این است من یادآوری میكنم كه خوانندگان پرچم آن گفتارها را كه در زمینهی جان و روان نوشتیم بدقت خوانند و دیگران را نیز بخواندن آنها وادارند. ما معنی روان را با زبان ساده و آشكار روشن گردانیدیم برای آنكه هر خوانندهای بفهمد. ما این را گفتهایم كه هر یكی از ما باید بكوشد و زنهای خاندان خود را نیز با حقایق زندگانی آشنا گرداند ما از زنها در این كوششهای خود كمك و یاوری بزرگی چشم داریم. این است باید آنها را از میان اندیشههای پوچ و پراكنده بیرون آورد. باید آنها را نیز با حقایق آشنا گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 183)
(پرچم روزانه شمارهی 183)
✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست پنجم 38
پیش از این هم گفتهام ، من نمیبایست بآن دفتر پاسخی دهم. زیرا نویسندگانِ آن کسانید که در وحشیگریهای بسیار پست بهمنماه دست داشته و یا تماشاگر آنها بودهاند ، و چون از آن کار نتیجهای نبردهاند ، این بار از این راه آمدهاند. آنگاه آنان نه کسانیند که چون پاسخی شنیدند بپذیرند ، نه کسانیند که باری بروی سخن خود بایستند. چنانکه میبینید آنان کتابهای ما را خواندهاند و پس از خواندن آنهاست که اینها را نوشتهاند. کسانی که از خواندن آنهمه آمیغهای استوار بتکان نیامدهاند ، از پاسخهایی که بایرادهاشان دهیم چه هودهای[نتیجه] خواهد بود.
از این گذشته ما بیک کار بسیار بزرگی برخاستهایم و این بسیار ناشایاست که از آن بازمانیم و باین چیزهای کوچک پردازیم. آنان یکی از خواستهاشان همینست که ما را با این گفتگوهای بسیار بیارج سرگرم گردانند و از کار بازدارند. بویژه که آیههای قرآن را پیش کشیدهاند که ما بهر کدام که پاسخ دادیم و درماندند بتأویل پردازند ، یا بگویند دربارهی رستاخیز است ، یا بگویند منسوخ شده. بدینسان ما را از آیهای بآیهای کشانند. از آنسوی نوشتههای خود را با نامهای ناشناخته بچاپ رسانند که اگر ما پاسخ دادیم بگویند ما نبودهایم و این بار سخنان دیگری بمیان آورند.
از چه میترسند؟!. چه باکی میدارند؟!. مگردلهاشان باین تودهی بدبخت میسوزد؟!. مگر درپی رستگاریند؟!. یک دسته کسانیند که از همهی سرفرازیهای زندگانی و از لذتهای آن چشم پوشیده تنها بآن خودنماییها و سودجوییهای بسیار پست بس کردهاند. آنان لذت بسیار میبرند که هفت یا هشت تن گرد آیند و پس از هفتهها رنج چنین دفتری پدید آورند و از یک صادق ایپکچی ، دههزار و بیستهزار ریال پولی گیرند و بچاپ رسانند و آن را با هایهوی بسیار بشهرها فرستند. این کامکاری بزرگی برای ایشانست.
بهر حال آنچه مرا نسزیدی پاسخ گفتن بآن دفتر میبود. لیکن برخی یاران خواستار بودند ، خواستم در هر نشستی چند سخنی دربارهی آن بگویم و پرسشهایی کنم که بیگمان پاسخی نخواهند توانست.
از بازماندهی دفتر آنچه درخور سخنست نام وارونهگوییست که بروی من گزاردهاند. چیزهای دیگر درخور هیچ سخنی نیست. آنچه را که دربارهی «معراج» و فَرهِش[=وحی] و جهان دیگر نوشتهاند بسیار عامیانه است. میباید گفت : از آنان جز اینها نشایستی. بهر حال آنگونه سخنان بسود ماست. اگر شب نبودی ، مردم ارج روز را ندانستندی. بگفتهی عرب : «تعرف الاشیاء باضدادها»[1]. باید خشنود بود که آنان از اینگونه سخنان بسیار نویسند. آنان که نتوانستند با نیکیهای خود بما یاوری کنند ، باری بگزار با بدیهاشان بیاوری پردازند. بگزار با آن سخنان ، خود را نیک شناسانند.
1ـ چیزها با عنصرهای متضادشان شناخته میگردند. ـ و
🔶 نشست پنجم 38
پیش از این هم گفتهام ، من نمیبایست بآن دفتر پاسخی دهم. زیرا نویسندگانِ آن کسانید که در وحشیگریهای بسیار پست بهمنماه دست داشته و یا تماشاگر آنها بودهاند ، و چون از آن کار نتیجهای نبردهاند ، این بار از این راه آمدهاند. آنگاه آنان نه کسانیند که چون پاسخی شنیدند بپذیرند ، نه کسانیند که باری بروی سخن خود بایستند. چنانکه میبینید آنان کتابهای ما را خواندهاند و پس از خواندن آنهاست که اینها را نوشتهاند. کسانی که از خواندن آنهمه آمیغهای استوار بتکان نیامدهاند ، از پاسخهایی که بایرادهاشان دهیم چه هودهای[نتیجه] خواهد بود.
از این گذشته ما بیک کار بسیار بزرگی برخاستهایم و این بسیار ناشایاست که از آن بازمانیم و باین چیزهای کوچک پردازیم. آنان یکی از خواستهاشان همینست که ما را با این گفتگوهای بسیار بیارج سرگرم گردانند و از کار بازدارند. بویژه که آیههای قرآن را پیش کشیدهاند که ما بهر کدام که پاسخ دادیم و درماندند بتأویل پردازند ، یا بگویند دربارهی رستاخیز است ، یا بگویند منسوخ شده. بدینسان ما را از آیهای بآیهای کشانند. از آنسوی نوشتههای خود را با نامهای ناشناخته بچاپ رسانند که اگر ما پاسخ دادیم بگویند ما نبودهایم و این بار سخنان دیگری بمیان آورند.
از چه میترسند؟!. چه باکی میدارند؟!. مگردلهاشان باین تودهی بدبخت میسوزد؟!. مگر درپی رستگاریند؟!. یک دسته کسانیند که از همهی سرفرازیهای زندگانی و از لذتهای آن چشم پوشیده تنها بآن خودنماییها و سودجوییهای بسیار پست بس کردهاند. آنان لذت بسیار میبرند که هفت یا هشت تن گرد آیند و پس از هفتهها رنج چنین دفتری پدید آورند و از یک صادق ایپکچی ، دههزار و بیستهزار ریال پولی گیرند و بچاپ رسانند و آن را با هایهوی بسیار بشهرها فرستند. این کامکاری بزرگی برای ایشانست.
