی دیگر از راهکارهای ایجاد باورپذیری و اعتماد میان اعضای تیم، توسعه روحیه کمک کردن به یکدیگر است که بسیار مفید است. بیرون رفتن، بازی کردن، اتاق فرار، شکم‌گردی و… راه‌کارهایی هستند که به افزایش اعتماد بین اعضا کمک خواهد کرد.

○ *دشمن شماره ۲: ترس از تعارض و درگیری.*
نتیجه بی‌اعتمادی بین اعضا، از بین رفتن صداقت در رای افراد خواهد بود. در چنین فضایی، افراد به جای آن که نظرات خود را صادقانه و شفاف بیان کنند، اظهارنظرهای جانب‌دارانه می‌کنند. در این شرایط افراد برای این یکدیگر را تایید می‌کنند که بحث و جدل به‌وجود نیاید. شما بعنوان مدیر وظیفه دارید جلساتی ترتیب دهید که در آن امکان بیان آزادانه نظرات درباره مدیریت و یا همکاران برای همه فراهم شود و از این طریق روحیه انتقادپذیری را در خود و اعضای تیم تقویت کنید.

*دشمن شماره ۳: بی مسئولیتی و عدم تعهد.*
نبود برخورد سالم بین اعضا، باعث عدم تعهد هرکدام از آن‌ها در قبال تیم و اهداف مشترک آن خواهد شد. وقتی افراد نظرات خود را صادقانه بیان نکنند و صرفا تظاهر به موافقت با نظر جمع کنند، درباره تصمیم‌هایی که اتحاذ می‌شود خود را پایبند نخواهند دانست؛ زیرا وقتی اعضای تیم به هر دلیلی حس کنند نظراتشان جایگاهی در تیم ندارد و حضور خود را در تیم کم اهمیت تلقی کنند، تعهد لازم برای اجرای تصمیم‌ها را هم نخواهند داشت.

*دشمن شماره ۴: اجتناب از مسئولیت‌پذیری و طفره رفتن از پاسخ‌گویی*
به علت نبود تعهد و مشارکت واقعی، اعضای تیم، عدم مسئولیت‌پذیری و پاسخ‌گویی را در خود تقویت می‌کنند که همان آفت چهارم است. وقتی اعضا، خود را به برنامه‌های تیمی پایبند ندانند، بنابراین پاسخگوی مشکلات به‌وجود آمده هم نیستند و برای فرار از مقصر شدن خود به دنبال کسی می گردند تا مشکل پیش آمده را گردن وی بیاندازند. در این شرایط حتی اعضای متعهد و با انگیزه تیم، کاری را به چنین افرادی واگذار نمی‌کنند و وظایف ناعادلانه توزیع می‌شود.

*دشمن شماره ۵: بی‌توجهی به نتایج و دستاوردها*
کوتاهی در عدم واگذاری کارها، زمینه دشمن پنجم را به راحتی فراهم می‌کند. در واقع بی‌توجهی به هدف و نتیجه کار هنگامی پدید می‌آید که اعضای تیم نیازهای فردی را (مثل مقام، پیشرفت شغلی و یا نیاز به تایید و ستایش) بر اهداف تیمی، برتر بدانند. بنابراین درست مثل وقتی که حلقه‌ای از یک رشته زنجیر بریده می‌شود، اگر بگذاریم حتی یک نقص در کار تیمی پیدا شود، تمام کار تیمی آسیب می‌بیند. وقتی مسئولیتی از افراد خواسته نشود، هرکس به نحوی خود را از اعضای تیم جدا دانسته و به هدف تیم بی‌توجه خواهد شد و به روش خود به انجام امور می پردازد. برای پیشگیری، ابتدای کار باید به هر طریقی تمام اعضای تیم به این نتیجه برسند که اهدافی که تیم در پیش دارد، کاملا با اهداف شخصی تک تک اعضا هماهنگی دارد. همانطور که کن بلانچارد می‌گوید: "بهره وری کار گروهی بستگی به این دارد که اعضای گروه چگونه اهداف خود را در ارتباط با اهداف سازمان می‌بینند".
_______
*بازنشر پیام = گسترش دانایی*
_______
💠 *تلگرام*
https://t.me/gahname_modir
ه گزارش رسانه سمن ها، در ادامه رویداد تجربیات موفق تشکل های مردمی شهر تهران ، شنبه ( ۵ اسفند ) نشست انتقال تجربیات موفق تشکل های مردمی شهر تهران با حضور خیریه نورالزهرا ، انجمن سنگلج ، کودکان فرشته اند، انجمن کوهنوردان ایران ، انجمن اوتیسم ایران، انجمن دیابت گابریک و با سخنرانی دکتر سعید نشاط در محل ستاد سمن ها برگزار شد.