بهر حال آنچه مرا نسزیدی پاسخ گفتن بآن دفتر میبود. لیکن برخی یاران خواستار بودند ، خواستم در هر نشستی چند سخنی دربارهی آن بگویم و پرسشهایی کنم که بیگمان پاسخی نخواهند توانست.
از بازماندهی دفتر آنچه درخور سخنست نام وارونهگوییست که بروی من گزاردهاند. چیزهای دیگر درخور هیچ سخنی نیست. آنچه را که دربارهی «معراج» و فَرهِش[=وحی] و جهان دیگر نوشتهاند بسیار عامیانه است. میباید گفت : از آنان جز اینها نشایستی. بهر حال آنگونه سخنان بسود ماست. اگر شب نبودی ، مردم ارج روز را ندانستندی. بگفتهی عرب : «تعرف الاشیاء باضدادها»[1]. باید خشنود بود که آنان از اینگونه سخنان بسیار نویسند. آنان که نتوانستند با نیکیهای خود بما یاوری کنند ، باری بگزار با بدیهاشان بیاوری پردازند. بگزار با آن سخنان ، خود را نیک شناسانند.
1ـ چیزها با عنصرهای متضادشان شناخته میگردند. ـ و
✴️ زبان ایرانی 69
🔶 چند سخني از دفتر
4ـ زبان آذربايجان
دوست گرامي ما آقاي ناصر روايي يادآوري ميكنند كه در پيمان گاهي نيز در زمينهي رواج فارسي در آذربايجان گفتگو كرده شود. مينويسند : «با آنكه دولت در اين باره توجه دارد تاكنون طريقهي مؤثري پيش گرفته نشده. دخالت فارسي زبانان در اين موضوع مضر واقع و نتيجهي معكوس ميبخشد و ناچار بايد اين كار از طرف علاقمندان آذربايجاني شروع شود و البته مندرجات پيمان در اين باره اثر مهمي خواهد بخشيد.»
از اين يادآوري بسيار خرسنديم. راستي هم آذربايجانيان با آن جايگاهي كه در ايرانيگري دارند داشتن يك زبان بيگانه شايستهي آنان نيست و بايد همگي دست بهم داده در راه پيشرفت زبان فارسي در آذربايجان كوشش دريغ نسازند.
دارندهي پيمان با علاقهاي كه بزبان فارسي دارد و در راه پيراستن آن از كلمههاي بيگانه كوششها بكار ميبرد پيداست كه از داستان رواج تركي در آذربايجان چه آزردگي در دل خود دارد و اينكه ما تاكنون بگفتگو نپرداختهايم از كمي مجال بوده. به هر حال يكي از آرزوهاي ماست كه در ايران دين و زبان و آيين زندگاني جز يكي نباشد و هر چيزي كه مايهي پراكندگي ايرانيان است ما دشمن آن ميباشيم. دربارهي دين و آيين نگارشهايي آغاز شده دربارهي زبان هم آغاز خواهيم كرد.
🔶 چند سخني از دفتر
4ـ زبان آذربايجان
دوست گرامي ما آقاي ناصر روايي يادآوري ميكنند كه در پيمان گاهي نيز در زمينهي رواج فارسي در آذربايجان گفتگو كرده شود. مينويسند : «با آنكه دولت در اين باره توجه دارد تاكنون طريقهي مؤثري پيش گرفته نشده. دخالت فارسي زبانان در اين موضوع مضر واقع و نتيجهي معكوس ميبخشد و ناچار بايد اين كار از طرف علاقمندان آذربايجاني شروع شود و البته مندرجات پيمان در اين باره اثر مهمي خواهد بخشيد.»
از اين يادآوري بسيار خرسنديم. راستي هم آذربايجانيان با آن جايگاهي كه در ايرانيگري دارند داشتن يك زبان بيگانه شايستهي آنان نيست و بايد همگي دست بهم داده در راه پيشرفت زبان فارسي در آذربايجان كوشش دريغ نسازند.
دارندهي پيمان با علاقهاي كه بزبان فارسي دارد و در راه پيراستن آن از كلمههاي بيگانه كوششها بكار ميبرد پيداست كه از داستان رواج تركي در آذربايجان چه آزردگي در دل خود دارد و اينكه ما تاكنون بگفتگو نپرداختهايم از كمي مجال بوده. به هر حال يكي از آرزوهاي ماست كه در ايران دين و زبان و آيين زندگاني جز يكي نباشد و هر چيزي كه مايهي پراكندگي ايرانيان است ما دشمن آن ميباشيم. دربارهي دين و آيين نگارشهايي آغاز شده دربارهي زبان هم آغاز خواهيم كرد.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی شستوششم)
🔶 آدمی نیكیپذیر نیست
(بخش 1 از 1)
به قلم شادروان محمود عمادی :
آقـای كســروی
شرحی در شمارهی 179 در پیرامون جان و روان مرقوم داشته و از عقاید مادیون انتقاد فرموده بودند : «در سرمای زمستان شما از خیابان میگذرید و بینوایی را میبینید كه با یك پیراهن نازكی بیخ دیوار نشسته از سرما میلرزد و شما دلتان سوخته پالتو را از دوش خود برداشته باو میدهید و اندكی گرم میشود شما خوشحال میگردید. این كار و مانند آن با خودخواهی چه سازش دارد؟» بنده كه یكی از خوانندگان پیمان و پرچم هستم و بتمام مطالب مطروحه در آن دو جریده اذعان و ایمان دارم در این موضوع اختلاف عقیده دارم و معتقدم كه شوپنهاور و نیتچه بهتر بماهیت این اشرف مخلوقات پی بردهاند. چه انسان بیش از سایر جانداران خویشتنپرست و بیعاطفه میباشد تنها چون استعداد تربیتش زیاد است اگر برخلاف غریزهی خودخواهی گاهگاه ندرتا ً اعمالی از وی سر میزند در اثر تعلیم و تلقین است یعنی آنان كه مذهبی هستند بقصد معامله و سود دَه برابر اخروی تجارت میكنند : مَن جاء بالحسنة فله عشر امثالها [1] و اگر از تیپ متجددین باشند قهری است مطالعهی كتابهای اخلاقی و ستایش از اشخاص نیكوكار و تشویق بدستگیری از درماندگان خالی از تأثیر نخواهد بود و الا آنان كه از تلقین و تعلیم بركنار بودهاند میبینیم صفات درندگی را خیلی بیشتر از ددان و سباع دارا میباشند. تاریخ نشان میدهد مغولان در كشتن و سوختن و زدن و بردن ، شقاوت و بیرحمی را از حد گذراندند. امروزه نیز درمیان بخشی از وحشیان ، آدمخواری مرسوم است و بدون آنكه كمترین ترحمی نسبت بفرد خود مرعی دارند پیكرش را پاره پاره نموده میخورند و همچنین قوی از شكار خود سهمی بضعیف نمیدهد اینست غالباً وحشیانِ ناتوان از گرسنگی در پیش چشم سیران میمیرند. از آنها بگذریم مگر چندی پیش عدهای از غارتگران قرن بیستم هموطنان خود را مورد تاخت و تاز قرار ندادند؟ مگر پستان زنان را نبریدند مگر اطفال و كودكان را هدف تیر نساختند؟[2] پس معلوم میشود انسان بالفطره با سایر جانداران در حبالذات فرقی ندارد و اگر استثنائاً برخلاف غریزهی طبیعی حركتی نیكو از وی حادث شود جز نتیجهی تلقین و تعلیم نیست.
محمود عمـادی
🔸پرچم : پاسخ این را فردا خواهیم داد.
(پرچم روزانه شمارهی 182 سه شنبه 10 شهریور ماه 1321)
[1] : از این آیه (انعام 160) گرفته شده است : مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا وَمَنْ جَاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى إِلَّا مِثْلَهَا وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ : كسى كه كار نيكى پيش آورد ، ده چندان پاداش دارد ، و هر كه كار بدى پيش آورد ، جز همانند آن كيفر نيابد [بیش از آن ستم باشد] ، و بر ايشان ستم نرود.
[2] : چون شادروان عمادی در ارومی (رضائیه) میزیست و در سال 1324 در همانجا كشته شد همانا این اشارهی او به آشوب و تاخت و تازهاییست كه جمعی از كردان و آسوریهای ارومی از ناامنی كشور استفاده كرده در اواخر سال1320 و آغاز 1321 برپا كردند و دیههای پیرامون ارومی را تاراج كرده روستاییان بیگناهی را كشتند. در آن زمان در پرچم چندین گفتار دربارهی زیان پراكندگیهای توده ، نبود یك آرمان مشترك درمیان ایرانیان ، خیانتهای دولتهای فروغی و سهیلی در باز گزاشتن دست اشرار ، ارتباط اینها با آن فجایع و نیاز به یك جمعیت ایرانخواه كه بتواند جلو چنین هرج و مرجهایی را بگیرد نوشته شد.
(تکهی شستوششم)
🔶 آدمی نیكیپذیر نیست
(بخش 1 از 1)
به قلم شادروان محمود عمادی :
آقـای كســروی
شرحی در شمارهی 179 در پیرامون جان و روان مرقوم داشته و از عقاید مادیون انتقاد فرموده بودند : «در سرمای زمستان شما از خیابان میگذرید و بینوایی را میبینید كه با یك پیراهن نازكی بیخ دیوار نشسته از سرما میلرزد و شما دلتان سوخته پالتو را از دوش خود برداشته باو میدهید و اندكی گرم میشود شما خوشحال میگردید. این كار و مانند آن با خودخواهی چه سازش دارد؟» بنده كه یكی از خوانندگان پیمان و پرچم هستم و بتمام مطالب مطروحه در آن دو جریده اذعان و ایمان دارم در این موضوع اختلاف عقیده دارم و معتقدم كه شوپنهاور و نیتچه بهتر بماهیت این اشرف مخلوقات پی بردهاند. چه انسان بیش از سایر جانداران خویشتنپرست و بیعاطفه میباشد تنها چون استعداد تربیتش زیاد است اگر برخلاف غریزهی خودخواهی گاهگاه ندرتا ً اعمالی از وی سر میزند در اثر تعلیم و تلقین است یعنی آنان كه مذهبی هستند بقصد معامله و سود دَه برابر اخروی تجارت میكنند : مَن جاء بالحسنة فله عشر امثالها [1] و اگر از تیپ متجددین باشند قهری است مطالعهی كتابهای اخلاقی و ستایش از اشخاص نیكوكار و تشویق بدستگیری از درماندگان خالی از تأثیر نخواهد بود و الا آنان كه از تلقین و تعلیم بركنار بودهاند میبینیم صفات درندگی را خیلی بیشتر از ددان و سباع دارا میباشند. تاریخ نشان میدهد مغولان در كشتن و سوختن و زدن و بردن ، شقاوت و بیرحمی را از حد گذراندند. امروزه نیز درمیان بخشی از وحشیان ، آدمخواری مرسوم است و بدون آنكه كمترین ترحمی نسبت بفرد خود مرعی دارند پیكرش را پاره پاره نموده میخورند و همچنین قوی از شكار خود سهمی بضعیف نمیدهد اینست غالباً وحشیانِ ناتوان از گرسنگی در پیش چشم سیران میمیرند. از آنها بگذریم مگر چندی پیش عدهای از غارتگران قرن بیستم هموطنان خود را مورد تاخت و تاز قرار ندادند؟ مگر پستان زنان را نبریدند مگر اطفال و كودكان را هدف تیر نساختند؟[2] پس معلوم میشود انسان بالفطره با سایر جانداران در حبالذات فرقی ندارد و اگر استثنائاً برخلاف غریزهی طبیعی حركتی نیكو از وی حادث شود جز نتیجهی تلقین و تعلیم نیست.
محمود عمـادی
🔸پرچم : پاسخ این را فردا خواهیم داد.
(پرچم روزانه شمارهی 182 سه شنبه 10 شهریور ماه 1321)
[1] : از این آیه (انعام 160) گرفته شده است : مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا وَمَنْ جَاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى إِلَّا مِثْلَهَا وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ : كسى كه كار نيكى پيش آورد ، ده چندان پاداش دارد ، و هر كه كار بدى پيش آورد ، جز همانند آن كيفر نيابد [بیش از آن ستم باشد] ، و بر ايشان ستم نرود.