این نشست با عناوین زیر برگزار شد:

جذب و نگهداشت داوطلب

جذب منابع مالی

فعالیت های محلی

حمایت و توان افزایی
در اینستاگرام، پستی در باره تفکر گروهی گذاشته ام و نیاز به نظرات و دیدگاه های شما دارم. مرا بی نصیب نگذارید.

https://www.instagram.com/reel/C4Uy38mCbxH/?igsh=MWc2NzcxcGljYnBvMg==
متن مربوط به تفکر گروهی جمع بندی شد. حتما نگاهی به این پست اینستاگرام بیاندازید

https://www.instagram.com/reel/C59KrpYLyfR/?igsh=MWthZWNibW1rZm1zaQ==
بوشهر یادگرفتنی

آمده ام بوشهر. این بار آمده ام یاد بگیرم. یعنی همیشه دنبال یادگیری هستم، اما گاهی همه تمرکزم یادگیری است. دیروز در باره درخت جمبو، میوه آن و فرآوری های آن چیزهایی یاد گرفتم.‌ در همان لحظاتی که کنجکاو بودم، در همان لحظاتی که می خواستم در باره این درخت و سایر چیزهایی که از همراهان و از بوشهرهایی که با آنها برخورد کردم، بدانم، متوجه شدم که چهار تا مؤلفه هستند که باید در نظر بگیرم: (یک) پرسش هایم؛ چطور پرسش ها را تنظیم می کنم و پرسش ها چطور مرا به سمت یافتن داده بیشتر هدایت می کند؛ (دو) زاویه نگاه من یا شیوه برخورد من با موضوع مورد پرسش (اینکه می خواهم فقط نکته هایی را یاد بگیرم یا اینکه مثلاً از نگاه یک فعال محیط زیست به موضوع می نگرم یا به عنوان یک همسایه موقت در حال کسب اطلاعات در باره محیط پیرامون هستم)؛ (سه) ارتباط آن با زندگی یا کار من؛ آیا این اطلاعات اضافه است یا جایی در کار یا زندگی من تعریف شده است. برای مثال به این پدیده خاص توجه کنم زیرا بعدا باید در باره آن بنویسم؛ و (چهار) و اینکه آیا روش دیگری وجود دارد که از طریق آن یاد بگیرم یا نه (دیروز تصویری هم از گوگل پرسیدم).

یادگیری این طور می تواند پیچیده باشد و حالا پرسش این است که من چگونه می توانم کمک کنم که یادگیری را برای گروه هدفم تسهیل شود: باید به آنها فرصت دهم که بپرسند؛ باید کمک کنم از زوایای متفاوت بنگرند؛ باید یادآوری کنم که چطور ارتباط موضوع را با کارشان یا زندگی خودشان را پیدا کنند و به سرانجام اینکه چطور می توانند اطلاعات بیشتری کسب کنند.‌

فقط خواستم کمی با هم اندیشیده باشیم.‌ برایم در باره بوشهر، یادگیری و تسهیلگری یک جلسه آموزشی بنویسید.