[2] : چون شادروان عمادی در ارومی (رضائیه) میزیست و در سال 1324 در همانجا كشته شد همانا این اشارهی او به آشوب و تاخت و تازهاییست كه جمعی از كردان و آسوریهای ارومی از ناامنی كشور استفاده كرده در اواخر سال1320 و آغاز 1321 برپا كردند و دیههای پیرامون ارومی را تاراج كرده روستاییان بیگناهی را كشتند. در آن زمان در پرچم چندین گفتار دربارهی زیان پراكندگیهای توده ، نبود یك آرمان مشترك درمیان ایرانیان ، خیانتهای دولتهای فروغی و سهیلی در باز گزاشتن دست اشرار ، ارتباط اینها با آن فجایع و نیاز به یك جمعیت ایرانخواه كه بتواند جلو چنین هرج و مرجهایی را بگیرد نوشته شد.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چنین پیداست که از دلیلی که میآورد بسیار شادمان است و سرفرازی میکند. ولی آیا اگر از پزشکان بپرسیم این دارو را برای چه نوشتی ، ما را به تیمارستان (امین آباد) معرفی میکنند؟!
از گمراه گردانیدن مردم شرم نمیکنند.
از گمراه گردانیدن مردم شرم نمیکنند.
badxahan n3.pdf
254.8 KB
🔸 در پاسخ بدخواهان
نشست سوم
همهی تکهها در یکجا
نشست سوم
همهی تکهها در یکجا
✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست پنجم 39
اما عنوان وارونهگویی که پیش آوردهاند ، میباید گفت در اینجا نیز همهی هوش و توانایی خود را بکار برده و هر نیرنگی بمیان آوردهاند. ولی من بآسانی رشتههای آنان را پنبه خواهم گردانید. ولی در اینجا باید چند چیز را بدیده گرفت :
نخست : کسی که در چند زمینه در چند جا گفتار رانده ، هر کسی تواند جملههایی را از این گفتار و از آن گفتار او پیدا کند و آخشیج هم وانماید یا معنیهای غلطی از آنها پدید آورد. کسانی همین رفتار را با قرآن کردهاند. مثلاً چنین گفتهاند : قرآن در یک جا میگوید : «وَإِن مِّنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ»1. در جای دیگر میگوید : «وَمَا مِن دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا طَائِرٍ يَطِيرُ بِجَنَاحَيْهِ إِلَّا أُمَمٌ أَمْثَالُكُم»2. این دو چون باهم سنجیده شود معنایش آنست که چهارپایان و مرغان نیز پیغمبر داشتهاند. این را گفته و ریشخند بسیار کردهاند. در حالی که اگر کسی با اندیشهی ساده آن آیهها را بخواند هر یکی در جایش معنایش روشنست و چنین چیزی از آنها برنمیآید. در آن آیه میگوید : تنها من نیستم که به پیغمبری برخاستهام. تودههایی که هستند از هر یکی پیغمبری برخاسته. در این یکی میگوید : چهارپایان و مرغان نیز همچون شما توده بتوده (تیره به تیره)اند.
در کتابهای شیعیان داستانی هست که بهترین نمونه از اینگونه موشکافی ناپاکدلانه میباشد و اینست آن را یاد میکنم. شیخ صدوق در گفتگوی خود با سنیان دربارهی صدیق3 چنین میگوید : «چون سورهی برائت نازل شد پیغمبر آن را بابوبکر داد که ببرد و بمشرکین مکه بخواند و چون ابوبکر روانه گردید جبرئیل نازل شد که آن را نرساند مگر کسی از تو. پیغمبر علی را فرستاد که آن را از ابوبکر بگیرد و خود برساند. پس معلوم است که ابوبکر از پیغمبر نبوده. در حالی که پیغمبر نیز میگوید : هر که پیرو من باشد از منست (فَمَنْ تَبِعَنِی فَإِنَّهُ مِنِّی). پس معلوم است که ابوبکر پیرو پیغمبر نبوده و کافر بوده ...».
در جایی که اگر کسی با اندیشهی ساده آن دو سخن را شنود ، چنین چیزی را از آنها نخواهد فهمید. چنانکه یاران پیغمبر نفهمیده بودند و ابوبکر را به نیکی شناختند و بخلافتش برداشتند.
بدخواهان ما نیز همین رفتار را میکنند. جملهای را که معنایش در جای خود روشنست و درخور هیچ ایرادی نیست میگیرند و از معنایش بیرون میبرند ، با جملهی دیگری از گفتار دیگری پهلوی هم میگزارند. بیآنکه بگویند هر کدام در کجا گفته شده ، گفتگو با چه کسانی میبوده. بلکه در برخی جاها زورگویی آشکار میکنند.
مثلاً من در یک جا نوشتهام : «دشمنان ما اگر بداوری قرآن گردن مینهند بیایند از آن گفتگو کنیم». در جای دیگری گفتهام : «اگر قرآن تواند داوری کرد پس این کشاکشها چگونه پیدا شده؟!.» آنان این دو جمله را بآخشیج هم دانسته با آب و تاب ایراد گرفتهاند.
1ـ هیچ تودهای نیست مگر پیغمبری درمیان آنها بوده. [سورهی فاطر (35) ، آیهی 24]
2ـ هیچ چهارپایی و مرغ پرایی نیست مگر تیرههایی همچون شمایند. [سورهی انعام (6) آیهی 38]
3ـ صدیق لقب ابوبکر میباشد. ـ و
🔶 نشست پنجم 39
اما عنوان وارونهگویی که پیش آوردهاند ، میباید گفت در اینجا نیز همهی هوش و توانایی خود را بکار برده و هر نیرنگی بمیان آوردهاند. ولی من بآسانی رشتههای آنان را پنبه خواهم گردانید. ولی در اینجا باید چند چیز را بدیده گرفت :
نخست : کسی که در چند زمینه در چند جا گفتار رانده ، هر کسی تواند جملههایی را از این گفتار و از آن گفتار او پیدا کند و آخشیج هم وانماید یا معنیهای غلطی از آنها پدید آورد. کسانی همین رفتار را با قرآن کردهاند. مثلاً چنین گفتهاند : قرآن در یک جا میگوید : «وَإِن مِّنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ»1. در جای دیگر میگوید : «وَمَا مِن دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا طَائِرٍ يَطِيرُ بِجَنَاحَيْهِ إِلَّا أُمَمٌ أَمْثَالُكُم»2. این دو چون باهم سنجیده شود معنایش آنست که چهارپایان و مرغان نیز پیغمبر داشتهاند. این را گفته و ریشخند بسیار کردهاند. در حالی که اگر کسی با اندیشهی ساده آن آیهها را بخواند هر یکی در جایش معنایش روشنست و چنین چیزی از آنها برنمیآید. در آن آیه میگوید : تنها من نیستم که به پیغمبری برخاستهام. تودههایی که هستند از هر یکی پیغمبری برخاسته. در این یکی میگوید : چهارپایان و مرغان نیز همچون شما توده بتوده (تیره به تیره)اند.
در کتابهای شیعیان داستانی هست که بهترین نمونه از اینگونه موشکافی ناپاکدلانه میباشد و اینست آن را یاد میکنم. شیخ صدوق در گفتگوی خود با سنیان دربارهی صدیق3 چنین میگوید : «چون سورهی برائت نازل شد پیغمبر آن را بابوبکر داد که ببرد و بمشرکین مکه بخواند و چون ابوبکر روانه گردید جبرئیل نازل شد که آن را نرساند مگر کسی از تو. پیغمبر علی را فرستاد که آن را از ابوبکر بگیرد و خود برساند. پس معلوم است که ابوبکر از پیغمبر نبوده. در حالی که پیغمبر نیز میگوید : هر که پیرو من باشد از منست (فَمَنْ تَبِعَنِی فَإِنَّهُ مِنِّی). پس معلوم است که ابوبکر پیرو پیغمبر نبوده و کافر بوده ...».
در جایی که اگر کسی با اندیشهی ساده آن دو سخن را شنود ، چنین چیزی را از آنها نخواهد فهمید. چنانکه یاران پیغمبر نفهمیده بودند و ابوبکر را به نیکی شناختند و بخلافتش برداشتند.
بدخواهان ما نیز همین رفتار را میکنند. جملهای را که معنایش در جای خود روشنست و درخور هیچ ایرادی نیست میگیرند و از معنایش بیرون میبرند ، با جملهی دیگری از گفتار دیگری پهلوی هم میگزارند. بیآنکه بگویند هر کدام در کجا گفته شده ، گفتگو با چه کسانی میبوده. بلکه در برخی جاها زورگویی آشکار میکنند.
مثلاً من در یک جا نوشتهام : «دشمنان ما اگر بداوری قرآن گردن مینهند بیایند از آن گفتگو کنیم». در جای دیگری گفتهام : «اگر قرآن تواند داوری کرد پس این کشاکشها چگونه پیدا شده؟!.» آنان این دو جمله را بآخشیج هم دانسته با آب و تاب ایراد گرفتهاند.
1ـ هیچ تودهای نیست مگر پیغمبری درمیان آنها بوده. [سورهی فاطر (35) ، آیهی 24]
2ـ هیچ چهارپایی و مرغ پرایی نیست مگر تیرههایی همچون شمایند. [سورهی انعام (6) آیهی 38]
3ـ صدیق لقب ابوبکر میباشد. ـ و
✴️ زبان ایرانی 70
🔶 دشنام چيست؟ ـ سخني و پرسشي
1ـ در شمارهي پنجم «مرد آزاده دشنام نميدهد» براستي يكي از پندهاي سودمند آن گرامي نامه است. ولي شگفت اينكه كسي كه تودهاي را بعادت زشت و ناپسندش بدشمني برميخيزاند و در مهنامهاش جداً بر عليه آن عادات قبيحه ميجنگد چگونه سزاوار است كه راضي شود در پشت همان صفحه در پشت همان اندرزهاي نيكو در «گزارش يك شب» كلمات مكرر «فرومايه و بيغيرت» را گنجاند. آيا اين قبيل كلمات در رديف دشنام نبوده و دشنام چيز ديگري است؟
2ـ ما كه علما و واعظين را پيشواي مذهبي و روحاني و اخلاقي خود دانسته و با كمال ميل و رغبت ميخواهيم از نصايح و بيانات ايشان برخوردار شده و سرمشق خود قرار دهيم پس آن آخوندكها را چه بايد بناميم كه برخلاف فرمايشات امير و مولايشان روي منبر پيغمبر نشسته درميان جمعي از جوانان و خواهران مذهبي خود با صداي بلند ميگويند كه «خدا گفته ... بكنيد خانوادهها را بدبخت نماييد. روزبروز دوشيزگان پاكدامن وطن عزيزتان را بگودال هولناك بدبختي داخل نماييد ولي نمازتان ترك نشود» آيا مزخرفات بيشرفانهي اينها را گوش كنيم يا پندها و نصايح ناموسپرستانهي آن گرامينامهي ارجمند را و آيا بعدها در آن نامه از اين قسمتها گفتگو خواهد شد؟
اميدست كه پرسشم بيپاسخ نخواهد ماند.
عباس وهمن
پيمان : سپاسگزاريم كه آقاي وهمن اين يادآوريها را كردهاند. دشنام درجههايي دارد و «بيغيرت» و «فرومايه» را نيز در درجهي خود دشنام بايد شمرد. چيزي كه هست عبارت دو گونه است : مثلاً شك نيست كه «دزد» دشنام است و اگر بيكي بگوييم «اي دزد ، اي فلان» ، دشنام باو دادهايم. ولي اگر بگوييم : «هر كس در داد و ستد دروغ بگويد و خريدار را فريفته پول بيشتر ازو دريابد دزد است» در اين عبارت دشنام مقصود نيست بلكه نكوهش مقصود است. همچنين اگر كسي بگويد : «بيغيرت آن مردي كه زن و فرزند خود را گرسنه گزارده پول خود را در كافهها خرج كند» يا بگويد : «فرومايه آن كسي كه هميشه زبان بستايش بيگانگان باز داشته باشد» در اين تعبيرها مقصود دشنام نيست. اگر ما اينها را دشنام بشماريم راه نكوهش را بيكبار بستهايم و هرگز نخواهيم توانست بر بدكاران زبان نكوهش باز كنيم. وانگاه در اين عبارتها نام كسي برده نميشود و بيشتر توجه بكار و كردار است.
كتاب آسماني دربارهي گروهي ميفرمايد : «أُولئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ» (آنان مانندهي چهارپايانند بلكه گمراهتر ميباشند) و پيداست كه مقصود نكوهش است. با آنكه ما اگر جمله را تغيير داده بكسي بگوييم : «اي چهارپاي نادان» بيشك اين جمله دشنام شمرده خواهد شد. خود شما در اين نگارشتان كلمهي «آخوندك» بكار بردهايد و پيداست كه مقصودتان نكوهش و بيزاري است. در حالي كه اگر بكسي «آخوندك» بگوييد دشنام شمرده خواهد شد.
در زمينهي عالِمنمايان شكايت شما بجاست. پارهای از ايشان نه خدا را ميشناسند و نه پرواي كسي را دارند و چون پايشان بمنبر ميرسد ميگويند آنچه بدهانشان ميرسد. چيزي كه هست اين گونه كسان نادان روزبروز كمتر ميشوند و ما اميدواريم از اين پس ديگر اينگونه زشتكاريها از ميان برخيزد و شمارهي واعظان پاكدل و خداشناس رو بفزوني باشد.