#بوشهر
#یادگیری
#تسهیلگری
#تسهیلگری_اجتماع_محور
#سعید_نوری_نشاط
#کارگاه_آموزشی
#پرسش
https://www.instagram.com/p/C62pSaOAZau/?igsh=c3YyN3ZwNWEzdDR1
حتما صفحه مرا در اینستاگرام ببینید
یک نکته مهم در باره نوشتن درس ها

در جلسات در دفترچه ام یادداشت برمی دارم یا برخی نکات مهم برای پیگیری را می نویسم، یا حتی در حال نوشتن گزارش در لپ تاپ هستم و گاهی متوجه موضوعی می شوم که برایم جدید است یا وقتی در پژوهشی شرکت دارم و مفهوم تازه ای را کشف می کنم آن را بلافاصله در دفترچه می نویسم. طبیعی است. باید بنویسیم چون ممکن است بعداً به آن مراجعه کنیم؛ یادمان نرود. این کاری است که بسیاری از افراد انجام می دهند. حتی گاهی دیده ام یکی برای دیگری انجام می دهد. بماند. آنچه مهم است درس هایمان است. خوب همیشه گفته ام درس ها همان تغییر رفتارهاست که ما بتدریج و در جریان عمل انجام می دهیم. برخی از درس ها نیازی به نوشتن ندارد چون ممکن است تکرار نشود یا حتی آن اندازه ارزش نوشتن نداشته باشد (هر چند آنها را هم بنویسید)، اما وقتی با مردم کار می کنیم و در اجتماع هستیم باید دقت داشته باشیم که لازم است در جلسات یا نشست ها، پیوسته بپرسیم چه یاد گرفتیم. برخی از آموزه ها نیاز به زمان دارد؛ یعنی ممکن است لازم باشد تجربه گردد. وقتی که با مردم هستیم و از آنها در باره درس ها می پرسیم، این درس ها را می نویسیم طوری که همه حاضران ببینند. هر درس همراه با تاریخچه اش، با داستانش. ممکن است دو درس با هم مرتبط باشند. ارتباط را نشان می دهیم. گاهی حتی نیاز است متن درس در اختیار را در اختیار دوستان بگذاریم که فکر کنند.

یک بار از تسهیلگری پرسیدم که درس تان چه بود: گفت وقتی با مردم صمیمی شدم، کارها پیش رفت. ببینید ممکن است از نظر او این درس باشد اما از نظر من مبهم است. توضیح می خواهد، مصداق می خواهد. باید چند پاراگراف بگوید که چه شده است. آن وقت می توانیم آن را درس بدانیم. قابل انتقال می شود. تجربه ای که آموزنده است. نشان می دهد که چه شده است و دیگری می تواند بگوید به دردش می خورد یا نه. بگذریم.

درس ها ممکن است درس های مردم محلی باشند یا درسهای تسهیلگران یا درس های یک دهیار یا اعضای شورای روستا یا مثلا درسهای شورایار محله. این هم مهم است که مشخص شود. یعنی من که دارم درس را می خوانم بدانم درس چه کسی را می خوانم.

شما هم در باره درس آموخته بنویسید. ممنونم از این که خواندید.

راستی درس مهمی در باره جشن: جشن ها شیوه آدم های توانمند است. این را به طور واقعی در روستاها متوجه شدم وقتی که به عنوان تسهیلگر فعالیت می کردم. به مرور آن را عمیق تر درک کردم و در کتاب هایم یا در کارگاه ها آموزش دادم. بعدها متوجه شدم که همین جشن اگر با رویکرد توان افزایی و گسترش مقیاس صورت گیرد، چقدر متفاوت می شود.
https://www.instagram.com/p/C7WL9mgiVei/?igsh=MTV5bnowM2Nrd3E5ZQ==
حتما بخوانید و اگر می خواهید که به من هدیه تولد دهید، این پست را هم لایک کنید و هم کامنت بگذارید. کلی خوشحالم می کنید. ممنونم