🔶 دشنام چيست؟ ـ سخني و پرسشي
1ـ در شمارهي پنجم «مرد آزاده دشنام نميدهد» براستي يكي از پندهاي سودمند آن گرامي نامه است. ولي شگفت اينكه كسي كه تودهاي را بعادت زشت و ناپسندش بدشمني برميخيزاند و در مهنامهاش جداً بر عليه آن عادات قبيحه ميجنگد چگونه سزاوار است كه راضي شود در پشت همان صفحه در پشت همان اندرزهاي نيكو در «گزارش يك شب» كلمات مكرر «فرومايه و بيغيرت» را گنجاند. آيا اين قبيل كلمات در رديف دشنام نبوده و دشنام چيز ديگري است؟
2ـ ما كه علما و واعظين را پيشواي مذهبي و روحاني و اخلاقي خود دانسته و با كمال ميل و رغبت ميخواهيم از نصايح و بيانات ايشان برخوردار شده و سرمشق خود قرار دهيم پس آن آخوندكها را چه بايد بناميم كه برخلاف فرمايشات امير و مولايشان روي منبر پيغمبر نشسته درميان جمعي از جوانان و خواهران مذهبي خود با صداي بلند ميگويند كه «خدا گفته ... بكنيد خانوادهها را بدبخت نماييد. روزبروز دوشيزگان پاكدامن وطن عزيزتان را بگودال هولناك بدبختي داخل نماييد ولي نمازتان ترك نشود» آيا مزخرفات بيشرفانهي اينها را گوش كنيم يا پندها و نصايح ناموسپرستانهي آن گرامينامهي ارجمند را و آيا بعدها در آن نامه از اين قسمتها گفتگو خواهد شد؟
اميدست كه پرسشم بيپاسخ نخواهد ماند.
عباس وهمن
پيمان : سپاسگزاريم كه آقاي وهمن اين يادآوريها را كردهاند. دشنام درجههايي دارد و «بيغيرت» و «فرومايه» را نيز در درجهي خود دشنام بايد شمرد. چيزي كه هست عبارت دو گونه است : مثلاً شك نيست كه «دزد» دشنام است و اگر بيكي بگوييم «اي دزد ، اي فلان» ، دشنام باو دادهايم. ولي اگر بگوييم : «هر كس در داد و ستد دروغ بگويد و خريدار را فريفته پول بيشتر ازو دريابد دزد است» در اين عبارت دشنام مقصود نيست بلكه نكوهش مقصود است. همچنين اگر كسي بگويد : «بيغيرت آن مردي كه زن و فرزند خود را گرسنه گزارده پول خود را در كافهها خرج كند» يا بگويد : «فرومايه آن كسي كه هميشه زبان بستايش بيگانگان باز داشته باشد» در اين تعبيرها مقصود دشنام نيست. اگر ما اينها را دشنام بشماريم راه نكوهش را بيكبار بستهايم و هرگز نخواهيم توانست بر بدكاران زبان نكوهش باز كنيم. وانگاه در اين عبارتها نام كسي برده نميشود و بيشتر توجه بكار و كردار است.
كتاب آسماني دربارهي گروهي ميفرمايد : «أُولئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ» (آنان مانندهي چهارپايانند بلكه گمراهتر ميباشند) و پيداست كه مقصود نكوهش است. با آنكه ما اگر جمله را تغيير داده بكسي بگوييم : «اي چهارپاي نادان» بيشك اين جمله دشنام شمرده خواهد شد. خود شما در اين نگارشتان كلمهي «آخوندك» بكار بردهايد و پيداست كه مقصودتان نكوهش و بيزاري است. در حالي كه اگر بكسي «آخوندك» بگوييد دشنام شمرده خواهد شد.
در زمينهي عالِمنمايان شكايت شما بجاست. پارهای از ايشان نه خدا را ميشناسند و نه پرواي كسي را دارند و چون پايشان بمنبر ميرسد ميگويند آنچه بدهانشان ميرسد. چيزي كه هست اين گونه كسان نادان روزبروز كمتر ميشوند و ما اميدواريم از اين پس ديگر اينگونه زشتكاريها از ميان برخيزد و شمارهي واعظان پاكدل و خداشناس رو بفزوني باشد.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی شستوهفتم)
🔶از گفتار جان و روان چه نتیجه میخواهیم؟..
(بخش 1 از 2)
گفتارهایی كه دربارهی «جان و روان» نوشتیم ، چنانكه گفتیم مقصودمان یك بحث علمی یا یك گفتار تفننی نیست و میخواهیم از آن ، نتیجههای بس مهمی برداریم.
🔸بارها گفتهایم این راهی كه جهان پیش گرفته بجایی نخواهد رسید ، و از این جنگها و زورآزماییها جز ویرانی و بدبختی نتیجهای نخواهد بود. اینست جهان باید براه دیگری افتد ، باید بنیاد زندگانی ، بجای نبرد و زورآزمایی همدستی و نیكخواهی باشد.
میدانم اگر سیاستمداران اروپا این سخن مرا بشنوند آن را اندیشهی خامی پنداشته در دلهای خود خواهند خندید. ولی روزگار بایشان و سیاستشان بیشتر میخندد. این نتیجهی اندیشههای پختهی ایشانست كه جهان را بجنگ و گرفتاری كشانیده و روی زمین را با خون جوانان رنگین میگرداند!
آیا آدمی برای این خونخواری آفریده شده؟!.. آیا آن دانشها و هنرها ، آن دانشكدهها و دانشگاهها ، آن جستجوها و آزمایشها ، آن بیخوابیها و رنجكشیها نتیجهاش این بایستی بود؟!..
میگویند : «زندگانی نبرد است». میگویم : در همینجاست كه اشتباه میكنید. زندگانی نبرد نیست. شما میتوانید ، بیآنكه بكشاكش پردازید و نبردی كنید ، با خوشی و آسودگی زندگی كنید. هیچ چیز شما را ناگزیر از نبرد نمیگرداند.
میگویند : جانوران همگی با نبرد و كشاكش زندگی میكنند. میگویم : از جانوران تا آدمی فاصله بسیار است. آدمی اگر هم از جنس جانوران شمرده میشود با آنها یكی نیست. من آن داستان جان و روان را برای این شرح دادم كه شما بدانید میانهی آدمی با دیگر آفریدهها جدایی بسیار است. آدمی دارای دو طبیعت میباشد و اساسْ طبیعت دوم ، طبیعت روانی ، اوست كه همیشه خواهان نیكی و آبادی و دستگیری و غمخواریست.
🔸🔸ما اكنون در خاندانها چگونه زندگی میكنیم؟.. نه آنست كه بنیاد زندگی را بهمدستی و نیكخواهی گزاردهایم و در هر خاندانی پنج تن یا ده تن كه از بزرگ و كوچك ، از زن و مرد ، از بیمار و تندرست هستند هر یكی دست آن دیگری را میگیرد و هر یكی نه تنها دربند خود ، بلكه دربند همگی خاندان میباشد و اینست بآسایش و خوشی باهم بسر میبرند و هیچگاه بنبرد و كشاكش نیازی نمیبینند؟!.. پس چرا ما نتوانیم همان رفتار را در بیرون نیز جاری گردانیم؟!.. چرا نتوانیم سراسر جهان را یك خانه ، همگی مردمان را یك خاندان بشماریم؟!.. آیا چه چیزی جلو ما را خواهد گرفت؟!.. آیا چه زیانی خواهیم برداشت؟!..
آری از روزی كه در اروپا دانشها پیشرفت آغاز كرد یكی هم فلسفهی مادی رو به پیشرفت گزاشت و گام بگام با دانشهای طبیعی برواج پرداخت و یك زمینهی بزرگی برای خود باز كرده مردان بنامی همچون نیتچه و باخنر و شوپنهاور و دیگران هوادار آن گردیدند ، و یكی از نتیجههایی كه از آن فلسفه گرفتند همین بود كه «زندگانی نبرد است» ، «هر توانایی باید ناتوان را زیردست گرداند» ، «هر كسی باید جز دربند خود نباشد» ، «ناتوان را جز نابودی نشاید».
این جملهها شهرت فراوانی یافت و در همهی دلها جا گرفت و بهانه بدست ستمگران و آزمندان داد كه بیهیچ باكی به ناتوانان ستم كنند و بنابودی آنان كوشند ،
🔸بیگمان همین سخنان تغییر مهمی در زندگانی اروپاییان پدید آورد. بیگمان در روابط دولتها و در رفتار آنان با تودههای ضعیف تأثیر بزرگی كرد.
این جنگ و خونریزی كه امروز درمیانست شما اگر با سررشتهداران آن كه موسولینی و هیتلر و دیگرانند بگفتگو پردازید و جستجو كنید خواهید دید بالاخره سخن را بآنجا میرسانند كه زندگانی نبرد است و ما باید جنگ كنیم و بكوشیم تا از دیگران عقب نمانیم.
آن دستاندازی بخاكهای دیگران كه دولتهای اروپا میكنند كسی اگر ایراد بگیرد و جهت را بپرسد بالاخره پاسخ خواهد شنید كه آنها ناتوان و ناشایستهاند و این حق طبیعی ماست كه بآنان سیادت كنیم و رشتهی اختیارشان بدست گیریم.
در جهان كمتر گمراهیای تا باین اندازه زیانمند افتاده. كمتر گمراهیای تا باین اندازه مایهی ویرانی بوده. شگفتتر آنست كه كسانی از ایرانیان نیز هواداری از آنان مینمایند و بارها دیدهام چون گفتگو كردهایم ایراد گرفتهاند بلكه هیاهو برانگیختهاند ، و این بدان میماند كه گوسفند بیدست و پا هواداری از درندگی كند و آن را حق مشروع درندگان خونآشام شمارد.
از سخن خود دور نیفتیم : یكی از نتیجهها كه ما از آن داستان جان و روان برمیداریم اینست كه میگوییم : زندگانی نبرد نیست. میگوییم نبرد و كشاكش این نتیجه را دهد كه امروز با چشم خود میبینیم. میگوییم :
🔸باید این شیوهی زندگی از جهان برافتد و بجای این زورآزمایی و خونریزی ، آدمیان بهمدستی و پشتیبانی پردازند ، و این همان راهیست كه ما دنبال میكنیم و بخواست خدای بزرگ بانجام خواهیم رسانید.
(تکهی شستوهفتم)
🔶از گفتار جان و روان چه نتیجه میخواهیم؟..
(بخش 1 از 2)
گفتارهایی كه دربارهی «جان و روان» نوشتیم ، چنانكه گفتیم مقصودمان یك بحث علمی یا یك گفتار تفننی نیست و میخواهیم از آن ، نتیجههای بس مهمی برداریم.
🔸بارها گفتهایم این راهی كه جهان پیش گرفته بجایی نخواهد رسید ، و از این جنگها و زورآزماییها جز ویرانی و بدبختی نتیجهای نخواهد بود. اینست جهان باید براه دیگری افتد ، باید بنیاد زندگانی ، بجای نبرد و زورآزمایی همدستی و نیكخواهی باشد.
میدانم اگر سیاستمداران اروپا این سخن مرا بشنوند آن را اندیشهی خامی پنداشته در دلهای خود خواهند خندید. ولی روزگار بایشان و سیاستشان بیشتر میخندد. این نتیجهی اندیشههای پختهی ایشانست كه جهان را بجنگ و گرفتاری كشانیده و روی زمین را با خون جوانان رنگین میگرداند!
آیا آدمی برای این خونخواری آفریده شده؟!.. آیا آن دانشها و هنرها ، آن دانشكدهها و دانشگاهها ، آن جستجوها و آزمایشها ، آن بیخوابیها و رنجكشیها نتیجهاش این بایستی بود؟!..
میگویند : «زندگانی نبرد است». میگویم : در همینجاست كه اشتباه میكنید. زندگانی نبرد نیست. شما میتوانید ، بیآنكه بكشاكش پردازید و نبردی كنید ، با خوشی و آسودگی زندگی كنید. هیچ چیز شما را ناگزیر از نبرد نمیگرداند.
میگویند : جانوران همگی با نبرد و كشاكش زندگی میكنند. میگویم : از جانوران تا آدمی فاصله بسیار است. آدمی اگر هم از جنس جانوران شمرده میشود با آنها یكی نیست. من آن داستان جان و روان را برای این شرح دادم كه شما بدانید میانهی آدمی با دیگر آفریدهها جدایی بسیار است. آدمی دارای دو طبیعت میباشد و اساسْ طبیعت دوم ، طبیعت روانی ، اوست كه همیشه خواهان نیكی و آبادی و دستگیری و غمخواریست.
🔸🔸ما اكنون در خاندانها چگونه زندگی میكنیم؟.. نه آنست كه بنیاد زندگی را بهمدستی و نیكخواهی گزاردهایم و در هر خاندانی پنج تن یا ده تن كه از بزرگ و كوچك ، از زن و مرد ، از بیمار و تندرست هستند هر یكی دست آن دیگری را میگیرد و هر یكی نه تنها دربند خود ، بلكه دربند همگی خاندان میباشد و اینست بآسایش و خوشی باهم بسر میبرند و هیچگاه بنبرد و كشاكش نیازی نمیبینند؟!.. پس چرا ما نتوانیم همان رفتار را در بیرون نیز جاری گردانیم؟!.. چرا نتوانیم سراسر جهان را یك خانه ، همگی مردمان را یك خاندان بشماریم؟!.. آیا چه چیزی جلو ما را خواهد گرفت؟!.. آیا چه زیانی خواهیم برداشت؟!..
آری از روزی كه در اروپا دانشها پیشرفت آغاز كرد یكی هم فلسفهی مادی رو به پیشرفت گزاشت و گام بگام با دانشهای طبیعی برواج پرداخت و یك زمینهی بزرگی برای خود باز كرده مردان بنامی همچون نیتچه و باخنر و شوپنهاور و دیگران هوادار آن گردیدند ، و یكی از نتیجههایی كه از آن فلسفه گرفتند همین بود كه «زندگانی نبرد است» ، «هر توانایی باید ناتوان را زیردست گرداند» ، «هر كسی باید جز دربند خود نباشد» ، «ناتوان را جز نابودی نشاید».
این جملهها شهرت فراوانی یافت و در همهی دلها جا گرفت و بهانه بدست ستمگران و آزمندان داد كه بیهیچ باكی به ناتوانان ستم كنند و بنابودی آنان كوشند ،
🔸بیگمان همین سخنان تغییر مهمی در زندگانی اروپاییان پدید آورد. بیگمان در روابط دولتها و در رفتار آنان با تودههای ضعیف تأثیر بزرگی كرد.
این جنگ و خونریزی كه امروز درمیانست شما اگر با سررشتهداران آن كه موسولینی و هیتلر و دیگرانند بگفتگو پردازید و جستجو كنید خواهید دید بالاخره سخن را بآنجا میرسانند كه زندگانی نبرد است و ما باید جنگ كنیم و بكوشیم تا از دیگران عقب نمانیم.
آن دستاندازی بخاكهای دیگران كه دولتهای اروپا میكنند كسی اگر ایراد بگیرد و جهت را بپرسد بالاخره پاسخ خواهد شنید كه آنها ناتوان و ناشایستهاند و این حق طبیعی ماست كه بآنان سیادت كنیم و رشتهی اختیارشان بدست گیریم.
در جهان كمتر گمراهیای تا باین اندازه زیانمند افتاده. كمتر گمراهیای تا باین اندازه مایهی ویرانی بوده. شگفتتر آنست كه كسانی از ایرانیان نیز هواداری از آنان مینمایند و بارها دیدهام چون گفتگو كردهایم ایراد گرفتهاند بلكه هیاهو برانگیختهاند ، و این بدان میماند كه گوسفند بیدست و پا هواداری از درندگی كند و آن را حق مشروع درندگان خونآشام شمارد.
از سخن خود دور نیفتیم : یكی از نتیجهها كه ما از آن داستان جان و روان برمیداریم اینست كه میگوییم : زندگانی نبرد نیست. میگوییم نبرد و كشاكش این نتیجه را دهد كه امروز با چشم خود میبینیم. میگوییم :
🔸باید این شیوهی زندگی از جهان برافتد و بجای این زورآزمایی و خونریزی ، آدمیان بهمدستی و پشتیبانی پردازند ، و این همان راهیست كه ما دنبال میكنیم و بخواست خدای بزرگ بانجام خواهیم رسانید.
ما برآنیم كه شرقیان باید باین خواری و زبونی كه دچار گردیدهاند گردن نگزارند و بیك جنبش بزرگی برخیزند. ولی باید پایهی آن جنبش نه زورآزمایی و چیرگی ، بلكه همدستی و نیكخواهی باشد كه بدینسان هم خود را از خواری و زبونی بیرون آورند و هم جهان را از این گرفتاری رها گردانند. [1]
[1] : امروز تودههای شرقی تكانی خورده و كشورهایی همچون چین و هندوستان و كره با آنكه از آن زبونی پیشین درآمدهاند و این اندازه جای خشنودیست ، با اینهمه ایشان نیز راه زندگانی را زورآزمایی دانسته و در كوششهای اقتصادی و سیاسی همان راه غربیان را میپیمایند. حال آنکه بهتر همانست كه كسروی راه نموده : پایهی كوششهاشان را نه زورآزمایی و چیرگی ، بلكه همدستی و نیكخواهی با جهانیان گزارند.
امروز جهانیان بیش از گذشته به زیانمندی جنگهایی كه در چهار گوشهی جهان روی داده و در كار روی دادن است پی بردهاند و این آمادگی بیشتر گردیده كه در كوششهای نیكخواهانه با دیگر تودهها دست یكی گردانند. لیكن افسوسمندانه باید گفت هنوز پتیارهی مادیگری ریشه در اندیشهها دارد و در رفتارها نمایان است. بیگمان یكی از نخستین گامهای جنبش یادشده باید كوشش به ریشهكن گردانیدن این پتیارهی[بلا] مادیگری ، یا به گفتهی كسروی «اژدها گمراهی» باشد.
[1] : امروز تودههای شرقی تكانی خورده و كشورهایی همچون چین و هندوستان و كره با آنكه از آن زبونی پیشین درآمدهاند و این اندازه جای خشنودیست ، با اینهمه ایشان نیز راه زندگانی را زورآزمایی دانسته و در كوششهای اقتصادی و سیاسی همان راه غربیان را میپیمایند. حال آنکه بهتر همانست كه كسروی راه نموده : پایهی كوششهاشان را نه زورآزمایی و چیرگی ، بلكه همدستی و نیكخواهی با جهانیان گزارند.
امروز جهانیان بیش از گذشته به زیانمندی جنگهایی كه در چهار گوشهی جهان روی داده و در كار روی دادن است پی بردهاند و این آمادگی بیشتر گردیده كه در كوششهای نیكخواهانه با دیگر تودهها دست یكی گردانند. لیكن افسوسمندانه باید گفت هنوز پتیارهی مادیگری ریشه در اندیشهها دارد و در رفتارها نمایان است. بیگمان یكی از نخستین گامهای جنبش یادشده باید كوشش به ریشهكن گردانیدن این پتیارهی[بلا] مادیگری ، یا به گفتهی كسروی «اژدها گمراهی» باشد.